Morderstwo w zaułku

Raczej nie przepadam za opowiadaniami, ale te okazały się całkiem fajne.

Raczej nie przepadam za opowiadaniami, ale te okazały się całkiem fajne.

„Morderstwo w zaułku” to zbiór opowiadań kryminalnych, w których czytelnik ma okazję śledzić śledztwa prowadzone przez jednego z najsłynniejszych detektywów literatury – Herculesa Poirot. Choć nie jest to powieść pełnowymiarowa, a raczej kolekcja krótszych form, książka doskonale pokazuje kunszt Agathy Christie w budowaniu intrygi, napięcia i zaskakujących zakończeń.
Tytułowe opowiadanie „Morderstwo w zaułku” (ang. Murder in the Mews) stanowi centralny punkt zbioru. Fabuła rozpoczyna się od pozornie oczywistego samobójstwa, które – jak to zwykle bywa w przypadku Poirota – szybko okazuje się czymś znacznie bardziej skomplikowanym. Christie mistrzowsko prowadzi czytelnika przez gąszcz pozorów, niedopowiedzeń i subtelnych wskazówek, pozwalając mu samodzielnie próbować rozwiązać zagadkę.
Jednym z największych atutów książki jest konstrukcja zagadek. Autorka gra z odbiorcą uczciwie – wszystkie kluczowe informacje są podane, lecz sprytnie ukryte w dialogach i szczegółach. Charakterystyczna dla Christie precyzja logiczna sprawia, że finał nie jest przypadkowy, lecz wynika z drobiazgowej analizy faktów. Poirot, ze swoją dbałością o „małe szare komórki”, imponuje inteligencją i spostrzegawczością, a przy tym zachowuje nutę ironii i elegancji.
Pod względem stylu książka jest lekka i przystępna. Krótsza forma sprzyja dynamicznej narracji i sprawia, że lektura wciąga od pierwszych stron. Jednocześnie niektórym czytelnikom może brakować bardziej rozbudowanego tła obyczajowego czy głębszej analizy postaci – co częściej pojawia się w pełnowymiarowych powieściach Christie.
Podsumowując, „Morderstwo w zaułku” to doskonała propozycja zarówno dla wielbicieli klasycznego kryminału, jak i dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z twórczością Agathy Christie. To książka, która potwierdza, dlaczego autorka do dziś uznawana jest za królową kryminału – jej intrygi pozostają ponadczasowe, a rozwiązania potrafią zaskoczyć nawet najbardziej uważnych czytelników.
Jak zawsze i niezmiennie polecam.

„Morderstwo w zaułku” to zbiór opowiadań kryminalnych, w których czytelnik ma okazję śledzić śledztwa prowadzone przez jednego z najsłynniejszych detektywów literatury – Herculesa Poirot. Choć nie jest to powieść pełnowymiarowa, a raczej kolekcja krótszych form, książka doskonale pokazuje kunszt Agathy Christie w budowaniu intrygi, napięcia i zaskakujących...

W zbiorze Morderstwo w zaułku znalazły się cztery opowiadania, a w każdym z nich występuje niezawodny Herkules Poirot. Najbardziej przypadło mi do gustu pierwsze opowiadanie, ale kolejne również okazały się interesujące i trzymające poziom. Oczywiście, ze względu na krótszą formę, nie ma tu miejsca na tak rozbudowane wątki czy pogłębione portrety psychologiczne postaci jak w pełnowymiarowych powieściach. To właśnie sprawia, że ogólnie nie przepadam za opowiadaniami.

Mimo to Christie potrafi wzbudzić uwagę czytelnika od pierwszej strony i utrzymać ją aż do samego końca. Każde z opowiadań zawiera zaskakujący finał, a Poirot jak zawsze zachwyca błyskotliwością. To nie jest najlepsze wejście w świat Christie, ale dla fanów jej stylu i miłośników Poirota to bardzo przyjemna i wciągająca lektura.

W zbiorze Morderstwo w zaułku znalazły się cztery opowiadania, a w każdym z nich występuje niezawodny Herkules Poirot. Najbardziej przypadło mi do gustu pierwsze opowiadanie, ale kolejne również okazały się interesujące i trzymające poziom. Oczywiście, ze względu na krótszą formę, nie ma tu miejsca na tak rozbudowane wątki czy pogłębione portrety psychologiczne postaci jak...

Styl nie do podrobienia.

Styl nie do podrobienia.

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

Zbiór zawiera cztery historie, w których główną rolę odgrywa detektyw Herkules Poirot.
Śledztwa prowadzone przez Herkulesa Poirota są wciągające i wymagają logicznego myślenia.

"Morderstwo w zaułku" rozgrywa się w dniu Guya Fawkase huk fajerwerków i strzał, którego nikt nie usłyszał. Następnego dnia panna Barbara Allen zostaje znaleziona martwa. W następnym opowiadaniu "Niewiarygodna kradzież". Lord Mayfield jest ministrem do spraw uzbrojenia.
Giną plany bombowca i kto je zwinął, nie wiadomo?

Kolejne z opowiadań, najbardziej intrygujące nosi tytuł "Lustro Nieboszczyka". Herkules Poirot otrzymuje list od bardzo ekscentrycznego barona, który twierdzi, że zagraża mu niebezpieczeństwo i co z tego wyniknie?

W ostatnim opowiadaniu w "Trójkącie na Rodos" mamy przysłowiowy miłosny trójkąt,
Jednym słowem mamy tutaj wszystko, czego potrzeba w dobrym kryminale: detektywa, którego da się nie lubić, ciekawą i trudną do rozwikłania intrygę. Herkules Poirot w tych opowiadaniach podchodzi metodycznie, bez pośpiechu i bada każdy, nawet pozornie nic nieznaczący ślad.

Doceniam przystępny język, jakim posługuje się autorka tych opowiadań Agatha Christie.
"Morderstwo w zaułku" polecam zarówno fanom twórczości Agathy Christie, jak i osobom, które dopiero zaczynają swoją przygodę z tą autorką.

„Szatany hazardu, panie Poirot, są tylko trochę mniejsze od tych, które są przyczyną pijaństwa”. (s. 130)

Zbiór zawiera cztery historie, w których główną rolę odgrywa detektyw Herkules Poirot.
Śledztwa prowadzone przez Herkulesa Poirota są wciągające i wymagają logicznego myślenia.

"Morderstwo w zaułku" rozgrywa się w dniu Guya Fawkase huk fajerwerków i strzał, którego nikt nie usłyszał. Następnego dnia panna Barbara Allen zostaje znaleziona martwa. W następnym opowiadaniu...

Na mnie, jako fance kryminałów, niestety książka „Morderstwo w zaułku” nie zrobiła dobrego wrażenia. Choć cenię Agathę Christie za jej umiejętność tworzenia intryg, w tym przypadku opowiadania wydały mi się zbyt krótkie i przez to powierzchowne. Brakowało mi głębszego rozwinięcia postaci i mocniejszego napięcia, które zazwyczaj towarzyszy powieściom Christie. Niektóre zagadki były przewidywalne, a „Trójkąt na Rodos” szczególnie rozczarował prostotą fabuły. Owszem, sam Herkules Poirot wciąż budzi sympatię, ale to nie wystarczyło, by w pełni wciągnąć mnie w lekturę.

Na mnie, jako fance kryminałów, niestety książka „Morderstwo w zaułku” nie zrobiła dobrego wrażenia. Choć cenię Agathę Christie za jej umiejętność tworzenia intryg, w tym przypadku opowiadania wydały mi się zbyt krótkie i przez to powierzchowne. Brakowało mi głębszego rozwinięcia postaci i mocniejszego napięcia, które zazwyczaj towarzyszy powieściom Christie. Niektóre...

Christie to jednak Christie. Pierwsze dwa opowiadania lepsze od dwóch następnych. Nie schodzi poniżej pewnego poziomu.

Christie to jednak Christie. Pierwsze dwa opowiadania lepsze od dwóch następnych. Nie schodzi poniżej pewnego poziomu.

Chyba póki co jedna z najsłabszych części, bez jakiegoś większego polotu. Jest jak zawsze u autorki to co zwykle: intryga, zwrot akcji, ale wszystko jakby trochę słabsze niż w innych częściach i śledztwach Poirot.

Chyba póki co jedna z najsłabszych części, bez jakiegoś większego polotu. Jest jak zawsze u autorki to co zwykle: intryga, zwrot akcji, ale wszystko jakby trochę słabsze niż w innych częściach i śledztwach Poirot.

Do Hercule’a Poirota wróciłam po raz drugi — i znów wpadłam w sam środek zagadek, w których nic nie jest tym, czym się wydaje.

„Morderstwo w zaułku” to zbiór czterech zupełnie różnych historii, z czego każda ma punkt styczny: ktoś traci życie… a może jednak nie?
Do publikacji mistrzyni kryminałów podchodziłam jak pies do jeża i do dziś nie wiem, dlaczego. Od pierwszej powieści z najsłynniejszym Belgiem przepadłam w historiach morderstw i kradzieży.
W dobie wszechobecnej krwi, brutalności, skomplikowanych intryg czy scen rodem z psychodelików, kryminały Christie są bardzo przyjemną odskocznią. Nie spotkamy tu wyżej wymienionych elementów — autorka skupia się na analizie sytuacji, rozmowach ze świadkami i bacznym obserwowaniu otoczenia. Razem z głównym bohaterem przemierzamy meandry śledztw i poznajemy ciąg przyczynowo-skutkowy, a to wszystko okraszone jest tajemnicą i niedopowiedzeniami, dzięki którym czytelnik nie domyśla się tak szybko (lub wcale),kto rzeczywiście popełnił przestępstwo.
Niejednokrotnie dałam się nabrać czyimś zeznaniom i niewłaściwie wskazywałam winnego — to dodaje całej książce dodatkowych walorów. Mam wrażenie, że w dzisiejszych publikacjach trudno stworzyć taką historię, w której od pierwszych stron nie wiadomo, kto jest „tym złym”, a Christie robi to bez mrugnięcia okiem.
Pierwszy raz miałam też styczność ze zbiorem opowiadań, a nie pełną powieścią. Po długim czasie analizowania opasłych tomów, skupienie się na krótszych formach, w których nie muszę szczegółowo zapamiętywać co, gdzie i kiedy, było zbawienne. Nie sądziłam, że w bardziej okrojonych historiach może być tyle samo treści — i w przyszłości chętniej będę sięgała także po cieńsze książki, a nawet zbiory opowiadań.
Niewątpliwym plusem całej serii z Herculesem Poirotem jest fakt, że można je czytać wyrywkowo. Nie ma konieczności trzymania się kolejności, więc czytelnik śmiało może dobrać fabułę, która odpowiada mu bardziej: morderstwo wysoko postawionego polityka? A może samobójstwo cenionej damy na włościach? Wolicie kradzieże? U Christie znajdziecie wszystko.
Bardzo lubię francuskie wstawki Poirota, które staram się zapamiętać i używać w życiu codziennym (wiecie, taka światowa i oczytana jestem),ale póki co w pamięć zapadło mi już wszechobecne „Mon Ami” XD. Przy czytaniu czuć, że książka została napisana dawno temu, ale dla mnie jest to niewątpliwy plus. W końcu nie dostaję pozycji wypchanej wulgaryzmami, przemocą i obscenicznymi zachowaniami. Wszyscy zachowują się dystyngowanie, z szacunkiem, a nawet jeśli ktoś wybucha — robi to z gracją. Niezwykle miła odmiana.
Jeśli nie znacie jeszcze książek mistrzyni kryminałów, gorąco zachęcam do przełamania się i rozpoczęcia przygody od „Morderstwa w zaułku”. Zbiór opowiadań świetnie wprowadzi w klimat i jednocześnie nie zanudzi zbyt intensywnymi szczegółami z życia bohatera, z którym możemy jeszcze nie czuć więzi.

Do Hercule’a Poirota wróciłam po raz drugi — i znów wpadłam w sam środek zagadek, w których nic nie jest tym, czym się wydaje.

„Morderstwo w zaułku” to zbiór czterech zupełnie różnych historii, z czego każda ma punkt styczny: ktoś traci życie… a może jednak nie?
Do publikacji mistrzyni kryminałów podchodziłam jak pies do jeża i do dziś nie wiem, dlaczego. Od pierwszej...