Agnieszka Drączkowska

"Obiekty, które zostały biedronkami" to książka, którą chciałam przeczytać od momentu, w którym o niej usłyszałam. To, ile się naszukałam po bibliotekach, znajomych i ile się odbijałam od księgarni Instytutu Dizajnu, który co rusz był w remoncie, sprawiło, że ostatecznie nieważne, jakie "Obiekty..." okazałyby się w rzeczywistości, i tak oceniałabym je subiektywnie lepiej przez to. Książka podejmuje temat, o którym nigdy nie słyszałam i nad którym dotychczas się nie zastanawiałam. Choć dwa poznańskie kina padły efektem birutyzacji, to nigdy nie przypuszczałam, że jest to zjawisko powszechne, wykraczające poza moje domowe poletko. Szkoda, że "Obiekty..." objętościowo są dość niewielkie. Żałuję, że nie powiedziano czegoś więcej, nie pogłębiono tematu. Mamy kilka pojedynczych artykułów, wywiad z przedstawicielem Biedronki i 3 przypadki obiektów, które padły ofiarą współczesności (dwa zostały Biedronkami, trzeci wraca do świetności). To wszystko wzbogacone jest o fotografie. To stosunkowo niewiele. A że jest to efekt trzech różnych wystaw, to tym bardziej można byłoby oczekiwać czegoś więcej. Trochę się rozminęłam z treścią książki. Spodziewałam się czegoś więcej - szczególnie po tym, ile się o niej nasłyszałam. Problemy nie są pogłębione, autorki prześlizgują się po omawianych przez siebie zagadnieniach. Brakuje mi większej liczby fotografii - porównującej budynki sprzed i po transformacji. Szkoda, że nie wyciągnięto tu żadnych wniosków - zostawiono jedynie czytelników z luźną refleksją, jak to konsumpcjonizm powoli zjada kulturę, poczucie estetyki i indywidualność. Fajnie, ale byłoby bardziej przekonujące, gdyby nie przytoczono tylko kilku, pobieżnie opisanych przypadków.