Wciąż miałam przed oczami jego twarz. Był niczym zadra pod paznokciem. Wciąż o sobie boleśnie przypominał.

Wciąż miałam przed oczami jego twarz. Był niczym zadra pod paznokciem. Wciąż o sobie boleśnie przypominał.

Chociaż raz los się do mnie uśmiechnął.

Chociaż raz los się do mnie uśmiechnął.

Nie przypuszczałam jednak, że morderca zrobi wszystko, żeby prawda nie wyszła na jaw.

Nie przypuszczałam jednak, że morderca zrobi wszystko, żeby prawda nie wyszła na jaw.

Myślę, że to jego miłość i troska pomogły mi najbardziej. Przy nim czułam się bezpieczna i kochana.

Myślę, że to jego miłość i troska pomogły mi najbardziej. Przy nim czułam się bezpieczna i kochana.

Czasem nasze lęki i obawy przysłaniają nam racjonalne myślenie. A szczera rozmowa może wiele zdziałać. I zapobiec wielu nieporozumieniom.

Czasem nasze lęki i obawy przysłaniają nam racjonalne myślenie. A szczera rozmowa może wiele zdziałać. I zapobiec wielu nieporozumieniom.

W końcu nigdy nie należy tracić dobrego nastoju, i ja nie zamierzam się martwić rzeczami, na które nie mam wpływu. Z przeznaczeniem nie wygrasz, więc, po co z nim walczyć?

W końcu nigdy nie należy tracić dobrego nastoju, i ja nie zamierzam się martwić rzeczami, na które nie mam wpływu. Z przeznaczeniem nie wygrasz, więc, po co z nim walczyć?

Ważne to akceptować siebie, i to jak wyglądasz. A reszta? Resztą się nie przejmuj !

Ważne to akceptować siebie, i to jak wyglądasz. A reszta? Resztą się nie przejmuj !

Od zawsze książki sprawiają, że szybciej bije mi serce, oddech przyspiesza i ogarnia mnie jakoś taki niezrozumiały dla innych amok.

Od zawsze książki sprawiają, że szybciej bije mi serce, oddech przyspiesza i ogarnia mnie jakoś taki niezrozumiały dla innych amok.

- O Boże! Kolejny trup?! - zawołała wstrząśnięta Baśka. - My to mamy szczęście! Nie ma co!

- O Boże! Kolejny trup?! - zawołała wstrząśnięta Baśka. - My to mamy szczęście! Nie ma co!

- Nic dziwnego, że morderca poczuł się zagrożony. Siedział spokojnie tyle lat, a tu nagle ktoś wyskakuje, że wie... Też bym się wkurzyła.
- I zabiła... - dodała grobowym głosem Zośka.

- Nic dziwnego, że morderca poczuł się zagrożony. Siedział spokojnie tyle lat, a tu nagle ktoś wyskakuje, że wie... Też bym się wkurzyła.
- I zabiła... - dodała grobowym głosem Zośka.

- A niech mnie króle biją! To przecież trup! - zawołała wstrząśnięta, wpatrując się w zwłoki leżące na podłodze.

- A niech mnie króle biją! To przecież trup! - zawołała wstrząśnięta, wpatrując się w zwłoki leżące na podłodze.