Ogień przebudzenia

Ciężki orzech do zgryzienia.
Z jednej strony czuć potencjał na świetną historie, ale z drugiej całkowicie się rozmywa przez ilość nic niewnoszacych dialogów i opisów...
Mimo posiadania całego cyklu nie czuję sił żeby marnować czas na meczenie kolejnego tomu...

Ciężki orzech do zgryzienia.
Z jednej strony czuć potencjał na świetną historie, ale z drugiej całkowicie się rozmywa przez ilość nic niewnoszacych dialogów i opisów...
Mimo posiadania całego cyklu nie czuję sił żeby marnować czas na meczenie kolejnego tomu...

Koszmarna grafomania, odłożyłem po kilkudziesięciu stronach. Całą twórczość tego autora radzę omijać szerokim łukiem.

Koszmarna grafomania, odłożyłem po kilkudziesięciu stronach. Całą twórczość tego autora radzę omijać szerokim łukiem.

Fabuła / Zwroty akcji 6/10
Bohaterowie 6/10
Świat przedstawiony 7/10
Narracja / Styl / Humor 5/10
Przesłanie / Problematyka 5/10
Klimat / Subiektywne odczucia 6/10

Autor albo stara się, ale mu nie wychodzi - albo ma talent, ale mu się nie chce... nie jestem pewna które. Tu był taki potencjał. Zarąbisty świat, ciekawa historia, dobre koncepty postaci (jeśli kontynuuję czytanie serii, zrobię to głównie dla Hilemore'a). Nawet przez większość książki naprawdę fajnie i lekko się czytało/słuchało. Problem w tym, że... no we wszystkich szczegółach zasadniczo. Fabuła generalnie fajna, ale czym dalej w las tym więcej "kszoków" - takich idiotyzmów jakie autor sadził w drugiej połowie książki to nawet w "Eragonie" nie było. Nie piszę jakie, żeby nie spojlerować. Postaci fajnie pomyślane, ale już opisy ich zachowania i motywacji... no na papierze mają sens, ale autor nijak nie umie ich opisać. Przez większość czasu czytelnik sam musi sobie dopowiadać - aha, on postanowił zrobić to bo musiał pomyśleć o tym i o tym. Z tej książki dałoby się zrobić dwie tej samej objętości. Dało się poczuć że autor leciał przez wątki byle jak najszybciej, nie poświęcając czasu na porządne połączenie wątków, lub rozbudowanie charakterystyki postaci. No i do tego ilość deus ex machin bolała.
Dalej. Świat super, ale znowu nierozbudowany, w sumie o dwóch głównych potęgach wiemy tyle, że są i jakie mają ustroje. Imiona i nazwy potwornie sztampowe. Natomiast jeśli chodzi o strony konfliktu, znowu, autor chciał ale mu nie wyszło - w tym wypadku: chciał (chyba) stworzyć skomplikowany moralnie świat, bez "tych dobrych". Niestety - i nie wiem czy to była pomyłka, czy to autentyczne nienajciekawsze poglądy autora, ale korpo-dystopia której służą główni bohaterowie, prezentowana jest zasadniczo jako "ci dobrzy", kij z tym że, obok bardzo problematycznego systemu polityczno-ekonomicznego (spoko no, nie muszę się zawsze zgadzaĉ z autorem),ta strona jest też aktywnie hiper-imperialistyczna (i w gruncie rzeczy większość problemów wynika z tego imperializmu i eksploatacji - bardzo aktualny temat, którego autor trochę... nie pogłębił?). Ci źli (natywne ludy podbitego kontynentu) są absolutnie źli, koniec kropka, nie dostajemy nawet sugestii "a może my też tu zawiniliśmy...?". Znowu: musimy sobie dopowiadać. Dodatkowo, jedyna znacząca postać która potępia obydwa systemy i chciałaby wprowadzenia autentycznej demokracji jest bez przerwy opisywana jako "radykał zaślepiony swoją ideologią" - który oczywiście powoli ugina się do woli wspaniałej wolnomyślącej bohaterki reprezentującej korpo-wcale-nie-villaina. Mam fashbacki z Atlasa Zbuntowanego :/. A tak serio - to mam wrażenie, że autorowi chodziło o to, że rewolucja której chce typo ma być z zamiaru krwawa, a bohaterka w sumie powoli zaczyna uważać że zarządcy korposu też są niefajni i działa na własną rękę - ale znowu... czytelnik takie rzeczy sam sobie musi podopowiadać.

Fabuła / Zwroty akcji 6/10
Bohaterowie 6/10
Świat przedstawiony 7/10
Narracja / Styl / Humor 5/10
Przesłanie / Problematyka 5/10
Klimat / Subiektywne odczucia 6/10

Autor albo stara się, ale mu nie wychodzi - albo ma talent, ale mu się nie chce... nie jestem pewna które. Tu był taki potencjał. Zarąbisty świat, ciekawa historia, dobre koncepty postaci (jeśli kontynuuję...

Kolejna trylogia Anthonego Ryana tym razem nie typowa bo z bronią palną której w innych jego opowieściach nie ma. No i smoki dużo smoków. Początek trochę przyciężkawy nie wiadomo o co chodzi za bardzo czym dalej w las jest coraz bardziej ciekawiej, a końcówkę to już czyta się z zapartym tchem za jednym zamachem. Jak zwykle autor dał radę i będę niedługo sięgał po kolejne książki tego cyklu. Bo można się dobrze przy tym bawić.

Kolejna trylogia Anthonego Ryana tym razem nie typowa bo z bronią palną której w innych jego opowieściach nie ma. No i smoki dużo smoków. Początek trochę przyciężkawy nie wiadomo o co chodzi za bardzo czym dalej w las jest coraz bardziej ciekawiej, a końcówkę to już czyta się z zapartym tchem za jednym zamachem. Jak zwykle autor dał radę i będę niedługo sięgał po kolejne...

Bardzo ciekawie zbudowany świat przedstawiony, przywodzący nieco na myśl steampunk. Interesujące podejście do smoków, ukazanych jako zwierzęta (wy)eksploatowane przez ludzi, dodaje historii oryginalności. Wątki polityczne są poprowadzone w sposób angażujący i stanowią świetne, a przy tym wcale nie nużące, tło opowieści, co pozwala jeszcze głębiej zanurzyć się w prezentowaną historię.

Bohaterowie i ich losy są wiarygodni i "prawdziwi" - nie są to mdłe postaci, nawet w przypadku bohaterów drugo- i trzecioplanowych.

Książka jest dość obszerna (ponad 700 stron),ale czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Szczególne brawa należą się tłumaczce, Małgorzacie Strzelec, za pięknie skonstruowane zdania.

Jedyne dwie wady książki to płaskie relacje romantyczne oraz skomplikowane imiona postaci. Na szczęście autor zamieścił na początku książki listę bohaterów wraz z krótką adnotacją, kto jest kim.

Moim zdaniem to pozycja obowiązkowa dla każdego fana fantastyki.

Bardzo ciekawie zbudowany świat przedstawiony, przywodzący nieco na myśl steampunk. Interesujące podejście do smoków, ukazanych jako zwierzęta (wy)eksploatowane przez ludzi, dodaje historii oryginalności. Wątki polityczne są poprowadzone w sposób angażujący i stanowią świetne, a przy tym wcale nie nużące, tło opowieści, co pozwala jeszcze głębiej zanurzyć się w prezentowaną...

Niby zwykłe połączenie fantasy z technologią, ale bardzo mi się spodobała dbałość o realizm i logikę.

Prosty przykład: trzy księżyce nie są tutaj jedynie fabularnym i wizualnym ozdobnikiem, lecz wywierają ogromny wpływ na pływy morskie, przez co miasta i porty w tym świecie muszą mieć odpowiednią konstrukcję, falochrony i śluzy. Mała rzecz - a cieszy.

Sam świat również jest ciekawie urządzony. Technicznie jest to druga połowa XIX wieku z elementami XX i steampunka. Mamy dwa wielkie państwa, rządzone przez różne siły. Z jednej strony mamy Syndykat - bezduszną, wpływową korporację nastawioną na zyski (skojarzenia z Cyberpunkiem jak najbardziej uzasadnione),a z drugiej - Cesarstwo Covurskie, tradycyjną monarchię absolutystyczną. Obie strony próbują się nawzajem wyrzucić z trzeciego kontynentu, Aradisii - jedynego gdzie występują smoki, których niezwykle cenna krew daje nadludzkie możliwości.

W takim momencie poznajemy bohaterów z którymi wędrujemy przez książkę, obserwując wydarzenia naprzemiennie z ich perspektyw - każde z nich ma swoje własne zadania w różnych miejscach świata, chociaż ich losy pewnie nieraz się skrzyżują.

Tu następuje pierwszy zgrzyt: przeskakujemy między bohaterami, co jest dobre - ale brakuje przy tych przeskokach znaczników czasowych. A to już dobre nie jest bo wydarzenia potrafią się mocno rozjeżdżać i czasem trudno jest się domyśleć co kiedy się stało. (nie zepsułoby to żadnej niespodzianki fabularnej, gdyby ktoś o to pytał).

Główna fabuła, motywacje i czyny bohaterów początkowo wydają się sztampowe, idiotyczne, czasem wręcz bezsensowne - wielu może to odrzucić. Nie chcę spojlerować, powiem tylko że na koniec zmienimy zdanie.

Nie brakuje tu walki i akcji wszelakiego rodzaju. Od drobnych potyczek i karczemnych pojedynków do wielkich bitew gdzie trup ściele się gęsto niczym w największych rzeźniach pierwszej wojny światowej.

Dobrze się obserwuje rozwój bohaterów. Tu nie ma standardowego "od zera do herosa", nie odmieniają magicznie swojego postępowania. Obserwujemy wiarygodną przemianę i ewolucję wynikającą z ich przeżyć i spostrzeżeń. Ciekawie wygląda również ewolucja czytelnika - raz smokom współczułem, by za chwilę ich nienawidzić.

I tu następuje drugi zgrzyt, czyli nadużywanie "deus ex machiny", bohaterowie jak na mój gust są zbyt często wyciągani z tarapatów przez zadziwiające zbiegi okoliczności i szczęśliwie znajdują potrzebne im rzeczy oraz ludzi akurat wtedy gdy są potrzebne. To jest niestety grzech popełniany przez wielu autorów, szkoda że i tutaj mamy z tym do czynienia.

Brakuje mi też szerszego wprowadzenia. Wiele rzeczy poznajemy "w biegu" lub musimy się domyślić, np. zachowanie i specyfikę poszczególnych ras smoków (zielone nie latają, niebieskie prawie wyłącznie pływają),"splugawieni" są wielką niewiadomą dopóki bohaterowie sami ich nie spotkają - i wiele innych. Nie jest to na szczęście aż tak rażące jak w "Ogrodach Księżyca" gdzie byliśmy od razu rzucani do głębokiego oceanu i dopiero za drugim czytaniem wszystko stawało się w miarę jasne.

Jeśli powyższe wady są do przełknięcia - to szczerze polecam tę pozycję, bo jest naprawdę ciekawa i osadzona w ciekawie wykreowanym świecie. Z niecierpliwością zabieram się za tom drugi.

Niby zwykłe połączenie fantasy z technologią, ale bardzo mi się spodobała dbałość o realizm i logikę.

Prosty przykład: trzy księżyce nie są tutaj jedynie fabularnym i wizualnym ozdobnikiem, lecz wywierają ogromny wpływ na pływy morskie, przez co miasta i porty w tym świecie muszą mieć odpowiednią konstrukcję, falochrony i śluzy. Mała rzecz - a cieszy.

Sam świat również...

Pierwsze dwie części dało się czytać, natomiast trzecia tej powieści była bardzo męcząca. Po następne tomy nie sięgnę.

Pierwsze dwie części dało się czytać, natomiast trzecia tej powieści była bardzo męcząca. Po następne tomy nie sięgnę.

Smoki, steampunk i piraci.

Czy może być lepsze połączenie? Otóż nie. Czy jest to książka wybitna, na której bawiłam się wyśmienicie i nie mogłam się od niej oderwać? Otóż tak.

Fabułę "Przebudzenia ognia" oglądamy z perspektywy trójki głównych bohaterów. Clay to młody złodziej, który na skutek pewnych wydarzeń dołącza do grupy najemników dowodzonej przez swojego stryja, z którym to relacja jest dosyć napięta. Wyruszają oni na ekspedycję w głąb dżungli poszukując pewnego, nazwijmy to artefaktu. Po drodze muszą zmierzyć się z licznymi niebezpieczeństwami: dzikimi plemionami i równie dzikimi, ale znacznie bardziej niebezpiecznymi smokami, przy okazji odkrywając kontynent na którym w głównej mierze umiejscowiona jest fabuła powieści.

Drugą wiodącą postacią jest Lizanne. Tajna agentka, szpieg, kobieta obdarzona nie tylko siłą i przebiegłością, ale również ostrym jak brzytwa umysłem. Pracuje ona dla Żelaznego Syndykatu, jednej z wiodących korporacji. Zostaje wysłana do miasta należącego do rywalizującego cesarstwa z misją odnalezienia pewnego przedmiotu. Na miejscu sprawy bardzo się komplikują a wkrótce Lizanne musi walczyć nie tylko o swoje życie, ale życie całej ludzkości.

Podporucznik Hilemore to świeżo mianowany oficer na okręcie Żelaznego Syndykatu. Załoga jednostki zostaje wysłana na polowanie na jeden z pirackich statków grasujących na okolicznych wyspach, a przy okazji mają również za zadanie zniszczyć największą kryjówkę morskich wilków. On i jego towarzysze nie wiedzą jednak, że zostaną wciągnięci w wojenną zawieruchę i będą musieli sprzymierzyć się z jedną z najsłynniejszych i najniebezpieczniejszych piratek na świecie.

Skoro przedstawiłam wam już trzy najważniejsze postacie, to przejdźmy do samej fabuły. O mój borze szumiący, ile tu się dzieje i jak ten świat jest fantastycznie wykreowany! Świat przedstawiony jest rządzony przez rywalizujące ze sobą korporacje, a ich bogactwa oparte się na Produkcie: odpowiednio rozcieńczonej smoczej krwi, która wybranej grupie ludzi (odpornej na negatywne skutki kontaktu z krwią, jak na przykład rozległe i bolesne oparzenia czy śmierć w męczarniach) daje dodatkowe zdolności. I tak też krew niebieskich smoków wzmacnia umysł, zielonych wzmacnia ciało i przyspiesza proces leczenia, czerwonych pozwala na kontrolowanie ognia, a czarnych tysiąckrotnie wzmacnia siłę. Jest też mityczny biały smok, jednak o nim rozpisywać się nie zamierzam.

Kreacja świata przedstawionego opiera się na wykorzystaniu w fabule nie tylko smoków, ale również postępu technicznego oraz odkryć naukowych. Wraz z bohaterami obserwujemy wiek pary i mechanizmów opartych na kołach zębatych i oczywiście smoczej krwi, którą napędzane są m.in. statki. Nie zobaczycie tu pojedynków szermierczych, za to są strzelaniny i wybuchy. Ludzkość właśnie wynalazła dynamit i pojawiły się pierwsze wagoniki kolejowe. Ponadto akcja dzieje się na kontynencie o klimacie podzwrotnikowym: mamy dżunglę, stepy i pustynię oraz morza i wyspy, które niejednemu moga skojarzyć się z Piratami z Karaibów. Całość dzięki temu jest świeża i działa na wyobraźnię.

Jednak nie tylko świat jest fantastyczni, ale przede wszystkim wykreowane przez Ryana postacie. Oprócz trójki głównych, w powieści pojawia się wiele mniej lub bardziej widocznych osób, a każda z nich jest na swój sposób charakterystyczna, ciekawa i wnosi coś do fabuły. Jeśli chodzi o Claya, Lizanne i Hilemore'a to każde z nich ma inny charakter i w życiu kieruje się innymi wartościami. Jednocześnie każde z nich się rozwija jako postać, są honorowi i nie brakuje im odwagi. Owszem, mają też sporo wad i żadne nie jest krystaliczne. Jednak te pozytywne cechy zdecydowanie przewyższają te negatywne.

Podsumowując: jeśli szukacie książki ze smokami w roli głównej (nie romantasy xD),piratami, steampunkiem, ciekawie wykreowanym światem i bohaterami z krwi i kości a nie kartonu, to jest to coś dla was. Od dawna szukałam przygodowego fantasy, które wciągnie mnie tak, że nie będę chciała iść spać i wolała czytać niż iść zarabiać pieniążki, które bardzo lubię i które mi są bardzo potrzebne, i w końcu je znalazłam. Do tego stopnia, że tej trylogii chyba nie oddam bratu, od którego ją bezczelnie podprowadziłam ;)

Smoki, steampunk i piraci.

Czy może być lepsze połączenie? Otóż nie. Czy jest to książka wybitna, na której bawiłam się wyśmienicie i nie mogłam się od niej oderwać? Otóż tak.

Fabułę "Przebudzenia ognia" oglądamy z perspektywy trójki głównych bohaterów. Clay to młody złodziej, który na skutek pewnych wydarzeń dołącza do grupy najemników dowodzonej przez swojego stryja,...

Książka z nieco chaotyczną narracją, pewne wątki zdecydowanie można było opisać w bardziej zrozumiały sposób, ale bohaterowie na tyle ciekawi i akcja w miarę wartka, że czytelnikowi ciężko się oderwać. Przeczytałam w 1,5 dnia.

Książka z nieco chaotyczną narracją, pewne wątki zdecydowanie można było opisać w bardziej zrozumiały sposób, ale bohaterowie na tyle ciekawi i akcja w miarę wartka, że czytelnikowi ciężko się oderwać. Przeczytałam w 1,5 dnia.

Muszę powiedzieć, że początki z "Ogniem przebudzenia" to była ciężka harówka. Trudno było mi się wgryźć i ogarnąć w narracjach, ale kiedy już złapałam z tą książką rytm i zrozumienie, naprawdę ją doceniłam.

Pomysł na fabułę uważam za fenomenalny i bardzo wyjątkowy na tle innych fantastyk o smoczej tematyce, szczególnie czytanych ostatnio. Tutaj smoki traktowane są jako źródło krwi, są hodowane i zabijane, wręcz wytępiane przez ludzi i coraz trudniej jest upolować nowe okazy. Jednak wraz z początkiem tej książki obserwujemy pewne drobne anomalie, które okazują się zapowiedzią dalszych wydarzeń. Dodatkowo pojawia się realne ryzyko wojny. Ludzie, jak to ludzie, skupiają się na własnym interesie i bogactwie, co prowadzi bohaterów do dość trudnych wyborów.

Jest tu dużo brutalności, trup ściele się gesto, szczególnie przy końcu tego tomu. Zakończenie sprawia, że mam ochotę natychmiast zabrać się za drugi tom. Bohaterowie może nie są moimi ulubionymi i szczerze mówiąc z żadnym się na ten moment jakoś nie zżyłam, ale ciekawią mnie ich dalsze losy.

Zdecydowanie potrzebowałam takiej powieści po tych wszystkich współczesnych fantastykach młodzieżowych, o których głośno, a które okazują się co najwyżej poprawne.

Muszę powiedzieć, że początki z "Ogniem przebudzenia" to była ciężka harówka. Trudno było mi się wgryźć i ogarnąć w narracjach, ale kiedy już złapałam z tą książką rytm i zrozumienie, naprawdę ją doceniłam.

Pomysł na fabułę uważam za fenomenalny i bardzo wyjątkowy na tle innych fantastyk o smoczej tematyce, szczególnie czytanych ostatnio. Tutaj smoki traktowane są jako...