Adam Gabriel

Prawie-Świat nie jest ani dobry, ani zły, trzeba tylko umieć z niego korzystać. Tak jak w prawdziwym świecie znajdują się w nim miejsca cudowne i śmiertelnie groźne, a także tajemnicze... Książkę mogę spokojnie polecić zarówno dzieciom jak i starszej młodzieży (nawet tej bardzo starszej). Czytałem ją grupie dziesięciolatków i na równi z nimi wciągnąłem się w tę przygodę. Aż żałuję, że była ona tak krótka. Sam pomysł prawie-realnej wirtualnej rzeczywistości nie jest niczym nowym. Od motywów internetowych z innych książek prawie-Świat różni się tym, że klimatycznie bliżej mu do fantasy niż do s-f. Dla mnie szczególnie intrygujące są postacie Obrońcy i Ogrodnika. Chociaż są to bohaterowie raczej drugoplanowi, to ich rola wydaje się być kluczowa. Co więcej, odnosi się wrażenie, że choć są obecni w obu światach, to tak naprawdę nie należą do żadnego z nich. Kolejna różnicę stanowi motyw rodzinny. Po rodzicach zagubionych (Baśń o płonącej lampie) i bezradnych (Kraina Przedświtu) przyszedł czas na rodziców wspierających. Ich wzajemna miłość i odwaga pozwalają im działać w zjednoczeniu nawet wtedy, kiedy fizycznie znajdują się daleko od siebie. Porównanie ich do superbohaterów byłoby spłyceniem książki. Ich wzajemne relacje tworzą coś więcej niż zgraną drużynę (jak w filmie "Iniemamocni")- oni tworzą wspólnotę. Głębia tego obrazu, choć przedstawiona w dość prostej formie, dla mnie osobiście była najbardziej poruszająca.