Michael Bhaskar

'Bitter-sweet aftertaste' po przeczytaniu. Warto sięgnąć, bo porusza wiele tematów dotyczących rozwoju technologii, geopolityki czy przyszłości, jednak nie jest pozbawiona rozczarowań. Jak to mam w zwyczaju przy takich pozycjach, zestawię plusy i minusy. Na tak: - Mnóstwo wątków, które z pewnością zaciekawią osoby, które śledzą nowinki technologiczne. Dla osób nie w tym temacie, może być przytłaczająca. - Obszerne i bardzo przydatne przypisy, które dodają wartości. Mnóstwo odniesień do artykułów jest też kilka tematycznych książek. Ogromny plus za tę część. Oczywiście dość stronnicze, tylko z mediów zachodnich. - Sensownie i logicznie przedstawione tematy, ciekawostki i zagrożenia. - Duży nacisk położony na etykę i ogromny plus za mnogość pytań kwestionujących obecny stan rzeczy. Na minus: - Rozciągłość i liczne powtórzenia. Książka mogłaby mieć objętość co najmniej o połowę mniejszą i nie straciłaby na wartości, raczej by zyskała. Rozumiem chęć działania na emocjach i wywołania w czytelniku strachu, ale ile razy można powtarzać, że nadchodzi fala, katastrofa i właściwie nie za wiele możemy zrobić. - Skrajnie pesymistyczny i katastroficzny wydźwięk. Nie marginalizuje przedstawionych problemów, ale wywoływanie niepokoju czy paniki to nie droga do pozytywnej transformacji. Za mało w książce skupienia na rozwiązaniach. 10 zaproponowanych kroków to mniej niż 1/4 książki i w moim odczuciu ta cześć nie została rozwinięta należycie (dlaczego, poniżej). - Brak szerszego spektrum w spojrzeniu na problemy i potencjalne rozwiązania. Przedstawione propozycje są raczej powierzchowne. Zabrakło myślenia poza schematem, poruszenia kwestii decentralizacji, krypto, blockchain, nowych systemów politycznych czy społecznych, samorozwoju, edukacji, które zdecydowanie powinny znaleźć się w takiej książce. - Stronniczość, której podstawy rozumiem, ale bardzo mnie irytowała. Skupienie na potędze zachodu i tym jak musimy bronić państw narodowych i demokracji ponad wszystko (?!) zamiast szerszego spojrzenia na globalna sytuację (nie tylko polityczną). Miałam wręcz wrażenie, że ta książka to zachodnie manifesto w odpowiedzi na dzieło Kai Fu-Lee, które gloryfikowało Chiny. Chociaż tu plus dla autora, bo był w stanie przyznać, że Chiny stają się potęgą i dodać między wierszami, że są raczej na wygranej pozycji w wyścigu technologicznym (ten wątek całkiem dobrze opisany). - Mnóstwo własnej promocji. Widać, że amerykańska maniera dopadła autorów. Szczególnie dużo miejsca poświęcone osiągnięciom Suleymana. Oczywiście, dobrze zaznajomić się z nimi, ale nie muszą być powtarzane co kilka stron jakby czytelnik był głupcem.