Próba sił

„Milczenie” Tima Lebbona to jedna z nielicznych książek autora, które ukazały się na polskim rynku. Polubiłem jego twórczość dzięki powieściom z uniwersum Obcego, które czytałem z dużą przyjemnością, dlatego po „Milczenie” sięgałem z niemałymi oczekiwaniami. Sama koncepcja wydała mi się naprawdę obiecująca: pradawne istoty, wydostające się z odizolowanych jaskiń, trafiają na współczesny świat i atakują wszystko, co wydaje dźwięk. Brzmi świetnie - surowo, groźnie i filmowo. Być może dlatego spodziewałem się czegoś w rodzaju połączenia Cichego miejsca z The Descent. Tymczasem otrzymałem bardziej kameralną powieść grozy, skupioną niemal wyłącznie na losach jednej rodziny próbującej odnaleźć się w nowych realiach. W dodatku w rodzinie jest głucha córka, co wnosi ciekawy, ale bardzo osobisty wymiar do opowieści. Jak to w literaturze postapokaliptycznej bywa - niezależnie, czy apokalipsę wywołał wirus, potwory czy inne zagrożenie - prawdziwe zło najczęściej rodzi się w ludziach. I tu również pojawia się wątek przedstawiający tych, którzy chaos traktują jako okazję do realizowania swoich mrocznych impulsów. Niestety, mimo interesujących założeń, książka mnie mocno wymęczyła. Nie potrafiła długo utrzymać mojej uwagi i nie wciągnęła tak, jak oczekiwałem.

Zacznę od tego, że to kolejna pięknie przez Vesper wydana książka, moim zdaniem w bardzo dobrym tłumaczeniu. Akcja zaczyna się bardzo kusząco, wprost nie można się doczekać co będzie dalej. Potem trochę siada, mimo, że robi się krwawo ;) Ogólnie jest ok, chociaż raczej nie będę o niej długo pamiętać.

Ocena byłaby niższa, gdyby nie całkiem dobry początek tej historii. Pierwsze rozdziały naprawdę mnie zaintrygowały - momentami odczuwałam trudny do opisania lęk, gdy wokół bohaterów, już po dotarciu do Silvertjärn, zaczęły się dziać niewyjaśnione rzeczy. Niestety, na tym kończą się plusy tej książki. Po dotarciu do jej połowy zaczęłam się nieco nudzić, a sama historia stopniowo przestawała mnie interesować. Również to, co właściwie wydarzyło się z mieszkańcami osady. Nie przywiązałam się też do głównych bohaterów, a to, czy przeżyją tę przygodę, czy nie, nie miało dla mnie większego znaczenia.

"Nasze biedne, słodkie kochanie..." Obsesja dotycząca domu? Nie. To nie jest obsesja. Obłęd i szaleństwo? Nie. To w takim razie o co chodzi w tej powieści? Nawiedzony dom do wynajęcia na lato. Ekscentryczne rodzeństwo, tajemnicza nestorka pani Allardyce, rodzina z apodyktyczną panią domu - moim zdaniem - i przeznaczenie, od którego można było uciec. Albo klątwa. "Atmosfera tego miejsca była przesiąknięta czymś niemal chemicznie antypatycznym." Dom - wampir. Wysysa nie tylko energię. Wysysa rozsądek, spokój, normalność, rodzinę. Wysysa duszę. I życie. "Czy coś tak idealnego mogło kryć wrogie zamiary? Coś o tak odpartym uroku, co wydawało się niemalże przedłużeniem jej samej?" Tak właściwie jesteśmy świadkami rozpadu świadomości i psychiki głównej bohaterki, która dla mnie jest mega drażniąca, zarówno w książce jak i w filmie. Jej osobowość zostaje stopniowo pochłaniana przez dom. "Dom próbował się umościć w najgłębszych zakamarkach jestestwa Marian, przejmował nad nią kontrolę." A jej najbliżsi są tego świadkami. I uczestnikami. Co z tego wyniknie? Ano, nic dobrego. "I co dalej? Ucieczka? Porzucenie domu? Porzucenie tego domu?" Najpierw oglądałam film a dopiero potem przeczytałam książkę, więc może dlatego jestem bardziej pod wrażeniem rewelacyjnego filmu, choć w książce najlepsza jest narastająca bardzo małymi kroczkami groza, odrealnienie i nieuchronność. "... w domu panowała złowroga siła, która uczyniła z niej swoje narzędzie." Czy w tym domu się umiera? Odpowiedź można znaleźć na zdjęciach... "To teraz pani dom, tak? Od kiedyś do... kiedykolwiek." Fajne jest to, że tak naprawdę do końca nie wiadomo, o co tam chodziło i dlaczego to wszystko się zadziało. "Ale ja niczego nie rozumiem!... My też wiele nie rozumiemy, ale jesteśmy z tym pogodzeni{...}" Zakończenia - książkowe jest o wiele lepsze - trochę się różnią, ale tylko metodą a nie esencją. Bardzo polecam!

"gałęziste" to całkiem fajny horror z pomysłem. jest mrocznie, jest dzika, nieodkryta i tajemnicza Suwalszczyzna, są lasy, są siły nadprzyrodzone, demony. jest również lokalny folklor w postaci dialektu oraz legendy, które dodają tajemniczości tamtemu regionowi Polski. chłopak z dziewczyną wybierają się na kilkudniowy wypad za miasto. On, typowy jebaka z wtyczką pasującą do każdego gniazda, ona, cnotka niewydymka pragnąca ściągnąć simlocka tylko po ślubie, chcą razem coś przeżyć, coś co umocni ich związek i przekona, że to wielka miłość. lądują w zapomnianej osadzie w środku lasu składającej się z kilku domów, lecz zamiast sielskiego spokoju odczuwają dziwne napięcie zmieniające całkowicie charakter wypoczynku. jedyne co mnie drażniło podczas czytania, to kontrast osobowości bohaterów. ale jak się okazało na końcu, tak właśnie miało być i to zamierzona część konstrukcji fabuły. #książka bardzo mi się podobała. artur urbanowicz pisze naprawdę sprawnie, strony przewracają się same. polecam wielbicielom leśnych horrorów. żeby bardziej się wkręcić w klimat, czasami w tle odpalałem ścieżkę dźwiękową z filmu Piątek 13, skomponowaną przez harrego manfredini.

Początek jest dobry. Zapowiada się interesująco. Później akcja się rozmyła i przegadała. Całość jest dobra, ale nie bardzo dobra. Książka jest zdecydowanie zbyt długa i na siłę przedłużana zbędnym gadaniem. Najciekawszy moment to nie śledztwo, ale pamiętnik. Pod koniec zaczęłam się czuć jak w książce science fiction a tego nie lubię.

Sprzedaliśmy dusze to mocno muzyczna książka. Kochacie metal? Przeczytajcie. Ja fanką takiej muzy nie jestem, a miałam niezły fun. W książce śledzimy działania byłej gitarzystki zespołu Durt Wurk, która oburzona jest faktem, że tylko jeden członek dawnego zespołu Terry, zrobił totalnie ogromną karierę muzyczną. Kris wyrusza w podróż, aby zebrać resztę zespołu i dotrzeć do Terriego. Czy chce mu zrobić awanturę życia? Bardzo możliwe. Czy dostanie się do tego człowieka będzie łatwe? W ciul nie. Są m0rderstwa. Jest krew. Spisek goni spisek, a czasu brakuje. Do wielkiego koncertu Terriego kilka chwil, a kiedy wydarzenie się odbędzie, nic może nie być już takie samo. Klimat książki totalnie nie mój, a bawiłam się świetnie. Muzyka odgrywa tu najważniejszą rolę. Dosłownie podążamy za słowami piosenek. Słynny album Troglodyta wydaje się wręcz proroczy. Scena finałowa, koncertowa (to nie jest spoiler) zrobiła na mnie takie wrażenie, że dosłownie czułam się, jakbym w niej uczestniczyła. Duszność wywołana ściskiem pół miliona osób pod sceną? Ja też się dusiłam. To brzmi śmiesznie, ale czuło się tą „magię”. Ta książka ma elementy horroru, ale nie jest straszna. Za to bardzo klimatyczna i wciągająca. Szczególnie dla fanów ciężkiej muzyki.

Wiejskie legendy, opowieści przekazywane przez pokolenia...Czy można im wierzyć? Asia spędza wakacje u babci i dziadka na wsi. Pewnego dnia widzi za oknem samego diabła! Kto uwierzy małej dziewczynce? Jednak kiedy we wsi wydarzy się wypadek ludzie zaczną przypominać sobie inne, podobne zdarzenia. Ile prawdy kryje się w wiejskich legendach? Czy to faktycznie był diabeł? I czy kot rzeczywiście ma 9 żyć? Diabeł zza okna, to świetna historia, z dusznym, letnim a momentami mrocznym klimatem, ciekawą fabułą i zagadką. Bohaterowie wykreowani są ciekawie i realistycznie, więc łatwo uwierzyć w ich zachowania czy intencje. Jest tajemniczo, czasem zabawnie i bardzo ciekawie. Scena na polu...! Autorka naprawdę potrafi opisać sceny w klimacie horroru! Diabeł zza okna to idealna lektura szczególnie na duszne lato. Bardzo polecam!

Mroczna historia z satysfakcjonującym zakończeniem. Zakonnice dostały to na co zasługiwały. Mroku dodawał nie tylko demon, czy brutalne morderstwa, lecz również właśnie bestialskie postępowanie osób u władzy nad dziećmi, które nie mogły się bronić, których nie miał kto obronić. Do tego dochodzi element kryminału, czyli dochodzenie prowadzone przez policję, już od samego początku. Mi się czytało to bardzo dobrze. Mam dwie uwagi. Autor powinien zwracać większą uwagę na powtórzenia, których tu pełno. Szczególnie nie trzeba za każdym razem wypowiadać pełnej nazwy sierocińca. Każdy się domyśli, że chodzi o to samo miejsce co wcześniej. Drugie - wolałabym, by myśli chłopaka pozostały bardziej adekwatne do wieku i sytuacji, albo żebym ich nie musiała czytać.

Dosyć istotne przemyślenia ubrane w płaszczyk z postapokaliptycznej rzeczywistości. Tak bym ją określiła. Na początku brałam tło polityczne, a raczej jego brak, za sytuację wygodną. Dotarło do mnie jednak, że nieistotne jest kto zaczął, ale jak to się skończyło i kto musi borykać się z konsekwencjami. Wszystkie działania człowieka, nie jako jednostki a cząstki społeczeństwa, mają swoje odzwierciedlenie w kreującej się przed nami przyszłości i będą miały wpływ na kształtowanie się zarówno ludzkości, jaki i relacji człowiek - otoczenie/środowisko. Ta beznadzieja i bezradność są tu jednak zwieńczone iskrą nadziei i wiary w człowieka, i tego co sobą reprezentuje. Tu przetrwały moralność, sprawiedliwość, porządek a nawet i wiara. Daje to optymistyczne poczucie, że nawet w obliczu końca nie wszytko jest stracone i skłania do refleksji nad nieodwracalnością niektórych zmian, i tym jak bardzo są nieuniknione. Nie miałam do niej żadnego nastawienia i mam wrażenie, że to przechyliło szalę na korzyść tej książki w moim przypadku. Polecam.

Jesteś fanem cyklu o Harrym Potterze? Zainspirowała Cię „Alicja w Krainie Czarów”? Lubisz posępny klimat opowiadań Edgara Allana Poe? Poznaj uniwersum „Lee Schubienika”. Debiutancka książka Aleksandry Konefał wprowadzi Cię w świat młodziutkiej Alicji, której znajomość z tajemniczym nieznajomym uruchomi cykl niezwykłych zdarzeń. Zachwyca oryginalny styl – połączenie niesamowitej gotyckiej atmosfery z przytulnym, domowym akcentem. Zapadające w pamięć postacie wręcz domagają się własnych, odrębnych historii. Powieść zainteresuje fanów nurtu „dark academia”, miłośników mrocznych, akademickich klimatów w stylu vintage. Gorąco polecam!

Opis książki brzmiał bardzo interesująco. Wielka powódź, walka o przetrwanie.. aż ciężko mi uwierzyć że to debiut Autorki. Ta książka jest na prawdę dobrze i porządnie napisana. Poznajemy tu Myrę, która wyrusza na poszukiwanie swojej drugiej córki. I powiem tak. Sama historia ciekawa - chociaż myślałam że będzie tu dość bardziej postapokaliptycznie, głównej bohaterki jakoś nie udało mi się polubić. Była dla mnie zbyt chwiejna. Za to nie spodziewałam się, że znajdę tu piratów, a to było już bardzo ciekawe. Same opisy autorki były fenomenalne, za to dialogi momentami ciężko mi się czytało. Trochę rozczarowanie, trochę zaskoczenie.

Dzień Wagarowicza" to świetnie napisany i trzymający w naięciu horror. Autor w przedmowie zaznacza, że chciał stworzyć historię typu "monster horror", ja jednak nazwałabym ją horrorem przygodowym. Mamy tu doskonale odmalowany klimat polskich lat pięćdziesiatych. Bananowa młodzież, zakazana muzyka i ciągły strach przed "ruskimi". Sam pomysł na potwora zdecydowanie zasługuje na wyróżnienie. "Dzień Wagarowicza" niby niewiele się rózni od innych horrorów o potworach. Właściwie można powiedzieć, że wszystko już bywa. Jednak osadzenie tej historii w takim miejscu i w takich realiach nadaje jej oryginalności. Ja czytałam z wielką przyjemnoscią i zdecydowanie ta książkę polecam!

Ojciec Elizy Caine umarł przez Charlesa Dickensa, a Eliza po tej śmierci postanowiła wyprowadzić się z przywołującego wspomnienia domu i przyjąć posadę guwernantki w Gaudlin Hall. Oferta była dość enigmatyczna, ale młoda kobieta zdecydowała się na zmianę. Na miejscu okazało się, że ma się zajmować dwójką dzieci - 11-letnią Isabellą i 8-letnim Eustace'm, jednak w domu nie było nikogo poza dziećmi. Już pierwszej nocy Eliza czuła dziwną obecność, która wydawała jej się wroga. Stopniowo dzięki swojej determinacji zaczęła poznawać historię dzieci i ich rodziny. Zrozumiała, co się dzieje w domu i musiała podjąć decyzję. Może nie była to wybitna książka i w sumie szybko było wiadomo, o co chodzi (sam tytuł sporo sugerował), ale czytało się ją przyjemnie. Postaci Elizy i jej ojca okazują, że zdeterminowany człowiek może osiągnąć i zrobić naprawdę niesamowite rzeczy.

Niestety, gdy zaczynałam czytać tę pozycję nie miałam pojęcia, że jest to drugi tom, przez co zaczęłam tę serię od środka. Na pewno nadrobię pierwszy tom, jak również przeczytam i ten trzeci. Co jednak do drugiej części tej serii to jestem naprawdę pod ogromnym wrażeniem pomysłu autora. Cała fabuła nie jest oczywista ani przewidywalna, przez całą akcję trzyma w napięciu i nie daje wytchnienia. Przemieszanie elementów strachu i śmierci z elementami prywatnych problemów oraz życia daje ukojenia dla głowy a przy tym nie nudzi. Jedynie co nie zawsze mi odpowiadało to właśnie elementy podobne do rzeczy nadprzyrodzonych, które są wręcz niemożliwe do wydarzenia się. Jednak rozumiem pomysł autora, dlatego uważam, że gdyby usunięto te elementy to cała fabuła straciłaby klimat i właśnie ten trzymający w napięciu pazur. Podsumowując z ogromną chęcią zapoznam się z pozostałymi tomami, ponieważ ten pozostawił we mnie ogromny niedosyt.

W 1984 roku bieszczadzką wioską wstrząsnęły dramatyczne wydarzenia, które zmusiły mieszkańców do makabrycznych pochówków – odcinania głów i przebijania ciał zębami bron, by powstrzymać zmarłych. Wieńczysław Pskit, który jako dziecko cudem ocalał z rąk własnej siostry, przez lata wierzył, że klątwa „jednej krwi” wygasła. Jednak w 2011 roku dawne koszmary niespodziewanie powracają, burząc wywalczony spokój. Mój zachwyt nad książkami autora trwa już jakieś dwa lata. „Zabij mnie, tato” dalej ma szczególne miejsce na mojej półce. Inne książki w większym lub mniejszym stopniu mnie kupiły, ale ta zdecydowanie znajdzie się na podium. Dlaczego? Ta historia to połączenie klimatu Bieszczad z klimatem grozy. Jak dla mnie jest to najlepsze połączenie. Kocham tamte tereny, uwielbiam się czasem bać więc idealnie trafiła w mój gust. Ale dodam też, że autor bardzo umiejętnie połączył ludowe wierzenia z rzeczywistością. Mamy tu zabobony związane ze śmiercią, ale też trochę o pochówkach wampirycznych. To wszystko sprawia, że książka niesamowicie wciąga i mimo ponad 400 stron czyta się ją błyskawicznie. Nie jest może zbyt skomplikowana, nie ma w niej zbyt dużych zwrotów akcji, ale zdecydowanie zasługuje na uznanie bo to idealna historia.

Cieszę się, że w końcu mogę napisać pozytywną opinię, bo niestety rzadko mi się to zdarza. Autor wniósł sporo świeżości: pisze lekko i naturalnie, potrafi świetnie operować słowem, a bohaterowie i dialogi naprawdę żyją. Nie oceniam tej książki w kategorii horroru, raczej jako całość. Moja ocena byłaby prawdopodobnie jeszcze wyższa, gdyby w drugiej połowie historia nie zaczęła mi się trochę dłużyć, bo zabrakło mi jakiejś zagadki do rozwiązania czy bardziej odkrywczego kierunku, ku któremu fabuła by nas prowadziła. Tak czy inaczej na pewno sięgnę po inne książki tego autora, ponieważ potencjał i talent są tu bardzo wyraźne.

O rety, co to było?! Nie czytam często książek tego typu (to chyba thriller?), może dlatego akurat ta łupnęła mnie z całą siłą, sprawiając, że ostatnie kilkadziesiąt stron czytałam, robiąc dziwne miny (rodzina mi świadkami!), jęcząc i urządzając sobie co kilka kartek krótkie przechadzki - tak bardzo nie wytrzymywałam napięcia. Biorąc pod uwagę, że pierwsze zdanie brzmiało: „Gdy tata zabijał babcię, w białym pokoju panowała ciemność”, a dalej było tylko coraz gorzej, trudno się dziwić, doprawdy. „Żywica” jest historią o popadaniu w obłęd, opowiedzianą przez kilkuletnią dziewczynkę, Liv. Liv dorasta w – wydawałoby się – idyllicznych warunkach: na małej wyspie, zamieszkiwanej wyłącznie przez jej rodzinę, w bliskim kontakcie z naturą. Ojciec, Jens, uczy ją życia w lesie i z lasem; matka, Maria, dzieli się z nią miłością do książek i opowieści. Od początku (patrz pierwsze zdanie) wiadomo jednak, że coś tu poszło bardzo nie tak. Z każdą kolejną stroną czytelnik odkrywa bezmiar tego – narastającego – szaleństwa, choć do końca nie znajduje odpowiedzi na wiele pytań. To nie jest książka o tym do czego może doprowadzić zbieractwo, choć nie da się ukryć, że bez niego nie byłoby tej opowieści. Niektóre fragmenty brzmiały zresztą całkiem znajomo - równie dobrze mogłyby być cytatami z wypowiedzi mojego ojca. W każdym razie z czasów, gdy jeszcze mógł chodzić, bo teraz wszystkie zgromadzone przez niego „skarby”, zajmujące cały garaż (tak, samochód od dawna musi parkować pod chmurką), są już wyłącznie naszym zmartwieniem. Tak w przypadku Jensa, jak i mojego ojca, zbieractwo było rodzajem leku na pustkę; traumatycznym dla otoczenia sposobem uporania się z – sic! – traumą. Dla mnie „Żywica” jest raczej historią o tym jak wielki wpływ na dzieci mają ich rodzice, kształtując ich sposób patrzenia na świat, odróżniania dobra od zła. I jak wiele owe dzieci są w stanie znieść, byle tylko nie skrzywdzić lub nie zawieść rodzica. A to, jaki jest tego koszt, to już temat na całkiem inną powieść. Na całe szczęście Riel kończy swoją książkę we właściwym momencie. Takim, w którym czytelnik może, jeśli nie będzie za dużo myślał, wierzyć w to, że wszystko skończyło się (prawie) dobrze. Nie wiem czy polecam. Ja w każdym razie mam na długo dosyć tego typu książek.

"Implikacja" to pierwszy kryminał Tomasza Brewczyńskiego. Kamil Pruban, lektor, doskonale oddaje charakter postaci. Najbarwniejsza jest "Sasanka"! Akcja wciąga, historia pędzi a jednocześnie wywołuje niesamowite dreszcze w oczekiwaniu na zakończenie. Które jest bardzo zaskakujące!

„Czemu to jest aż takie poważne?” - ta właśnie myśli pojawiła się w mojej głowie po przeczytaniu kilkudziesięciu pierwszych stron „Czynnika Diabła”. Sieriozne. Pozbawione jakiegokolwiek dystansu. Nie zrozumcie mnie źle, zdawałem sobie sprawę, że czytam napisany na serio i jakże niezwykle ambitny thriller, w którym giną ludzie, często wcześniej okrutnie torturowani i że lżejszy styl w żadnym razie by do tej powieści nie pasował. Mam na myśli trochę co innego. No, jeżeli przez prawie non stop mam do czynienia z punktem widzenia dwóch tylko postaci, z których jedna jest zmęczonym życiem, pozbawionym złudzeń co do istoty ludzkiej natury, ale starającym się i chcącym dobrze policjantem (do tego niewątpliwie będącym fachowcem w swojej dziedzinie), no to naprawdę nie zaszkodziłoby, gdyby jedna z tych postaci, zapewne właśnie ów dzielny stróż prawa, wykazał jakąś ironię, jakiś dystans właśnie, żeby… Wiecie, jak rodzaj cynizmu mam na myśli? Naprawdę przyjemniej by mi się wtedy tę książkę czytało, byłaby żywsza, bardziej przemawiająca do odbiorcy, bardziej atrakcyjna, zwyczajnie można by ją uznać za lepiej napisaną. No, to tutaj nie było absolutnie nic takiego. Zero. I to tyczące postaci wrażenie przenosi się w pewnym momencie na całą tą opowieść. Nie będzie chyba wielkim spoilerem, jeśli napiszę, że dużą część tekstu to sceny, w trakcie których jesteśmy świadkami sesji terapeutycznych. I… czy tylko ja mam wrażenie, że były one zrobione poprawnie, czasami nawet dość wciągająco, ale jakoś tak bez iskry? Bez tego czegoś, co każe nam otworzyć lekko buźki – „o, kur.., to takie mechanizmy też współrządzą ludzką psyche”? Kojarzycie, w pewnym momencie narracja zbliża się do przedstawienia nam myśli Jungowskiej – bo jeden z głównych bohaterów książki był osobistym uczniem tego właśnie spośród ojców psychoanalizy – i zaraz potem ucieka od niej tak szybko, jak się tylko dało. Swoją drogą obyło się również bez nawet próby jakiegokolwiek pokazania nam, jak błyskotliwym psychiatrą jest Kosárek, z którym to Kosárkiem zdaje się mieliśmy zbudować więź emocjonalną. W posłowiu do powieści autor pisze, że dużą rolę odgrywała w niej mitologia słowiańska. Serio? Owszem, Weles jest w niej wzmiankowany pewnie z kilkadziesiąt razy, ale czy to jest ten Weles z mitologii? Czy Russel po prostu użył chwytliwie brzmiącego imienia? No, chyba jednak opcja druga, zrobił tak zresztą przecież nie tylko z prasłowiańskim bóstwem, lecz i z tytułowym diabłem, tu absolutnie niepodobnym do tego z teologii. Najlepiej wychodzi w tym wszystkim wątek stricte kryminalny, mamy fragmenty układanki, składamy je razem ze śledczymi, wszystko układa się naprawdę składnie. Można się wręcz zastanawiać, czemu autor zdecydował się obudować to wszystko taką liczbą ozdobników (za taki trzeba przecież uznać także osadzenie akcji książki z tym konkretnym miejscu i czasie). Cóż, chyba po prostu miało być hiperambitnie :) Nie, no, dobra, czemuś tam to jednak służyło. M.in. za to aż 6,5/10. PS: Nie czytałem „Zamku” Franca Kafki, więc nie wiem, czy w powieści były jakieś nawiązania do tego dzieła.