Objawienia Bożej Miłości

Ciekawa i intrygująca, chodź niewielkich rozmiarów (ledwo 60 stron pracy dotyczy wypowiedzi mnicha Serafina),książeczka prezentująca duchowość rosyjskiego prawosławia pod którym podpisać się mogą również katolicy. Zarazem bardzo aktualna zważywszy na czas żywota autora publikowanych słów. Należy jednak uprzedzić czytelnika, że publikacja nie jest klasyczną rozmową, jakich teraz pełno pojawia się na półkach księgarń, między osobą duchowną a prowadzącą wywiad. Nie ta epoka, a same zapiski zostały wydane dopiero w 70 lat po przeprowadzonej rozmowie i po kilku latach od śmierci człowieka który rozmawiał z Starcem. W związku z powyższym nie wiemy na ile zachowano autentyczny zapis rozmowy, a na ile poddano go przekształceniom by umożliwić jego wydanie. Mimo tego warto po nią sięgnąć by lepiej zrozumieć duchowość prawosławną i przy okazji samemu przybliżyć się do Absolutu jakim jest Bóg.

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

Kolejna cenna praca Anselma Grüna, benedyktyńskiego mnicha z opactwa Münsterschwarzach. Książki tego autora niosą duchową inspirację i pocieszenie. Są proste w przekazie, ale zarazem mądre, wieloaspektowe (odwołują się nie tylko do religii, ale także do filozofii, psychologii, literatury pięknej etc.). W „Ciszy w rytmie życia” kluczowy jest podtytuł: „Sztuka bycia samemu”. Autor przekonuje, że „to, jak przeżywać będziemy samotność i przypisane w sposób nieunikniony naszemu istnieniu osamotnienie, zależy od nas”. Radzi potraktować samotność „jako szansę, by stać się jednością ze sobą samym, jednością ze wszystkim, co istnieje, jednością z Bogiem”. Słowo mnich pochodzi od greckiego „monadzein” (wycofanie się, ucieczka w samotność),lecz także od wyrazu „monas” oznaczającego jedność. Możemy oczywiście trwać w „zaciekłym buncie przeciw osamotnieniu”, ale wówczas tylko pogarszamy naszą sytuację. „Kto odrzuca swoje osamotnienie, izoluje się od siebie i od innych ludzi, skazując się na tragiczne wyobcowanie” (…) „Depresja jest często skutkiem nieprzyjętej żałoby”. Mądry mnich stara się udowodnić, że samotność może być wartościowym, konstruktywnym doświadczeniem. Przede wszystkim należy sobie uświadomić egzystencjalną prawdę, że – jak to wyraził Duns Szkot – „ostateczne osamotnienie przynależy niezmiennie do osoby ludzkiej (Ad personalitatem requiritur ultima solitudo)”. Zatem każdy z nas jest sam, tyle że na różne sposoby. Istnieje samotność w tłumie i w związku, samotność jako wytchnienie od zgiełku, samotność związana z podejmowaniem trudnych decyzji, samotność chroniczna albo wynikająca z żałoby po utracie kogoś bliskiego, samotność ludzi starszych i chorych oraz takich, którzy nigdy nie mieli partnera. Przy czym – jak wyjaśnia Grün – samotność to stan (sfera faktów),zaś osamotnienie to jego przeżywanie (reakcja emocjonalno-uczuciowa). Jak zatem przekształcić owo dotkliwe przeżycie „w pozytywne doświadczenie wędrówki do własnego wnętrza, a przez to do tajemnicy bytu, łączności ze wszystkim, z całością”? Zacząć należy od przemiany myślenia, odnaleźć w osamotnieniu źródło poznania prawdy o sobie i rzeczywistości (Nietzsche: „Ten, kto pozna ostateczne osamotnienie, ten pozna rzeczy ostateczne”, Heraklit: „Ludzie przestali słuchać rozumu, dlatego wszystkie rzeczy stały im się obce”). W następnym kroku powinno się zaakceptować swoją sytuację („opłakać osamotnienie”). Wreszcie, na poziomie praktycznym, spróbować sobie z nią poradzić dzięki zastosowaniu dobrych, sprawdzonych metod (wypróbowanych nie tylko przez mędrców i mnichów, ale i zwykłych ludzi – autor jako przykład podaje swoją matkę). Kształtować własną samotność możemy w oparciu o: 1) porządkowanie czasu, 2) rytuały, 3) czytanie, 4) słuchanie muzyki, 5) bycie kreatywnym, 6) medytację, 7) wędrowanie, 8) rozsądne próżnowanie. W tym wszystkim potrzebna jest pewna dyscyplina (którą Hildegarda z Bingen określa jako „sztukę stałego radowania się”),a także odniesienie samotności do Boga, włączenie jej w kontekst życia religijnego. Pisze Grün: „Religia nie jest namiastką niezaspokojonych potrzeb. Religia nie jest też pobożną dekoracją udanego życia. Religia jest tym, co wyrasta z osamotnienia” (Paul Tillich: ”Początkiem religii jest osamotnienie”, Ewargiusz z Pontu: „Początkiem zbawienia jest poznanie samego siebie”, ku czemu samotność stwarza najlepszą okazję). Za przesłanie książki można uznać inspirujące słowa Daga Hammarskjölda, szwedzkiego polityka, byłego sekretarza generalnego ONZ: „Módl się, żeby twoje osamotnienie stało się ościeniem, który najbardziej zrani twoje uczucia po to, byś odkrył coś, po co warto żyć i żeby to coś było wystarczająco wielkie, by warto było za nie umrzeć”.

"Prosta modlitwa" to jedna z książek podyktowanych przez sędziwego dominikanina dziennikarzowi. Jej głównym tematem jest modlitwa. Dla o. Joachima Badeni OP modlitwa jest prosta, bo "człowiek ochrzczony ma już "zmontowany" kontakt z Panem Bogiem, ale go nie wykorzystuje". Każdy wierzący powinien modlić się bardzo indywidualnie, a metody potrzebne są w ostateczności, bo forma potrafi zabić treść. Swoje stanowiska o. Badeni OP argumentuje szeregiem własnych, bogatych doświadczeń w zakresie modlitwy. W pamięć zapadają fragmenty, w których zakonnik otwarcie mówi o swoich mistycznych doświadczeniach. Jak pisał sam autor, ta książka nie stanowi gotowca, nie zawiera gotowych recept na modlitwę. Należy ją odbierać zatem ze względu na formę, jako głos bardziej doświadczonego brata, który dzieli się swoimi doświadczeniami z modlitwą, nie usiłując nikogo przekonać do swoich preferencji. Bo modlitwa dla o. Badeni OP to praktyka, którą należy po prostu stosować.

Nie jest to łatwa i szybka lektura. To głęboko teologiczny, filozoficzny i duchowy traktat o duchowości chrześcijańskiej. Nikt tak jak Merton nie potrafi "ubrać w słowa" tego co nie wypowiedzialne. Te refleksje duchowe podzielone są na rozdziały o miłości, o nadziei, o sumieniu, o intencjach, o powołaniu, o szczerości, o miłosierdziu, o samotności, o milczeniu.. Książka o sensie naszego życia i o odnajdywaniu siebie w sobie i w innych a także poprzez innych. Stąd bardzo o razowy tytuł. Nikt z nas nie jest samotną wyspą. Żyjemy wśród ludzi i dla ludzi. "Każdy człowiek szuka w życiu swego zbawienia i zbawienia ludzi, z którymi żyje". Thomas Merton żył tylko 53 lata. Zginął tragicznie. Jego przesłanie wciąż żyje.

Ktos ponizej napisal, ze wszystko w tej ksiazce jest odrealnione. Na pierwszy rzut oka tak. Ale ja mialem to szczescie, ze przed przeczytaniem tej ksiazki bylem u Jezuitow na rekolekcjach ignacnajnskich, a o samych Jezuitach i o sw. Ignacym wiedzialem tyle co nic. I dopiero po tym doswiadczeniu wzialem ksiazke do reki. No i tak... to zupelnie inna perspektywa. Trudno tu o jakas literacka ocene, bo to zapis przezyc. Ale sama wartosc ksiazki na dyche. Bez 2 zdan.

„Opowieści pielgrzyma” - Autor nieznany. Niezwykła opowieść o niezwykłym 33- letnim Pielgrzymie, który po rodzinnej tragedii jakiej doznaje, odwiedza cerkiew, gdzie podczas nabożeństwa usłyszał wezwanie: „Nieustannie się módlcie” (I Tes. 5:17),nie widział jak zrozumieć posłyszane słowa, opuszcza rodzinne strony i postanawia, odpowiedzi poszukać w świętych miejscach. W swoją pielgrzymią drogę zabiera odziedziczona po dziadku Biblię i torbę sucharów. I tak wraz z NIM wędrujemy przez XIX-wieczne Imperium Carów. Najpierw szuka rady u kaznodziejów, ale oni głosili tylko teorię, a on chciał znać praktykę. Wreszcie trafił na starego mnicha-pustelnika. Ten wyjaśnia: „Nieustanna wewnętrzna modlitwa Jezusowa jest to nieprzerwane, nigdy nieustające wzywanie boskiego Imienia Jezusa Chrystusa ustami, umysłem i sercem, połączone z wyobrażeniem sobie Jego ciągłej obecności i proszeniem Go o przebaczenie: podczas wszelkich zajęć, na każdym miejscu, w każdym czasie, a nawet we śnie. „Opowieści pielgrzyma” są pięknym i bardzo dostępnym traktatem o modlitwie, szczególnie o Modlitwie Jezusa, która wywodzi się od Ojców Pustyni z IV wieku. Jej praktyka polega na stałym powtarzaniu "aktu strzelistego", formuły, „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną”. Pielgrzym, którego cały majątek stanowi worek sucharów, Biblia i Filokalia, spotyka na swej drodze wielu ludzi z różnych stanów – chłopów, duchownych, mnichów, kupców i szlachetnie urodzonych. Obserwujemy wiec przekrój społeczny XIX-wiecznej Rosji. Każde kolejne spotkanie z tymi ludźmi ubogaca nie tylko pielgrzyma, ale i tych, których spotyka, a także nas czytelników. Gorąco polecam !!!

Książka krótka i prosta. Niestety dla mnie była ona aż za prosta. Po przeczytaniu Ducha Liturgii treści się powtarzały i były pisane wręcz za prostym językiem. Żeby nie było, jak najbardziej polecam tą książkę, ale na sam początek poznawania Mszy Świętej. Jest bardzo prosta i można przeczytać w jeden dzień. Autor nie używa trudnego słownictwa. Jeżeli chcesz poznać Mszę Świętą to warto czytać książki w takiej kolejności: ta książka, Żyć Mszą Świętą i Duch Liturgii. Ja przeczytałem niestety odwrotnie i dlatego nie mogę tej książki ocenić wyżej.

Warto dokładnie wczytać się w historię życia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dla wielu pozostaje ona nieco infantylna, egzaltowana. Tymczasem "Dzieje duszy" to świadectwo wielkiej doskonałości jaką ta Święta osiągnęła w wieku zaledwie dwudziestu kilku lat gdy umiera na gruźlicę w klasztorze w Lisieux. Mała droga Teresy, to droga dla każdego kto bierze na serio słowa "Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

Niepozorna książeczka. Tytuł też wskazuje na kolejny już poradnik o rozwoju osobistym. Nic jednak bardziej mylnego. Jest to piękny przewodnik o uczuciach jakie dotykają każdego z nas, tych przyjemnych i tych które w jakiś sposób mogą zaboleć. Traktuje integralnie o naszej emocjonalności. Napisana przez świetnego rekolekcjonistę, Jezuitę, o. Józefa Augustyna. Stąd zawiera w sobie bardzo popularną metodę ignacjańską jako sposób na poznawania i oswajanie uczuć. Książeczka bardzo pomocna – zwłaszcza dla tych którzy dopiero odkrywają swój świat emocji.

Wiele osób boi się spowiedzi, wielu jej nie rozumie, krytykuje. Są postulaty aby w ogóle z niej zrezygnować. To dlatego że nie rozumiemy czym jest spowiedź i jak fundamentalne znaczenie ma dla naszego Ducha. Dlatego tak ważna jest ta książeczka, w zasadzie będąca mądrą rozmową dwóch dominikanów. Dotyka każdego aspektu spowiedzi, zwłaszcza tych które wywołują w człowieku najwięcej lęków i niezrozumienia. Rozmówcy są naprawdę mądrymi ludźmi i warto z tej mądrości skorzystać aby odkryć spowiedzi miłość i miłosierdzie Dobrego Boga.

Wspaniała książka. Książkę przeczytałam już kilka razy i z każdym kolejnym czytaniem odkrywam coś nowego. Jest ponadczasowa. Czytając czuje się, że mimo iż księdza Buscha nie ma już na świecie wiele lat, jego kazania dotykają dzisiejszych czasów. Gorąco polecam

Historia doskonale znana każdemu czytelnikowi wychowanemu w kręgu cywilizacji judeochrześcijańskiej opowiedziana podobnie, a jednak zupełnie inaczej, niż ma to miejsce na kartach Nowego Testamentu. Przede wszystkim opowiedziana dużo bardziej emocjonalnie. Wywarła na mnie potężne wrażenie, chociaż niektóre fragmenty (jak na przykład historia Dyzmasa) wzbudziły moje zdziwienie. Dla osoby wierzącej lektura Objawień to niezwykłe doświadczenie, dotykające głębi duszy. Niezwykle wzruszające przeżycie. Dodam jeszcze, że pomimo moich obaw, iż tekst może być skomplikowany i trudny do zrozumienia dla przeciętnego człowieka nic takiego nie miało miejsca. Czytało się bardzo dobrze.

Dobre czyta się już po lekturze "Siedmiopiętrowej góry", wówczas wyraźnie widać, że kilka wybranych myśli zawartych w tej broszurce stanowi kroplę w morzu myśli Thomasa Mertona, która skądinąd jest warta przestudiowania. Gorąco zachęcam do zapoznania się z osobą tego trapisty. Nigdy wcześniej nie wiedziałam, że Merton interesował się kulturą i siłą rzeczy religią Azji. Zaniepokoiło mnie to, ale może rzeczywiście był to jedynie przejaw troski o otwartość. Jest jeszcze jeden owoc tej króciutkiej lektury: bardzo chcę przeczytać "Zapiski współwinnego widza", gdzie Merton przedstawia grzechy kultury zachodniej, m. in. : "zawinioną ignorancję zwalczanej inności i wypracowane przez wieki poczucie wyższości opancerzonej przekonaniem o własnej głębokiej pokorze".

"Wyglądała jak człowiek, który zastygł w pokłonie wobec wszystkich wokoło" "Każdemu się kłaniać, przed każdym drzeć, na wszystkich spoglądać z lękiem i ukrywaną złością albo wstydem - to może w końcu spowodować, że rzeczywiście człowiek staje się "skrzywiony" w swojej postawie na wiele lat" Ojciec Pelanowski we właściwy sobie sposób za pomocą różnych alegorii, ukazuje nam min. mechanizmy działania złych duchów, które wykorzystują nasze potknięcia by zamknąć nas w swych kręgach, skrępowanych i nieszczęśliwych. Warto wspomnieć, że w tej książce możemy odnaleźć także odpowiedzi albo lepsze zrozumienie powiązanych ze sobą relacji międzyludzkich a zwłaszcza tych rodzinnych, które miały miejsce we wczesnym dzieciństwie. Gdzie wydarzyły się czasem jakieś traumatyczne doświadczenia, zranienia, które zdefiniowały nas na wiele lat. Których czasem nie jesteśmy świadomi, ukryliśmy je gdzieś na dnie duszy a nasze zachowanie i niepokój świadczą, że chcą one wyjść na światło dnia, by zmierzyć się wreszcie z nimi, stanąć twarzą w twarz. Nieraz ranimy innych, bo gdzieś po drodze nie wybaczyliśmy sobie czy komuś sprzed lat, kto nam wyrządził jakąś krzywdę. Autor potrafi tak ująć dany problem, by każdy mógł spojrzeć na niego własnymi oczami, by mógł utożsamić się z tym konkretnym problemem w swoim życiu. Kolejny raz czuję, że to o mnie jest dany fragment. Jakbym czytał własną historię. Nie wystarczą powierzchowne działania, by walczyć z nałogiem - musimy postawić Boga na pierwszym miejscu jak to jest w 1 przykazaniu i wytrwale z dnia na dzień, małymi krokami, spowiedzią, modlitwą, komunią "prostować" swoją duszę, która od lat była pochylona. Nie oczekujmy, że z dnia na dzień wyjdziemy z uzależnienia, które trwało latami. Uzdrowienie w Biblii często jest zestawiane z przebaczaniem, to jest nauka dla nas, którzy tkwimy w jakiś chorobach od lat, że przyczyną ich może być grzech. Ojciec Augustyn przestrzega: Gdy jesteśmy uzależnieni i pomału wychodzimy z tego, to zawsze jest to ryzyko, niebezpieczeństwo, że nawet podczas bogobojnych doświadczeń, wrócimy do starych nawyków, gdy tylko usłyszymy szepty pokus, zwłaszcza, jak nas zaskoczą, usypiając naszą czujność... Warto sobie uświadomić, że " Bóg nie jest "załatwiaczem" naszych problemów, to ojciec, który potrzebuje być szczęśliwym z naszego szczęścia" Stawienie Boga na pierwszym miejscu, to stawianie Go nad naszymi problemami, nad naszymi przyjemnościami, rozrywką, pasjami, pracą, nad rodziną. Bóg musi być zawsze w centrum naszego życia, by inne rzeczy nie miały nad nami władzy a nasze życie było pełne. "Biblia - źródło najważniejszych opinii o tobie samym" " Na początku było Słowo... Niech więc na początku wszystkiego w twoim życiu będzie Jego Słowo" "Nic tak nie zbliża do Chrystusa jak trudności " "Kiedy czuję się mały, kiedy czuję się "zerem", wtedy właśnie szukam najprawdziwiej zbawienia, pomocy, ratunku u Boga. Żadna inna okoliczność nie umożliwia mi autentycznej modlitwy" Trudne doświadczenia (przeszkody) mogą być Łaską na drodze do nieba. Trudne doświadczenia, porażki, samotność, to często najbardziej sprzyjające sytuacje, które zbliżają nas do Boga. Potrzebujemy jednak czasu żeby to zrozumieć. To właśnie wtedy, gdy nie mamy już nic do stracenia, nasze serce będzie stać na to by szczerze i z wiarą prosić o to co najważniejsze... "Nic człowiekowi nie da tyle mądrości, ile zranienie! Nic!" Książka jest wielowymiarowa, wracamy i przenikamy tekst ewangelii, wyciągając z niego kolejne szczegóły, które łączą się ze sobą w pełny obraz. "Bóg mówi Biblią - my mówimy modlitwami - to jest święty dialog" "Biblia jest modlitwą Boga do ciebie. Modlitwa jest twoją Biblią dla Boga" "Bóg chciał objawić się w człowieku przeklętym i przegranym – takie świadectwo dał Jezus o prawdzie. Taką prawdę o człowieku objawił Syn Boży" "Na wszystkie swoje przeżycia spójrz tak, żebyś dopatrzył się w tym podobieństwa do Jezusa!" . Cierpienie niczym dłuto rzeźbiło nas na Boży obraz, jeśli tylko umieliśmy zobaczyć w tym cierpieniu podobieństwo do Jezusa. Biblia pozwala nam w naszych trudnych doświadczeniach dostrzec podobieństwo do Jezusa, tego co czuł i przeżywał, co musiał znosić ze strony ludzi oraz odczuć Jego obecność. Próbujemy wskrzesić trupa czyli odzyskać uczucia, których brakowało nam w przeszłości, rujnując tym samym swoją teraźniejszość i przyszłość. Wprowadzamy truciznę w nasze życie; fetor dawnych krzywd i nie zagojonych ran zatruwa świeży powiew naszych nowych relacji. Uszczęśliwiać się na siłę... "Każdy człowiek musi wybrać między użytecznością i opinią innych, a miłością - gdy zaczyna budować swoje życie!" "To co Mu najbardziej przeszkadza w uczynieniu naszego życia wielkim, Bożym - wręcz boskim, to nasze pragnienie wielkości" "Uniżenie nie polega na tym, że poniżamy siebie za to, że jesteśmy niezadowoleni z nieudanego życia. Polega ona na tym, że poniżamy naszą skłonność do pychy, radując się z wolności od przyjmowania zarozumiałych i udawanych postaw" "Uniżenie to nie rodzaj smutku, w którym człowiek żałuję, że nie jest tak wspaniały, jakimi mu się wydają inni. Jest to rodzaj radości z tego powodu, że nie muszę już udawać kogoś lepszego, niż naprawdę jestem" "Z powodu tego, co przykre, ludzie unikają dobra i z powodu tego, co przyjemne, ludzie pogrążają się w złu" Arystoteles "Czy chcesz być przez chwilę szczęśliwy? Zemścij się! Czy chcesz być szczęśliwi przez wieczność? Przebacz!" H. Lacordaire "Prawda bywa gorzka jak właściwe lekarstwo" Erazm z Rotterdamu "Nie musimy udawać króla, żeby pokonać swoje słabości, nie musimy udawać, że sobie z nimi radzimy, Nie musimy być panami sytuacji. Możemy wyjść naprzeciw swoich problemów pełni bezradności i bezsilności - jedynie wierząc Bogu i mając wierność w tak małych rzeczach, jak kamyk wyjęty z potoku" Dawid i Goliat "Czasem wynoszę się ponad innych i unikam innych, dlatego że nie chce się zgodzić na swoją niedojrzałość i za wszelką cenę chcę wszystkich przerosnąć we wszystkim. Zejdź na ziemię zanim spadniesz - nie rób wszystkiego, by być wyżej od innych i być z boku wspólnoty" "Nie lekceważ swoich małych prac, swoich małych modlitw, swojego małego serca i swojej małości, Nie załamuj się tym, że masz małe znaczenie, że mało w życiu osiągnąłeś - to wszystko jest dla Boga, który nie patrzy na wygląd i na to, co dla oczu widoczne, lecz na serce" "Jezus uwalnia cię dziś od patrzenia na własną niemoc jako na coś, co pochyla człowieka, od dziś możesz patrzeć na nią inaczej, jak na atut twojej duchowości a nie defekt uniemożliwiający ci ponowanie nad sytuacją" "Wyobraź sobie, że Jezus próbuje podnieść twoją głowę – to, co naprawdę Mu to umożliwi, to twoja uległość, bezsilność, brak oporu" "Pozwalasz Mu wyprostować swoją głowę, gdyż czujesz swoją bezradność życiową i pragniesz ją położyć na Jego piersi"

Książka sinusoida chwilami przyswaja się treści jak rogalika z dżemem czasem refleksyjno filozoficzna i trzeba na chwilę odstawić czytanie .W temacie kontemplacji i mistycyzmu modlitwy chyba najlepsza jaką czytałem.Pozostawię ją sobie gdzieś blisko na półce bo czuję , że powrót na pustynię będzie jeszcze wiele razy konieczny. Polecam.

Przy ocenie tej książki należy pamiętać o tym, że została napisana zaraz po II Soborze Watykańskim. W "Spustoszonej winnicy" Hildebrand już jest znacznie ostrzejszy, szczególnie wobec deprawacji liturgii katolickiej. W tej jednak publikacji Detrich von Hildebrand jako wybitny filozof patrzy na kryzys kościoła oczami idei, z doskonałą precyzją obala tezy postępowych katolików, wchodzi ostrą polemikę z modernistami (poza de Lubaciem, którego z niewiadomych przyczyn ocenia pozytywnie, mimo jego oczywistego modernizmu). Choć Hildebrand wtedy oceniał sobór w zasadzie pozytywnie, to należy to odczytywać po prostu jako próbę spokojnej refleksji wobec dopiero rodzącego się załamania, jakie duch tegoż soboru niewątpliwie przyniósł. Praca Hildebranda z pewnością nie jest tak przenikliwa jak głośna książka arcybiskupa Lefebvra "Oni jego zdetronizowali", ale jest niezwykle cenna jako głos filozofa, który za wszelką cenę chciał zachować wierność Tradycji Kościoła.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Życie mnisze na Wschodzie. (Życie mnisze na Zachodzie dobrze pokazuje "Po co światu mnich" wywiad z trapistą Michałem Zioło). Świat inny, nieznany, a niesamowicie ciekawy. Inna rzeczywistość, inna mentalność, ale podobne zdarzenia, zmagania, poczucie humoru, a w tym wszystkim poszukiwanie Boga i tęsknota za Nim. Na Wschodzie i Zachodzie człowiek taki sam, idzie w stronę tego samego Boga.