Yang Fumin

Opowiadania meandrują między dwoma światami tradycyjnym i nowoczesnym. Ale nie pokazują ani jednego ani drugiego, bawiąc się cały czas konwencjami tak że nie wiadomo, czy autor chce pokazać tradycje starszego pokolenia, przechodzenie świata "dziadków" w świat "wnuków" czy tylko ukazać je w krzywym zwierciadle satyry. Opowiadania budowane są bez jednolitego namysłu tematycznego i nie prowadzą do jakieś refleksji czy konkretnego zakończenia. Otrzymujemy jakiś ciąg zdarzeń, jakby obserwację z boku, opis pewnych sytuacji i rozmów, ale brakowało mi jakiegoś poczucia zaangażowania autora i tego, że chce mi coś przekazać. Postaci były tak pokazywane, że nie nawiązywałam z nimi żadnego emocjonalnego kontaktu i ich przeżycia mnie nie zainteresowały. Zabrakło mi także czegoś klimatycznego w opisach , jakiegoś "poczucia" Tajwanu.