Puchar od Pana Boga

Zbiór opowiadań sportowych Puchar od Pana Boga autorstwa Paweł Ota okazał się dla mnie lekturą mocno nierówną – i to nie w układzie „początek dobry, koniec słabszy”, ale raczej jako mieszanka tekstów rozrzuconych jakościowo po całym tomie.

Sięgając po tę książkę, spodziewałem się czegoś bardziej spójnego. Sport aż prosi się o literackie wykorzystanie – daje emocje, napięcie, momenty graniczne. I rzeczywiście, w części opowiadań autor świetnie to wykorzystuje. Te najlepsze teksty mają tempo, klimat i bohaterów, którym chce się kibicować. Tam wszystko działa tak, jak powinno – i właśnie dla tych kilku opowiadań warto po ten tom sięgnąć.

Problem w tym, że mniej więcej połowa tekstów wyraźnie odstaje poziomem. Są słabsze, momentami nijakie, jakby zabrakło im wyrazistego pomysłu albo energii do poprowadzenia historii. Sport bywa w nich tylko pretekstem, a nie nośnikiem emocji. Czytałem je bez większego zaangażowania i niestety szybko ulatywały z głowy.

Najbardziej szkoda mi tego, że te lepsze opowiadania pokazują realny potencjał autora. Gdyby cały tom trzymał ich poziom, byłaby to naprawdę mocna rzecz. A tak dostajemy zbiór, w którym trzeba trochę „przekopać się” przez słabsze momenty, żeby trafić na te naprawdę dobre.

Finalnie mam poczucie niewykorzystanej szansy – ale też przekonanie, że dla tych kilku udanych tekstów było warto.

Zbiór opowiadań sportowych Puchar od Pana Boga autorstwa Paweł Ota okazał się dla mnie lekturą mocno nierówną – i to nie w układzie „początek dobry, koniec słabszy”, ale raczej jako mieszanka tekstów rozrzuconych jakościowo po całym tomie.

Sięgając po tę książkę, spodziewałem się czegoś bardziej spójnego. Sport aż prosi się o literackie wykorzystanie – daje emocje,...

Zbiór opowiadań idealny na czas olimpijskich emocji, nieważne, czy zimowych, czy letnich. Teraz, gdy trwają Zimowe Igrzyska Olimpijskie , książkę czyta się cudownie. To nic, że w zbiorze głównie dyscypliny letnie, ale sportowcy pozostają tacy sami – z tą samą determinacją, kruchością, ambicją i lękiem. To opowieści o mozole treningów, o wyrzeczeniach i samotności, o medalach – i o ich bolesnym braku; o endorfinach, które unoszą nad ziemią, i o sporcie, który potrafi złamać życie równie skutecznie, jak je zbudować; o tym, jak trudno jest wejść na szczyt i jak jeszcze trudniej z niego zejść.
Książka czytana w czasie olimpiady między jednym finałem a drugim smakuje jeszcze lepiej. Właśnie nasz fenomenalny Kacper zdobył trzeci medal. Może kiedyś powstanie druga część o miłych sercu Polaków skokach, short tracku, czy biegach narciarskich.
Tymczasem wracając do Pucharu Pana Boga - prowadzi on czytelnika przez kolarstwo, piłkę nożną, wspinaczkę, hokej, tenis, lekkoatletykę i wiele innych dyscyplin, zagląda nie tylko w serca zawodników, ale też ich partnerów, sponsorów, trenerów, lekarzy, dzieci, a nawet kibiców.
Autor to Czech, więc pisze o Czechach, ale sport nie zna granic – emocje są wspólne, pot i łzy mają wszędzie ten sam smak.

To zbiór opowiadań, więc – wiadomo: bywa różnie, raz jest lepiej, raz gorzej. Ale dla mnie nie ma tu tekstów słabszych: są tylko dobre i jeszcze lepsze.

Zbiór opowiadań idealny na czas olimpijskich emocji, nieważne, czy zimowych, czy letnich. Teraz, gdy trwają Zimowe Igrzyska Olimpijskie , książkę czyta się cudownie. To nic, że w zbiorze głównie dyscypliny letnie, ale sportowcy pozostają tacy sami – z tą samą determinacją, kruchością, ambicją i lękiem. To opowieści o mozole treningów, o wyrzeczeniach i samotności, o...

Niby fajnie napisane ale no chyba nie dla mnie po prostu

Niby fajnie napisane ale no chyba nie dla mnie po prostu

Kolejne moje zetknięcie z opowiadaniami autora, po kilkuletniej przerwie.
Nie jest to tak angażujący zbiór jak Śmierć pięknych saren czy Jak tata przemierzał Afrykę, ale stanowi wspaniałe uzupełnienie pomiędzy wcześniejszymi opowieściami a fenomenalną biografią autora. Nigdy nie byłem sympatykiem sportów, jednak sposób, w jaki Ota przedstawia sport, jest jak to u niego bywa rozczulający i angażujący. Na pierwszy plan wysuwają się oczywiście wątki historyczno-wojenne oraz, przede wszystkim, społeczne. To umiejętny zapis nastrojów pełnych motywacji i determinacji — o lepsze jutro. Wszystko po to, by, być może, na koniec, w końcu dostać ten jeden, jedyny, prawdziwy Puchar od Pana Boga.

Kolejne moje zetknięcie z opowiadaniami autora, po kilkuletniej przerwie.
Nie jest to tak angażujący zbiór jak Śmierć pięknych saren czy Jak tata przemierzał Afrykę, ale stanowi wspaniałe uzupełnienie pomiędzy wcześniejszymi opowieściami a fenomenalną biografią autora. Nigdy nie byłem sympatykiem sportów, jednak sposób, w jaki Ota przedstawia sport, jest jak to u niego bywa...

Zbiór opowiadań poruszających najważniejsze wartości życiowe, których tłem jest sport i zmagania sportowe. Zdecydowana większość z nich jest świetna i mocno daje do myślenia. Polecam!!!

Zbiór opowiadań poruszających najważniejsze wartości życiowe, których tłem jest sport i zmagania sportowe. Zdecydowana większość z nich jest świetna i mocno daje do myślenia. Polecam!!!

To moje drugie spotkanie z prozą Oty Pavla. Czytałem na LC opinie, że jest słabsza niż "Śmierć pięknych saren." Nie zgadzam się. Moim zdaniem tematyka inna, ale styl dalej niepowtarzalny i wart zachodu.
Na początku byłem nieco sceptyczny, bo już dawno "wyrosłem" z tematów związanych ze sportem, ale Pavel miał ten dar - pisania w wyjątkowy sposób o rzeczach na pozór mało interesujących. To widać w każdym opowiadaniu. Do tego in plus - niesamowite poczucie humoru i dystansu do siebie i świata. To sobie cenię i uważam, że zasługuje na wyróżnienie.
Ota Pavel był sprawozdawcą sportowym,więc może było mu łatwiej dotrzeć do pewnych faktów i osób. Co ciekawe, podobni nie potrafił konfabulować.
Te opowiadania to bardziej uniwersalne opowieści o życiu, sport jest tu tylko tłem i punktem wyjścia, aczkolwiek także ciekawym świadectwem siermiężnej epoki czechosłowackiego socjalizmu.
Nie byłbym sobą, gdybym nie zauważył wątku związanego z moim ukochanym Wrocławiem, który pojawia się prawdopodobnie w kontekście kolarskiego "Wyścigu Pokoju" :)
Zachęcam wszystkich do lektury. To kawałem naprawdę dobrej literatury.

To moje drugie spotkanie z prozą Oty Pavla. Czytałem na LC opinie, że jest słabsza niż "Śmierć pięknych saren." Nie zgadzam się. Moim zdaniem tematyka inna, ale styl dalej niepowtarzalny i wart zachodu.
Na początku byłem nieco sceptyczny, bo już dawno "wyrosłem" z tematów związanych ze sportem, ale Pavel miał ten dar - pisania w wyjątkowy sposób o rzeczach na pozór mało...

Wow. Super opowiadania

Wow. Super opowiadania

Nikt nie potrafił pisać sporcie tak jak Ota Pavel. Czytasz i nie wiesz czy to reportaż czy baśń czy poemat prozą. Pavel znakomicie wczuwa się w psychikę sportowców, o których pisze i nikt inny nie potrafi w takiej formie postawić pytania o wartość sportu i i los sportowców, którzy spadają z piedestału u schyłku kariery. A tytułowy "Puchar od Pana Boga" jest w swojej jednoczesnej głębi i prostocie po prostu genialny.

Nikt nie potrafił pisać sporcie tak jak Ota Pavel. Czytasz i nie wiesz czy to reportaż czy baśń czy poemat prozą. Pavel znakomicie wczuwa się w psychikę sportowców, o których pisze i nikt inny nie potrafi w takiej formie postawić pytania o wartość sportu i i los sportowców, którzy spadają z piedestału u schyłku kariery. A tytułowy "Puchar od Pana Boga" jest w swojej...

To zbiór opowieści, które poruszają najczulsze struny – opowiadają o ludziach z krwi i kości, pełnych pasji, dumy i wewnętrznej siły. Każda historia niesie ze sobą nie tylko emocje, ale i mądrość – opartą na życiu, doświadczeniu i sportowej determinacji. Choć zazwyczaj unikam opowiadań, te wciągnęły mnie od pierwszych zdań. Nie sposób o nich zapomnieć – zostają z czytelnikiem na długo, prowokują do refleksji, zostawiają ślad.

Autor ma niezwykły dar opowiadania – pisze pięknie, ale bez przesady; z lekkością i głębią zarazem. Każda postać, każdy detal tchnie autentycznością. To nie są tylko historie o sporcie – to opowieści o człowieczeństwie, o sile ducha, o marzeniach i ich cenie. Wzruszają, bo są prawdziwe, a ich bohaterowie to nie pomniki, lecz ludzie z sercem i słabościami.

To literatura z najwyższej półki – niepozorna w formie, ale ogromna w treści. Klasa sama w sobie.

To zbiór opowieści, które poruszają najczulsze struny – opowiadają o ludziach z krwi i kości, pełnych pasji, dumy i wewnętrznej siły. Każda historia niesie ze sobą nie tylko emocje, ale i mądrość – opartą na życiu, doświadczeniu i sportowej determinacji. Choć zazwyczaj unikam opowiadań, te wciągnęły mnie od pierwszych zdań. Nie sposób o nich zapomnieć – zostają z...

Zbiór opowiadań o roli sportu w życiu człowieka - od hokeja, kolarstwa, po piłkę nożną czy wspinaczkę wysokogórską.

Ale nie o sporcie tu mowa!
Tak naprawdę to wszystko jest pretekstem do opowiedzenia o naszej samotności - czy jedziemy na rowerze kolejny kilometr pod górę, czy wspinamy się po linie na pionowej skale, czy idziemy chodnikiem przed siebie lub siedzimy pod lipą i przy jej słodkim zapachu, wsłuchujemy się w brzęczenie pszczół - jesteśmy sami. Od początku do końca.

A w tej samotności towarzyszą nam inni, jest i miłość, i złość, i bezrobocie, i strach, i determinacja, i pasja - jest życie i nasza walka z lękami, blokadami - wyścig z czasem i utratą błysku w oku, jesteśmy MY.

Po “Śmierci pięknych saren” mogłam się tylko tego spodziewać. Dobrego, czeskiego, słodko gorzkiego życia.

Zbiór opowiadań o roli sportu w życiu człowieka - od hokeja, kolarstwa, po piłkę nożną czy wspinaczkę wysokogórską.

Ale nie o sporcie tu mowa!
Tak naprawdę to wszystko jest pretekstem do opowiedzenia o naszej samotności - czy jedziemy na rowerze kolejny kilometr pod górę, czy wspinamy się po linie na pionowej skale, czy idziemy chodnikiem przed siebie lub siedzimy pod...