Najnowsze artykuły
Artykuły„Nasze ciało to mapa lęków, której umysł nie potrafi ukryć” – wywiad z Sebastianem Fitzkiem, autorem thrillera „Mimika”
Marcin Waincetel1
ArtykułyKalafiory, czarownice i zbrodnia w rezydencji. Sprawdź, co kryje się w tych książkach Nowości pod patronatem Lubimyczytać.
LubimyCzytać1
ArtykułyZ czego żyje pisarz?
Orbitowski21
ArtykułyCzytamy w weekend. Książki Roku 2025. 20 marca 2026
LubimyCzytać340
Popularne wyszukiwania
Polecamy
Jean Teulé

Urodzony: 26.02.1953
Jean Teulé autor książki Trujący anioł w kategorii literatura piękna.
Skontaktuj się z Bibliotekarzami serwisu, jeśli chcesz uzupełnić opis autora.
Skontaktuj się z Bibliotekarzami serwisu, jeśli chcesz uzupełnić opis autora.
6,4/10średnia ocena książek autora
165 przeczytało książki autora
205 chce przeczytać książki autora
2fanów autora
Zostań fanem autoraSprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
Najnowsze opinie o książkach autora
Trujący anioł Jean Teulé 
5,3

Książka opisuje życie morderczyni. Helene Jegado to jedna z bardziej intrygujących i oburzających postaci, o jakich świat słyszał. Jej losy można by przedstawić w fascynujący i porywający sposób. Niestety – autor nie wykazał się lekkim piórem i okropnie zanudzał. Miałam wrażenie, że książka była pisana aż od niechcenia. Najnudniejsza, najbardziej żmudna i usypiająca powieść przeczytana przeze mnie w tym roku.
Cała recenzja: https://znakomita.com/2020/06/02/trujacy-aniol-23-2020/
Markiz de Montespan Jean Teulé 
6,2

Powieść historyczna z czasów Ludwika XIV, ”Króla Słońce” (autora powiedzenia „państwo to ja”). Historia tytułowego arystokraty i jego atrakcyjnej małżonki oraz ich relacji z władcą i jego otoczeniem, oparta na faktach.
Największą siłą książki jest jej koncept – reakcja męża na działania monarchy. Drugą – szczególnie na początku – realistyczne opisy, braku higieny elit (Ludwik XIV szczycił się jedną jedyną kąpielą w życiu – w dzieciństwie),kłopotów z uzębieniem, sposobów zadośćuczynienia potrzebom fizjologicznym oraz sytuacji służących. Silna stroną są też nieliczne opisy quasi-batalistyczne, poprzez odarcie walk z elementów przygody i pokazanie ich „trzewi i bebechów”.
Dobrze sportretowano też dwór, służalców (w tym w rodzinie bohatera) oraz zwykłych ludzi – rzemieślników i służących.
Z kolei dwie słabsze strony to przesadne rozciągnięcie fabuły, powtarzalność i przewidywalność wydarzeń oraz ich przerysowanie, czyli niewiarygodność. Autor zastosował schemat właściwy raczej sztuce teatralnej, niż powieści.
Książka interesująca, acz na pewno nie wybitna, czyta się łatwo i szybko.





























