Jestem wielką fanką reportaży, ale ten wyjątkowo mnie wymęczył. Ciągnął się w nieskończoność mimo dość niewielkiej objętości i pozornie dynamicznego stylu pisania. Mamy tutaj ciekawie uporządkowane wydarzenia dotyczące sprawy "Krystka" i śmierci Anaid - i właściwie tylko to uporządkowanie ratuje tę książkę, bo język, sposób opisywania wydarzeń i przedstawiania kolejnych postaci nie są najprzyjemniejsze w odbiorze.

Jestem wielką fanką reportaży, ale ten wyjątkowo mnie wymęczył. Ciągnął się w nieskończoność mimo dość niewielkiej objętości i pozornie dynamicznego stylu pisania. Mamy tutaj ciekawie uporządkowane wydarzenia dotyczące sprawy "Krystka" i śmierci Anaid - i właściwie tylko to uporz...

Rozwiń Zwiń

Trudna to była historia. A jaka ciekawa. Pan Gortych znowu zabrał nas na wycieczkę, na której z rozdziawioną buzią słucha się jego opowieści bez zwracania uwagi na obdarte kolanko czy odcisk na pięcie.

Podjęte wątki historyczne były ciężkie, osiadły na umyśle niczym gęsta mgła, spowiły wszystko ciemnym całunem tajemnicy, którego nie sposób zedrzeć. Doskonale poprowadzone postacie głównego bohatera i byłej zakonnicy nadają książce pikantny smak, a wielowątkowość doprowadza czytelnika na skraj wytrzymałości - z jednej strony chciałoby się przekartkować tom do końca i dowiedzieć się, co wydarzyło się po splocie wszystkich wydarzeń, a z drugiej marzy się o tkwieniu w tym zagmatwanym świecie na wiele, wiele godzin.

Wiele przyjemności sprawiły mi karkonoskie legendy, opowieści o dawnych wędrowcach, a także przypisy - dzięki nim mam już całą listę pozycji, które chcę przeczytać, by zagłębić się jeszcze mocniej w tajemnice Gór Olbrzymich. Uśmiech na twarzy przywołało także nazwisko mojej koleżanki w przypisach, która tłumaczyła i opracowywała jedno ze źródeł, z którego autor korzystał (Jowitko, serdecznie Cię pozdrawiam!), a także umieszczenie jednej ze scen w moich ukochanych Kowarach.

Więdnę i usycham bez kolejnego tomu, dobrze, że już niedługo (bo recenzję piszę pod koniec maja 2025) premiera kolejnego. Panie Sławku, proszę dołożyć do pieca, żebym mogła wystawić kolejną dziesiątkę.

Trudna to była historia. A jaka ciekawa. Pan Gortych znowu zabrał nas na wycieczkę, na której z rozdziawioną buzią słucha się jego opowieści bez zwracania uwagi na obdarte kolanko czy odcisk na pięcie.

Podjęte wątki historyczne były ciężkie, osiadły na umyśle niczym gęsta mgła, spowiły ws...

Rozwiń Zwiń

Będę powtarzać po sobie samej, ale co tam. Jeśli drugi tom serii jest (prawie) tak dobry, jak pierwszy, to normalne, że brakuje słów, by go opisać. Choć muszę wsadzić łyżkę dziegciu do tej beczki miodu.

Wynika to z faktu, że autor zaskoczył mnie mniej, niż w pierwszym tomie. Pojawiła się intrygująca zagadka, zdarzenie z przeszłości łączące się z teraźniejszością, arcyciekawe i złożone postacie, ale... na to wszystko wkroczył Kapitan Oczywistość, cały na biało, i pozbawił mnie tej iskierki zaskoczenia, która rozpaliła we mnie dziką ciekawość podczas lektury pierwszego tomu. Proszę mnie nie zrozumieć źle, to wciąż Gortych w najlepszej formie i kryminał wysokich lotów, ale już nie haczy głową o sufit jak pierwsze "Schronisko".

Niemniej jednak uważam, że autor stworzył książkę wybitną, pełną karkonoskich smaczków, tajemnic, skomplikowanych wątków i postaci, z którymi łatwo się utożsamić czy obdarzyć je uczuciami odpowiednimi do ich roli. Historia wciąga, mieli człowieka na drobno i zostawia z niedosytem mimo happy endu.

Wystawiam dziewiątkę, bo te pełne oczywistości "przypadki" i mało zaskakujące połączenia między wątkami trochę zepsuły mi zabawę. I zaczynam od razu trzeci tom serii.

Będę powtarzać po sobie samej, ale co tam. Jeśli drugi tom serii jest (prawie) tak dobry, jak pierwszy, to normalne, że brakuje słów, by go opisać. Choć muszę wsadzić łyżkę dziegciu do tej beczki miodu.

Wynika to z faktu, że autor zaskoczył mnie mniej, niż w pierwszym tomie. Pojawiła się ...

Rozwiń Zwiń

Pierwszy akapit opinii dotyczy "Fairest", drugi - opowiadania "Mała androidka". Ocena natomiast jest taka sama dla obu tekstów, co nie jest dla mnie szczególnym zaskoczeniem, bo właśnie takich treści można się spodziewać po tej autorce.

Choć geneza Cinder była łatwa do przewidzenia, miło było przeczytać dokładną wizję autorki. Nie jest to literatura najwyższych lotów, jak i pozostałe części serii, jednak to przemiłe czytadło, idealne w formie audiobooka - do słuchania w tle podczas gotowania czy malowania, żeby zając czymś mózg. Dziwnie wciąga, mimo swojej naiwności i prostej historii. Trigger warning - w tej części mamy dość brutalne sceny śmierci, więc jeśli ktoś ma problemy z krwią i ogniem, niech lepiej poczyta coś innego.

"Mała androidka" przyjemnie zahacza o znane nam uniwersum, jednak opowiada zupełnie odrębną historię, tłumacząc trochę świat Sagi Księżycowej. Sama historia była wciągająca, jednak zakończenie okazało się kulawe i banalne. Miało chyba wzruszać, ale przyniosło mi tylko wzruszenie ramion.

Pierwszy akapit opinii dotyczy "Fairest", drugi - opowiadania "Mała androidka". Ocena natomiast jest taka sama dla obu tekstów, co nie jest dla mnie szczególnym zaskoczeniem, bo właśnie takich treści można się spodziewać po tej autorce.

Choć geneza Cinder była łatwa do...

Rozwiń Zwiń