Mary Reynolds

Jako szczęśliwa posiadaczka ogrodu i kilkunastu książek o ogrodach przyznaję, że taaakiej książki jeszcze nigdy nie spotkałam. To nie tylko poradnik z praktycznymi poradami dotyczącymi zakładania i pielęgnacji ogrodu, ale też filozoficzny i duchowy przewodnik, to swego rodzaju przepis na nowe życie. To w końcu powrót do korzeni, tytułowe ogrodowe przebudzenie. I jest czymś, co w dzisiejszych czasach wydaje się być koniecznością – biorąc pod uwagę to, co uczyniliśmy ze swoimi ogrodami, środowiskiem. Rozglądam się po swoim ogrodzie, ogrodach sąsiadów i znajomych i stwierdzam, że NIKT z nas nie jest posiadaczem takiego ogrodu właśnie, o jakim pisze Mary Reynolds. Ona sama dojrzewała do zielonej rewolucji blisko 20 lat. Pewnego dnia stwierdziła, że już nigdy nie będzie tworzyła ogrodu pod linijkę, pedantycznego, regularnego, według najnowszych mód i trendów, czyściutkiego z dokładnie zaplanowanymi rabatkami, w które się wlewa dosłownie hektolitry chemikaliów. Zaczęła zwracać uwagę na prostotę, piękno otaczającego środowiska, swego rodzaju dzikość. W książce zachęca, żeby przeistaczać swoje ogrody stopniowo w dzikie zakątki, które następnie należy pielęgnować i chronić. Ale nie pielęgnować w tym słowa znaczeniu, do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni. Nieeee, absolutnie nie. Mary Reynolds była jednym z najbardziej znanych projektantów ogrodów na świecie, stała się objawieniem podczas Chelsea Flower Show w 2002 roku. Nikomu nie znana młodziutka Irlandka zdobyła medal za rewolucyjny, wręcz wywrotowy projekt ogrodu z mchami i paprociami, który miał swój początek w wierszu W.B. Yetsa „Skradzione dziecko”. Ogrodowe przebudzenie zachęca, by zakładać leśne ogrody, w których nie będziemy typowymi ogrodnikami, ale opiekunami. Ogród, z którym będziemy współpracowali, porozumiewali się, będziemy go słuchać, wymieniać z nim myśli. Z leśną piętrową strukturą, w połączeniu z jadalnymi roślinami. Powrót do korzeni (czy ja się powtarzam?) – wysokie i średnie drzewa (wśród nich gatunki owocowe),krzewy, byliny, zioła, rośliny okrywowe, jadalne korzeniowe i pnącza. Mamy oddać ziemię naturze, póki jeszcze nie jest za późno. Gdy spadną liście, niech pozostaną pod roślinami jako ściółka pod drzewami i krzewami, niech zasilą ziemię, trzymają wilgoć, staną się środowiskiem dla małych zwierząt i mikroorganizmów. Autorka przekazuje mnóstwo cennych informacji – od czego zacząć, jak przestawić się na nowe tory. Przekonuje, że leśny ogród to coś dla … leniwych. Bo jeśli obetniemy na drzewie gałęzi, by dostarczyć więcej światła koronie, niech te gałęzie sobie leżą porzucone, spokojnie aż się nie rozłożą. Oprócz przykładowych projektów takich ogrodów, alternatywnych technik uprawy, ekologicznych specyfików na szkodniki, autorka zwraca dużą uwagę na duchową i filozoficzną stronę ogrodu. Czy ktoś z nas, czytelników, da się namówić na zawarcie sojuszu z naszym ogrodem, szepty w zakątkach, rozmowy z roślinami i kamieniami, wyrażanie intencji i dzielenie się z nim przemyśleniami? Czy ktoś zauważy, że ogród oprócz drzew i krzewów, różnorakich roślin posiada duszę? Dzikie miejsca o naturalnych kształtach, z charakterem, jedyne w swoim rodzaju, niepowtarzalne, o niesamowitych siłach witalnych. Ogród, w którym też jest miejsce na magię. Książka na długie czytania, ciągłe powroty, odkrywanie na nowo rozdziałów, które się już przerobiło. Wiosna u wrót, u nas na Zachodzie szybciej niż w innych częściach kraju. Po lekturze z zachwytem stwierdzam, że na naszym trawniku pełno mniszka lekarskiego, krwawnika, babki lancetowatej. Pod jabłonią króluje bluszczyk kurdybanek, który ponoć tak bardzo chwalił król Jan III Sobieski. Jeszcze kilka tygodni temu planowałam wojnę z nimi. Po lekturze tej książki wiem, że zostaną. Podobnie jak liście w korze, które jak co roku chciałam skrupulatnie wybrać. Rozgarniam je ręką, pełno w nich dżdżownic, które są tłuste i szczęśliwe z powodu nadmiaru pożywienia. Liście lipy rozkładają się po zimie, trzymają wilgoć. Za mną tupta na pół oswojony kos. Chyba ma się dobrze u nas ta kosowa rodzinka, bo jak tylko zamieszkała u nas na wiosnę zeszłego roku, kosy ciągle są, śpiewają. Teraz chodzą po korze i wilgotnych lipowych liściach, szukają dżdżownic. Na początku myślałam, że mój syn rozjeżdża korę hulajnogą. Potem okazało się, że to zasługa kosów właśnie. Liście w korze też zostają. Kosy mają co jeść, ziemia w ogrodzie na tym skorzysta, a ja będę miała więcej czasu na czytanie książek. Nie mogę odżałować, jak kilka lat temu z tej samej kory wybierałam smardze. Szkoda, że wtedy nie było tej książki. Pierwszy krok już zrobiony. Na razie malutki, ale dzięki ci, Mary😊 Książka jest pięknie wydana, jej przeglądanie to już wielka przyjemność. Każda strona ma delikatną ozdobą bordiurkę, jest kilka zmysłowych ilustracji, nie wspomnę o szkicach ogrodów. Perełka.