Profil użytkownika: rina

Lepszy Gatunek zachęca nas do zrobienia kolejnego kroku w temacie autonomii i szacunku do psów (ale inne zwierzęta są również mile widziane). Osią rozważań autora jest dwudziestolecie międzywojenne, epoka z całkiem współczesnymi, empatycznymi poglądami - czego przykładem niech będą pamflety typu "Czy mamy prawo jeść mięso", albo parady na cześć zwierząt. By wybić nas z naszej obecnej, kulturowej narracji, w której się wygodnie zagnieździliśmy, autor konsekwentnie (i prowokacyjnie) używa podziału na zwierzęta i ludzkie zwierzęta, i podkreśla nasze zamiłowanie do upodmiotawiania pjesków (nieważne czy z poczucia wyższości, czy z miłości). Ciekawe spojrzenie na ciągle rozwijające się stosunki człowiek-pies.
PS.: Tomasz z Akwinu <<<< Franciszek z Asyżu

Lepszy Gatunek zachęca nas do zrobienia kolejnego kroku w temacie autonomii i szacunku do psów (ale inne zwierzęta są również mile widziane). Osią rozważań autora jest dwudziestolecie międzywojenne, epoka z całkiem współczesnymi, empatycznymi poglądami - czego przykładem niech będą pamflety typu "Czy mamy prawo jeść mięso", albo parady na cześć zwierząt. By wybić nas z...

Nie wszyscy pójdziemy do raju, ale w raju możemy bywać na co dzień - historia lesbijki, która bardzo długo nie mogła nazwać się lesbijką, bo jej dziewczyna, która nie dawała nazwać się jej dziewczyną, by na to nie pozwoliła. Dla mnie jest to opowieść najbardziej o poczuciu winy, bardzo pilnie uczonej od małego, szczególnie tej katolickiej. Winy, która jest często fetyszyzowana, używana jako forma kontroli i samo-okaleczania. Ale jest to przede wszystkim wina zakwestionowana i odrzucona. I prawidłowo.

Nie wszyscy pójdziemy do raju, ale w raju możemy bywać na co dzień - historia lesbijki, która bardzo długo nie mogła nazwać się lesbijką, bo jej dziewczyna, która nie dawała nazwać się jej dziewczyną, by na to nie pozwoliła. Dla mnie jest to opowieść najbardziej o poczuciu winy, bardzo pilnie uczonej od małego, szczególnie tej katolickiej. Winy, która jest często...

Dobry stand-up o love-hate relacji do ptaków oraz - autorze, ty zwyrolu - ich podglądaniu. Tak jak filmy świąteczne Hallmarku, czy Zmierzch, książkę najlepiej czytać w grupie znajomych, nękać ich screenshotami i zdjęciami na Messangerze. Ja swój egzemplarz przynosiłam do pracy i czytałam biednym kolegom i koleżankom, zbyt zszokowanym, by mi przerwać, ale też zbyt miły, by rzucić mnie na pastwę dywanika HRów. W naszym przypadku narracja i jej osobliwy humorek bardzo pięknie wylądował. Proponowałabym tylko nie napastować wyłącznie Lidla - zabrakło mi trochę Biedronki i Żabki i ich memogennego potencjału.
PS.: chociaż piłam wilgę na potęgę w Wiedźminie, po raz pierwszy zobaczyłam jak bardzo żółty kolor ma samiec.

Dobry stand-up o love-hate relacji do ptaków oraz - autorze, ty zwyrolu - ich podglądaniu. Tak jak filmy świąteczne Hallmarku, czy Zmierzch, książkę najlepiej czytać w grupie znajomych, nękać ich screenshotami i zdjęciami na Messangerze. Ja swój egzemplarz przynosiłam do pracy i czytałam biednym kolegom i koleżankom, zbyt zszokowanym, by mi przerwać, ale też zbyt miły, by...