Jennifer Coburn

Ośrodki reprodukcyjne instytucji Lebensborn były „fabrykami rasy aryjskiej” i istniały podczas II wojny światowej na terenie kilku państw. Jest to z całą pewnością nieco pomijany fakt, a kobiety, które znalazły się w takich instytucjach były traktowane jak inkubatory, jak maszyny do rodzenia. Rodzenia zdrowych niemieckich dzieci, a matki wybierano bardzo starannie. I do tego nawiązuje książka „Kołyski Rzeszy”. Dostajemy tutaj historie trzech kobiet, które związane były z jednym z takich ośrodków. Są to historie fikcyjne. Mamy tutaj Gundi – młodą Niemkę, która zaszła w ciążę z Żydem i pragnie ukryć ten fakt, jest Hilde – kochanka wysoko postawionego oficera i przyjaciela samego Himmlera, w końcu jest także Irma – pielęgniarka, która sama straciła w przeszłości swoje dziecko i chce pomóc młodym kobietom przetrwać trudne chwile. Oczywiście ich historie w pewnym momencie łączą się w jednym z ośrodków, gdzie nie zawsze przestrzegane są zasady, a młodym kobietom wmawia się, że robią wszystko dla dobra Rzeszy. Dla dobra samego Hitlera. Przyznam, że lektura tej książki ogromnie mnie zasmuciła i przybiła. Takie praktyki nigdy nie powinny mieć miejsca. Dzieci nie powinno się zabierać matkom. Bo pomimo wszystko te nierzadko bardzo młode dziewczęta bardzo cierpiały i na pewno też nie do końca były zadowolone ze spotkań z niemieckimi oficerami, którzy często byli od nich dwa lub nawet trzy razy starsi. To naprawdę nieludzkie. Tak państwo traktowało własne obywatelki. W głowie się nie mieści! Ale czy w tamtych czasach cokolwiek było logiczne? Choć nieco też rozczarowała mnie ta książka. Urwała się… No właśnie – po prostu jakby się urwała. Nawet sprawdzałam, czy nie jest planowana jakaś kolejna część, ale chyba autorka tak właśnie postanowiła zakończyć całość. Troszkę szkoda, bo nie wszystko do końca zostało wyjaśnione. Ale może taki był zamysł – czytelnik sam musi się domyślić. I mimo tego książkę warto przeczytać.