Profil użytkownika: BookandGame_Paradise

Jeśli ktoś zapytałby mnie, czy istnieją książki, które czyta się nie tylko oczami, ale przede wszystkim sercem, bez wahania wskazałabym "Mapę pragnień". To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną. One zostają w głowie – cicho, ale uparcie i nie dają o sobie zapomnieć. To historia o życiu, które trzeba zacząć od nowa.

Grace Peterson ma dopiero 22 lata, a jej życie już zdaje się zakończone. Przynajmniej tak jej się wydaje. Od zawsze wiedziała, po co istnieje, miała być ratunkiem dla swojej ciężko chorej siostry Lucy. Wszystko w jej świecie było podporządkowane jednemu celowi. Kiedy Lucy umiera, znika również sens, który przez lata trzymał Grace przy życiu. I właśnie wtedy zaczyna się coś niezwykłego. Zamiast pustki zostaje jej po siostrze gra. Lucy przygotowała dla Grace serię zadań, tytułową Mapę pragnień. To nie jest jednak zwykła lista marzeń do spełnienia. To raczej kompas, który ma pomóc Grace odnaleźć drogę do samej siebie. Pierwsza wskazówka prowadzi ją do tajemniczego Willa Tuckera, chłopaka, który sam nosi w sobie więcej cieni niż światła. Ich wspólna podróż nie przypomina romantycznej przygody z komedii romantycznej. To raczej powolne przedzieranie się przez emocje, wspomnienia i pytania, na które nie zawsze łatwo znaleźć odpowiedź.

Jedną z największych zalet tej książki jest to, że jej bohaterowie nie są idealni. Grace jest zagubiona, momentami wycofana, pełna wątpliwości. Will z kolei skrywa własne rany i niechętnie pozwala komukolwiek zajrzeć do swojego świata. I właśnie dlatego tak łatwo im uwierzyć. Ich relacja rozwija się powoli, naturalnie, bez fajerwerków i dramatycznych deklaracji na każdej stronie. To raczej delikatne zbliżanie się do siebie dwóch osób, które najpierw muszą nauczyć się żyć z samymi sobą. Najbardziej poruszyło mnie jednak coś innego. Ta historia zmusza do zatrzymania się i zadania sobie kilku prostych, ale trudnych pytań: Czy naprawdę żyjemy tak, jak chcemy? Czy znamy własne marzenia, czy tylko spełniamy oczekiwania innych? I czy potrafimy spojrzeć na siebie z taką samą czułością, z jaką patrzymy na bliskich? „Mapa pragnień” nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast tego zostawia czytelnika z refleksją, że czasem trzeba się zgubić, żeby w końcu znaleźć właściwą drogę.

Styl Alice Kellen jest niezwykle subtelny. Autorka nie krzyczy emocjami, raczej pozwala im powoli sączyć się z każdej strony. Dzięki temu czytelnik wchodzi w tę historię bardzo głęboko. To książka, przy której można: 💔 poczuć ból straty, 🌱 zobaczyć, jak rodzi się nadzieja, ✨ i przypomnieć sobie, że każdy zasługuje na drugą szansę. Nie jest to szybka lektura na jeden wieczór. To raczej historia, którą chce się zatrzymać na chwilę dłużej, zaznaczać cytaty i wracać do nich po czasie. „Mapa pragnień” to nie tylko romans, to opowieść o dorastaniu, żałobie, poszukiwaniu sensu i odwadze, by w końcu zacząć żyć dla siebie. To książka, która łamie serce, ale robi to po to, żeby później delikatnie je poskładać. I właśnie dlatego zostaje z czytelnikiem na długo. ❤️

Jeśli ktoś zapytałby mnie, czy istnieją książki, które czyta się nie tylko oczami, ale przede wszystkim sercem, bez wahania wskazałabym "Mapę pragnień". To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną. One zostają w głowie – cicho, ale uparcie i nie dają o s...

Rozwiń

Zwiń

A co powiecie na dwie niewielkie książeczki, które potrafią zamienić zwykły spacer w małą lekcję empatii? „Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to historie, które pokazują dzieciom, że zwierzęta też mają swoje zdanie i czasem naprawdę warto je usłyszeć. Głównym bohaterem serii jest sympatyczny Fiko, chłopiec obdarzony niezwykłą supermocą, bowiem rozumie mowę zwierząt. I choć brzmi to jak początek fantastycznej przygody, tak naprawdę prowadzi nas do bardzo codziennych sytuacji, które każde dziecko może znać z własnego życia.

W książeczce „Fiko i kaczki” chłopiec wybiera się z dziadkiem nad staw. Plan jest prosty, chce nakarmić kaczki czymś pysznym. Wrzuca więc do wody kawałek chleba i czeka na entuzjastyczne przyjęcie, ale ptaki wcale nie wyglądają na zachwycone. Dzięki swojej niezwykłej zdolności Fiko szybko dowiaduje się, że to, co ludziom wydaje się smaczną przekąską, dla kaczek wcale nie jest dobre i może prowadzić do poważnych problemów. Ta krótka przygoda sprytnie przemyca ważną lekcję i uczy, że pomaganie zwierzętom powinno być mądre, a nie tylko dobre w naszych oczach.

Z kolei w „Fiko i piesek” spotykamy chłopca podczas spaceru w parku. Na jego drodze pojawia się uroczy, kudłaty pies. Naturalny odruch? Podejść i pogłaskać! Jednak piesek reaguje zupełnie inaczej, niż Fiko się spodziewa, jest przestraszony i wyraźnie nie ma ochoty na kontakt. Dopiero rozmowa ze zwierzakiem pozwala chłopcu zrozumieć, że dla psa nagłe wyciągnięcie ręki może wyglądać jak coś bardzo groźnego. Fiko odkrywa więc, jak właściwie witać się z obcymi zwierzętami i dlaczego spokój oraz cierpliwość są tu kluczowe.

To, co szczególnie w tej serii skradło moje serce, to jej prostota. Historie są krótkie, konkretne i skupione na jednej ważnej myśli. Dzięki temu dzieci łatwo zapamiętują przekaz, a przecież właśnie o to chodzi. Na końcu każdej opowieści pojawia się też garść ciekawostek o zwierzętach, które potrafią rozbudzić jeszcze większą ciekawość małych czytelników. Jeśli chodzi o całe wykonanie, to ilustracje bardzo spodobały się zarówno mnie, jak i mojej córce, są ciepłe, przyjazne, delikatne, utrzymane w spokojnej kolorystyce i mają w sobie coś bardzo kojącego. Patrząc na nie, można odnieść wrażenie, że ktoś namalował je miękkim pędzlem i dużą dawką ciepła.
Książeczki mają dodatkowo solidne, kartonowe strony, więc świetnie sprawdzą się nawet w małych rączkach.
„Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to idealne książeczki do wspólnego czytania, takie, po których naturalnie zaczyna się rozmowa. O zwierzętach, o tym jak je rozumieć i jak być dla nich dobrym towarzyszem. A jeśli przy okazji dziecko zacznie uważniej patrzeć na świat wokół siebie, z szacunkiem do mniejszych istot, to chyba najlepsza recenzja, jaką można im wystawić

A co powiecie na dwie niewielkie książeczki, które potrafią zamienić zwykły spacer w małą lekcję empatii? „Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to historie, które pokazują dzieciom, że zwierzęta też mają swoje zdanie i czasem naprawdę warto je usłyszeć. Głównym bohaterem serii jest sympatyc...

Rozwiń

Zwiń

A co powiecie na dwie niewielkie książeczki, które potrafią zamienić zwykły spacer w małą lekcję empatii? „Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to historie, które pokazują dzieciom, że zwierzęta też mają swoje zdanie i czasem naprawdę warto je usłyszeć. Głównym bohaterem serii jest sympatyczny Fiko, chłopiec obdarzony niezwykłą supermocą, bowiem rozumie mowę zwierząt. I choć brzmi to jak początek fantastycznej przygody, tak naprawdę prowadzi nas do bardzo codziennych sytuacji, które każde dziecko może znać z własnego życia.

W książeczce „Fiko i kaczki” chłopiec wybiera się z dziadkiem nad staw. Plan jest prosty, chce nakarmić kaczki czymś pysznym. Wrzuca więc do wody kawałek chleba i czeka na entuzjastyczne przyjęcie, ale ptaki wcale nie wyglądają na zachwycone. Dzięki swojej niezwykłej zdolności Fiko szybko dowiaduje się, że to, co ludziom wydaje się smaczną przekąską, dla kaczek wcale nie jest dobre i może prowadzić do poważnych problemów. Ta krótka przygoda sprytnie przemyca ważną lekcję i uczy, że pomaganie zwierzętom powinno być mądre, a nie tylko dobre w naszych oczach.

Z kolei w „Fiko i piesek” spotykamy chłopca podczas spaceru w parku. Na jego drodze pojawia się uroczy, kudłaty pies. Naturalny odruch? Podejść i pogłaskać! Jednak piesek reaguje zupełnie inaczej, niż Fiko się spodziewa, jest przestraszony i wyraźnie nie ma ochoty na kontakt. Dopiero rozmowa ze zwierzakiem pozwala chłopcu zrozumieć, że dla psa nagłe wyciągnięcie ręki może wyglądać jak coś bardzo groźnego. Fiko odkrywa więc, jak właściwie witać się z obcymi zwierzętami i dlaczego spokój oraz cierpliwość są tu kluczowe.

To, co szczególnie w tej serii skradło moje serce, to jej prostota. Historie są krótkie, konkretne i skupione na jednej ważnej myśli. Dzięki temu dzieci łatwo zapamiętują przekaz, a przecież właśnie o to chodzi. Na końcu każdej opowieści pojawia się też garść ciekawostek o zwierzętach, które potrafią rozbudzić jeszcze większą ciekawość małych czytelników. Jeśli chodzi o całe wykonanie, to ilustracje bardzo spodobały się zarówno mnie, jak i mojej córce, są ciepłe, przyjazne, delikatne, utrzymane w spokojnej kolorystyce i mają w sobie coś bardzo kojącego. Patrząc na nie, można odnieść wrażenie, że ktoś namalował je miękkim pędzlem i dużą dawką ciepła.
Książeczki mają dodatkowo solidne, kartonowe strony, więc świetnie sprawdzą się nawet w małych rączkach.
„Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to idealne książeczki do wspólnego czytania, takie, po których naturalnie zaczyna się rozmowa. O zwierzętach, o tym jak je rozumieć i jak być dla nich dobrym towarzyszem. A jeśli przy okazji dziecko zacznie uważniej patrzeć na świat wokół siebie, z szacunkiem do mniejszych istot, to chyba najlepsza recenzja, jaką można im wystawić

A co powiecie na dwie niewielkie książeczki, które potrafią zamienić zwykły spacer w małą lekcję empatii? „Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to historie, które pokazują dzieciom, że zwierzęta też mają swoje zdanie i czasem naprawdę warto je usłyszeć. Głównym bohaterem serii jest sympatyc...

Rozwiń

Zwiń

Wsród wielu publikacji dostępnych na rynku mamy książki o zwierzętach, które po prostu przedstawiają ciekawostki, wręcz przypominają encyklopedię, suchy zbiór faktów. Isą też takie, które robią coś znacznie lepszego, a mianowicie sprawiają, że nagle zaczynamy patrzeć na naturę z szeroko otwartymi oczami, wciągają nas w niesamowity świat zwierząt i zastanawiamy się "Jak to w ogóle możliwe?!". Do tej drugiej kategorii zdecydowanie należą "Zwierzaki cwaniaki." To książka, która udowadnia, że świat zwierząt jest dużo bardziej szalony, sprytny i momentami zabawny, niż mogłoby się wydawać. Na jej stronach spotkamy prawdziwych mistrzów przetrwania, stworzenia przezroczyste jak duchy, których organy można obejrzeć, takie z językiem dłuższym niż własne ciało, z oczami prawie dookoła głowy, a nawet takie, które potrafią spać w locie czy sprawiać, że odrosną im kończyny. Brzmi jak scenariusz filmu science fiction? A jednak to wszystko dzieje się naprawdę w świecie przyrody.
Najlepsze w tej książce jest to, że nie kończy się ona na samych ciekawostkach. Autorzy bawią się wyobraźnią i co chwilę zadają czytelnikowi pytanie: a co by było, gdyby to ludzie mieli takie zdolności?Wyobraźcie sobie, że możecie zmieniać kolor skóry jak mątwa. W chowanego bylibyście absolutnymi mistrzami. Albo że słyszycie najcichsze dźwięki, nawet nocne tupotanie pająkówno, to akurat brzmi trochę mniej zachęcająco, bo nie znam małych fanów pająków, ale jednak możliwe. A może wolelibyście superwęch, dzięki któremu zawsze bezbłędnie znajdujecie ukryte w domu słodycze?Takie porównania sprawiają, że książka pokazuje świat zwierząt w zupełnie inny sposób, nie jak szkolną lekcję biologii, ale jak fascynującą opowieść o niezwykłych "superbohaterach natury". Dzięki temu dzieci nie tylko poznają niesamowite zdolności różnych gatunków, ale też łatwiej rozumieją, do czego te umiejętności są potrzebne.

Książka jest bogato ilustrowana, pełna humoru i podana w lekkiej, momentami komiksowej stylistyce. Tekstu nie jest przytłaczająco dużo, za to ciekawostki są tak podane, że aż chce się czytać dalej. To idealna propozycja zarówno do wspólnego czytania z młodszymi dziećmi, jak i dla tych, które zaczynają już czytać samodzielnie. Jedno jest na pewno pewne, przy "Zwierzakach cwaniakach” trudno się nudzić. To książka, która bawi, zaskakuje i co chwilę wywołuje okrzyk w stylu: "Serio? Takie zwierzę naprawdę istnieje?". A przy okazji przypomina nam coś bardzo ważnego, że natura jest genialnym wynalazcą i potrafi stworzyć rozwiązania, o jakich ludziom nawet się nie śniło. Jeśli więc macie w domu małych odkrywców, którzy lubią się śmiać i jednocześnie poznawać świat, ta książka będzie strzałem w dziesiątkę. Bo kiedy poznacie te wszystkie zwierzęce supermoce, zaczniecie się zastanawiać czy przypadkiem to nie one są prawdziwymi superbohaterami naszej planety. 🐾📚✨

Wsród wielu publikacji dostępnych na rynku mamy książki o zwierzętach, które po prostu przedstawiają ciekawostki, wręcz przypominają encyklopedię, suchy zbiór faktów. Isą też takie, które robią coś znacznie lepszego, a mianowicie sprawiają, że nagle zaczynamy patrzeć na naturę z szeroko ot...

Rozwiń

Zwiń

W gospodarstwie Duży Dąb życie toczy się swoim spokojnym rytmem. Mieszka tam sympatyczny Traktorek, który wraz z przyjaciółmi codziennie przeżywa małe przygody, mają trochę pracy, trochę zabawy i dużo wspólnego czasu. Właśnie ta równowaga sprawia, że wszystko działa tak, jak powinno. W najnowszej historii Traktorek odkrywa jednak coś jeszcze ważniejszego, jak ogromne znaczenie ma odpoczynek. Pewnego dnia bohater poznaje lokomotywę, która zupełnie inaczej patrzy na świat. Pociąg jest wiecznie w biegu. Od stacji do stacji, zawsze na czas, zawsze w pośpiechu. Nie ma chwili, żeby się zatrzymać, pobawić czy po prostu odetchnąć, chociaż jest już bardzo zmęczony. Traktorek patrzy na to z lekkim zdziwieniem, bo dla niego odpoczynek i zabawa to naturalna część dnia. Nie bardzo rozumie, dlaczego jego nowy znajomy nie może pozwolić sobie choćby na krótką przerwę. Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy przez mały przypadek i kilka nieuważnych piskląt na torach, lokomotywa wypada z trasy. Zmęczona i przeciążona nie ma już sił, by ruszyć dalej. Wtedy do akcji wkracza Traktorek. Pomaga koledze, przejmuje część obowiązków i daje mu coś, czego tak bardzo potrzebował, mianowicie chwilę prawdziwego wytchnienia.
Ta historia w bardzo prosty, ale trafny sposób pokazuje dzieciom coś, o czym my, dorośli, też często zapominamy w pędzie życia codziennego. Odpoczynek nie jest stratą czasu. Jest potrzebny, żeby mieć energię do działania, zabawy i odkrywania świata. I choć dzieci wydają się mieć nieskończone pokłady energii, one również potrzebują momentów wyciszenia. "Traktorek i odpoczynek" to ciepła opowieść o empatii, pomocy i uważności na innych. Pokazuje też, że czasami warto zwolnić tempo, rozejrzeć się wokół i po prostu pobyć chwilę razem. Dla najmłodszych czytelników to świetna okazja, by zrozumieć, że odpoczynek jest tak samo ważny jak zabawa. Całość historii dopełniają ilustracje, które są duże, kolorowe i pełne życia. Przyciągają wzrok i sprawiają, że dzieci z łatwością zanurzają się w świecie gospodarstwa Duży Dąb. To jedna z tych książek, które czyta się lekko, ale zostają w głowie na dłużej. Idealna do wspólnego czytania przed snem, kiedy po całym dniu przygód przychodzi w końcu czas na zasłużony odpoczynek. 🚜📚

W gospodarstwie Duży Dąb życie toczy się swoim spokojnym rytmem. Mieszka tam sympatyczny Traktorek, który wraz z przyjaciółmi codziennie przeżywa małe przygody, mają trochę pracy, trochę zabawy i dużo wspólnego czasu. Właśnie ta równowaga sprawia, że wszystko działa tak, jak powinno. W naj...

Rozwiń

Zwiń

Uwielbiam konie, regularnie jeżdżę rajdy konne i sprawia mi to ogrom radości. Jazda konna to dla mnie coś więcej niż tylko sport. To sposób na odpoczynek, relaks i budowanie relacji ze zwierzęciem. Dlatego bardzo podoba mi się pomysł hobby horsingu, a w mojej stajni bywają nawet zawody z nimi związane. Dla wielu dzieci to świetny pierwszy krok do świata koni, zachęta do wpadnięcia do stajni, poznania czterokopytnych towarzyszy, a dodatkowo zabawa uczy ruchu, wyobraźni, ale też tego, że o „konia” trzeba dbać, trenować i rozwijać swoją pasję. I właśnie dlatego seria książek „Vilde i Hobby Horse” tak bardzo mnie ujęła, szczególnie że moja córka coraz częściej mówi, że chciałaby również jeździć, więc fajnie jest zbudować grunt. Mogę śmiało stwierdzić, że są to lekkie, ciepłe historie dla młodszych czytelników, które kręcą się wokół przyjaźni, marzeń i oczywiście hobby horsingu. Choć na pierwszy rzut oka mogą wyglądać jak zwykłe opowieści o zabawie z konikiem na patyku, tak naprawdę kryją w sobie dużo więcej emocji i życiowych sytuacji, z którymi dzieci naprawdę mogą się utożsamić.

„Vilde i zwycięski Hobby Horse” to pierwsza część serii, która wprowadza nas w świat Vilde, dziewczynki, która odkrywa pasję do hobby horsingu. Razem z koleżankami zaczyna trenować i przygotowywać się do zawodów. I choć brzmi to jak zwykła sportowa historia, w książce pojawia się sporo emocji: ekscytacja, stres przed startem, obawa przed porażką i ogromna chęć wygranej. Nie brakuje również rywalizacji, ale nie tylko podczas zawodów, ale także wśród rówieśników, bo mój koń nie jest taki ładny, ja mam jednego, a koleżanka pięć pięknych. To, co najbardziej mi się spodobało, to właśnie sposób pokazania rywalizacji. Nie chodzi tu tylko o zdobycie nagrody. Vilde musi zmierzyć się z własnymi wątpliwościami i nauczyć się, że czasem najważniejsze jest po prostu spróbować i że należy doceniać to, co się ma. Bardzo podoba mi się, że książka nie udaje, nie pokazuje, że wszystko przychodzi łatwo, a bohaterowie muszą trenować, popełniać błędy i uczyć się na nich. To historia, która pokazuje dzieciom, że marzenia są ważne, ale droga do nich składa się z małych kroków.

„Vilde i lato z Cleo” to druga część, która ma zupełnie inny klimat, jest bardziej wakacyjny i spokojny. Vilde spędza lato u dziadka i szybko okazuje się, że będą to bardzo ciekawe wakacje. Poznaje tam Cleo, dziewczynkę zupełnie inną od niej. Energiczną, trochę zwariowaną i pełną pomysłów. Ich znajomość szybko przeradza się w przyjaźń, choć nie zawsze wszystko idzie idealnie. Dziewczyny wpadają na pomysł zorganizowania własnych zawodów hobby horse’ów i wtedy zaczyna się prawdziwa przygoda. Ta część szczególnie pokazuje, jak różni ludzie mogą się świetnie uzupełniać. Vilde jest bardziej uporządkowana, Cleo działa spontanicznie, czasem prowadzi to do konfliktów, ale właśnie dzięki temu historia jest bardzo prawdziwa. Podobało mi się też pokazanie, że organizowanie czegoś razem wymaga współpracy, cierpliwości i kompromisów. Dodatkowym plusem jest postać dziadka, spokojnego, wspierającego dorosłego, który daje dziewczynkom przestrzeń do działania.

„Skacz wysoko, Vilde!” czyli trzecia część serii porusza temat zmian. Vilde musi zmierzyć się z przeprowadzką, na którą kompletnie nie ma ochoty. Nowe miejsce, nowe otoczenie i poczucie, że nikt jej nie słucha, to coś, co wiele dzieci doskonale zna. Na szczęście los podsuwa jej małą iskierkę nadziei. Przed nowym domem widzi dziewczyny trenujące z hobby horse’ami. A chwilę później w szkole pojawiają się informacje o treningach. To właśnie pasja znowu pomaga jej odnaleźć się w trudnej sytuacji. Dzięki niej poznaje nowych ludzi i powoli zaczyna oswajać zmiany. Bardzo podoba mi się w tej części pokazanie dziecięcych emocji, nie ma tu udawania, że wszystko jest łatwe. Vilde złości się, martwi, ma wątpliwości. I to jest bardzo autentyczne.

Największą siłą tych książek jest to, że łączą lekką przygodę z ważnymi tematami takimi jak: przyjaźń, rozwijanie pasji, radzenie sobie ze stresem i zmianami, współpracę i rywalizację. A wszystko opowiedziane w prosty, naturalny sposób, który nie brzmi jak moralizowanie. Podoba mi się, że hobby horsing jest pokazany jako prawdziwa aktywność sportowa. Dla wielu osób to może wyglądać jak zwykła zabawa, ale książki dobrze pokazują, że wymaga ruchu, zaangażowania i wyobraźni. Moim zdaniem zdecydowanie warto sięgnąć po tę serię. „Vilde i Hobby Horse” to bardzo przyjemne książki dla dzieci, szczególnie tych, które kochają konie, ruch i sportową rywalizację. Ale nawet jeśli ktoś nie zna hobby horsingu, łatwo wciągnie się w historię. To opowieści, które pokazują, że pasja może pomóc znaleźć przyjaciół, pokonać strach i odnaleźć się w nowych sytuacjach. A przy okazji są po prostu fajną, lekką lekturą. I powiem szczerze, gdybym była kilka lat młodsza, pewnie po przeczytaniu tych książek od razu chciałabym spróbować hobby horsingu. 🐎

Uwielbiam konie, regularnie jeżdżę rajdy konne i sprawia mi to ogrom radości. Jazda konna to dla mnie coś więcej niż tylko sport. To sposób na odpoczynek, relaks i budowanie relacji ze zwierzęciem. Dlatego bardzo podoba mi się pomysł hobby horsingu, a w mojej stajni bywają nawet zawody z n...

Rozwiń

Zwiń

Uwielbiam konie, regularnie jeżdżę rajdy konne i sprawia mi to ogrom radości. Jazda konna to dla mnie coś więcej niż tylko sport. To sposób na odpoczynek, relaks i budowanie relacji ze zwierzęciem. Dlatego bardzo podoba mi się pomysł hobby horsingu, a w mojej stajni bywają nawet zawody z nimi związane. Dla wielu dzieci to świetny pierwszy krok do świata koni, zachęta do wpadnięcia do stajni, poznania czterokopytnych towarzyszy, a dodatkowo zabawa uczy ruchu, wyobraźni, ale też tego, że o „konia” trzeba dbać, trenować i rozwijać swoją pasję. I właśnie dlatego seria książek „Vilde i Hobby Horse” tak bardzo mnie ujęła, szczególnie że moja córka coraz częściej mówi, że chciałaby również jeździć, więc fajnie jest zbudować grunt. Mogę śmiało stwierdzić, że są to lekkie, ciepłe historie dla młodszych czytelników, które kręcą się wokół przyjaźni, marzeń i oczywiście hobby horsingu. Choć na pierwszy rzut oka mogą wyglądać jak zwykłe opowieści o zabawie z konikiem na patyku, tak naprawdę kryją w sobie dużo więcej emocji i życiowych sytuacji, z którymi dzieci naprawdę mogą się utożsamić.

„Vilde i zwycięski Hobby Horse” to pierwsza część serii, która wprowadza nas w świat Vilde, dziewczynki, która odkrywa pasję do hobby horsingu. Razem z koleżankami zaczyna trenować i przygotowywać się do zawodów. I choć brzmi to jak zwykła sportowa historia, w książce pojawia się sporo emocji: ekscytacja, stres przed startem, obawa przed porażką i ogromna chęć wygranej. Nie brakuje również rywalizacji, ale nie tylko podczas zawodów, ale także wśród rówieśników, bo mój koń nie jest taki ładny, ja mam jednego, a koleżanka pięć pięknych. To, co najbardziej mi się spodobało, to właśnie sposób pokazania rywalizacji. Nie chodzi tu tylko o zdobycie nagrody. Vilde musi zmierzyć się z własnymi wątpliwościami i nauczyć się, że czasem najważniejsze jest po prostu spróbować i że należy doceniać to, co się ma. Bardzo podoba mi się, że książka nie udaje, nie pokazuje, że wszystko przychodzi łatwo, a bohaterowie muszą trenować, popełniać błędy i uczyć się na nich. To historia, która pokazuje dzieciom, że marzenia są ważne, ale droga do nich składa się z małych kroków.

„Vilde i lato z Cleo” to druga część, która ma zupełnie inny klimat, jest bardziej wakacyjny i spokojny. Vilde spędza lato u dziadka i szybko okazuje się, że będą to bardzo ciekawe wakacje. Poznaje tam Cleo, dziewczynkę zupełnie inną od niej. Energiczną, trochę zwariowaną i pełną pomysłów. Ich znajomość szybko przeradza się w przyjaźń, choć nie zawsze wszystko idzie idealnie. Dziewczyny wpadają na pomysł zorganizowania własnych zawodów hobby horse’ów i wtedy zaczyna się prawdziwa przygoda. Ta część szczególnie pokazuje, jak różni ludzie mogą się świetnie uzupełniać. Vilde jest bardziej uporządkowana, Cleo działa spontanicznie, czasem prowadzi to do konfliktów, ale właśnie dzięki temu historia jest bardzo prawdziwa. Podobało mi się też pokazanie, że organizowanie czegoś razem wymaga współpracy, cierpliwości i kompromisów. Dodatkowym plusem jest postać dziadka, spokojnego, wspierającego dorosłego, który daje dziewczynkom przestrzeń do działania.

„Skacz wysoko, Vilde!” czyli trzecia część serii porusza temat zmian. Vilde musi zmierzyć się z przeprowadzką, na którą kompletnie nie ma ochoty. Nowe miejsce, nowe otoczenie i poczucie, że nikt jej nie słucha, to coś, co wiele dzieci doskonale zna. Na szczęście los podsuwa jej małą iskierkę nadziei. Przed nowym domem widzi dziewczyny trenujące z hobby horse’ami. A chwilę później w szkole pojawiają się informacje o treningach. To właśnie pasja znowu pomaga jej odnaleźć się w trudnej sytuacji. Dzięki niej poznaje nowych ludzi i powoli zaczyna oswajać zmiany. Bardzo podoba mi się w tej części pokazanie dziecięcych emocji, nie ma tu udawania, że wszystko jest łatwe. Vilde złości się, martwi, ma wątpliwości. I to jest bardzo autentyczne.

Największą siłą tych książek jest to, że łączą lekką przygodę z ważnymi tematami takimi jak: przyjaźń, rozwijanie pasji, radzenie sobie ze stresem i zmianami, współpracę i rywalizację. A wszystko opowiedziane w prosty, naturalny sposób, który nie brzmi jak moralizowanie. Podoba mi się, że hobby horsing jest pokazany jako prawdziwa aktywność sportowa. Dla wielu osób to może wyglądać jak zwykła zabawa, ale książki dobrze pokazują, że wymaga ruchu, zaangażowania i wyobraźni. Moim zdaniem zdecydowanie warto sięgnąć po tę serię. „Vilde i Hobby Horse” to bardzo przyjemne książki dla dzieci, szczególnie tych, które kochają konie, ruch i sportową rywalizację. Ale nawet jeśli ktoś nie zna hobby horsingu, łatwo wciągnie się w historię. To opowieści, które pokazują, że pasja może pomóc znaleźć przyjaciół, pokonać strach i odnaleźć się w nowych sytuacjach. A przy okazji są po prostu fajną, lekką lekturą. I powiem szczerze, gdybym była kilka lat młodsza, pewnie po przeczytaniu tych książek od razu chciałabym spróbować hobby horsingu. 🐎

Uwielbiam konie, regularnie jeżdżę rajdy konne i sprawia mi to ogrom radości. Jazda konna to dla mnie coś więcej niż tylko sport. To sposób na odpoczynek, relaks i budowanie relacji ze zwierzęciem. Dlatego bardzo podoba mi się pomysł hobby horsingu, a w mojej stajni bywają nawet zawody z n...

Rozwiń

Zwiń

Uwielbiam konie, regularnie jeżdżę rajdy konne i sprawia mi to ogrom radości. Jazda konna to dla mnie coś więcej niż tylko sport. To sposób na odpoczynek, relaks i budowanie relacji ze zwierzęciem. Dlatego bardzo podoba mi się pomysł hobby horsingu, a w mojej stajni bywają nawet zawody z nimi związane. Dla wielu dzieci to świetny pierwszy krok do świata koni, zachęta do wpadnięcia do stajni, poznania czterokopytnych towarzyszy, a dodatkowo zabawa uczy ruchu, wyobraźni, ale też tego, że o „konia” trzeba dbać, trenować i rozwijać swoją pasję. I właśnie dlatego seria książek „Vilde i Hobby Horse” tak bardzo mnie ujęła, szczególnie że moja córka coraz częściej mówi, że chciałaby również jeździć, więc fajnie jest zbudować grunt. Mogę śmiało stwierdzić, że są to lekkie, ciepłe historie dla młodszych czytelników, które kręcą się wokół przyjaźni, marzeń i oczywiście hobby horsingu. Choć na pierwszy rzut oka mogą wyglądać jak zwykłe opowieści o zabawie z konikiem na patyku, tak naprawdę kryją w sobie dużo więcej emocji i życiowych sytuacji, z którymi dzieci naprawdę mogą się utożsamić.

„Vilde i zwycięski Hobby Horse” to pierwsza część serii, która wprowadza nas w świat Vilde, dziewczynki, która odkrywa pasję do hobby horsingu. Razem z koleżankami zaczyna trenować i przygotowywać się do zawodów. I choć brzmi to jak zwykła sportowa historia, w książce pojawia się sporo emocji: ekscytacja, stres przed startem, obawa przed porażką i ogromna chęć wygranej. Nie brakuje również rywalizacji, ale nie tylko podczas zawodów, ale także wśród rówieśników, bo mój koń nie jest taki ładny, ja mam jednego, a koleżanka pięć pięknych. To, co najbardziej mi się spodobało, to właśnie sposób pokazania rywalizacji. Nie chodzi tu tylko o zdobycie nagrody. Vilde musi zmierzyć się z własnymi wątpliwościami i nauczyć się, że czasem najważniejsze jest po prostu spróbować i że należy doceniać to, co się ma. Bardzo podoba mi się, że książka nie udaje, nie pokazuje, że wszystko przychodzi łatwo, a bohaterowie muszą trenować, popełniać błędy i uczyć się na nich. To historia, która pokazuje dzieciom, że marzenia są ważne, ale droga do nich składa się z małych kroków.

„Vilde i lato z Cleo” to druga część, która ma zupełnie inny klimat, jest bardziej wakacyjny i spokojny. Vilde spędza lato u dziadka i szybko okazuje się, że będą to bardzo ciekawe wakacje. Poznaje tam Cleo, dziewczynkę zupełnie inną od niej. Energiczną, trochę zwariowaną i pełną pomysłów. Ich znajomość szybko przeradza się w przyjaźń, choć nie zawsze wszystko idzie idealnie. Dziewczyny wpadają na pomysł zorganizowania własnych zawodów hobby horse’ów i wtedy zaczyna się prawdziwa przygoda. Ta część szczególnie pokazuje, jak różni ludzie mogą się świetnie uzupełniać. Vilde jest bardziej uporządkowana, Cleo działa spontanicznie, czasem prowadzi to do konfliktów, ale właśnie dzięki temu historia jest bardzo prawdziwa. Podobało mi się też pokazanie, że organizowanie czegoś razem wymaga współpracy, cierpliwości i kompromisów. Dodatkowym plusem jest postać dziadka, spokojnego, wspierającego dorosłego, który daje dziewczynkom przestrzeń do działania.

„Skacz wysoko, Vilde!” czyli trzecia część serii porusza temat zmian. Vilde musi zmierzyć się z przeprowadzką, na którą kompletnie nie ma ochoty. Nowe miejsce, nowe otoczenie i poczucie, że nikt jej nie słucha, to coś, co wiele dzieci doskonale zna. Na szczęście los podsuwa jej małą iskierkę nadziei. Przed nowym domem widzi dziewczyny trenujące z hobby horse’ami. A chwilę później w szkole pojawiają się informacje o treningach. To właśnie pasja znowu pomaga jej odnaleźć się w trudnej sytuacji. Dzięki niej poznaje nowych ludzi i powoli zaczyna oswajać zmiany. Bardzo podoba mi się w tej części pokazanie dziecięcych emocji, nie ma tu udawania, że wszystko jest łatwe. Vilde złości się, martwi, ma wątpliwości. I to jest bardzo autentyczne.

Największą siłą tych książek jest to, że łączą lekką przygodę z ważnymi tematami takimi jak: przyjaźń, rozwijanie pasji, radzenie sobie ze stresem i zmianami, współpracę i rywalizację. A wszystko opowiedziane w prosty, naturalny sposób, który nie brzmi jak moralizowanie. Podoba mi się, że hobby horsing jest pokazany jako prawdziwa aktywność sportowa. Dla wielu osób to może wyglądać jak zwykła zabawa, ale książki dobrze pokazują, że wymaga ruchu, zaangażowania i wyobraźni. Moim zdaniem zdecydowanie warto sięgnąć po tę serię. „Vilde i Hobby Horse” to bardzo przyjemne książki dla dzieci, szczególnie tych, które kochają konie, ruch i sportową rywalizację. Ale nawet jeśli ktoś nie zna hobby horsingu, łatwo wciągnie się w historię. To opowieści, które pokazują, że pasja może pomóc znaleźć przyjaciół, pokonać strach i odnaleźć się w nowych sytuacjach. A przy okazji są po prostu fajną, lekką lekturą. I powiem szczerze, gdybym była kilka lat młodsza, pewnie po przeczytaniu tych książek od razu chciałabym spróbować hobby horsingu. 🐎

Uwielbiam konie, regularnie jeżdżę rajdy konne i sprawia mi to ogrom radości. Jazda konna to dla mnie coś więcej niż tylko sport. To sposób na odpoczynek, relaks i budowanie relacji ze zwierzęciem. Dlatego bardzo podoba mi się pomysł hobby horsingu, a w mojej stajni bywają nawet zawody z n...

Rozwiń

Zwiń

"Kazik i czas przed ekranem" to książka o czymś, z czym mierzy się dziś prawie każda rodzina. Nie oszukujmy się, ale ekrany są dziś wszędzie - telewizor, tablet, telefon, reklama w mieście. Dorośli korzystają z nich codziennie i dzieci bardzo szybko zaczynają robić to samo. Zresztą sama to widzę we własnym domu. Dlatego temat czasu przed ekranem wraca w wielu domach jak bumerang. I właśnie o tym opowiada książka. Kazik to kilkuletni chłopiec, którego łatwo polubić. Lubi budować z klocków, czytać z mamą, bawić się i jak wiele dzieci lubi także oglądać bajki oraz grać na tablecie. Problem pojawia się wtedy, gdy okazuje się, że nie można robić tego bez końca. Szczególnie gdy koledzy w przedszkolu opowiadają o bajce, której Kazik akurat nie może obejrzeć. I tu zaczyna się historia bardzo znajoma dla wielu rodzin.📱👩‍💻💻

Rodzice Kazika postanawiają wprowadzić jasne zasady dotyczące korzystania z ekranów. Nie po to, żeby zrobić chłopcu na złość, ale dlatego, że widzą, jak łatwo wciągnąć się w kolejną grę albo następny odcinek bajki. A jak dobrze wiemy, przerwanie w takim momencie zwykle kończy się złością. Kto tego nie zna z własnego domu czy otoczenia, ręka do góry 🙋‍♀️ I książka wcale tego nie ukrywa. Wręcz przeciwnie, pokazuje te emocje całkiem szczerze i normalizuje jako obecne w dzisiejszych czasach. Rozwiązania jakie są stosowane do takich sytuacji zdecydowanie mi się podobają, ponieważ w tej historii nikt nie wygłasza wielkich kazań, nie moralizuje. Rodzice nie straszą ekranami i nie robią z technologii największego wroga świata. Zamiast tego spokojnie tłumaczą Kazikowi, dlaczego warto pilnować czasu spędzanego przed telewizorem czy tabletem. Rozmawiają o zmęczonych oczach, o potrzebie ruchu, ale też o tym, że poza ekranem jest mnóstwo ciekawych rzeczy do robienia.

Fajnym pomysłem jest też wspólne ustalenie domowych zasad. Kazik nie dostaje po prostu listy zakazów, tylko bierze udział w rozmowie i razem z rodzicami zastanawia się, jak powinien wyglądać ich "ekranowy" regulamin. To sprawia, że cała historia brzmi bardzo naturalnie. Nie jak poradnik, tylko jak fragment zwyczajnego rodzinnego życia. Dużym plusem książki jest również pokazanie tematu, o którym dość rzadko się mówi w książkach dla dzieci, a mianowicie presję rówieśników. Dzieci naprawdę chcą oglądać to, o czym rozmawiają ich koledzy, zresztą sama coś o tym wiem mając przedszkolaka w domu. I dla Kazika to też ważne, bo jak to tak koledzy oglądają, a on nie?! Dzięki temu historia jest jeszcze bardziej wiarygodna i pokazuje najmłodszym, że podążanie za innymi wcale nie jest świetnym rozwiązaniem.

Czy warto sięgnąć po tę książkę?
Moim zdaniem tak, zwłaszcza jeśli w domu pojawiają się dyskusje o jeszcze jednej bajce albo jeszcze pięciu minutach gry. "Kazik i czas przed ekranem" pokazuje, że rozmowa i wspólne ustalanie zasad naprawdę mogą działać. To spokojna, ciepła historia o codzienności wielu rodzin. Taka, która nie moralizuje, tylko przypomina o czymś bardzo prostym: technologia jest częścią naszego życia, ale dobrze jest znaleźć dla niej właściwe miejsce.
A resztę czasu można przecież spędzić na budowaniu z klocków, czytaniu książek albo wspólnej zabawie. Na końcu książki pojawia się też fajny dodatek, kilka wskazówek dla rodziców. To krótkie, konkretne podpowiedzi, które mogą pomóc poukładać temat ekranów w domu bez krzyku i bez nerwów, ponieważ nie jesteśmy w stanie ominąć tego tematu i żyjąc w obecnych czasach musimy jako dorośli nauczyć się rozmawiać o ekranach oraz pokazać naszym dzieciom, jak z nich świadomie i rozsądnie korzystać

"Kazik i czas przed ekranem" to książka o czymś, z czym mierzy się dziś prawie każda rodzina. Nie oszukujmy się, ale ekrany są dziś wszędzie - telewizor, tablet, telefon, reklama w mieście. Dorośli korzystają z nich codziennie i dzieci bardzo szybko zaczynają robić to samo. Zresz...

Rozwiń

Zwiń