Profil użytkownika: starry_eyed

Jedna z moich ulubionych książek. Remedium na wszystkie smutki, deszcze, egzaminy, przeziębienia i dołki. Wystarczy chwilka spędzona z Dannym i jego kompanami żeby poczuć się jak po kilku łykach ich ulubionego wina. Polecam zwłaszcza historię z odkurzaczem :)

Jedna z moich ulubionych książek. Remedium na wszystkie smutki, deszcze, egzaminy, przeziębienia i dołki. Wystarczy chwilka spędzona z Dannym i jego kompanami żeby poczuć się jak po kilku łykach ich ulubionego wina. Polecam zwłaszcza historię z odkurzaczem :)

„Kraina (bez) duszy”
Juan Goytisolo twierdzi, że jest ona obecnie najlepszą pisarką w Hiszpanii. Eduardo Mendoza mówi o jej dorobku literackim: „Jest to przykład naprawdę niepospolitej energii twórczej”. Mowa o Nurii Amat, autorce powieści pt. „Kraina duszy”, o której większość czytelników i krytyków wypowiada się w samych superlatywach nazywając ją: „niezwykłą”, „poetycką”, „urzekającą”.Trudno o lepszą rekomendację. Jeszcze trudniej stwierdzić, że zupełnie się z tymi pozytywnymi opiniami nie zgadzam...
Głównym wątkiem „Krainy duszy” jest miłość dwojga wrażliwych Katalończyków- Neny i Baltusa. Oboje mieszkają w La Navie, dzielnicy na uboczu Barcelony,w czasach dyktatury gen. Franco. Towarzyszymy bohaterom we wszystkich fazach ich związku: zakochaniu, narzeczeństwie, ślubie, narodzinach dzieci.
Fabuła powieści wydaję się mało oryginalna. I taka właśnie jest. Nie ma w tym nic złego w przypadku gdy niezbyt porywającą akcję rekompensuje czytelnikowi wyjątkowy styl czy wyraziste postacie. Niestety, język jakim napisana jest „Kraina Duszy” wydał mi się pretensjonalny, a momentami po prostu śmieszny („Wojny są jak przelewana miesięczna krew. Bezużyteczne.”) Baltus i Nena są sfrustrowani, nie do końca szczęśliwi. Ich troski (marzenie o wyjeździe do Paryża, niespełnione pragnienie zostania architektem) wydają się błahe w porównaniu z tymi, z jakimi musiała zmierzyć się po wojnie większość społeczeństwa. Ci młodzi zakochani, opisywani jako „wrażliwi”, mnie wydają się po prostu bezbarwni. Interesującą część powieści stanowią opisy mentalności, historii i tradycji Katalończyków. W akcję i losy bohaterów wplecione są również rzeczywiste wydarzenia, postacie i miejsca związane z historią „małego kraju”. Niestety nie rekompensuje to ogarniającego czytelnika poczucia nudy, które pogłębia się z każdą kolejną stroną.
”Kraina duszy” nie przypadła mi do gustu. Niepokojące i zastanawiające jest to, że zaliczam się do zdecydowanej mniejszości. Juan Goytisolo i Eduardo Mendoza nie mogą się aż tak mylić. Być może mam spaczony gust literacki, ale z oczywistych względów to wyjaśnienie również mnie nie uspokaja. W związku z tym zamierzam dać Nurii Amat drugą szansę i planuję przeczytać inną książkę jej autorstwa.
(Jest to recenzja napisana przeze mnie pół roku temu na zajęcia ze współczesnej literatury hiszpańskiej )

„Kraina (bez) duszy”
Juan Goytisolo twierdzi, że jest ona obecnie najlepszą pisarką w Hiszpanii. Eduardo Mendoza mówi o jej dorobku literackim: „Jest to przykład naprawdę niepospolitej energii twórczej”. Mowa o Nurii Amat, autorce powieści pt. „Kraina duszy”, o której większość czytelników i krytyków wypowiada się w samych superlatywach nazywając ją: „niezwykłą”,...

Książka to przykład na to jak literatura faktu może być jednocześnie rzetelna i interesująca dla czytelnika.

Książka to przykład na to jak literatura faktu może być jednocześnie rzetelna i interesująca dla czytelnika.