Lament. Intryga Królowej Elfów

Do zakupu książki najczęściej zachęca przyciągającą uwagę okładka lub ciekawy tytuł. W przypadku "Elyria. Polowanie na czarownice" oba aspekty wypadły na plus. Niestety jak to często bywa, wnętrze okazało się mniej wartościowe. Historia zapowiadała się ciekawie, ale później robiło się coraz nudniej. Narracja w trzeciej osobie przeszkodziła w poznaniu bohaterów. Właściwie niemal nic o ich charakterach nie wiadomo. Byli bezosobowi, nie odznaczali sie żadnymi charakterystycznymi cechami. Wyjątek stanowi tytułowa bohaterka, która wyróżnia się największą bezosobowością. Podobał mi się natomiast klimat w jakim autorka utrzymała całą powieść. Nie miałam wątpliwości, że znajduję się w starodawnym, zniszczonym świecie fantasy. Ucieszyło mnie także zakończenie. Po śmierci mojego ulubionego bohatera nie zależało mi już na niczyjej egzystencji spośród tamtejszych bohaterów, więc smutny koniec powieści poprawił ocenę książki ;) Do plusów muszę zaliczyć także prolog, zawierający bardzo cenną uwagę "Najgorszą ze wszystkich dobrych intencji jest chęć posiadania wiedzy, bo czyż nie jest to tylko złudna mrzonka zrodzona z pragnienia, by zrozumieć świat?". Myślę, że to cytat wart zapamiętania.

Początek bardzo się dłuży. Pomimo tego, że w życie głównej bohaterki Riley - wali się na głowę, nie mogłam się wciągnąć w akcję. Dopiero po przeczytanej połowie coś zaskoczyło. A sama kocówka to już petarda. Z niecierpliwością zaczynam polować na tom drugi.

"Niemożność wyboru nie wydaje się uczciwa, ale gdy można wybrać wszystko, wcale nie jest łatwiej." Choć lubię skomplikowane a może nawet trudne historie, to miło mi czasem sięgnąć po coś lekkiego z czego płynie inna, prosta i satysfakcjonująca radocha z czytania. Tak też było w przypadku "Anny we krwi". Kendare Blake napisała do bólu wciągającą powieść z cudownym, niezwykle nonszalanckim i zawadiackim głównym bohaterem. Polowania na duchy, magiczne rytuały i jedna martwa dziewczyna w sukience przesiąkniętej krwią... Już po pierwszej stronie w mojej głowie pojawiło się silne skojarzenie z serialem "Supernatural", który kocham z całego serca. Tym razem dla odmiany miałam szansę poczuć mroczny, duszny klimat poprzetykany humorem i głębią przekazów w wersji książkowej. Nie będzie więc pewnie dla nikogo zdziwieniem, że ogromnie podekscytowałam się czytając tę powieść. Główny bohater to łowca duchów, zabija i odsyła je tam gdzie ich miejsce sztyletem odziedziczonym po tacie. Choć Cas (choć to imię znów kojarzy mi się z serialem to nie jest to skrót od Castiela a od Cassio! 😃) wielokrotnie stawia się w sytuacjach zagrażających jego życiu, to nie robi to na nim szczególnego wrażenia. Magia, zaklęcia i wydarzenia nie z tej ziemi są jego codziennością. Cas to cudowna postać. Bardzo barwna, spójna i charyzmatyczna. Polubiłam go już na pierwszych stronach. Inne postaci wcale nie były gorzej napisane od niego. Wszyscy byli bardzo konkretnie ujęci w ramy charakterów, bardzo intrygujący i sympatyczni. Jak wiadomo do dobrej zabawy przy czytaniu potrzeba wspaniałych bohaterów. Tutaj tworzą oni fantastyczny szkielet powieści. Wydarzenia opisane w "Annie we krwi" skupiają się na niezwykle ciekawym przypadku ducha, tytułowej Annie. Nie jest ona do końca taka jak inne duchy, które Cas zabijał, co sprawia że sprawy po kolei przyjemnie (dla czytelnika, nie bohaterów) się komplikują, akcja bywa prędka i trzymająca w napięciu. Wydarzenia bywają krwawe, niepokojące i zadziwiające. Jest to zdecydowanie wciągająca książka! Bardzo zdziwił mnie wątek romantyczny tej powieści. Na początku coś wyraźnie mi w nim nie grało, ale później zaakceptowałam ten obrót spraw. Mimo wszystko jednak wydaje mi się, że jest to najsłabszy wątek tej książki. "Anna we krwi" Kendare Blake zasługuje na większy rozgłos niż ma aktualnie. To historia która żyje na kartach powieści. Jej lekkość nie jest banalną prostotą, co czasem w powieściach się zdarza. Ta lekkość to lekkość pióra autorki, płynność akcji i spójność bohaterów i wydarzeń - jedyny typ lekkości jaki kocham! To kolejna z powieści wydanych przez wydawnictwo a następnie porzuconych, choć został wydany drugi tom tej powieści... Pierwszy tom był tak dobry, że zwyczajnie musiałam sięgnąć po drugą część, nawet jeśli była dostępna tylko w oryginale. Już tutaj ogromnie polecam całość historii Casa!

Byłam przekonana, że biorę do ręki fantasty dla młodzieży, a okazało się, że otrzymałam baśń dla dużych dziewczynek. Takich około trzydziestki i dla wszystkich tych powyżej, które nie utraciły wiary w świat ukrytej magii pulsującej pod powierzchnią oglądanego na co dzień życia, które zdążyło zszarzeć, spowszednieć, zbrzydnąć i zracjonalizować się do bólu egzystencjalnego istnienia. Margaret, dla najbliższych Garet, była właśnie taką dwudziestosześcioletnią kobietą, skupioną na problemach rodzinnych, przejęta swoim starym ojcem i powodzeniem ekonomicznym prowadzonej przez siebie galerii w Nowym Jorku. Mieście, którego jak się okazało później, zupełnie nie znała. Widziała w nim tylko wieżowce, kanty cegieł i granitu, przecinające się w nieskończoność, zatłoczone przecznice pełne żebraków i bezdomnych oraz chmury zapowiadające deszcz. Właśnie w takie deszczowe popołudnie, przytłoczona problemami i widmem długów, zabłądziła! W mieście, o którym myślała, że dobrze zna! Mało tego. Trafiła do zakątka, który w niczym nie przypominał współczesnych jej czasów. Widok brukowanej ulicy, przy której stały sklepiki, bardziej przypominał czasy dziewiętnastowiecznego Londynu niż jakąkolwiek nowojorską dzielnicę. Witryna jubilerska kusiła antykami, a herbaciarnia zapachem świeżutkich rogalików. Aromat stopionego masła i cukru był tak sugestywny, a rogaliki wszędobylskie na początkowych stronach tej opowieści, jedzone przez bohaterów, podarowywane przez właścicielkę herbaciarni, przynoszone do domu dla przyjaciół i przesyłane kurierem pod drzwi, że nie miałam wyjścia. Też sobie przyniosłam do domu kopiasty talerz tych pyszności z nadzieniem serowym i dżemem i też pachnące stopionym masłem i cukrem. Bez tego załącznika, koniecznego do rozpoczęcia czekającej mnie przygody, dalsze czytanie nabrałoby cech masochizmu. I kiedy tak zaopatrzona mogłam czytać dalej, okazało się, że Garet otworzyła puszkę Pandory, której zawartość i skutki jej działania kazały zapomnieć nie tylko o rogalikach, szarym Nowym Jorku, ale w ogóle o otaczającym mnie realnym świecie. Garet, z duszą naiwnej dziewczynki, chroniąc się przed deszczem, weszła do sklepiku z antykami, a jej właściciel, stary jubiler, poprosił ją o otworzenie zalutowanej, srebrnej szkatułki. Nie winię jej za to, że to zrobiła. Sama postąpiłabym dokładnie tak samo! To, co wydarzyło się później, porwało mnie w wir niebezpiecznej przygody, w sam środek świata ukrytego za fasadami budynków, pod ulicami miasta, nad dachami wieżowców, w nocnym życiu parków pełnych dybuków, goblinów, sylfów, ognistych wróżek, żywiołaków, gnomów i wampirów (tu mi trochę zazgrzytało, ale niech tam!), w którym Garet nie była zwykłą, przeciętną kobietą, ale Strażnicą. Jej pełne imię nie tylko oznaczało perłę, ale w formie skróconej właśnie strażnicę. Kolejną z rodu jej matki strzegącą przejścia pomiędzy światem realnym i tym pełnym magii i alchemii, stojącą "na granicy widzialnego i niewidzialnego, pomiędzy światem naturalnym a nadnaturalnym, pomiędzy złem a dobrem". Otwierając szkatułkę, zaburzyła istniejącą do tej pory równowagę między nimi i odkryła sekret, przed którym chroniła ją matka, pragnąc dla córki innego losu. Musiała więc na własne życzenie stoczyć walkę ze złem, w której stawką był spokój, dobro i dotychczasowe życie Nowego Jorku. Autorzy (pod pseudonimem literackim kryje się małżeństwo – Carol Goodman piszącej dotychczas kryminały i poety Lee Slonimsky’ego) przypomnieli mi, że gdzieś tam we mnie nie umarła dziewczynka o ogromnej chęci czynienia dobra dla świata, że magia i rzeczywistość nakładają się na siebie, a przekroczenie tej granicy zależy tylko od mojej wyobraźni, że magię mogę zobaczyć wszędzie, jeśli tylko tego zapragnę i nie pozwolę życiu przykurzyć je racjonalizmem. Namawiają wręcz – Zajrzyj głębiej, a świat ożyje, stanie się inny, niż go widzisz na co dzień. Pod kurzem wszędobylskiego, szarego, przytłaczającego zła tętni dobro, o które warto powalczyć, by uczynić świat piękniejszym, a siebie lepszym i szczęśliwszym w czerpaniu z radości życia. Zdziwisz się jak wiele pięknych istot, które nie chcą się wyróżniać, przybiera maskę przeciętności i ubiera się w szarość, przemykając niepostrzeżenie po świecie… Skoro mężczyźni mają swojego Piotrusia Pana, to ja mogę mieć swoją Margaret. nostrzuksiazki.pl

Drogi Deidre i jej przyjaciela Jamesa rozchodzą się, każde rozpoczyna naukę w szkole z internatem. James ćwiczy naukę na harfie w szkole muzycznej i właśnie to zwraca ku niemu Nualę – feję czerpiącą z życia utalentowanych śmiertelników. Jednak kiedy Nuala poznaje James, rodzi się między nimi silna więź nad którą nie są w stanie zapanować. Jednak mroczna natura dziewczyny i konflikty w świecie fejów stają na drodze ich relacji. Pierwszą częścią o faerie czyli ,,Intrygą” byłam bardzo rozczarowana, wręcz dziwiłam się jak można było tak zmarnować dobry pomysł. ,,Ballada” bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Nadal nie jest to jakiś bardzo wysoki poziom, ale wciąga, nie nudzi i w całkiem ciekawy sposób rozwija uniwersum świata fejów(nie rozumiem tego tłumaczenia). Nadal brakuje mi większej ekspozycji i nakreślenia świata fantasy, ale jednak niektóre wątki są naprawdę ciekawe, choćby ten z tajemnicą pochodzenia Nuali czy Cernunnosem, Rogatym Królem. Sam wątek miłosny głównych bohaterów jest zdecydowanie ciekawszy i bardziej chemiczny niż w pierwszej części. Jak dla mnie i tak za szybko się to rozwinęło, ale uwierzyłam w ich miłość i naprawdę mocno im kibicowałam. James jako postać dobrze się rozwinął i nie jest już sfriendzonowanym przyjacielem Nuali. Jest silnym, zadziornym, ale też sympatycznym i wrażliwym chłopakiem. Nuala intryguje dwoistością swojej natury i podświadomym pragnieniem człowieczeństwa. Rogaty Król również dobrze wypada. Niestety, zawiodłam się na postaci Eleanor, która miała potencjał na skomplikowaną i dwoistą, a została bardzo spłycona. Również relacja Luke’a i Deirdre jest dla mnie nudna i pozbawiona romantyzmu, a oni jako bohaterowie są kompletnie bezpłciowi. Jak już pisałam, widzę duży progres w twórczości Stiefvater i dla mnie każda jej kolejna książka była coraz lepsza. Między ,,Intrygą” a ,,Balladą” też jest przepaść. Nie ma tu co prawda takiego klimatu i oryginalności jak w późniejszych książkach tej pisarki, ale widać duży rozwój w stylu, atmosferze, przedstawieniu świata, bohaterach. Jak ciężko mi było doszukać się plusów w ,,Intrydze”, tak ,,Balladę” mogę z czystym sumieniem polecić, zwłaszcza jeśli lubicie motywy związane z mitologią celtycką. ,, – Będą chcieli, byś dokonał wyboru. Wybierz właściwie.(…) - Który będzie właściwy? - Ten bolesny.”

Całkiem przypadkowo zaraz po przeczytaniu "Żelaznej córki" sięgnęłam po "Oddech nocy". Obie książki nawiązują do "Snu nocy letniej" w podobny i jednocześnie różny sposób. Nie przeczuwając, że obie powieści inspirują się tym samym dziełem Szekspira, miałam okazję nieoczekiwanego i dobrego porównania :) Zabawne było zobaczyć, że tutaj Oberon to król Zimy, krainy, którą w cyklu żelaznym władała Mab (tu 'Mabh'). Główną bohaterką w obu powieściach jest jego córka, przy czym w pierwszej przeczytanej przeze mnie książce jest ona półelfem, jako że jej matka to śmiertelniczka, a tutaj córka Oberona to pełnokrwista elfka, którą wykradziono do świata ludzi. Szybko stwierdziłam, że ta druga wersja podoba mi się bardziej, zarówno jako historia, jak i sposób jej przedstawienia. Do gustu przypadł mi język książki, także dwuosobowa narracja, pokazywanie wydarzeń z punktu widzenia Kelley i Sonny'ego. Również sama bohaterka wzbudziła u mnie większą sympatię niż Meghan. Czyli jak na razie porównanie wypada pozytywnie na korzyść "Oddechu nocy".

Pamiętam jak w naszym małym literackim świecie była moda na książki z wampirami. Każdy wie, co przyczyniło się do owego boomu na krwiopijców. Później przyszedł czas na anioły - też niezła zabawa z tym była, lecz nie o tym chciałam mówić. Pomiędzy ostrymi zębami a pięknymi skrzydłami znalazło się niewielkie miejsce na coś innego - na smoki w ludzkiej skórze. Oczywiście okraszone namiętnym uczuciem i trójkątem miłosnym ale to już chyba klasyka gatunku. Jacinda jest Ognioziejką - smokiem, który umie... zionąć ogniem. Nadmienić trzeba, że jest jedyną przedstawicielką tego podgatunku smoków. Skutkuje to tym, że przywódcy stada chcą mieć nad nią kontrolę i podejmować decyzje za nią. Już zaplanowano, że zwiąże się z synem króla, Cassianem. Nic dziwnego, że dziewczyna postanawia zasmakować buntu i łamie zasady wyznaczone przez smoczą społeczność ze zdolnością przybierania ludzkiej postaci. Za swoje nieposłuszeństwo Jacinda mogła zapłacić życiem, jednak pewien Myśliwy o imieniu Will, który widział ją w całej smoczej krasie, postanowił się nad nią zlitować. Jednak za złamanie zasad, Jacinda może słono zapłacić i wraz z matką i siostrą ucieka do pewnego miasteczka. Traf chciał, że właśnie tam mieszka Will... Czujecie ten klimat? Taaak, stare dobre czasy, kiedy powieści były na jedno kopyto, bo jakaś tam babeczka osiągnęła sukces na pewnym schemacie... No ale do rzeczy! Powieść jest zdecydowanie dla rozrywki - tak, uprzedzam niemal na początku, wiem, ale to konieczne. Fabularnie powieść nie jest odkrywcza, skupia się głównie na uczuciu między Jacindą i Willem. Naturalnie jest to niemały problem, dziewczyna przez bodaj to połowę książki stara się chłopaka do siebie nie dopuszczać. Oczywiście, kończy się to fiaskiem, co chyba już nawet nie stanowi zbytniego spoileru w tego typu powieściach. Pod koniec dopiero tak na poważnie wychodzi aspekt różnicy pochodzenia, przynależności do grupy społecznej - choć ten wątek przewija się przez całą powieść, to dopiero na ostatnich stronach gra pierwsze skrzypce. Jak mam być szczera, nie czułam tej chemii między Jacindą a Willem. Nim się zorientowałam, oni już za sobą świata nie widzieli - tak, zakochali się od pierwszego wejrzenia, tylko, matoły o tym nie wiedziały lecz to też klasyk gatunku. Pomimo tego, że wydarzenia w książce płynęły naprawdę wartko i niby jakieś tam "niespodziewane zwroty akcji" były, to nie uniknięto tu pewnej przewidywalności. Aczkolwiek nadal still better than Twilight. Najbardziej żałuję, że przez ten romans, na bok został zepchnięty wątek smoków. Ja te stworzenia uwielbiam i widziałam w tym większy potencjał. No cóż, lekko się przeliczyłam, bo myślałam, że można dla "typowych nastolatek" pisać coś nietypowego. Niestety, autorka ustawiła sobie poprzeczkę naprawdę nisko, najwidoczniej by powieść się jak najlepiej sprzedawała. Książkę czytało mi się bardzo szybko. Rozrywka charakteryzuje się tym, że długo nie trwa - podobnie było z tą lekturą. Trzy godziny i po sprawie, powieści nie było. To zasługa naprawdę prostego języka, który pozwala na chwilowy relaks. Dodajmy do tego naprawdę błahą fabułę i voila! - dostajemy do czytania naprawdę małostkową książkę. Ognista to powieść napisana w czasach wojny między wampirami i aniołami, najwidoczniej mająca być nowym, pożądanym kanonem w literaturze dla nastolatek. Coś chyba nie wyszło, bo o książka przeszła bez większego echa. W moim mniemaniu, książka jest dobra dla tych, którzy potrzebują krótkiego odpoczynku, chwilowego zapomnienia znajdującego się w problemach uczuciowych Jacindy. Dla ambitniejszych są znacznie lepsze lektury niż ta. Wierzcie mi. swiatyzpolki.blogspot.com

8,5/10⭐ Na początku muszę przedstawić wady. Zostajemy wrzuceni do kompletnie nowego miejsca, pojawiają się nowi bohaterowie i w zasadzie można czuć się bardzo zdezorientowanym. Ja przypuszczałam iż kolejne tomy będą po prostu kontynuacją historii Mary i jej losów ale niestety, nie do końca tak było. Oczywiście Mary się pojawia ale jako zupełnie inna osoba, właściwie to jest postacią poboczną. Główną bohaterką jest natomiast Gabrielle (i niech to imię Was nie zwiedzie) , nastolatka której życie już na pierwszych kartach książki, zostaje zburzone , bardziej niż dotychczas. Czymś co najbardziej mnie denerwowało w Gabry, było jej niezdecydowanie. Pomiędzy czym? A dwoma Panami których poznaje i każdy ją czymś urzeka. Potrafiła tym strasznie irytować. Plusem jest to iż ta historia naprawdę ma potencjał i jest wciągająca. Mam wrażenie że było tu więcej Mudo/Nieuświęconych, niż w poprzednim tomie , co dodało dodatkowo klimatu i emocji. Już wiem czego się spodziewać po trzecim tomie , czyli że ktoś inny będzie głównym bohaterem ale zapewne spotkamy naszych starych znajomych. No i samo zakończenie również bardzo mnie ciekawi.

Książka, bardzo dobra. Wciągnęła mnie, dużo się w niej dzieje. Opowiada o 16-letniej Haven Terra, która nie zna swojej przeszłości, gdyż przed wieloma laty wstecz, została odnaleziona na skraju drogi przez pielęgniarkę Joan, która ją wychowała i pokochała jak własną córke. Pewnego dnia Haven dostaje propozycje stażu w hotelu Lexingston, który zostaje ponownie otwarty przez wpływową i piękną Aurelie, wraz z dziewczyną w to miejsce trafiają także dwoje innych osób z jej szkoły, Lance i przyjaciel dziewczyny Dante. Cała trójka nastolatków są świadkami dziwnych wydarzeń. A zakończenie tej książki jest wprost intrygujące... warto przeczytać. Polecam ♡

Aoife Grayson to przyszła pani inżynier twardo stąpająca po ziemi, gotowa jednak w każdej chwili uwierzyć w coś nie z tego świata. Za wszelką cenę próbująca udowodnić ludziom, że inna nie znaczy gorsza. We krwi ma szaleństwo, tak jak i jej matka, tylko czeka, aż nekrowirus dosięgnie i ją. Nie może przed tym uciec. Wszystko zmienia listu od obłąkanego brata, który prosi ją o pomoc. Opuszcza akademię wraz ze swym przyjacielem i wyrusza do posiadłości zaginionego ojca, gdzie prowadzi ją nowy dziwny człowiek o imieniu Dean. Po drodze i kilku przygodach docierają do danego domostwa, które skrywa więcej tajemnic, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. "Żelazny cierń" to połączenie mitologii Lovecrafta, fantastyki naukowej i antyutopii. W mieście Lovecraft nikt nie posiada wolnej woli - każdy przejaw ludzkiej fantazji i oderwania od rzeczywistości jest tępiony. Pełno tu nakazów i zakazów, które są jej siłą napędową - czytelnik zastanawia się, jak dalej potoczą się losy Aoife, Deana i Cala. Książka jest dobra, świat maszyn wydawał mi się na początku nieciekawy. Ale na szczęście pierwsze strony książki rozwiały wątpliwości. Minusem jest fakt, iż główni bohaterowie książki mają po piętnaście lat. A wielki plus to okładka zapowiadająca mrok :) "Żelazny cierń" to pierwszy tom z cyklu "Żelazny kodeks", wydaje mi się że szybko nie sięgnę po kolejny tom, gdyż książka nie zaciekawiła mnie na tyle, żebym nie mogła się doczekać dalszych losów.

Uważam, że jest to przyjemna powieść młodzieżowa. Bardzo podobała mi się fabuła i nakreślenie postaci. Książka jest wciągająca, choć wątek internetowego czatu powinien zastać rozbudowany, lub całkowicie usunięty. Odniosłam wrażenie, że wybijał mnie z rytmu. Na pewno polecam nastoletniej grupie czytelników.

Jest to książka po której opisie spodziewałam się czegoś więcej. Historia nawiązująca do kopciuszka, a w tle Japonia, pięknie brzmiało jednak wykonanie było dla mnie już mniej urzekające. Moja negatywna opinia bierze się chyba z niechęci do głównej bohaterki, która jest niezdecydowana, słaba i raczej egoistyczna. Element fantastyczny, którym jest posiadana przed bohaterkę moc także wydaje mi się kiepsko opisany. Podsumowując dość przewidywalna książka, z płytką główną bohaterką, którą jednak da się przeczytać, bo jest pisana lekkim językiem.

Może nie jest to najlepsza książka o zombie ale przeczytałam ją bardzo szybko i jestem zaciekawiona dalszym ciągiem. Dużo rozterek miłosnych, tajemnice które pragnie odkryć główna bohaterka a w końcu walący się spokój i ucieczka w nieznane. Wydarzyło się bardzo dużo, czasami denerwowały mnie zachowanie Mary i jej nadzieja która wydawała się nieuzasadniona. Przyszło jej żyć w takim świecie a nie innym więc pora być realistką i przetrwać. Choć muszę przyznać że koniec pierwszego tomu mnie zaskoczył, Mary w pewnym sensie dopięła swego.

Właśnie takiej książki potrzebowałam, dobrej starej fantastyki😄😄 Ubolewam, że żadne wydawnictwo nie wydało kolejnych 3 tomów z tej serii😐 A niestety ciężko dostać je po angielsku (jak już to troszkę trzeba zapłacić). Mega opisy Nowego 2. Na jażdym kroku czuć klimat Nowego Orleanu. Myślę, że im dalrj tym tylko lepiej. Może uda mi się gdzieś wychaczyć kontynuację w rozsądnej cenie🙂

Książka skusiła mnie ładną okładką oraz niebanalnym tytułem. Nie mniej jednak sama treść ma wiele do zaoferowania. Jak na dystopię młodzieżową, jest to świetna pozycja nie tylko dla nastolatków. Sama szybko pochłonęłam książkę z wypiekami na twarzy. Pomysł na fabułę jest trochę jak scenariusz filmu SF i w sumie chętnie obejrzałabym ekranizację tej książki. Sama dużo myślę o przyszłości i technologicznych możliwościach kolejnych pokoleń, więc jak dla mnie rozwiązania przyjęte przez autorkę są bardzo prawdopodobne. Nie zdziwię się, jeśli za kilkanaście lat lekarze będą tworzyć dla przyszłych rodziców dzieci z odpowiednimi genami... Intrygował mnie niepokojący klimat bogatego domu, który pod swoimi fundamentami kryje tajemnice. Uczucie jakie narodziło się pomiędzy Rhine a Gabrielem było naprawdę urocze i niewinne, więc czekam na ciąg dalszy. Podobało mi się także jak główna bohaterka opisywała relację ze swoim bliźniakiem, która stanowiła jej motor do działania. Więź pomiędzy bratem i siostrą, to jest coś, czego jest za mało w literaturze, więc mam nadzieję, że w kolejnych tomach ten wątek zostanie bardziej uwypuklony. Niestety, ale będę zmuszona czytać dalej po angielsku, by dowiedzieć jak zakończy się ta historia.

Bardzo fajna książka, dobrze się czyta. Holly,jako jednej udaje się przeżyć spływ pontonem, w którym giną jej rodzice i koleżanka. Zostaje u swojej ciotki, w której domu przytrafiają się dziwne rzeczy. Czarownice, , magia, zło, czarnoksiężnicy, walka. Miłość w tle :)

Spodziewałam się marnego czytadła dla młodzieży z kiepską fabułą i równie kiepskimi bohaterami, książka ta jednak ogromnie mnie zaskoczyła. Świat stworzony przez Annę Carey wciąga z niesamowitą siłą. Praktycznie od samego początku śledziłam losy Eve z zapartym tchem, razem z nią cieszyłam się, złościłam i smuciłam. Wielka szkoda, że pozostałe dwa tomy są dostępne jedynie w języku angielskim.

Naszła mnie ostatnio taka nostalgia za powieściami dla młodzieży z czasów, gdy sama byłam młodzieżą i postanowiłam sięgnąć po tytuły mi nieznane. Ta książka idealnie trafiła w moje gusta. Szkoda tylko, że autorka trochę za bardzo popłynęła z tym udziwnianiem religii wicca, przez co fabuła momentami traciła na wiarygodności. Historia może nie jest jakaś głęboka, ale czytało mi się ją bardzo przyjemnie i żałuję, że pozostałe tomy nie zostały wydane w Polsce (ta książka zbiera 3 pierwsze tomy z chyba 17 w sumie). Idealna lekka lektura w wiedźmim klimacie na jesienne wieczory.

#vanish #afirelightnovel jest to drugi i ostatni tom cyklu #firelight jaki został przetłumaczony w Polsce opowiada on o dalszych losach Jacindy, która po zdradzeniu najpilniej strzeżonego sekretu swojego gatunku musi powrócić do domu nawet jeżeli oznacza to utratę Willa. Po powrocie do domu jest wykluczona z społeczności, a jej siostra zamienia się w jednego z najrzadszych smoków. Drugi tom cyklu najbardziej spodobał mi się przez siostrę głównej bohaterki. Zachodzące w dziewczynie zmiany pojawiały się stopniowo co tylko zachęcało czytelnika do dalszej lektury. W sumie można powiedzieć, że sięgnęłam po niego ze względu na Tamre. Książkę polecam wszystkim którzy chcą się zrelaksować i zapoznać z inną tematyką książek młodzieżowych. Ocena 6/10

Niewybitna lecz przyjemna w odbiorze. Książka opowiada historię Mageli i Erina, bohaterowie poznają się w nietypowych okolicznościach w których to Erin ratuje Mageli przed grupą mężczyzn chcących zrobić jej krzywdę. Mageli nie potrafi zapomnieć o przystojnym chłopaku który jak się okazuje znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Nie jest to co prawda pozycja obowiązkowa ale dla osób lubiących niezobowiązujące fantasy, które szybko się czyta będzie jak znalazł. Fajna historia, dobry styl pisania równie przyjemni bohaterowie nie jest to moja ulubiona książka ale do najgorszych również nie należy.