Natalia M. Józefacka

Całkiem fajny podręcznik. Co prawda jego głównym targetem będzie student psychologii i socjologii, więc jeśli chcecie wejść głębiej w statystykę, to jednak będziecie musieli poszukać czegoś jeszcze, ale tak dla studenta pierwszego roku, by załapać najważniejsze zagadnienia ze statystyki i metodologii, to będzie to przyzwoity wybór. Autorzy postarali się to napisać przystępnie i na luzie. Co prawda czasami ten luz ma millenialsko-boomersko-normicki vibe i niekoniecznie czytelnik bawi się tak dobrze, jak osoby piszące o serialach sprzed dekady/dwóch, ale grunt, że język nie jest przekombinowany. Mimo wszystko lepsze to niż wielokrotnie złożone zdania składające się z samych pojęć abstrakcyjnych. Na plus dużo schematów i tzw. drzewek decyzyjnych i ogółem szata graficzna. Książka może trochę droga, ale wiadomo za co się płaci. Przydałaby się jednak twarda oprawa, bo książka tego formatu i tej grubości bardzo łatwo się gniecie. Teraz lista zastrzeżeń co do treści (oprócz wspomnianego już fajnizmu): 1. Efekt potwierdzenia jest przedstawiony na przykładzie, który nie jest efektem potwierdzenia. Parę stron dalej jest poprawna definicja, ale wyobrażam sobie, że jakbym nie znał tego zjawiska wcześniej, to byłbym lekko skołowany. 2. Piszą, że argumentacja z autorytetu to błąd logiczny, bo powołanie się na autorytet nie stanowi racjonalnej przesłanki. Nie można takich głupot pisać. W rzeczywistości jest to błąd logiczny, bo najzwyczajniej w świecie w większości przypadków dana teza nie dziedziczy prawdziwości po zdaniu "x powiedział, że y". A opieranie się na autorytetach w różnego rodzaju rozumowaniach jak najbardziej jest racjonalne. Po prostu jest niededukcyjne. 3. "Nauce zawsze towarzyszy niepewność". Nauki formalne to nie nauki? Brak precyzji w formułowaniu tak grubych sądów. 4. Autorzy twierdzą, że jeśli przesłanki są fałszywe, to wniosek będzie fałszywy. Nie zaliczyliby pierwszego kolosa z logiki na filozofii, czy nawet prawie xD 5. Żeby Polacy w 2023 przeciwstawiali sobie indukcję i dedukcję, to jest naprawdę hańba. Autorzy przytaczają tę poarystotelesowską formułę: "Od szczegółu do ogółu i od ogółu do szczegółu". Po co wybitny logik Jan Łukasiewicz się męczył, skoro 100 lat później nawet jego rodacy nie ogarniają podstaw? 6. "Problemem z rozumowaniem indukcyjnym jest, że występuje post factum". Nie, problem jest taki, że może być niededukcyjne. 7. Mam odczucie, że model quasi-eksperymentalny nie został wyjaśniony wystarczająco. 8. Beznadziejne wyjaśnienie rang wiązanych. Nic to nie wnosi i myli czytelnika. 9. Jako płeć wymieniają osobę niebinarną. 10. W drugim rozdziale korekta zostawiła słowo „wymyśleć” xD. No i w ogóle brak przecinków gdzieniegdzie. 11. Parametr, estymator, statystyka opisowa i statystyka testowa bardzo mgliście opisane. 12. Estymacja przedziałowa słabo wytłumaczona, trzeba sięgać po inne źródła. 13. Literówek sporo, zwłaszcza w 8 rozdziale, ale zapisałem tylko te: a. Na str. 173 „to” zamiast „do”. b. „uznać wyniki za istotny” s. 178 14. Przy wyjaśnianiu wartości p bełkotliwe zdanie, ze zmienionym sensem względem intencji autora. 15. str. 250 tabelki się chyba rozjechały 16. Str. 286 w odwołaniu nie zgadza się ani strona, ani nr pola rozszerzającego. Nie sposób znaleźć gdzie nas odsyłają. 17. Pisza, że pojawienie się nierównomiernego rozkładu cech mimo zastosowania randomizacji, nazywa się błędem próbkowania. Ale takie coś to błąd losowy i przypadkowa nierównowaga. Błąd próbkowania jest błędem metodologicznym. Jakby poprawili te błędy, to bym podniósł ocenę o 1.