Marcin Adamkiewicz

Zaczęłam czytać tę książkę bez większych oczekiwań, bo już kilka razy sparzyłam się na debiutach. Tym razem jednak bardzo pozytywnie się „zawiodłam”. W przypadku "Klątwy jeziora" zupełnie nie czuć, że mamy do czynienia z debiutem. Zacznę od plusów, bo jest ich tu naprawdę sporo. Przede wszystkim język. Książkę czyta się jednym tchem - niezwykle płynnie, mimo lekko archaicznego rysu, który został użyty z wyczuciem. Jest jak przyprawa, podkreśla smak dania, zamiast go przytłaczać, dzięki czemu lektura oferuje przyjemną immersję i po prostu dobrze się czyta. Dodatkowym atutem jest humor, który nadaje całości lekkości. Drugim, nie mniejszym plusem, jest otoczka historyczna. Autor serwuje sporą dawkę wiedzy w przystępny i ciekawy sposób, pokazując codzienne życie sprzed dziewięciu wieków, niczym interaktywny spacer po skansenie (na ile jest to wierne historycznie, nie oceniam, bo nie jest to moja dziedzina, ja to kupiłam). Ogromny plus za samo osadzenie akcji. Nie pamiętam innej książki, której fabuła rozgrywałaby się tysiąc lat temu na Mazurach. To czasy, o których w szkole uczymy się głównie przez pryzmat królów, dat i wielkich wydarzeń, a szkoda, bo życie zwykłych ludzi okazuje się nie mniej interesujące. Fabuła opiera się na klasycznym schemacie. Pechowy i nie nazbyt moralnie krystaliczny bohater próbuje wykaraskać się z problemów, w które sam się wplątał. Sprawy dodatkowo się komplikują, zwłaszcza gdy na scenie pojawia się piękna białogłowa. Akcja toczy się żwawo, miałam tylko jeden moment, w którym tempo nieco mi siadło, ale szybko zostało to nadrobione i napięcie utrzymało się aż do samego końca. Na plus zasługuje również konstrukcja postaci, bez zbędnych opisów, za to skutecznie budowana dialogami i zachowaniem. Muszę jednak uczciwie przyznać, że bohaterowie dalszoplanowi miejscami trochę mi się zlewali, szczególnie na początku. Z drugiej strony książka nie jest długa, więc czasu na pogłębione portrety było po prostu mniej. Jeśli chodzi o redakcję i korektę, mam wrażenie, że można było zrobić tu nieco więcej, w kilku miejscach pojawiają się drobne zgrzyty w płynności i klarowności. Nie wpływa to jednak znacząco na odbiór całości. Podsumowując: bardzo przyjemna i oryginalna lektura, zgrabnie napisana i wyraźnie wyróżniająca się na tle zalewu powtarzalnych motywów, który ostatnio obserwuję w polskiej beletrystyce.