Profil użytkownika: Book_matula

Jeśli lubisz mroczniejsze klimaty i historie, w których nic nie jest czarno-białe, to „Schaar” autorstwa Michał Głowacz wydana przez Fabryka Słów to książka, na którą warto zwrócić uwagę. Akcja dzieje się w Tenneverze mieście trudnym, przygaszonym, pełnym brudu, smogu i ludzi, którzy mają sporo na sumieniu. To nie jest miejsce, gdzie dobro łatwo wygrywa, a sprawy załatwia się uczciwie. Wręcz przeciwnie wszystko tu ma swoją cenę. Historia zaczyna się od znalezienia ciała, które ktoś bardzo chciałby szybko zamieść pod dywan. I właśnie wtedy wchodzi ona Eleonora Schaar.
Eleonora to półorczyca tak dobrze czytacie półorczyca i policjantka. (Widząc okładkę od razu przed oczami stanęli mi Shrek oraz Gamora z filmu „Strażnicy galaktyki”), która od początku ma pod górkę. Jest traktowana z dystansem, czasem wręcz pogardą, bo nie pasuje do reszty. Ale ma jedną cechę, która ją wyróżnia nie odpuszcza. Jeśli coś się nie zgadza, drąży temat do końca, nawet jeśli oznacza to wchodzenie w konflikty i narażanie się niewłaściwym ludziom. I właśnie jej upór napędza całą historię.
Moim zdaniem największą siłą tej książki jest klimat. To nie jest lekka fantastyka z przygodą w tle, więc kocyk i kawa w ulubionym fotelu odpada, choć w sumie fotel bym zostawiła. :p Tutaj poczujecie ciężar świata praktycznie na każdej stronie. Miasto żyje, ale w taki sposób, który bardziej przytłacza niż zachwyca. Momentami jest duszno, nieprzyjemnie, ale dzięki temu wszystko wydaje się bardziej prawdziwe. Trochę jak dobry kryminał noir, tylko osadzony w świecie fantasy.
Nie można umniejszyć naszej Eleonorze, bo sama też robi robotę. Nie jest idealna, czasem działa impulsywnie, czasem się myli, ale właśnie przez to łatwo ją polubić. Do tego dochodzi temat uprzedzeń jako półorczyca ciągle musi udowadniać swoją wartość. To nie jest tylko historia o śledztwie, ale też o walce z systemem i z ludźmi, którzy już dawno ją skreślili.
Pod powierzchnią kryminalnej fabuły kryje się coś więcej. Książka zahacza o takie tematy jak uprzedzenia, korupcja czy to, czym tak naprawdę jest sprawiedliwość. Nie jest to podane w nachalny sposób, raczej naturalnie wynika z historii i decyzji bohaterów.
Czyta się to dobrze język jest konkretny, bez zbędnego kombinowania. Fabuła wciąga, bo cały czas chcesz wiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło i kto za tym stoi. Do tego świat jest spójny i przemyślany, więc nie ma poczucia chaosu. Takiej książki jeszcze nie było. Polecam całym sercem.

Jeśli lubisz mroczniejsze klimaty i historie, w których nic nie jest czarno-białe, to „Schaar” autorstwa Michał Głowacz wydana przez Fabryka Słów to książka, na którą warto zwrócić uwagę. Akcja dzieje się w Tenneverze mieście trudnym, przygaszonym, pełnym brudu, smogu i ludzi, którzy mają ...

Rozwiń

Zwiń

Pomiędzy sceną a codziennością PRL-u, czyli recenzja czwartego już tomu książki pt. „Mea culpa” autorstwa Barbary Rybałtowskiej. Kiedy bierzemy do ręki czwarty tom sagi, mamy poczucie powrotu do starych znajomych, i mówię/piszę całkiem poważnie bo jak wytłumaczyć przywiązanie do naszych bohaterów, kiedy czekasz na kolejne tomy na kolejne losy oraz to jak skończy się dana sytuacja, a co najważniejsze, jakie będą konsekwencje podjętych decyzji. Jednym słowem, czekamy na to jak na wiadomości od przyjaciela, kogoś z rodziny. Autorka przyzwyczaiła nas już do tego, że losy Zofii i jej córki Kasi to nie jest tylko suchy zapis faktów, ale żywa pulsująca emocjami opowieść.
„Mea culpa” przenosi nas w lata 50. i 60. XX wieku, czas, który z jednej strony kojarzy się z szarością PRL-u, a z drugiej, z niesamowitą energią ludzi, którzy po wojnie chcieli po prostu normalnie żyć i kochać. Takie książki pokazują, w jakich czasach przyszło żyć naszym dziadkom czy rodzicom. Chcąc nie chcąc zaczynamy weryfikować, co mamy, a czego nie mieli nasi rodzice itp. Jeśli chcecie wiedzieć, o czym jest ta część? Uwaga, spojler. Główną bohaterką tego tomu staje się dorosła już Kasia. To postać, którą polubiliśmy za jej determinację i talent. Książka skupia się na trudnych wyborach i ich konsekwencjach. Kasia musi zmierzyć się z bolesnymi wydarzeniami w życiu osobistym, które wywracają jej świat do góry nogami. Autorka wspaniale pokazuje, że sukces zawodowy i blask reflektorów nie zawsze idą w parze ze szczęściem w domu.
Życie w Polsce na przełomie tych lat było pełne kontrastów. Z jednej strony panowała wszechobecna polityka i absurdy socjalizmu kolejki, braki w sklepach i poczucie, że władza patrzy każdemu na ręce. Z drugiej strony ludzie potrafili czerpać radość z drobiazgów jak np. ze wspólnej kawy, z sukcesu polskiej kultury czy z bliskości rodziny. Rodzina dla bohaterki jest fundamentem, który pozwala przetrwać najgorsze burze. Autorka świetnie oddała ten specyficzny klimat „małej stabilizacji”, gdzie pod powierzchnią spokoju kryły się dramaty i niewypowiedziane sekrety.
Według mnie największą siłą tej części jest jej autentyczność. Autorka pisze prosto, bez zbędnych upiększeń, ale z ogromnym wyczuciem. Nie znajdziecie tu skomplikowanych metafor, które trzeba czytać po pięć razy, by je zrozumieć. To literatura, która trafia prosto w serce, bo opowiada o rzeczach uniwersalnych o miłości, poczuciu winy, o stracie i o tym, że zawsze trzeba iść naprzód, nawet gdy nogi odmawiają posłuszeństwa. Ludzie mierzyli się z biedą i absurdami systemu, ale jednocześnie budowali silne więzi społeczne i rodzinne, które dawały im oparcie. Był to czas powolnego wychodzenia z traumy wojennej, w którym młode pokolenie, takie jak Kasia, starało się realizować marzenia mimo szarych realiów PRL-u. Biorę se za piąty tom a was zachęcam do poznania naszych wspaniałych bohaterek.

Pomiędzy sceną a codziennością PRL-u, czyli recenzja czwartego już tomu książki pt. „Mea culpa” autorstwa Barbary Rybałtowskiej. Kiedy bierzemy do ręki czwarty tom sagi, mamy poczucie powrotu do starych znajomych, i mówię/piszę całkiem poważnie bo jak wytłumaczyć przywiązanie do naszych bo...

Rozwiń

Zwiń

Jak już sami zauważyliście mam ogromną słabość do takich książek niby dla młodszych, a człowiek siada „na chwilę” i nagle orientuje się, że połowa już za nim. Nigdzie nie jest napisane że dozwolone do X. Dokładnie tak mam z każdą jak i z dzisiejsza (no może z większością książek) książką „Afera w Paryżu” autorstwa Nicki Greenberg. To już trzeci tom serii, ale spokojnie można wejść w tę historię bez znajomości poprzednich części. Od pierwszych stron poczujecie klimat przygody i takiej lekkiej, młodzieńczej ciekawości świata. Tym razem trafiamy do Paryża lat 20., który jest tu pokazany nie tylko jako piękne miasto, ale też miejsce pełne sekretów, ludzi z przeszłością i sytuacji, które szybko wymykają się spod kontroli.
Główna bohaterka, dobrze już znana nam, Pepper Stark, to dziewczyna, którą naprawdę da się polubić mówię całkiem poważnie. Czy jest idealna? No nie, i to jest jej największy plus. To sprawia, że staje nam się naprawdę bliska. Ma w sobie odwagę, ale także momenty zawahania. Jest uparta, czasem trochę zbyt pewna siebie, ale jednocześnie widać, że bardzo jej zależy na tym, żeby udowodnić trochę światu, a trochę samej sobie, że naprawdę nadaje się na detektywkę. W tej części Pepper przyjeżdża do Paryża z przyjaciółmi niby na zwiedzanie i odpoczynek, ale jak to zwykle bywa, szybko wpadają w sam środek zagadki. Znika turysta i bezcenne jajko Fabergé, a Pepper od razu czuje, że te sprawy się łączą. I tu zaczyna się to, co w takich książkach lubię najbardziej szukanie tropów, mylenie się, poprawianie własnych teorii i ciągłe napięcie, czy to już, czy jeszcze nie. Nie martwcie się, to nie spojler. Opisów książki jest pełno. Nie ukrywam i szczerze napisze że i tym razem dwa razy obstawiałam nie tę osobę. To powoduje że całą sobą przeżywałam całą tę historie. Fajnym dodatkiem jest postać Georges’a Rème, byłego złodzieja, ale tutaj to już zostawię dla was. Coś czego jeszcze nie czytałam. No dobra ciut zdradzę że to trochę taki bohater z pogranicza dobra i zła.
I teraz coś, co dla mnie jako rodzica jest naprawdę ważne. Ta książka to nie tylko przygoda. Ona bardzo fajnie pokazuje kilka rzeczy, które dzieciaki mogą wynieść „między wierszami”.
Po pierwsze: samodzielne myślenie. Tu nie ma podanych odpowiedzi na tacy. Trzeba łączyć fakty, zastanawiać się, czasem się pomylić. To jest dokładnie to, czego dziś często brakuje zatrzymania się i pomyślenia. Po drugie: zaufanie. I to wcale nie jest takie oczywiste. Pepper musi zdecydować, komu wierzyć, a komu nie. I to nie zawsze jest proste, bo pozory potrafią mylić. Po trzecie: relacje. Widać, że nawet jeśli ktoś działa inaczej niż my byśmy chcieli, to nie znaczy, że jest przeciwko nam. Dzieciaki uczą się tu, że każdy ma swój sposób działania i to też jest okej. Bardzo podobał mi się też klimat całej historii. Ten Paryż jest trochę romantyczny, trochę tajemniczy, trochę niebezpieczny. Czuć tam elegancję, ale też coś ukrytego pod powierzchnią. Dzięki temu książka nie jest płaska, ma swój charakter.
Czyta się szybko i przyjemnie, co dla młodszych czytelników ma ogromne znaczenie. Czy poleciłabym ją innym rodzicom? Zdecydowanie tak. To jedna z tych historii, które nie tylko zajmą dziecko na kilka wieczorów, ale też dadzą mu coś więcej niż samą rozrywkę. I co ważne, to taka książka, którą spokojnie można przeczytać razem albo po prostu podkraść dziecku „na chwilę”. I chyba to jest najlepsze podsumowanie niby młodzieżówka, a jednak daje frajdę niezależnie od wieku. I zostawia takie przyjemne poczucie, że przygoda może czaić się dosłownie wszędzie… nawet podczas zwykłego wyjazdu do Paryża.

Jak już sami zauważyliście mam ogromną słabość do takich książek niby dla młodszych, a człowiek siada „na chwilę” i nagle orientuje się, że połowa już za nim. Nigdzie nie jest napisane że dozwolone do X. Dokładnie tak mam z każdą jak i z dzisiejsza (no może z większością książek) książką ...

Rozwiń

Zwiń

Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie książki, która z rozdziału na rozdział wywoływała uśmiech na twarzy. Miałam wrażenie, że to był strzał w dziesiątkę, choć muszę przyznać, że to pozytywne uczucie pojawiło się dopiero z czasem. „Imperium kolibra” Żanety Siemsia-Pindur to jedna z tych historii, które nie będą krzyczeć od pierwszej strony, tylko powoli wciągają, oplątają, i zanim się obejrzysz, siedzisz w środku tego świata po uszy. Co ciekawe, nie chodzi tu o spektakularne zwroty akcji, lecz o klimat, napięcie i ludzi, którzy niosą w sobie znacznie więcej, niż pokazują na pierwszy rzut oka. Znacie to uczucie, kiedy podczas czytania oczami wyobraźni widzisz daną sytuację, miejsca czy bohaterów?
To, co mnie kupiło od razu, to wizja świata. Już widzę, jak Netflix bierze się za tę historię. Alternatywna rzeczywistość, w której Aztekowie rozdają karty w Europie, brzmi jak coś ryzykownego, ale w tym przypadku działa zaskakująco dobrze. Pamiętacie bajkę dla dzieci „Tajemnicze Złote Miasta”? To mniej więcej taki obraz miałam przed oczami, z tą różnicą, że akcja rozgrywa się w Londynie, który nie jest miejscem dającym ukojenie. Jest ciężki, duszny, momentami wręcz przytłaczający. Pod ziemią powstaje metro, nad ziemią dzieją się rzeczy, o których nie mówi się głośno. Rytuały, władza, religia wszystko splata się w jedną, gęstą rzeczywistość, z której nie da się tak po prostu wyjść. I gdzieś w tym wszystkim są oni.
Eztli de Garlande. Człowiek rozdarty. Niby część tego świata, a jednak ciągle obok. Inżynier, który buduje coś nowego, a jednocześnie sam nie bardzo wie, gdzie jest jego miejsce. Według mnie jest w nim coś chłodnego, momentami wręcz odpychającego, ale im dalej w historię, tym bardziej widziałam, że to tylko warstwa ochronna. Choć, zdaje sobie sprawę, że mogę się mylić. Pod spodem siedzi chaos, pytania bez odpowiedzi i taka cicha potrzeba, żeby w końcu gdzieś przynależeć, ale jaki, gdzie finał to już sami odkryjecie :p.
Toltecatl Tecciztecatl to zupełnie inny, a jednak wcale nie prostszy bohater. Wychowany do roli, której nie da się zignorować. Ma być kapłanem, prowadzić rytuały, wierzyć bez zawahania. Tylko że coś w nim pęka, i to pęknięcie jest chyba jednym z elementów, które mnie naprawdę poruszyło, bo nie dzieje się nagle. To rosło powoli, niemal niezauważalnie.
Kolejnym plusem według mnie było to, że fabuła, akcja nie poprowadzi was za rękę. Raczej pozwala się zgubić, chwilami nawet specjalnie. Musiałam się zatrzymać, poskładać pewne rzeczy, wejść głębiej. Momentami cofałam się, by jeszcze raz przeanalizować dany fragment czy rozdział, ale dzięki temu ta historia zostaje z nami na dłużej. Nie jest tylko „do przeczytania”, lecz „do poczucia”. Nie klepiesz na szybko kolejnej książki, kolejnej historii, tylko skupiasz się i nawet nie wiesz, kiedy zaczynasz analizować i mówisz do siebie „aha… mam cię!”.
Podobało mi się również to, że autorka nie próbuje niczego upiększać. Ten świat bywa brutalny, niesprawiedliwy, momentami trudny do zaakceptowania. Bohaterowie podejmują decyzje, które, tak jak w życiu, bywają dobre, ale i złe, czasem wręcz bolesne. Z czasem zaczęło mi się pojawiać pytanie: co jestem w stanie poświęcić i czy naprawdę mam wybór? Chciałabym opisać, kto z kim, co i dlaczego, ale uwierzcie, cała frajda tkwi w tym, kiedy sami odkryjecie, co i jak.
Książka zostawia po sobie coś dziwnego. Nie jest to klasyczne „wow”, tylko raczej ciche napięcie, które siedzi gdzieś z tyłu głowy jeszcze długo po skończeniu. Jakby ta historia nie do końca chciała cię wypuścić. I chyba właśnie dlatego mam takie, a nie inne zdanie. Polecam ją każdemu, komu nie przeszkadzają niedopowiedzenia, a wręcz ich szukają. Dla tych, którzy pragną wejść w świat, który nie jest ani wygodny, ani oczywisty, ale przez to tak bardzo wciągający.

Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie książki, która z rozdziału na rozdział wywoływała uśmiech na twarzy. Miałam wrażenie, że to był strzał w dziesiątkę, choć muszę przyznać, że to pozytywne uczucie pojawiło się dopiero z czasem. „Imperium kolibra” Żanety Siemsia-Pindur to jedna z tych hist...

Rozwiń

Zwiń

Nieraz pytałam się was, czy wiecie, jak to jest, kiedy kończycie czytać książkę i macie ochotę po prostu posiedzieć chwilę w ciszy, z kubkiem np. wystygniętej herbaty czy kawy w dłoni i poukładać sobie w głowie to wszystko, co właśnie przeżyliście razem z bohaterami? Tak właśnie jest i tym razem w trzecim już tomie sagi Barbary Rybałtowskiej. To już trzeci tom więc jeśli mogę dać rade to zacznijcie czytać od samego początku przygodę z Zofią i jej córką Kasią. To pozwoli lepiej zrozumieć ich zachowanie, decyzje jakie podejmowały, podejmują i będą podejmować.
Wracając do książki to tym razem widzimy Kasię, która dorasta, zmienia się z dziecka w młodą pannę i Zofię, kobietę, która jest dla mnie absolutnym wzorem siły. Ona nie narzeka, ona po prostu niesie ten swój los na barkach, zawsze dbając o to, by jej córka miała choć namiastkę normalności. Ale wiesz, co w tej części boli najbardziej? Ta ich niepewność. Wojna się kończy, świat świętuje, a nasi bohaterowie stają przed wyborem, który mrozi krew w żyłach: wracać do Polski, o której słyszą same najgorsze rzeczy, czy szukać szczęścia gdzieś dalej, w Londynie czy Ameryce? Ten strach przed „nową polską”, przed tym, co zastaną na miejscu, jest niemal namacalny. Kiedy w końcu zapada decyzja o powrocie, serce bije szybciej. Droga statkiem, potem pociągiem to wszystko jest opisane tak prawdziwie, że niemal czułam ten chłód wdzierający się pod płaszcze, gdy przekraczały granicę. Autorka nie lukruje rzeczywistości. Powrót do Warszawy to nie są kwiaty i wiwaty. To są gruzy. To jest szukanie bliskich, których imiona wyryto na murach kamienic. To jest ból patrzenia na miasto, które się kochało, a które teraz jest jednym wielkim cmentarzem.
Zofia i Kasia lądują w nowej rzeczywistości, w której nikt na nie nie czekał z otwartymi ramionami. Muszą budować życie od zera, w obcych domach, z ludźmi, którzy często patrzą na nich wilkiem. I tu właśnie objawia się ta „kobieca strona” historii te wszystkie drobne gesty, cerowanie starych ubrań, gotowanie zup z niczego, walka o to, by w pokoju, który dzieli się z obcymi ludźmi, stworzyć dom. To jest ta siła, o której rzadko piszą w podręcznikach, a która pozwoliła nam przetrwać. Dla mnie ta książka, seria jest taka nasza. Dlaczego? Wiesz, dlaczego tak dobrze mi się to czytało? Bo tu nie ma sztuczności. Nie ma „korporacyjnego” podejścia do emocji, gdzie wszystko musi być nazwane i skatalogowane. Pani Barbara pisze o miłości, strachu i nadziei w sposób tak prosty i ludzki, że masz wrażenie, jakbyś czytała pamiętnik własnej babci.
W tej części zobaczycie też, jak bardzo zmienia się relacja matki z córką. Kasia zaczyna rozumieć, ile jej mama poświęciła. Zaczyna widzieć w niej nie tylko „mamę”, ale kobietę, która ma swoje pragnienia, swoje żale i swoje tajemnice. To jest piękne i bardzo wzruszające to dojrzewanie do przyjaźni między dwiema kobietami, które przeszły razem przez piekło. Moim skromnym zdaniem trzeci tom „Bez pożegnania” to jest lektura obowiązkowa dla każdej z nas, która czasem myśli, że ma trudno. Patrząc na Zofię, która w ruinach powojennej Warszawy potrafi podnieść głowę i iść dalej, nabiera się niesamowitej pokory. Ta książka uczy, że dom to nie są ściany. Dom to ludzie, których kochasz i ta niezłomna wola, by przetrwać kolejny dzień. To nie jest „czytadło” na jeden wieczór, o którym zapominasz zaraz po odłożeniu na półkę. To historia, która w Tobie zostaje. Będziesz o niej myśleć rano, robiąc kawę i wieczorem, kładąc się do łóżka. Będziesz dziękować za to, że masz ten komfort spokoju, o którym bohaterki autorki mogły tylko marzyć. Czy warto? Bez dwóch zdań. Tylko uprzedzam, miej pod ręką chusteczki oraz kolejne części, bo na tym nie będziecie chciały/eli pozostać.

Nieraz pytałam się was, czy wiecie, jak to jest, kiedy kończycie czytać książkę i macie ochotę po prostu posiedzieć chwilę w ciszy, z kubkiem np. wystygniętej herbaty czy kawy w dłoni i poukładać sobie w głowie to wszystko, co właśnie przeżyliście razem z bohaterami? Tak właśnie jest i tym...

Rozwiń

Zwiń

Zostawienie czytelnika w takiej sytuacji powinno być „karane” ;D Tak bardzo nie chciałam kończyć, że przeciągałam ile mogłam, ale z rozdziału na rozdział chcesz więcej i więcej. Muszę też pogratulować decyzji przy wyborze lektora w tym przypadku lektorki. Pani Joanna Domańska dla mnie jest królową robienia idealnego klimatu każdej książce jaką podejmie się czytać. Według nie to strzał w dziesiątkę. Mam nadzieje że kolejne będą również czytane przez Nią. Będzie lekko spojlerowo :D
Wracając do książki i jej recenzji to musicie wiedzieć że są takie książki, które czyta się powoli, trochę jak list od dawnej przyjaciółki. Nie dlatego, że są trudne, ale dlatego, że chce się z nimi zostać dłużej. Właśnie takie wrażenie miałam po przeczytaniu/odsłuchaniu „Ostatni list” Anny K. Bandurskiej, pierwszy tom serii Nad Sekwaną. To historia pełna emocji, kobiecej siły i tęsknoty za życiem, które czasem trzeba budować od nowa, choć wydaje się, że wszystko już się skończyło.
Historia zaczyna się od tragedii. Teresa polska emigrantka mieszkająca we Francji traci męża w czasie wojny francusko-pruskiej. Jeszcze niedawno jej życie było spokojne, uporządkowane i przewidywalne. Miała dom, miłość i poczucie bezpieczeństwa. W jednej chwili wszystko się rozpada. Śmierć ukochanego mężczyzny sprawia, że kobieta musi zacząć od nowa. Los prowadzi ją do niewielkiego miasteczka Amantes, otoczonego winnicami w krainie koniaku. To miejsce wydaje się niemal bajkowe pełne zapachu winogron, lawendy i letniego słońca ale pod tą spokojną powierzchnią kryje się wiele tajemnic.
Autorka bardzo ciekawie pokazuje moment, w którym człowiek zostaje sam z własnym bólem. Teresa nie jest bohaterką idealną. Bywa zagubiona, czasem nie wie, jak dalej żyć, a jednak powoli odnajduje w sobie siłę. Właśnie to sprawia, że zaczynamy jej kibicować. To nie jest historia o wielkich bohaterach z pomników, tylko o zwykłej kobiecie, która próbuje poukładać świat po stracie. Jestem pewna że większość z nas ma za sobą taką historie, no może podobną po której myślimy że Swat zawalił nam się na głowę, że już nic ciekawego nas nie czeka itp. Dużą rolę w tej opowieści odgrywa przeszłość. W domu, do którego trafia Teresa, pojawia się tajemnicza korespondencja należąca do kobiety a nasza bohaterka staje przed czymś więcej niż tylko fragmentem cudzej historii. Jest jak klucz do zagadki, która zaczyna powoli odsłaniać tajemnice miasteczka i ludzi wokół bohaterki. Właśnie w tym miejscu powieść nabiera lekko intrygującego charakteru. Zaczynamy się zastanawiać, kim była autorka listu i dlaczego znalazły się w domu Teresy.
Jednak „Ostatni list” to nie tylko opowieść o tajemnicy. To przede wszystkim historia o kobietach. O ich przyjaźniach, pragnieniach i marzeniach. Seria pokazuje losy młodych Polek żyjących we Francji w XIX wieku. W świecie eleganckich bali, pięknych sukien i francuskich salonów każda z nich próbuje odnaleźć swoje miejsce. Czasem jest w tym trochę romantyzmu, czasem humoru, a czasem zwykłej życiowej nieporadności. Bo choć pojawiają się przystojni Francuzi, droga do szczęścia wcale nie jest prosta. Czytając, można niemal zobaczyć paryskie salony, usłyszeć muzykę podczas balu czy poczuć zapach winnic. A jednocześnie w tle stale obecna jest historia wojna, polityczne napięcia i niepewność przyszłości. Ten kontrast działa mocno. Z jednej strony piękno francuskiego świata, z drugiej świadomość, że wszystko może się w każdej chwili zmienić.
Najbardziej poruszało mnie jednak w tej książce coś innego, a mianowicie sposób, w jaki opowiada się o samotności i potrzebie bliskości. Teresa musi nauczyć się życia bez męża, ale też na nowo spojrzeć na siebie jako kobietę. Pojawiają się wokół niej mężczyźni sąsiad, baron czy nauczyciel lecz nie chodzi tu tylko o romans. Raczej o pytanie, czy po wielkiej stracie można jeszcze komuś zaufać. Czy można pozwolić sobie na kolejne uczucie, nie czując przy tym zdrady wobec przeszłości. To właśnie ta emocjonalna warstwa sprawia, że książka trafia do czytelnika. W wielu momentach można się w niej odnaleźć. Każdy przecież zna uczucie, gdy życie nagle skręca w zupełnie inną stronę, niż planowaliśmy. Teresa pokazuje, że nawet wtedy można znaleźć drogę dalej. Jestem przekonana że po przeczytaniu tej książki zostanie wam w głowie pewna myśl: że życie, tak jak list, czasem przynosi wiadomości, których się nie spodziewamy. Niektóre z nich bolą, inne zmieniają wszystko. Ale każda z nich prowadzi nas dalej. I właśnie dlatego „Ostatni list” jest historią, którą czyta się nie tylko oczami, ale też sercem. Jestem ogromnie ciekawa waszych opinii na jej temat. Polecam.

Zostawienie czytelnika w takiej sytuacji powinno być „karane” ;D Tak bardzo nie chciałam kończyć, że przeciągałam ile mogłam, ale z rozdziału na rozdział chcesz więcej i więcej. Muszę też pogratulować decyzji przy wyborze lektora w tym przypadku lektorki. Pani Joanna Domańska dla mnie jes...

Rozwiń

Zwiń

Dlatego uwielbiam czytać książki młodzieżowe. Kto powiedział, że dorośli czy rodzice nie mogą sięgać po tego typu lektury? Mimo upływu lat wciąż uwielbiam czuć się jak dziecko, które wierzy i marzy. Przede wszystkim to, że dzięki nim mogę przenieść się w świat przygód – wpadam w sidła zbójów, uciekam przed wściekłymi potworami, spotykam Fae i przeżywam wiele innych fascynujących historii. „Zapadły pałac” od Marty Kisiel to niby historia o nastolatkach i jakimś obozie rekrutacyjnym do liceum, ale szybko robi się z tego coś dużo grubszego. Moja dwunastoletnia córka pochłonęła ją w mgnieniu oka, a ja wcale się jej nie dziwię – sama wciągnęłam się w tę historię. Częściowy spoiler poniżej :D.
Główna bohaterka, Emka, jedzie na obóz jako swoją ostatnią szansę na dostanie się do szkoły. Już sam ten motyw jest bliski młodym ludziom, stres, presja, poczucie, że wszystko waży się właśnie teraz. Tyle że na miejscu nic nie działa tak jak powinno. Telefon milczy, dorośli znikają, czas jakby się rozjeżdża, a sam pałac wygląda jak miejsce, które ma swoje tajemnice i wcale nie chce ich zdradzić po dobroci. I nagle zwykły wyjazd zmienia się w walkę o ogarnięcie tego, co się w ogóle dzieje. Pojawiają się dziwne zadania, niepokojące próby, a momentami atmosfera staje się mroczna. Czujesz, że coś jest nie tak, że bohaterowie stąpają po cienkim lodzie, ale jednocześnie nie możesz oderwać się od lektury.
Najbardziej kupili mnie bohaterowie. Żadne kryształowe dzieciaki z reklamy. Każdy ma swoje słabości, swoje humory, swoje lęki. Kłócą się, dogadują, czasem palną coś głupiego, czasem zachowają się odważnie, choć sami się boją. Dzięki temu to wszystko brzmi prawdziwie, realnie. Moja córka co chwilę mówiła „ta jest jak ja” albo „o matko, znam kogoś takiego”., i to jest siła tej historii. Dzieciaki widzą w nich siebie. Klimat też robi robotę. Trochę tajemnicy, trochę absurdu, momentami lekki humor, który rozładowuje napięcie. Autorka umie w takie mieszanki. Raz jest niepokojąco, a za chwilę łapiesz się na uśmiechu. To sprawia, że książka nie męczy i nie przytłacza młodszego czytelnika.
Podoba mi się też to, że pod całą tą przygodą jest coś więcej. To historia o relacjach. O tym, że kiedy grunt usuwa ci się spod nóg, to najważniejsze są osoby obok. Zaufanie, współpraca, zwykłe bycie razem. Bez moralizowania, bez wykładów, po prostu widać to w działaniach bohaterów. No i wydanie jest piękne. Wydawnictwo Mięta naprawdę się postarało. To jedna z tych książek, które aż chce się mieć na półce. Tekstura okładki przypomina materiał, a barwione brzegi harmonizują z całością. Fantastycznym dopełnieniem są ilustracje zaprojektowane przez Panią Joannę Kencką. Gdybym miała powiedzieć wprost:, to jest świetna przygodówka z tajemnicą, klimatem i bohaterami, których naprawdę da się lubić. Dla młodszych czytelników to super wciągająca historia, a dla dorosłych fajny powrót do emocji z tamtych lat. Najlepszą recenzją jest to, że moje dziecko już pyta o kolejną część.

Dlatego uwielbiam czytać książki młodzieżowe. Kto powiedział, że dorośli czy rodzice nie mogą sięgać po tego typu lektury? Mimo upływu lat wciąż uwielbiam czuć się jak dziecko, które wierzy i marzy. Przede wszystkim to, że dzięki nim mogę przenieść się w świat przygód – wpadam w sidła zbój...

Rozwiń

Zwiń