Długo po świetnym cyklu dostajemy nowego Wiedźmina. Autor jednak uznał, że niczego tłumaczyć nie będzie i nie podjął się przedłużania końca - za to wrócił do początku.
Dostajemy w efekcie klimat opowiadań, a nawet ich formę: na spokojnie można wymienić sześć głównych wątków. Dużo walk, dużo zauroczeń, dużo Jaskra i mnóstwo, mnóstwo starego dobrego wiedźmina Geralta. Z przyjemnością udałam się z nim w pogoń za utraconymi mieczami, pytania o Ciri i Yen zostawiając z tyłu głowy. Bo historia i tak się nie kończy, a odpowiedzi dostaniemy w swoim czasie.

Mnie książka nie nudziła pod żadnym pozorem, serwując nowe postaci i nowe przygody w zaskakujących lokacjach, szokując nieprzewidywalnością w kwestii fabuły. Podobały mi się szczególnie zabawy językami i czasoprzestrzenią oraz odwołania do przyszłości bohaterów (którą, jako czytelnicy sagi, już znamy). Bezbłędny humor Sapkowskiego i niesamowity warsztat pisarski znów godny jest pozazdroszczenia. Historio, trwaj!

Długo po świetnym cyklu dostajemy nowego Wiedźmina. Autor jednak uznał, że niczego tłumaczyć nie będzie i nie podjął się przedłużania końca - za to wrócił do początku.
Dostajemy w efekcie klimat opowiadań, a nawet ich formę: na spokojnie można wymienić sześć głównych wątków. Dużo walk, duż...

Rozwiń Zwiń