George M. Johnson

Gdy zobaczyliśmy zapowiedź “Nie wszyscy chłopcy są niebiescy”, wiedzieliśmy, że choćby z racji naszych zainteresowań i przynależności do społeczności queer, powinniśmy tę książkę przeczytać. Spodziewaliśmy się jednak, że może to być trudna lektura, stanowiąca manifest osoby, która w swoim życiu doświadczała dyskryminacji nie tylko z powodu bycia osobą queer, lecz także jednocześnie ze względu na kolor skóry i przynależność do Czarnej społeczności w “białym” stanie. George M. Johnson urodziło i wychowało się w New Jersey, gdzie spędziło, wbrew pozorom, szczęśliwe dzieciństwo w dużej, wspierającej i kochającej się rodzinie. Choć od samego początku spotykało się z nietolerancją wśród rówieśników ze względu na swoje wyraźnie “zniewieściałe” (nie lubimy tego słowa…) zachowanie i zainteresowanie “typowo dziewczęcymi” zabawami, to mogło liczyć na (czasem ciche) wsparcie rodziny i miłość bliskich, a przede wszystkim ukochanej Babuni. Jak wskazuje tytuł, Johnson rozprawia się z tradycyjnym podziałem na to, co typowo męskie i kobiece - podziałem, któremu my osobiście mocno się przeciwstawiamy i promujemy swobodę w doborze ulubionych aktywności czy rzeczy, bez względu na to, jak postrzegane to jest w tradycyjnym ujęciu. Kolor niebieski jest tu symbolem, za którym oczywiście kryje się dużo więcej. Johnson w swoich wspomnieniach podkreśla to, jak ogromną rolę odgrywa edukacja sek$ualna, której brak lub okrojona forma pozbawia wielu młodych ludzi możliwości zrozumienia własnej psychiki i własnego ciała. Coś tak oczywistego niestety nadal pozostaje nieoczywiste dla ogromu ludzi, z naszymi rządzącymi na czele. Trzeba jednak podkreślić, że książka nie jest dojmująca. Jej celem jest przede wszystkim pomoc młodym ludziom, głównie queer, w odnalezieniu siebie oraz zapełnienie braków w edukacji sek$ualnej czy wsparciu rodziny. Jest to naprawdę wartościowa i pomocna lektura, napisana w przystępny, nienachalny, wyrozumiały i uczciwy sposób. Nie możemy nie odnieść się jednak do kwestii tłumaczenia, o którym wiele już na bookstagramie powiedziano. Tłumacz nie używa zaimków, którymi posługuje się osoba autorska. Nie używa również feminatywów, a słowo “sorority”, tłumaczy jako “bractwo”, przez co na przykład zdanie: “Członkowie bractwa byli ubrani na czerwono-biało, a twarze dziewcząt były przesłonięte maskami.” brzmi po prostu pokracznie (podpowiedź: “członkowie bractwa” i “dziewczęta” to tutaj te same osoby ;)). Nie jesteśmy zwolennikami pastwienia się nad przekładem, ale mamy ogromny żal do wydawnictwa o to, że nie dobrało tłumacza do rodzaju tekstu (z tego co wiemy tłumacz tej książki jak dotąd zajmował się jedynie przekładem książek informatycznych, a z literaturą queer nie miał dotąd do czynienia),a do samego tłumacza o całkowity brak researchu (ufamy, że właśnie to stanowi źródło problemu, nie zaś celowe działanie). Podsumowując - bardzo dobra książka, kiepskie tłumaczenie.