Uznani za zmarłych

Podczas czytania czwartej części serii doszłam do wniosku że parzyste numery jakoś mniej mnie porywają. Jak przystało na Mastertona główny wątek fabularny jest ciekawie skonstruowany, zwroty akcji są zaskakujące, ale całość mniej przypadła mi do gustu niż 1 i 3 część.

Podczas czytania czwartej części serii doszłam do wniosku że parzyste numery jakoś mniej mnie porywają. Jak przystało na Mastertona główny wątek fabularny jest ciekawie skonstruowany, zwroty akcji są zaskakujące, ale całość mniej przypadła mi do gustu niż 1 i 3 część.

25/2026 Dla mnie najlepszy z dotychczasowych tomów.

25/2026 Dla mnie najlepszy z dotychczasowych tomów.

Masterton najbardziej jest znany ze swoich horrorów. Cykl thrillerów z Katie Maguire na tyle mi się spodobał, że po małej przerwie sięgnąłem po kolejną odsłonę.
Plusy:
+ może nie oryginalny, ale dobry pomysł na fabułę, porwania dla okupu;
+ dlaczego jednak uprowadzani są ludzie zadłużeni, nie mający kasy;
+ bardzo dobra kreacja głównej bohaterki, bezkompromisowa, walcząca o swoje;
+ nawet obecnie kobiety w pewnych zawodach niektórym przeszkadzają;
+ do czego są w stanie posunąć się przestępcy, żeby zdobyć forsę;
+ korupcja była i będzie obecna w świecie nawet na najwyższych szczeblach;
+ jak to nie pomaga w osiągnięciu celu w użyciu jest jeszcze szantaż i zastraszanie;
+ niektórym wydaje się, że mogą być bezkarni, osądzać według własnych zasad;
+ jak to u Mastertona, jest mrocznie, niektóre sceny wręcz brutalne;
+ ciekawe wątki z szefem i sąsiadem, no i to zakończenie;
+ problemy w pracy Katie się skończyły, ale perypetie w życiu prywatnym zaczynają.
Minusy:
- lekka przesada, porwania w biały dzień i nikt nie jest w stanie nic zrobić;
- w tej części Katie jakoś mało spostrzegawcza w wielu aspektach.
Ogółem książka dobra.

Masterton najbardziej jest znany ze swoich horrorów. Cykl thrillerów z Katie Maguire na tyle mi się spodobał, że po małej przerwie sięgnąłem po kolejną odsłonę.
Plusy:
+ może nie oryginalny, ale dobry pomysł na fabułę, porwania dla okupu;
+ dlaczego jednak uprowadzani są ludzie zadłużeni, nie mający kasy;
+ bardzo dobra kreacja głównej bohaterki, bezkompromisowa, walcząca o...

Ogólnie książka niezła, uważam jednak że momentami wiało amatorką, czy zbyt dużym przekombinowaniem.
Jednak książkę czyta się dobrze.
Jako fan kryminałów wymagam naprawdę wiele i na zachętę daje 7, choć w rzeczywistości waham się między 6 a 7.

Ogólnie książka niezła, uważam jednak że momentami wiało amatorką, czy zbyt dużym przekombinowaniem.
Jednak książkę czyta się dobrze.
Jako fan kryminałów wymagam naprawdę wiele i na zachętę daje 7, choć w rzeczywistości waham się między 6 a 7.

Zastanawiają mnie negatywne opinie, które krytykują zarówno autora, jak i bohaterkę, przypisując im wszelkie możliwe wady, podczas gdy jednocześnie autor tej opinii ma już za sobą lekturę czwartego tomu i zapowiada sięgnięcie po kolejne. Skoro poziom czy styl nie odpowiadają czytelnikowi, być może warto sięgnąć po literaturę bardziej ambitną, lepiej dopasowaną do własnych oczekiwań. Nie każda książka musi spełniać wysokie kryteria artystyczne ... czasem jej głównym celem jest po prostu zapewnienie chwili relaksu i przyjemności z czytania. Jeśli bohaterka działa na nerwy do tego stopnia, że ma się ochotę nią potrząsnąć i palcem pokazać: „tu skręć, tego nie rób”, to znak, że książka spełnia swoje zadanie. W końcu tylko naprawdę wciągająca historia potrafi wywołać takie emocje i sprawić, że czytelnik zaczyna przeżywać fabułę niemal jak własną.

Zastanawiają mnie negatywne opinie, które krytykują zarówno autora, jak i bohaterkę, przypisując im wszelkie możliwe wady, podczas gdy jednocześnie autor tej opinii ma już za sobą lekturę czwartego tomu i zapowiada sięgnięcie po kolejne. Skoro poziom czy styl nie odpowiadają czytelnikowi, być może warto sięgnąć po literaturę bardziej ambitną, lepiej dopasowaną do własnych...

Trochę irytowała mnie pani nadkomisarz, mniej więcej od połowy książki krzyczałam na nią, że ten jej przełożony jest podejrzany, ale nie słuchała. Poza tym co za policjantki jadą na akcję bez broni?! Miejscami książka była bardzo irytująca, ale jednocześnie trzymała mnie mocno przy sobie. Zakończenie z fajerwerkami.

Trochę irytowała mnie pani nadkomisarz, mniej więcej od połowy książki krzyczałam na nią, że ten jej przełożony jest podejrzany, ale nie słuchała. Poza tym co za policjantki jadą na akcję bez broni?! Miejscami książka była bardzo irytująca, ale jednocześnie trzymała mnie mocno przy sobie. Zakończenie z fajerwerkami.

Graham Masterton, znany przede wszystkim z mrocznych horrorów nasyconych lovecraftiańską grozą, w serii o nadkomisarzu Katie Maguire pokazuje zupełnie inną twarz – mistrza kryminału policyjnego, gdzie nadprzyrodzone elementy ustępują miejsca brutalnej rzeczywistości. „Uznani za zmarłych”, czwarta odsłona cyklu, to historia, która zaczyna się makabrycznie: na weselu w Cork państwo młodzi odkrywają w torcie odciętą ludzką głowę, co wciąga detektyw Katie Maguire w śledztwo pełne porwań, tortur i powiązań z kryzysem gospodarczym Irlandii. Masterton buduje napięcie z chirurgiczną precyzją – fabuła jest nieprzewidywalna, pełna fałszywych tropów i zaskakujących zwrotów, które trzymają w fotelu aż do końca. Brutalność opisów, charakterystyczna dla autora, nie przytłacza, lecz podkreśla psychologiczny ciężar intrygi, a wątki osobiste Katie dodają ludzkiego wymiaru.

To nie jest horror w klasycznym wydaniu – brak tu nawiązań do Cthulhu, tak częstego w innych dziełach Mastertona. Zamiast tego dostajemy rasowy kryminał, dobrze napisany i wciągający. To książka nawet dla tych, którzy nie czytali poprzednich tomów. Jeśli lubicie Lee Childa czy Stiega Larssona, ale z irlandzkim pazurem i większą dawką krwi, to książka dla Was. W tym dziele Masterton udowadnia, że jest nie tylko królem grozy, ale i thrillerów.

Graham Masterton, znany przede wszystkim z mrocznych horrorów nasyconych lovecraftiańską grozą, w serii o nadkomisarzu Katie Maguire pokazuje zupełnie inną twarz – mistrza kryminału policyjnego, gdzie nadprzyrodzone elementy ustępują miejsca brutalnej rzeczywistości. „Uznani za zmarłych”, czwarta odsłona cyklu, to historia, która zaczyna się makabrycznie: na weselu w Cork...

Kryminał, który czyta się fajnie i lekko. Akcja nie jest skomplikowana, a jednak ciekawa i wciągająca.

Kryminał, który czyta się fajnie i lekko. Akcja nie jest skomplikowana, a jednak ciekawa i wciągająca.

Jak dotąd najgorsza część z serii. I wcale nie chodzi o fabułę, a o główną bohaterkę. Katie jest najbardziej infantylną postacią, jaką jak dotąd spotkałem w książkach. To było już widoczne w poprzednich częściach, jednak tutaj jest chyba zdwojone. Dla niej wszystko jest dziwne, wszystko ją zaskakuje, a jak ktoś ma odmienne od niej zdanie w jakimś temacie to obraża się jak dziecko i już tej osoby nie lubi. W dużej sprzeczności stoi postać Katie jako detektywa dobrego w swojej pracy i Katie w życiu prywatnym, która zachowuje się momentami naiwnie i po prostu głupio. Prawdopodobnie 90% z czytelników, tak jak i ja, domyśliło się o wiele szybciej niż Katie kto był informatorem z policji i sabotował śledztwo. A dla niej to było oczywiście zaskakujące.
Jeśli chodzi o sam główny wątek kryminalny to jest rozpisany bardzo dobrze i wciąga, a jego zakończenie najpierw wydało mi się za szybkie. Jednak po dłuższym zastanowieniu się zakończone zostało to dobrze i podobnie jest w życiu - źli rzadko ponoszą karę adekwatną do ich czynów, a czasem umierają, zanim zdążą ją w ogóle ponieść.
Pomimo irytującej głównej bohaterki sama książka mnie wciągnęła. Masterton ma lekki język, dobrze się go czyta, datego dam szansę kolejnej części. W końcu jego książki nigdy nie były i nie miały być wybitnymi lekturami, a raczej odpowiednikami kina klasy B.
Ocena książki - 6/10, uwzględniając postać Katie - 5/10.

Jak dotąd najgorsza część z serii. I wcale nie chodzi o fabułę, a o główną bohaterkę. Katie jest najbardziej infantylną postacią, jaką jak dotąd spotkałem w książkach. To było już widoczne w poprzednich częściach, jednak tutaj jest chyba zdwojone. Dla niej wszystko jest dziwne, wszystko ją zaskakuje, a jak ktoś ma odmienne od niej zdanie w jakimś temacie to obraża się jak...

Kate prowadzi trudne śledztwo przy jednoczesnej kontrze swojego nowego przełożonego.Mizogin jakich mało. Porwanie dla okupu ale czy na pewno, czy nie kryje się za tym wszystkim jeszcze coś innego? Życie osobiste po wjeździe Johna jest w rozsypce, wplątać się w dziwny układ nie trudno.

Kate prowadzi trudne śledztwo przy jednoczesnej kontrze swojego nowego przełożonego.Mizogin jakich mało. Porwanie dla okupu ale czy na pewno, czy nie kryje się za tym wszystkim jeszcze coś innego? Życie osobiste po wjeździe Johna jest w rozsypce, wplątać się w dziwny układ nie trudno.