The City and Its Uncertain Walls

To moja pierwsza przeczytana książka Murakamiego i myślę, że nie ostatnia. Widać, jak doświadczonym jest pisarzem, który umie opowiadać i wprawnie posługuje się słowami i obrazami, które one tworzą. Realizm magiczny w tej powieści sprawia, że czytelnik zaczyna kwestionować otaczającą rzeczywistość, to co realne przeplata się z tym, co wymyślone, aż w końcu granica zaciera się na tyle, że do złudzenia jedno zaczyna przypominać drugie. Za pomocą metafory Cienia Murakami porusza temat dualizmu istniejącego w każdym człowieku, jego ego i alter ego, zadaje pytanie o to, które z nich rządzi i podejmuje decyzje. Oniryczne wędrówki głównego bohatera po miejscach i czasie dotykają tematów podświadomości, tożsamości, miłości, samotności, celu, powołania w życiu. Bezimienne postaci (wliczając w to głównego bohatera) i miejsca bez nazw lub posiadające nazwy ogólne (jak rzeka o nazwie Rzeka),pozwalają osadzić realia powieści w jakimkolwiek miejscu na świecie, dzięki czemu jeszcze łatwiej sie z nimi utożsamić. Jest to świetnie skonstruowana książka, gdzie trzy jej części łączą się w zgrabną całość, bohaterowie są dobrze napisani, cienka linia między tym, co dzieje sie w naszej podświadomości i świecie realnym zanika, a potęga myśli tworzy inne światy.

To moja pierwsza przeczytana książka Murakamiego i myślę, że nie ostatnia. Widać, jak doświadczonym jest pisarzem, który umie opowiadać i wprawnie posługuje się słowami i obrazami, które one tworzą. Realizm magiczny w tej powieści sprawia, że czytelnik zaczyna kwestionować otaczającą rzeczywistość, to co realne przeplata się z tym, co wymyślone, aż w końcu granica zaciera...

Moja pierwsza książka Murakamiego. Zajebsita

Moja pierwsza książka Murakamiego. Zajebsita

Jedna z trudniejszych książek Murakamiego jaka przeczytałam.. mimo to piękna .
Końcówka książki pozostawiła mnie w lekkim niedosycie

Jedna z trudniejszych książek Murakamiego jaka przeczytałam.. mimo to piękna .
Końcówka książki pozostawiła mnie w lekkim niedosycie

"Miasto i jego nieuchwytny Mur" to typowa powieść Murakamiego, w której przeplatają się różne światy. Fani pisarza dość łatwo się w nich odnajdą. Pierwsze sto stron książki nieco mi się dłużyło, ale później książkę czytało się bardzo przyjemnie i nie mogłam się od niej oderwać. Ciekawa kreacja bohaterów, tytułowego Miasta i książkowej rzeczywistości. Lektura tej książki pozostawiła mnie z pewnym uczuciem nostalgii, niedosytu i ochoty na kolejną prozę Japończyka.

"Miasto i jego nieuchwytny Mur" to typowa powieść Murakamiego, w której przeplatają się różne światy. Fani pisarza dość łatwo się w nich odnajdą. Pierwsze sto stron książki nieco mi się dłużyło, ale później książkę czytało się bardzo przyjemnie i nie mogłam się od niej oderwać. Ciekawa kreacja bohaterów, tytułowego Miasta i książkowej rzeczywistości. Lektura tej książki...

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Czytając tę książkę czas zatrzymywał się(a raczej w ogóle nie istniał) tak, jak w Mieście otoczonym Murem 🕰⏳️

Czytając tę książkę czas zatrzymywał się(a raczej w ogóle nie istniał) tak, jak w Mieście otoczonym Murem 🕰⏳️

To przykład literatury pięknej z najwyższej, ambitnej półki. Lektura wymagająca, momentami wręcz taka, wobec której zaczynasz się zastanawiać, czy jesteś na nią w pełni gotowy.

Jak często bywa w przypadku tego gatunku, powieść jest jednocześnie „o niczym” i „o wszystkim”. Jej głównym tematem wydaje się samotność, choć pojawiają się również wątki miłości, pamięci i straty.

Główny bohater niespodziewanie trafia do równoległego świata, z którego równie nagle powraca do znanej sobie rzeczywistości. Od tego momentu jego życie podporządkowane jest próbie ponownego odnalezienia drogi do tamtego miejsca. Murakami wykorzystuje ten motyw do postawienia pytania o naturę rzeczywistości i granice między tym, co realne, a tym, co wyobrażone.
Powieść prowokuje do refleksji nad tym, który z poznanych światów jest prawdziwy - skojarzenia z Matrixem nasuwają się niemal automatycznie. Autor pyta, czy warto żyć w świecie wspomnień i iluzji, czy raczej odciąć się od przeszłości „grubą kreską” i próbować budować siebie na nowo, mimo doświadczonej straty. To również opowieść o egzystencji w cieniu - o życiu, które może być jedynie odbiciem tego, czym mogłoby być naprawdę.

„Miasto i jego nieuchwytny mur” to powieść niezwykle refleksyjna i wielowarstwowa. Świadomość, że Murakami pracował nad nią przez ponad czterdzieści lat, budzi respekt, ale jednocześnie rodzi wrażenie nadmiaru. Ambicja stworzenia dzieła totalnego jest tu wyraźna, jednak efekt końcowy może okazać się zbyt przytłaczający.

To przykład literatury pięknej z najwyższej, ambitnej półki. Lektura wymagająca, momentami wręcz taka, wobec której zaczynasz się zastanawiać, czy jesteś na nią w pełni gotowy.

Jak często bywa w przypadku tego gatunku, powieść jest jednocześnie „o niczym” i „o wszystkim”. Jej głównym tematem wydaje się samotność, choć pojawiają się również wątki miłości, pamięci i...

Podobało mi się. Książka jest podzielona na trzy części i jak dla mnie dwie pierwsze by wystarczyły. Może ta ostatnia trochę tłumaczy, może miesza jeszcze bardziej. W książce miejsca nie mają nazw, a ludzie (przeważnie) nie mają imion. Ktoś nie ma cienia, ktoś ma, a ktoś po prostu jest Cieniem. Ale czy to w ogóle jest ważne?

Podobało mi się. Książka jest podzielona na trzy części i jak dla mnie dwie pierwsze by wystarczyły. Może ta ostatnia trochę tłumaczy, może miesza jeszcze bardziej. W książce miejsca nie mają nazw, a ludzie (przeważnie) nie mają imion. Ktoś nie ma cienia, ktoś ma, a ktoś po prostu jest Cieniem. Ale czy to w ogóle jest ważne?

W miarę ok. Ale to już nie jest ten stary Murakami do którego przywykłem. Albo być może ja się już znudziłem jego stylem.

W miarę ok. Ale to już nie jest ten stary Murakami do którego przywykłem. Albo być może ja się już znudziłem jego stylem.

Co tu pisać! Trzeba przeczytać.

Co tu pisać! Trzeba przeczytać.