William Szekspir. Cytaty najpiękniejsze

Jak zwykle piękna opowieść, tym razem o niszczącej sile zazdrości Leontesa - króla Sycylii o znajomość swej żony Hermiony (córki imperatora Rosji) z długoletnim swoim przyjacielem Polixenesem - królem Czech. Na drugiej szali Autor kładzie moc wybaczenia, która nawet kamień wzruszyć potrafi. Hermiona jako rosyjskie imię, Polixenes jako czeskie (ale w sumie może lepsze od Honzika) i podróż okrętami do Czech, budzą odrobinę zdziwienia, ale czegóż nie wybacza się Shakespear'owi. Ciekawy jestem adaptacji tego dramatu w warszawskim Teatrze Powszechnym w reż. Pameli Leończyk.

Spoczywa na jednym z piękniejszych cmentarzy, jakie znam - na Pęksowym Brzysku w Zakopanem. O górskich przestrzeniach, o tej nieokiełznanej przyrodzie pisał równie chętnie i dużo, co o miłości. Wydawałoby się, że to przepis na sukces, na porywającą lirykę. A jednak niejednokrotnie czułam estetyczny zgrzyt. Przechodziły mnie ciary cringe'u przy niektorych rymach, aż wstyd się przyznać. Oczywiście nie oznacza to, że nie znalazłam th pięknych kawałków. Bo były - piękne, mądre i wnikliwe. Jednak w zdecydowanej mniejszości. No niestety nam do końca nam zaiskrzyło. Miałam ostatnio melodię na poezję, co do mnie zupełnie niepodobne i po tym tomiku, który mnie wymęczył, wracam grzecznie do znanej i kochanej prozy.

Kardynał Wolsey dostał się do wysokiej pozycji i potrafi wpływać na decyzje króla. Doprowadza do śmierci Buckighama i knuje przeciwko królowej. Henryk prawdopodobnie znudził się Katarzyną i wolał młodszą Annę Bullen. Dlatego chciał się rozwieść z Katarzyną, a nie z powodu, że była ona kiedyś żoną jego brata. Kiedy Katarzyna jest już po rozwodzie, towarzyszą jej Patience i Griffith. To są postacie symboliczne zapewne. Wielokrotnie powtarza się w wypowiedziach różnych osób słowo "cierpliwość". Patience, jako towarzyszka Katarzyny, oznacza, że ona znosi swoje cierpienie z cierpliwością. Griffith możliwe, że pochodzi od słowa "grief" (żałość), chociaż nie wiem czy to nie jest już nadinterpretacja. Katarzyna mówi: "Zbliż się, Pacyjencjo, posadź mię niżej. Wnet się trud twój skończy." W polskim tłumaczeniu "Pacyjencja" traci swoje pierwotne znaczenie. Dosłownie mogłoby to być tak przetłumaczone: "Cierpliwości, bądź przy mnie wciąż, posadź mię niżej: [tu może metaforycznie chodzi o pokorę?] już nie będę cię długo trudzić." Najlepsze fragmenty to ostatnia wypowiedź Wolseya i błogosławieństwo Cranmera dla Elżbiety. W wypowiedzi Cranmera jest wiele biblijnych odniesień, np. porównanie Elżbiety do bogatej królowej Saby, która rozmawiała z królem Salomonem, a następca Elżbiety został porównany do cedrów górskich (cedry Libanu to motyw wielokrotnie pojawiający się w Biblii). Cranmer także zapowiedział o Elżbiecie, że będzie ona uwielbiana i będzie wzbudzać strach.

,,Nawet najzimniejsze i najtwardsze serce nie umiałoby pozostać głuche na śpiew miłości czystej"🧡 Przepiękna opowieść z alegorycznym i wartościowym przesłaniem. Ciekawa historia okraszona życiowymi prawdami o życiu, śmierci, przyjaźni i miłości. Jestem poruszona tą lekturą.

Charlotte Bronte to autorka kultowej powieści, wpisującej się w kanony lireratury, ,,Jane Eyre". Jej życiorys zawiera wiele znaków zapytania. Czy inne powieści, przypisywane pozostałym siostrom Bronte, to także jej dzieło? Literaturoznawcy nie umieją jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Jedno jest pewne, oprócz ,,Jane Eyre", ,,Shirley" oraz ,,Vilette" Charlotte Bronte pozostawiła cztery zaledwie rozpoczęte opowieści i to one właśnie wchodzą w zbiór tego niewielkiego tomiku. ,,Ashworth", ,,Emma", ,,Państwo Moore" oraz ,,Historia Williego Ellina" to zaledwie początki historii. Dwa - trzy początkowe rozdziały, zaledwie dające pobieżne zapoznanie się z bohaterami i bardzo ogólnikowo budujące tło dla akcji. Ledwie można wyczuć, co będzie głównym wątkiem gdy opowieści urywają się, porzucone z braku pomysłu lub odłożone do późniejszego dokończenia. Co kierowało autorką, że odłożyła je na bok i nigdy do nich nie wróciła? Chyba nigdy nie poznamy odpowiedzi na te pytania. Mówi się, że powinno się przeczytać około trzydziestu stron książki by rozpoznać, czy historia jest warta dalszej lektury czy bez żalu można odłożyć na bok. Zalążki opowieści nakreślone przez Charlotte Bronte z pewnością są tymi, które, gdyby powstały, koniecznie trzeba było kontynuować. Już w pierwszych zdaniach widać kunszt autorki, dokładne budowanie fundamentów psychologicznych postaci, na których można wykreować zapadającą w pamięć opowieść oraz skomplikowanych, nie jednoznacznych, wyrazistych bohaterów. Nawet w tak krótkich fragmentach, widać siłę pióra Bronte. Dokładnie opisuje świat jaki znała - jego zasady, obłudę, groteskowość i fasadowość obowiązujących zasad. Jest to z pewnością ogromna strata dla całej literatury światowej, że opowieści te nigdy nie zostały dokończone i nie mogą w pełnej krasie zachwycać swoim rozmachem i pięknem.

Czyta się dobrze pomimo upływu stuleci. Dramat swoim klimatem bardzo przypomina gotycki horror, a do tego wyraźnie zainspirował wiele motywów w dzisiejszej kulturze masowej, jak ukazanie sumienia pod postacią dobrego i złego anioła doradzających bohaterowi. Podobało mi się żonglowanie tragedią i komedią, której celem było chyba pokazanie jak niewiele potrafią się różnić między sobą geniusze i prostaki. Filozofia i morał nawet dzisiaj dają do myślenia.

Sporo faktów (w tym podstawowych) dotyczących zdrowego trybu życia, przedstawionych w przystępny sposób. Brak tutaj wszechwiedzącego tonu, irytującej infantylności czy niekończących się powtórzeń. Pod względem merytorycznym bez zarzutu, zwłaszcza że jako czytelnicy dysponujemy dostępem do przypisów oraz uzupełniającej listy lektur podanych na sam koniec książki. Również na plus zaliczam to, że poradnik nie zawiera masy zdjęć Cameron, jak to często bywa przy książkach wydawanych przez ludzi znanych i ogólnie pojętych celebrytów.

Jedyny tytuł, nadany Molierowi w akcie zgonu, brzmi: „tapicer i pokojowiec Jego Królewskiej Mości„. Za życia pisano o nim, że jest diabłem przebranym w ludzką skórę, godnym stosu. Jego sztuki nie tylko odpowiadały nastrojom epoki, widać w nich naznaczenie piętnem ciągłej walki, nie tylko z ówczesną cenzurą – każdy utwór Moliera spotkał się z gwałtowną i niewybredną krytyką ze strony ”świętoszków”. Zatem kim był? Z jakich powodów wciąż żyje i ma się całkiem dobrze? 24 października 1658 Molier, wraz ze swą trupą (gra główną rolę), pierwszy raz występuje przed szykującym się do objęcia władzy, dwudziestoletnim Ludwikiem XIV. Jean Baptiste Poquelin, bo tak właśnie brzmi nazwisko Moliera – zmienił je, aby nie przynieść hańby rodzinie, wszak porzucił studia prawnicze na rzecz teatru – ma 36 lat. Kipi energią, czuje, że jego moment nadchodzi, a prowincja, z której przybył, zdecydowanie nie jest dla Moliera spełnieniem marzeń. Artysta, podczas przedstawienia, pozwala sobie wysunąć się na przód sceny i prosić króla o przyzwolenie na odegranie farsy. Młody władca natomiast rozgląda się za ludźmi, którzy pomogliby mu w spełnieniu jego zamiarów. W ten nieco symboliczny sposób rozpoczyna się pełna sukcesów i wybojów droga artystyczna Moliera. Droga, która do dzisiaj nie znalazła swojego kresu; jego dzieła chcemy wciąż oglądać, podobnie jak czytać nowe przekłady, ukazujące, iż zaiste – Molier był dla komedii tym, czym Shakespeare dla tragedii. „Od pierwszej chwili zadzierzgnęła się między Molierem a Ludwikiem XIV – między wędrownym aktorem a najdumniejszym z monarchów – dziwna nić sympatii. Możnaby rzec, iż ci dwaj nowożytni ludzie, otoczeni przeżytkami wczorajszego dnia, które mieli obaj usunąć i przetworzyć na nowe formy, jak gdyby zrozumieli się”. Rzeczywiście, gdyby nie wsparcie króla, przeciwnicy Moliera spaliliby go na stosie. Nie ograniczali się bowiem wyłącznie do „konwencjonalnych”, literackich środków walki (chociażby obraźliwych pamfletów) – ingerowali także, dość mocno, w prywatne życie pisarza… Co skłoniło oponentów Moliera do wypowiedzenia mu tak krwawej wojny? W 1661 r. Ludwik XIV, po śmierci kardynała Mazarina, obejmuje faktyczną władzę w państwie. Obyczaje Francuzów skręcają coraz bardziej w stronę libertynizmu. Mężczyźni mają posiąść, kobiety natomiast – uwieść. Małżeństwo staje się przestarzałą instytucją; zawiera się je jedynie dla korzyści finansowych. Kwitnie nepotyzm. Ludwik XIV odwołuje edykt nantejski, zrównujący w prawach katolików i innowierców – duża grupa hugenotów emigruje z Francji. Wersal słynie z wielkich uczt, król bardziej skupiony jest na sprawach własnego żołądka, niż na sprawach państwowych. To z jednej, z drugiej strony natomiast występuje fałszywa, podwójna moralność, obłudna religijność i „świętoszkowatość”. A warto dodać, że sprawy religii obchodzą wtedy wszystkich – nie tak dawne wojny religijne, wspomniane odwołanie edyktu nantejskiego, wszak toczy się walka o rząd dusz! Obłuda, według Boya, żre ówczesne społeczeństwo jak rak. Król chce przekształcić społeczeństwo – darzył Kościół bardzo dużym szacunkiem, był też jednak dobrym obserwatorem – jednak sam do najświętszych nie należy. W głowie Moliera rodzi się pomysł napisania Tartuffe’a – sztuki, która napiętnuje właśnie źle rozumianą duchowość i dwulicową religijność, religijność wykorzystywaną wyłącznie do realizacji swoich celów. Arcybiskup paryski zsyła klątwę na każdego, kto w jego diecezji słucha utworu. Przeciwnicy Moliera grożą, że spalą dzieło wraz z autorem na stosie. Jeśli dodać do tego, że najprawdopodobniej pierwowzorem tytułowego bohatera był sam Ludwik XIV, robi się jeszcze ciekawiej. Ludwik XIV słynął z codziennego uczestnictwa we mszy – „nawet kiedyś powiedział, że kogo nie widzi, tego nie ma”. Umiejętnie włożony w mrowisko kij skutkuje zakazem wystawiania sztuki na scenie przez dwa lata (według Boya; według innych źródeł – pięć). Odgrywana jest za to z lubością po domach prywatnych. Powiadano, że w pewnym momencie nie było wieczoru w jednym ze znanych paryskich domów, by nie została tam wystawiona sztuka Moliera. Sztuka swego czasu wywołała olbrzymi skandal, zresztą – pozostaje skandaliczna do dziś, chociaż dzisiaj nieco inaczej ją czytamy. Oddam jeszcze głos Boyowi-Żeleńskiemu: „Komedia Tartuffe jest bezwarunkowo szczytem geniuszu Moliera, zarazem jednym z najśmielszych czynów artystycznych, jakie ludzkość wydała. Dość powiedzieć, że dziś, w naszej wolnomyślnej epoce, gdyby ktoś napisał tę sztukę na nowo, byłaby nie do wystawienia: żadna cenzura nie puściłaby jej na scenę”. Rzeczywiście, w naszych czasach siła dzieła jest mniejsza. Ale nadal chętnie się je tłumaczy (ostatnio Radziwiłowicz) i wystawia. Radziwiłowicz nadał frazie Moliera nowego wyrazu – jako że jest aktorem, traktuje tekst ściśle z wymaganiami sceny. Francuski dramaturg zyskuje zupełnie nową głębię, Radziwiłowicz silniej niż Boy uwypukla aspekt uniwersalny, dzięki czemu dzieło Moliera może funkcjonować w oderwaniu od swojej epoki. Wróćmy jednak do Francji, króla i artysty. Przede wszystkim – Don Juan Moliera nie jest „kiczowatą i odpustową opowiastką”. I nie jest zwykłą opowieścią o grzechu i odkupieniu, jakich pełno, bowiem u Moliera nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy bohater ulega zmianie, czy nie. „Zarazem Molier kładzie palce na drugą ranę wieku. Wiek XVII, tak przesiąknięty kwestią religijną, przedstawia dwa krańcowe negatywy prawdziwej religii: jeden to obłuda religijna, drugi to libertynizm, ateizm”. Z jednej strony prawdziwie bluźnierczy ateizm, z drugiej – niemal pogaństwo. I w ten splot znów wkracza Molier, kolejny raz wywołując skandal. Autor Tartuffe’a, mimo uzyskania przywileju na druk, dzieła nie wydrukował nigdy. Sztuka była jeszcze bardziej kontrowersyjna od Tartuffe’a. Zagrano piętnaście przedstawień. Barbier d’Acourt, jeden z krytyków dzieła, przypominał wówczas, że już Oktawian August skazywał błaznów na śmierć, a Teodozjusz autorów podobnych Molierowi rzucał lwom na pożarcie. Książę Conti, dawny protektor Moliera, grzmiał, że Don Juan jest dosłownym wykładem ateizmu. Paryska „złota młodzież”, grono lekarskie – to tylko wąska lista tych, którym naraził się Molier Don Juanem. Król jednak okazał się litościwy i wziął trupę Moliera pod swoją opiekę. Prawdopodobnie wyłącznie interwencja królewska uchroniła autora przed linczem. Zaczęło się psuć również zdrowie Moliera, coraz bardziej przygniatanego krytyką. Zmuszano go również coraz intensywniej do milczenia. „Doniosłość, śmiałość i celność tej satyry społecznej, jej spojrzenie, wyprzedzające o tyle swoją epokę, rewolucyjne niemal, wszystko to pozwala przypuszczać, że Molier wieleby może osiągnął jeszcze na tej drodze”. Główny bohater do tej pory przedstawiany był jako ponurak bez poczucia humoru, takim zostawił go Boy-Żeleński. A tak naprawdę, dzięki Radziwiłowiczowi, ironiczny dystans do wyrządzanego samego bohatera do wyrządzanego przez niego zła, budzi w czytelniku dwa uczucia – litość i niechęć. Skreślamy Don Juana, ale w jakiś sposób mu współczujemy. Może również taki był zamiar Moliera. Napiętnować wypaczenia moralne śmiechem i łzami. Tytułowy mizantrop – czyli Alcest – cierpi na przypadłość niezbyt dobrze postrzeganą we Francji Ludwika XIV: mówi prawdę prosto w oczy, jest do bólu szczery. I znów, z jednej strony wzbudza niechęć (przecież gardzimy nim, nie umie rozmawiać, nie zna form towarzyskich, to weneryk), a z drugiej litość (jeśli Molier niemal wszystko, co widział dookoła siebie, przetwarzał w swoich sztukach, to jak to świadczy o dworze Ludwika XIV…). „Mizantrop jest obok Tartuffe’a szczytem twórczości Moliera (…) Jest w teatrze Moliera tym, czym Hamlet w teatrze Szekspira”. Z kolei Tomasz Łubieński twierdzi, iż sztuka jest wręcz banalna w swojej goryczy. Czego by o tym dziele nie mówić – z pewnością jest to najbardziej osobista ze wszystkich sztuk Moliera. Lata niewybrednej krytyki pozostawiły w nim nieusuwalny osad goryczy, którego żadne pieniądze i żaden mecenat nie mogły wyrzucić. Molier w późnym okresie swojej twórczości powie wprost – prawda nie istnieje, została przykryta przez konwenanse, formy towarzyskie i najzwyklejszą obłudę. Schował się pod postacią Alcesta i z tej pozycji rozgromił literacko swoich przeciwników. Również stosunki małżeńskie Moliera znalazły odzwierciedlenie w Mizantropie. Molier zdawał sobie sprawę z miłostek swojej żony, Armandy, jednak pozostawał pod wpływem jej uroku i wszystko przebaczał. A należy wspomnieć także, że Armanda, krótko po pojawieniu się wraz z Molierem w Paryżu, zyskała gęsty wianuszek wielbicieli. Kiedy wystawiano Mizantropa, stosunki między nimi były na tyle złe, że rozmawiali ze sobą wyłącznie na scenie (on grał Alcesta, ona – Celimenę). Nie zapominajmy też, że dręczy go „choroba piersiowa”. Bywało, że pił wyłącznie mleko, a teatr zamykał na dwa miesiące. Dochodziły do tego rozstroje nerwowe, wywołane ogniem krytyki. Mizantrop był dla współczesnej publiczności dziełem zbyt śmiałym, zbyt odbiegającym od panujących pojęć o teatrze. Niektórzy – jak Boileau – zrozumieli, czym jest to dzieło; ogółowi brakło w nim tego szerokiego śmiechu, do którego Molier przyzwyczaił słuchaczy”. Stało się niestety to, co bardzo często się dzieje, kiedy pisze się o autorze piętnującym złe cechy swojej epoki – moralizatorstwo. Pomimo wszystko, nie postrzegajmy Moliera jako straszliwego ponuraka, który krążył po paryskich ulicach w poszukiwaniu zgnilizny moralnej, którą mógłby wyśmiać. Według nielicznych relacji był człowiekiem bardzo ciepłym, pełnym zgryźliwego, acz nikomu nie szkodzącego poczucia humoru. Nie był – nie jest i nie będzie – pomnikowy; ot, zwyczajny człowiek, kronikarz swojej epoki. Nie pozostało po nim niemal nic. „Nie posiadamy ani jednego świstka jego ręki, ani jednego listu. Rękopisy jego utworów nie istnieją. Wszelkich dokumentów bezpośrednich brak”. Autor Świętoszka zmarł na scenie. Tylko interwencja monarchy – po trzydniowych ponoć negocjacjach – pozwoliła na pogrzeb. Sam król natomiast „raczył objawić wzruszenie”. Niezmiernie trudno odpowiedzieć na pytanie – kim był. Po trosze duchem swojej epoki, niespokojnym, skorym do wprowadzania zmian, z wielką ideą krytyki i przemiany społeczeństwa. Zapewne wierzył w uniwersalne przesłanie sztuki, co czyni z niego również krytycznego humanistę. Może łatwiej będzie z drugim pytaniem – dlaczego ma się tak dobrze? Nie jest, co prawda, czytany powszechnie, raczej występuje jako dość ważny trybik w historii literatury, w czytelniczej świadomości figuruje natomiast jako komediant. Może faktycznie jest w Molierze coś, co boli nas do dzisiaj. Nie znajdziemy u niego gagów w rodzaju potykania się na skórce od banana, czy wiadra z wodą, spadającego na głowę. Ale przecież to wszystko świadczy tylko na jego korzyść.

Widzę, że w lubimyczytac.pl ta książka zebrała dość sprzeczne opinie. Myślę, że wynika to z faktu, że jest nieprawdziwe reklamowana. Na tylnej okładce czytamy: "Intymny portret wschodzącej gwiazdy kina i idola kobiet znanego przede wszystkim z roli Sherlocka Holmesa." Tymczasem książka intymnym portretem nie jest (bez sensu jest też podkreślanie, że to idol kobiet, skoro książka skupia się raczej na profesjonalizmie aktora). Jest biografią zawodową Cumberbatcha, z niewielką domieszką wątków prywatnych (głównie na etapie dzieciństwa, więc opis wydawniczy, że książka przedstawia "barwne życie osobiste" jest po prostu kłamstwem). Dla mnie nie jest to rozczarowanie, ponieważ słyszałam o tej książce wcześniej od znajomej i nie liczyłam na zaglądanie w prywatne życie Benedicta. Bardziej interesowały mnie okoliczności, w jakich dostał różne role i jak się w nich czuł, a pod tym względem publikacja Lewisa sprawdza się znakomicie. Uważam, że uwzględniono bardzo dużo ciekawych informacji i nie przeszkadzało mi szczegółowe opisywanie przez autora otoczenia Cumberbatcha - zawsze fajnie dowiedzieć się czegoś nowego. Niemniej nie jest to dla mnie książka wybitna ani nawet bardzo dobra. Jest po prostu dobra. Dobrze ją przeczytać, dostarcza ciekawych informacji, Lewis dobrze się do niej przygotował. Niemniej mam też wobec niej pewne zarzuty. Chwilami w relacji pojawiają się dziwne przeskoki, jedno zdanie nie łączy się logicznie z kolejnym, porusza już całkiem inny temat bez płynnego przejścia. Mam wrażenie, że pewna niezgrabność stylistyczna wynika z tłumaczenia. Obawiam się, że w oryginale brzmiałoby to dużo lepiej, tylko u nas ktoś nie do końca odrobił lekcje. Myślę, że mogły wkraść się tu jakieś skróty (albo w tłumaczeniu, albo w narracji oryginalnej, trudno ocenić). No bo jak odnieść się do następującej informacji (podanej w kontekście przygotowania do roli): "Ze względu na jedną ze scen dramatu, w której grany przez Benedicta bohater musi podjąć pracę jako rzeźnik, aktor odwiedził stoisko z mięsem w supermarkecie". Wow, szacun za tak wnikliwe przygotowania! No chyba, że jednak wizytował je jakoś bardziej szczegółowo, rozmawiał z pracownikami, sam coś tak przygotowywał czy coś. Albo Lewis dokonał tu ogromnego skrótu myślowego, albo coś zaginęło w tłumaczeniu, ale w takim kształcie brzmi po prostu głupio. Autor w niektórych fragmentach mocno wybiega w przyszłość, zapowiada nam kolejne kroki w karierze aktora i to niestety powoduje, że potem informacje się powtarzają. Mimo to stara się budować napięcie, jakby zapomniał, że już o tym pisał i jakby umknęło mu, że to biografia, a nie powieść, więc nie ma potrzeby budowania dramatycznego napięcia. Chociaż z drugiej strony nieco powieściowa narracja na ogół jest raczej plusem tej publikacji. Denerwowało mnie też to, że Lewis stawia Cumberbatcha na piedestale. Oczywiście nie mam nic przeciwko podkreślaniu osiągnięć aktora, ale już całkowicie bezkrytyczny podziw i sugerowanie, że jest on najlepszym aktorem wszech czasów to lekka przesada. Od biografa oczekiwałabym jednak nieco więcej obiektywizmu. Podsumowując - warto przeczytać jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o karierze Benedicta, rozwoju jego talentu oraz o jego poglądach na temat aktorstwa i bycia celebrytą. Natomiast jeśli szukacie gorących plotek albo chociaż szczegółów obecnego życia prywatnego aktora, to będziecie rozczarowani.

Książka oprócz wskazówek jak zachować sie w danej sytuacji podsuwa czytelnikowi ciekawe przykłady i informacje ze swiata przyrody i sięga głęboko w historię. Po tej lekturze poczułam się bardziej wydrukowana w dziedzinie pięknego życia. Jestem przekonana, że wiele wskazówek zawartych w książce wykorzystam w życiu codziennym.

Drobne opowiadania początkującej pisarki. Bardziej niż osobne dzieło, potraktowałam tę książkę jako ciekawostkę przy całokształcie twórczości Charlotte, w końcu są to szkice napisane w wieku nastoletnim, do szuflady, dla rodzeństwa - wydaje mi się, że takie podejście jest najlepsze, bo jeśli ktoś oczekuje zawiłej akcji, gorącego romansu - raczej może się rozczarować.

Taki "Sekret" dla starych panien ;) Początek trzyma się tematu jak to być silną i niezależną kobietą, szczęśliwą nawet solo, reszta bardziej porusza kwestię jak żyć w zgodzie ze sobą, ludźmi i Bogiem. Nie jest to w sumie nic odkrywczego... czy mobilizującego - nie wiem, ale na pewno jest to ciepła i podnosząca na duchu książka, bo każda z nas, nawet jeśli jest świadoma swojej wartości, to czasem lubi to usłyszeć od kogoś z boku. Na smutne dni - polecam, nie tylko singielkom.

Uporządkowany zestaw porad i lekcji dla aspirujących pisarzy. Sam takowym nie jestem, ale imponuje mi czas poświęcony na meta-analizę własnego procesu twórczego i przelanie go na karty książki. Autorka prowadzi nas przez kolejne elementy dobrze napisanej powieści, stawia nacisk na elementy (jej zdaniem) najważniejsze i oczywiście z odpowiednim dystansem zachęca (broń boże nie zmusza!) do określonego trybu działań. Przeczytałem z czystej ciekawości i na stan mojej wiedzy wydaje mi sie, że jest to dobra propozycja dla ludzi chcących rozpocząć przygodę z pisaniem. Ja nie zamierzam, ale z czystym sumieniem polecę tym, którzy przymierzają się do tego. Oczywiście, nie można do niej podejść jak do zestawu sztywnych, nienaruszalnych reguł narzuconych z góry. (Co sama autorka podkreśla).

Pierwsza część, zarys ostatniej powieści Charlotte Bronte o niepoprawnym hulace, panu Ashworth, ktory po burzliwej młodości nabiera ogłady i staje się szanowanym obywatelem, jak najbardziej intrygująca. Kompetentna tłumaczka nie zatraciła oryginalnego stylu pisarki, adekwatnymi słowy tłumaczy tamtą rzeczywistość, jest jak najbardziej w kontekście dziewiętnastowiecznej Anglii. Cztery rozdziały mają wartką akcję, obejmują zaloty Ashwortha do panny Mary, małżeństwo, narodziny trójki ich dzieci. Chłopcy zostali oddani pod opiekę nianiek, ojciec się nimi nie interesował, zaś córka Mary stała się jego oczkiem w głowie. Niestety przez niefrasobliwość i namiętnoś do hazardu majątek się znacznie uszczuplił, a po śmierci ojca, bracia biorą odwet za lata zaniedbań i braku troski. Chcą sprzedać siostrę, niczym klacz, najlepszemu klientowi. Tu wkracza Dorota Combrzyńska Nogala. Przeskok stylistyczny jest ogromny. Niby w zgodzie z głównymi tematami Charlotte Bronte, jest to historia kobiecej emancypacji, próba wyzwolenia się z sztywnych zasad narzucanych przez społeczeństwo. Jednakże sposób kontynuacji powieści oraz uwspółcześniony język nie przemawiają do mnie, sprawiają początkowe trudności w odbiorze. Ewidentnie autorka nie udźwignęła klasycznego tematu, i warsztatowo odbiega od poziomu Bronte.

Rzeczywiście ta książka to taka trochę laurka dla Colina Firtha i w niektórych miejscach wylewają się straszne ilości lukru, ale jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało, bo od dawna bardzo lubię i podziwiam talent i wszechstronność tego aktora. O ile jego filmów znam dość dużo, o tyle jakoś bardzo niewiele wiedziałam o nim samym. A dzięki tej książce możemy dowiedzieć się całkiem sporo o jego dzieciństwie naznaczonym ciągłymi przeprowadzkami, o zamiłowaniu do aktorstwa od najmłodszych lat i o konsekwentnym dążeniu do wyznaczonego celu, o początkach jego kariery, przełomowej "Dumie i uprzedzeniu" i prawdziwej darcymanii, oraz o ukoronowaniu jego talentu Oscarem za "Jak zostać królem". Firth daje się poznać jako bardzo rodzinny człowiek, zaangażowany społecznik, ambitny, elegancki, uprzejmy mężczyzna, niepozbawiony poczucia humoru. Książka zawiera sporo ciekawostek dotyczących różnych filmów, jak i samego Colina. Ja uwielbiam go za "Dumę i uprzedzenie", wszystkie 3 części "Bridget Jones", "Dziewczynę z perłą", "Samotnego mężczyznę" i "Jak zostać królem". Warto było sięgnąć po tę książkę i polecam ją serdecznie:) Moja ocena: 5/6 lub 7/10

Nie spodziewałam się po tej książce niczego szczególnego . Zwięzły zarys biograficzny jest jednak okraszony ciekawymi zdjęciami aktorki. Nie sposób przejść obojętnie fanom aktorki obok tej pozycji, jednak jeśli chodzi o treść bardziej nadaje się dla osób które o Audrey nic nie wiedzą:). Co do stylu to też można mieć wiele ale;) Książka ukazuje jedynie najważniejsze fakty z życia prywatnego i zawodowego aktorki. Nie jest to jednak zła pozycja

Bardzo długo czytałam tę książkę, nie przez to że mi się nie podobała, lecz jak dla mnie trzeba było ją sobie dawkować. Ciekawie przedstawione historie 12 kobiet u władzy na przestrzeni kilku stuleci. Napisane lekkim językiem, przez co łatwo przyswoić różne informacje.

Krzysztof Kamil Baczyński nie jest jedynym bohaterem reportażu biograficznego autorstwa Wiesława Budzyńskiego. Bohaterami są Powstańcy - żołnierze i literaci, którzy znali Baczyńskiego. Bohaterem jest dom, w którym mieszkał najpierw z matką, a później z żoną. Bohaterką jest Warszawa, jej ulice i budynki, jej mieszkańcy - ci przedwojenni, jak również ci, próbujący odbudować swoje życie w powojennej stolicy. Bohaterką jest wreszcie Polska, poraniona okupacją, wojną i komunizmem. Biorąc pod uwagę to, jak krótko żył Krzysztof Kamil Baczyński oraz to, na jaki okres historyczny przypada jego twórczość, nie może być inaczej. W obliczu spustoszenia, jakie w Warszawie poczyniła wojna, zabierając ze sobą nie tylko miejsca i przedmioty, ale również pamięć świadków, Autor książki musiał podjąć się przeprowadzenia śledztwa, którego owocem jest mozaika wspomnień, czasem rozbieżnych, ale i tak rzucających światło na sylwetkę poety oraz czas, w których żył, tworzył i zginął. Budzyński oddaje głos swoim rozmówcom, nie próbując polerować i poprawiać stylistycznie ich wypowiedzi, co pozwala czytelnikowi przenieść się w "tamte czasy" i niejako obcować z "tamtym pokoleniem". Szczególnie poruszające są rozdziały, w których Autor usiłuje ustalić gdzie i jak zginął Baczyński oraz te, w których opisuje losy jego żony, Basi i jej rodziny. Po "Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila" sięgnęłam, aby poznać życie i twórczość poety, a zostałam z głęboką refleksją i zadumą nad całym pokoleniem - straconym w czasie wojny i prześladowanym po jej zakończeniu.

Okładka atakuje hasłem "światowy bestseller dla wszystkich fanów Dana Browna" i nic dziwnego, bo książka jest stworzona wg tego schematu, czyli bohater dostaje wskazówki do znalezienia czegoś cennego, próbuje jest rozwikłać, długo mu się nie udaje i nie wie, co jest skarbem i nie rozumie, czemu ściąga na siebie niebezpieczeństwa. Jednak nie ma w tej książce wartkiej fabuły, wszystko toczy się dość spokojnie, może dlatego, że schemat jest przewidywalny. Plusem na pewno jest dodanie tutaj historycznego wątku Holandii, czyli tulipanów, wolnego myślenia i tolerancji, czyli bodaj jedynych elementów historii tego kraju, na który Holendrzy sami zwracają uwagę. Razem daje to dobry kryminał napisany w przyjemny, wciągający sposób. Autorka tym debiutem wysoko postawiła sobie poprzeczkę.

Kleopatra (ta Kleopatra!) miała piękny sen. Ujrzała w nim pod maską Aleksandrii, w której Ptolemeusze „zdeptali instytucje faraonów ustanowioną przez bogów, […] gdzie złoczyńca wyżej stoi niż prawy obywatel, a polityczne intrygi zastąpiły sprawiedliwe rządy", tysiącletni Egipt o niezmierzonych bogactwach. Jego urzeczywistnienie wymagało od niej, młodziutkiej kobiety, jeszcze nastolatki, „odegrania roli królowej, bez względu na konsekwencje". I zrealizowała go! Uczyniła Egipt potężnym, dobrze funkcjonującym państwem. Jednak oprócz marzeń miała jeszcze nieprzeciętną inteligencję (znała bardzo dużo języków obcych), chęć nauki, otwarty umysł i urodę. Podejrzewam, że z tych wszystkich cech dobrego polityka i władczyni, ta ostatnia była najważniejsza. Dosyć odważny wniosek z mojej strony, który mogę złagodzić do innego – jeśli nie najważniejsza to decydująca w ostatecznym osiąganiu sukcesów dzięki pozostałym oraz zdecydowanie ułatwiająca realizacje stawianych sobie celów. Gdyby nie uroda, fortel z dywanem w komnacie Cezara, zakończyłby się wyrzuceniem jej za drzwi (a właśnie tak zrobił z jej siostrą) i utratą potężnego sprzymierzeńca do walki o władzę z bratem. Cezar nie zadałby sobie minimum trudu w odkrywanie jej pięknego umysłu. To dzięki urodzie utorowała drogę innym przymiotom swojej duszy i umysłu. Rozkochała w sobie dwa razy starszego od siebie mężczyznę, który ułatwił jej odzyskanie władzy, ryzykując utratę własnej. I żeby nie wiem kto, co i w jaki sposób mi udowadniał, że jest inaczej, to psychologiczna teoria atrybucji w tym przypadku bierze zdecydowanie górę nad wszystkim, zmuszając do przyjęcia smutnego wniosku – uroda ułatwia życie osobie ją posiadającą. Reszta ma pod górkę. Niestety. A tę jednoznaczną myśl zawdzięczam autorowi tej powieści. Opowieści, której charakter był silnie zdeterminowany przez jego profesję. Egiptologa piszącego nie tylko opracowania historyczne, ale i powieści historyczne. To dlatego w tych ostatnich czułam więcej historyka niż pisarza. Mając wiedzę historyczną, nie tylko opierał fabułę na bardzo dobrze znanych mu i udokumentowanych faktach, ale i pisał jak naukowiec. Potraktował trochę tę powieść jak opracowanie z tezami do udowodnienia, nie omieszkując przy tym stawiać mnóstwa pytań retorycznych, jak na wykładowcę, nawykłego do pobudzania studentów do myślenia, przystało. Położył nacisk na prawdę historyczną, z której zbudował solidną osnowę opowieści. Bardzo precyzyjnie i logicznie odbudował skomplikowaną sieć układów politycznych i koneksji między bohaterami. Nie miałam najmniejszego problemu z ich zrozumieniem i powiązaniem zależności, ponieważ autor miał dar czynienia rzeczy skomplikowanych i zawiłych, prostymi i przejrzystymi. By uwiarygodnić fabułę, posunął się nawet do wbudowywania w tekst oryginalnych wspomnień i relacji świadków opisywanych wydarzeń. W tym samego Juliusza Cezara. Inkrustował go bardzo umiejętnie, bo gdyby nie przypisy informujące mnie o tym, nie zauważyłabym różnicy w stylu narracji. Odczuwałam natomiast momenty, kiedy opowieść snuł historyk, a kiedy tę rolę przejmował pisarz. W tym pierwszym przypadku prym wiodły nie tylko wydarzenia historyczne, ogólne spojrzenie na sytuację polityczną Egiptu i Rzymu oraz na strukturę społeczną Aleksandrii, ale i szczegóły życia codziennego – warunki życia ludności, ich jedzenie, ubiór, wierzenia, a także osiągnięcia szeroko pojętej kultury. Natomiast pisarz ujawniał się tam, gdzie brakowało faktów i potrzebna była wyobraźnia. Przede wszystkim w dialogach bohaterów, mających spajać opowieść w jednolitą całość. Niestety z różnym skutkiem. Muszę przyznać, że autor jest lepszy w roli historyka-pisarza niż pisarza-historyka. Dlatego ta powieść to przede wszystkim beletrystyczne odtworzenie procesu dochodzenia Kleopatry do władzy i warunków oraz czynników, dzięki którym ją zdobyła. Szeroka panorama sieci zależności i uwikłań personalnych ukazana w relacji narratora zewnętrznego, oddającego przede wszystkim napięcie sytuacji politycznej, a nie wewnętrzny świat bohaterów. Wątek romansowy autor tylko zarysował, uciekając wręcz od scen erotycznych, które tak pięknie mogły nasycić emocjonalnie ukazywane fakty. Nie pomogły nawet elementy magii, które w tak silnym kontekście naukowym, budziły we mnie wrażenie sztuczności. To dlatego powieść ta trafiła mi do umysłu, a nie do serca. naostrzuksiazki.pl