Ashley Herring Blake

To miała być książka idealna. Z założenia – wręcz skrojona pod moje czytelnicze upodobania. Delilah, charyzmatyczna fotografka z tatuażami, skomplikowaną historią rodzinną i ostrym językiem, kontra Claire – ciepła, rozsądna samotna matka prowadząca księgarnię. Brzmi jak przepis na queerową powieść romantyczną z duszą i pazurem. Niestety, mimo obiecujących składników, czegoś mi tu zabrakło. Nie zrozumcie mnie źle – to była dobra, momentami bardzo przyjemna lektura. Ale z jakiegoś powodu nie poczułam „iskry”. Relacja Delilah i Claire, choć poprawna, nie miała dla mnie tej chemii, tej magnetycznej siły przyciągania, której szukam w romantycznych historiach. Iskry między nimi wydawały się ledwo tlić, a nie rozświetlać strony. Tym, co naprawdę mnie zainteresowało, była przeszłość Delilah i sposób, w jaki autorka przedstawiła jej napięte relacje z rodziną. Wątki dotyczące dzieciństwa, poczucia bycia outsiderką i próby odnalezienia się w rodzinnych układach poruszały znacznie głębsze tony niż sama warstwa romansowa. Równie ciekawa okazała się historia Astrid – siostry Delilah – która zmaga się z syndromem „grzecznej córki” i ciężarem bycia tą odpowiedzialną. Jej wątek był zaskakująco autentyczny i wniósł dużo serca do opowieści. Problemem była dla mnie natomiast przewidywalność. Niektóre rozwiązania fabularne przychodziły zbyt łatwo, zbyt szybko, zbyt znajomo – przez co książka momentami traciła na świeżości i unikalności, jakiej się po niej spodziewałam. Podsumowując – „Delilah Green ma to gdzieś” to przyzwoita, ciepła historia, która z pewnością znajdzie swoich fanów. Ale dla mnie była bardziej sympatyczną przygodą niż niezapomnianym przeżyciem. Może czasem po prostu oczekujemy zbyt wiele od książek, które powinny być tymi ulubionymi.