Lustrzany taniec

Chyba ostatni wydany po polsku tom ... chlip chlip

Chyba ostatni wydany po polsku tom ... chlip chlip

Ostatni wydany po polsku tom Sagi Vorkosiganów kontynuuje wątki klona naszego dotychczasowe bohatera – Marka. Osobiście nie będąc fanem motywów klonowania i podmieniania tożsamości, byłem więc do niego nastawiony bardzo sceptycznie. Tym bardziej, że poprzednia część nieco mnie już zaczęła męczyć. A ta miała być jeszcze niemal dwukrotnie dłuższa niż wcześniejsze przygody Milesa, czy jego rodziców.

Ale ale! Książka okazała się być naprawdę doskonała. Ukłony dla autorki, za to jak znowu wykorzystała jako pretekst niezbyt pociągający mnie trop klonowania, tylko po to żeby szybko przeskoczyć z historią na zupełnie inne tory. Faktyczna podmiana tożsamości trwała tutaj króciutko, a do tego prawie nikt się na nią nie załapał. Za to potem był już istny rollercoaster przeróżnych motywów, wątków, zwrotów akcji i niespodziewanych sytuacji. W książce dzieje się naprawdę bardzo, bardzo dużo. Zarówno w zakresie twistów fabularnych jak i gamy emocji przez jakie przepuszcza nas jak i swoich bohaterów autorka. Niektóre sekwencje w zakresie emocjonalnym są naprawdę mocne, wręcz miażdżące. Bohaterowie przechodzą piekło ale też jest wiele ciepłych momentów, momentów terapeutycznych oraz porządnie satysfakcjonujących. Zwroty fabularne czasem wręcz powodowały u mnie wrażenie, jakbym zaczynał czytać zupełnie nową powieść. Za każdym razem gdy myślałem „..aa to będzie taka historia” bywałem porządnie zaskoczony. Finalnie bohaterowie nadal mieli tu masę szczęścia ale ponieśli też bardzo duże koszty – zarówno fizyczne jak i psychiczne. Do tego stopnia, że nawet bardzo pozytywny happy end wydawał mi się właśnie… na miejscu. Zasłużyli na to. Bardzo też podczas tej całej historii wydojrzali i zmądrzeli. Niemal do poziomu pełnej transformacji osobowości.

Naprawdę jedna z lepszych części Sagi. Potężna w kontekście emocji, tempa i pogłębiania bohaterów. Najgorzej, że naprawdę wzmogła mój apetyt na więcej. Tymczasem nie ma póki co żadnych przesłuchów aby ktoś myślał o wznowieniu tej serii oraz wydaniu całej masy jej pozostałych części. A jest to taka space opera, w zasadzie jedyna w swoim rodzaju.

Ostatni wydany po polsku tom Sagi Vorkosiganów kontynuuje wątki klona naszego dotychczasowe bohatera – Marka. Osobiście nie będąc fanem motywów klonowania i podmieniania tożsamości, byłem więc do niego nastawiony bardzo sceptycznie. Tym bardziej, że poprzednia część nieco mnie już zaczęła męczyć. A ta miała być jeszcze niemal dwukrotnie dłuższa niż wcześniejsze przygody...

Dużo się dzieje, to najgrubsza dotąd książka o Milesie.

Choć nie do końca o Milesie, który jest przez jej znaczną część... niedysponowany. Stery fabuły przejmuje jego brat-klon, który musi wiele się nauczyć, a także stoi przed wieloma wyborami, także jeśli chodzi o swojego brata-pierwowzór, czyli Milesa.

Trochę siedzimy z vorami na planecia Barrayar, trochę czasu spędzamy z najemnikami Dendarii w Obszarze Jacksona, knując przeciw starym wrogom. Dzieje się wiele, czasem złych rzeczy, ale spokojna wasza głowa, wszystko musi skończyć się dobrze, prawda? Prawda?

"Lustrzany taniec" to ostatnia książka z cyklu wydana po polsku. Niewątpliwie będę kontynuował przygód małego rycerza, to znaczy admirała gwiezdnej floty najemników.

Dużo się dzieje, to najgrubsza dotąd książka o Milesie.

Choć nie do końca o Milesie, który jest przez jej znaczną część... niedysponowany. Stery fabuły przejmuje jego brat-klon, który musi wiele się nauczyć, a także stoi przed wieloma wyborami, także jeśli chodzi o swojego brata-pierwowzór, czyli Milesa.

Trochę siedzimy z vorami na planecia Barrayar, trochę...

Mam sentyment do Sagi Vorkosiganów. Niektóre książki czy opowiadania z cyklu były naprawdę super np. Lamentowe Góry albo Granice Nieskończoności. Lustrzany Taniec jakoś do tej pory omijałem. Teraz to naprawiłem.

Co mogę powiedzieć, jeśli ktoś jest fanem Cyklu Barrayarskiego to warto przeczytać także Lustrzany Taniec, przyzwoity poziom cały czas jest zachowany. Ale inne części potrafią być dużo lepsze.

Mam sentyment do Sagi Vorkosiganów. Niektóre książki czy opowiadania z cyklu były naprawdę super np. Lamentowe Góry albo Granice Nieskończoności. Lustrzany Taniec jakoś do tej pory omijałem. Teraz to naprawiłem.

Co mogę powiedzieć, jeśli ktoś jest fanem Cyklu Barrayarskiego to warto przeczytać także Lustrzany Taniec, przyzwoity poziom cały czas jest zachowany. Ale inne...

Jak dla mnie najsłabsza pozycja z całego cyklu.

Jak dla mnie najsłabsza pozycja z całego cyklu.

Cykl Barrayarski. Lubię. Przyjemnie się czyta. Odpowiednia dawka emocji i zdarzeń nieprawdopodobnych, z których Miles nas wyciągnie. Tylko z tomu na tom Miles robi się zbyt supermeński (tych wydanych w Polsce). No ale skoro sprawnego inaczej (bo kaleka to chyba słowo obecnie niepoprawne politycznie?) zrobiło się bohaterem, to jakoś musi sobie radzić. Wiadomo w małym ciele wielki duch, tylko trochę za dobrze manipuluje otoczeniem.

Cykl Barrayarski. Lubię. Przyjemnie się czyta. Odpowiednia dawka emocji i zdarzeń nieprawdopodobnych, z których Miles nas wyciągnie. Tylko z tomu na tom Miles robi się zbyt supermeński (tych wydanych w Polsce). No ale skoro sprawnego inaczej (bo kaleka to chyba słowo obecnie niepoprawne politycznie?) zrobiło się bohaterem, to jakoś musi sobie radzić. Wiadomo w małym ciele...

Początkowo bardzo niezrozumiała, zniechęcała mnie do czytania. Z czasem mocno się rozkręciła i wciągnęła.

Jest to przede wszystkim historia klona, który żyjący w cieniu swojego bliźniaka starszego o 8 lat, próbuje się ujawnić i jemu dorównać. Podszywając się pod admirała, swojego brata, próbuje uratować inne klony. Niestety akcja nie idzie po jego myśli i na pomoc przybywa mu brat, który podczas odsieczy zostaje zabity i zgubiony. Czy zamrażanie w polowych warunkach uratuje mu życie?? Czy Mark i Miles w końcu zostaną braćmi??
Wszystko w tej książce

Początkowo bardzo niezrozumiała, zniechęcała mnie do czytania. Z czasem mocno się rozkręciła i wciągnęła.

Jest to przede wszystkim historia klona, który żyjący w cieniu swojego bliźniaka starszego o 8 lat, próbuje się ujawnić i jemu dorównać. Podszywając się pod admirała, swojego brata, próbuje uratować inne klony. Niestety akcja nie idzie po jego myśli i na pomoc przybywa...

Będzie krótko - tak na prawdę dobre są pierwsze 3 tomy. Reszta to poprawne czytadła.

Będzie krótko - tak na prawdę dobre są pierwsze 3 tomy. Reszta to poprawne czytadła.