Alicja Thiziri

Bywają takie książki, które trafiają do nas niespodziewanie – jak ta, która przywędrowała do mnie w ramach book touru. Przyznam szczerze, że sama z siebie pewnie nie sięgnęłabym po nią z półki. Opisana jako romans, wzbudziłaby we mnie odruchowy sceptycyzm. A jednak Hamalaghkem Alicji Thiziri okazała się lekturą nie tylko zaskakującą, ale też o wiele głębszą, niż sugeruje okładka. To nie jest ckliwa opowieść o miłości. To historia o spotkaniu dwóch światów: Polki i Algierczyka, a dokładniej Kabylczyka – mężczyzny z silną tożsamością kulturową, zakorzenionego w zupełnie innym porządku wartości. Ich wspólne życie w Paryżu, choć na pozór osadzone w romantycznej scenerii, nie ma nic z bajkowej sielanki. To raczej pole minowe pełne stereotypów, niedopowiedzeń i kolizji międzykulturowych. Początkowo główna bohaterka budziła we mnie irytację – jej rozbiegany, chaotyczny sposób bycia wydawał mi się nie do końca „mój”. Ale właśnie w tym tkwi mistrzostwo autorki – nie muszę lubić bohaterki, mam ją obserwować, śledzić jej wybory, wejść w jej świat. I ten świat momentami jest niewygodny. To nie tylko historia o miłości, ale i o naszych narodowych iluzjach, o polskości, która lubi ustawiać się w pozycji moralnego wzorca, a jednocześnie tak mało wie o innych. Ta książka dała mi prztyczka w nos – kolejny raz. Pokazała, że choć jesteśmy gotowi nieść sztandary naszej dumy narodowej, to często brakuje nam ciekawości, empatii i zrozumienia wobec „innego”. A przecież to właśnie w tej inności – w potyczkach językowych, kulinarnych, emocjonalnych – kryje się prawdziwa opowieść o relacji. O życiu, nie bajce. Hamalaghkem to więcej niż romans. To książka o tym, jak trudne, ale i jak potrzebne jest spotkanie z inną kulturą – prawdziwe, głębokie, pozbawione uproszczeń. To opowieść o tym, że miłość to nie tylko uczucie, ale i ciężka praca. A przede wszystkim – o tym, że czasem trzeba wyjść z własnych ram, by naprawdę zobaczyć drugiego człowieka.