Olivia Beirne

Lektura tej książki przyprawiła mnie o momenty poczucia tak wielkiej żenady, że śmiałam się bo to były absurdalne sytuację przez które ciężko było mi przebrnąć jako kobiecie po 30. Zacznijmy od fabuły, bo to jest w miarę interesujące jak autorka w lekki sposób próbuje poruszyć ciężki temat nieuleczalnej choroby w rodzinie. Daję nadzieję, że z taką informacją nie jest się łatwo uporać, ale można podejść do tego z nadzieją. Dostajemy poczucie, że można i trzeba żyć mimo wszystko, a nawet lepiej i bardziej doceniać życie. A teraz te gorsze elementy to bohaterowie, bo mamy siostrę, które miejscami zastanawiałam się czy na pewno ma 26 lat. Szefowa, która pracowników bardziej angażuje w swój ślub niż w pracę, dziwne zachcianki i na końcu te potrakowanie jak byle co, no masakra. Pan z baru, który ma swoje za uszami. Brakuje szczerych rozmów, prawdy oraz szacunku dla drugiego człowieka. Bardzo wiele problemów ma ta książka, jak każdy z nas na codzień. Dla pośmiania, lekkiej lektury można poczytać, ale nie na poważnie do niektórych tematów.