Czekałam i sie doczekałam. Na moją półeczkę zawędrowała długo wyczekiwana książka "Nic dwa razy się nie zdarzy" , czyli wznowienie trzeciej części perypetii Kaliny. Nie czytałam pierwszego wydania tej serii od Joanny Szarańskiej, więc tym bardziej z ogromną radością poznałam ją w drugiej odslonie.

Po serii wielu cięższych tematów książkowych miło było w końcu sięgnąć po coś, co nie zmusza do myślenia, nie wywołuje smutku, łez, a jedynie ma sprawić frajdę z czytania, być pretekstem do relaksu i zapalnikiem wywołujących salwy śmiechu.

Nikt chyba tak jak Kalina nie potrafi ładować się w dziwaczne sytuacje i komplikować sobie żywota. I tym razem nic nie układa sie zgodnie z planem, bo jak wiadomo plany są po to, żeby mogły spalić na panewce.
Trwają przygotowania do ślubu Kaliny i Marka. Po poprzedniej wpadce ślubnej dziewczyna dwoi i się i troi, żeby tym razem nic sie nie wykrzaczyło. I naprawdę wszytko idzie zgodnie z planem, aż do momentu, kiedy przed ołtarzem nie pojawia się pan młody. Uciekł, stchórzył, a może coś mu sie stało? Panna młoda czuje się odpowiedzialna za rozwiązanie tej zagadki i udaje jej się namierzyć uciekiniera. Ten jednak wydaje się nie wiedzieć nic o zaistniałej sytuacji, ale narzeczonej też nie rozpoznaje...

Przyznacie, że zapowiada się zabawnie? Chociaż żadna z nas raczej nie chciałaby zostać sama przed ołtarzem, to dla Kaliny jest już prawie recydywa. Dlatego nie rozpacza, a zawija rękawy i mówi- kto jak nie ja.
Chociaż dziewczyna ma permanentnego pecha, to trzeba przyznać, że są chwilę, kiedy staje sie od wręcz wybawieniem z opresji. Szczególnie jesli trafia się pod dach gangstera.
Dobrze się bawiłam przy lekturze tej książki. Dawka humoru jaką przyswoiłam pozwoliła mi na zapomnenie o stresach i zadziałała jak plasterek uwalniający do organizmu endorfiny.
Czytałam opinie, że ta książka jest niewiarygodna, sytuacje opisane nierealne itd. A czy wszystko musi być jeden do jednego zgodne z rzeczywistością i racjonalne? Czasami potrzebujemy odpiąć przysłowiowe wrotki i zwyczajnie dobrze się bawić. A Kalina dzięki Joannie Szarańskiej świetnie sprawdza się w tej roli.

Czekałam i sie doczekałam. Na moją półeczkę zawędrowała długo wyczekiwana książka "Nic dwa razy się nie zdarzy" , czyli wznowienie trzeciej części perypetii Kaliny. Nie czytałam pierwszego wydania tej serii od Joanny Szarańskiej, więc tym bardziej z ogromną radością poznałam ją w drugiej ...

Rozwiń Zwiń

Przeczytałam pierwszą w moim czytelniczym życiu książkę M.B Morgan i... wszystko wskazuje na to, że mam co nieco do nadrobienia, bo styl autorki idealnie wpasował się w mój gust czytelniczy.

"Od nowa" to niebanalna historia dziewczyny, która musiała bardzo szybko dorosnąć, gdyż życie napisało dla niej niestandardowy scenariusz.
Młodzieńcze uczucie zakończyło się ciążą, a najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji wydawał się wyjazd za granicę. I tak Marta trafiła do Włoch, gdzie teraz, jako trzydziestolatka wiedzie spokojne, dostatnie życie u boku partnera. Jednak gdy umiera jej matka, kobieta przyjeżdża na pogrzeb, a to nie koniec obowiązków. Wszakże w Polsce czeka na nią wiele tematów sprzed lat, którym Marta musi stawić czoła. Najwyższa pora zająć się synem, co może okazać się trudne, bo naprawianie stosunków z nastolatkiem potrafi napsuć krwi. Relacje z siostrą to również więcej pretensji i żalu niż serdeczności. A z każdego kąta zaczynają wypełzać kolejne tajemnice...

Przyznaję, że po pierwszych stronach pomyślałam, że nie polubię głównej bohaterki, ale ten stan szybko uległ zmianie. Kiedy zaczęłam dokładniej poznawać losy Marty i jej zmieniające się podejście do życia, okazało się, że potrafi być naprawdę fajną babką, która niestety dostała troszkę kopniaków od losu. Chociaż chwilami nie byłam w stanie zrozumieć pewnych decyzji,to nie mnie jednak ją oceniać, gdyż nikt z nas nie jest idealny i każdy popełnia błędy. Najważniejsze to umieć wyciągać lekcje na przyszłość.

"Od nowa" to powieść lekka w formie, chwilami wzruszająca, momentami nawet zabawna, z wąkami romansowymi, ale poruszająca tematy grubego kalibru. Relacje rodzinne, wczesne macierzyństwo, odpowiedzialność i podejmowanie decyzji, które tylko z pozoru wydają się być słuszne- to tylko część wątków. Jeśli dołożyć do nich tajemnice, budowanie relacji rodzicielskiej po latach i otwieranie całkowicie nowych rozdziałów, to widać, jaki kawał dobrej roboty wykonała autorka.
Bardzo mi sie podobała ta powieść, a szczególnie do gustu przypadła mi rodząca się na nowo więź matki z dorastającym synem. Gorąco polecam.

Przeczytałam pierwszą w moim czytelniczym życiu książkę M.B Morgan i... wszystko wskazuje na to, że mam co nieco do nadrobienia, bo styl autorki idealnie wpasował się w mój gust czytelniczy.

"Od nowa" to niebanalna historia dziewczyny, która musiała bardzo szybko dorosnąć, gdyż życie na...

Rozwiń Zwiń

Są na tym świecie tematy, o których się nie mówi, choć wiele osób o nich wie. Są grupy społeczne, które za wszelką cenę bronią swoich tajemnic, a gdy te wychodzą na światło dzienne, to oburzenie wstrząsa społeczeństwem. Niestety takie sytuacje bardzo często dotyczą Kościoła Katolickiego i jego sług, u których często trudno znaleźć cech pozytywnych i miłosierdzia, o którym tak głośno nauczają.
Ziemie odzyskane, lata 60-te. Na wsiach nadal panuje bieda i zacofanie. To tutaj mieszka mieszka siedemnastoletnia Zosia z matką i siostrą. Dziewczyna pragnie dla siebie lepszego życia, marzy o pracy w mieście, a tym czasem musi pracować w PGR-ze. Odstaje od rówieśników i spędza czas nad rzeką, gdzie spotyka Krzysztofa. Młody mężczyzna z każdym spotkaniem coraz bardziej zaprząta jej myśli, aż raz zdarza im się chwila zapomnienia brzemienna w skutki. Wówczas okazuje się, że Krzysztof nie zdradził o sobie jednego faktu. Istotnego. Jest księdzem i nie zaopiekuje się Zofią i dzieckiem. Ale znajduje dla siebie "zastępstwo". Brzmi to groteskowo, ale od tego momentu nikomu nie będzie do śmiechu.
Z tego porywu serca rodzi się Agnieszka, a jej życie niestety okazuje się jednym pasmem smutku i bólu.
Nie zdradzę więcej, ale przyznam się, że na samo wspomnienie życia Agnieszki opisanego przez Sylwię Kubik w książce "Córka księdza", nadal wstrząsa mną rozżalenie i złość. Tym bardziej, że jak autorka wspomina, zarówno tę jak i poprzednie, równie kontrowersyjne powieści napisała na podstawie poznanych prawdziwych historii.
W tej książce z każdej strony wylewa się ból i ludzka krzywda, a czytelnika ogarnia bezsilna gorycz i uczucie niezgody na sytuacje, które dzieją się za murami kościołów, klasztorów i zakonów.
Autorka na koniec wyjaśnia, że starała się być bezstronna spisując tę opowieść i domyślam się jak trudne to było wyzwanie, bo już poznając taką historię zapewne pisarz czuje złość i oburzenie, a potem musi jeszcze ubrać w zgrabne słowa emocje i fakty, powstrzymując nerwy na wodzy.
"Córka księdza" to książka trudna, ale na wskroś prawdziwa. Bardzo Wam ją polecam, choć wiem, że osoby osoby bardziej wierzące będą czuły opór.

Są na tym świecie tematy, o których się nie mówi, choć wiele osób o nich wie. Są grupy społeczne, które za wszelką cenę bronią swoich tajemnic, a gdy te wychodzą na światło dzienne, to oburzenie wstrząsa społeczeństwem. Niestety takie sytuacje bardzo często dotyczą Kościoła Katolickiego i ...

Rozwiń Zwiń

Czy też tak macie, że konkretny zapach potrafi wam się w ułamku sekundy skojarzyć z konkretnym miejscem lub wydarzeniem? Ja bardzo mocno odbieram takie impulsy i odkąd zobaczyłam, że najnowsza książka Ilony Gołębiewskiej pachnie świeżym chlebem, zapragnęłam ją przeczytać. Natomiast jeszcze mocniej mnie zaintrygowała, kiedy już na wstępie dowiedziałam się, że jest ona inspirowana prawdziwą historią przyjaciółki autorki.
''Prawda'' to pierwszy to serii ''Siostry ze Starego Młyna'', czyli opowieści o losach czterech sióstr Złotowskich. W pierwszym tomie Ilona Gołębiewska opowiada historię rodziny na podstawie przeżyć Hani, jednej z sióstr, historię, w której nie brakuje smutnych a nawet tragicznych wydarzeń i tajemnic, których rozwikłanie nawet po latach wywołuje ogrom emocji.

Hania po dwudziestu latach postanawia rozstać się z mężem, a sam rozwód w ich przypadku nie jest błahym wydarzeniem. Aby odpocząć od zamieszania spowodowanego tym wydarzeniem, nabrać dystansu i odzyskać spokój, kobieta postanawia wyjechać w rodzinne strony, w okolice Kazimierza Dolnego, do Starego Młyna, gdzie życie rodzinne pachnie świeżą chałką i skórką chleba. Ale czy to wystarczy, aby porzucić stres? Przecież to tutaj wiele lat temu zginęli tragicznie jej rodzice, a dotąd nikt nie został uznany winnym wypadku i nikogo nie ukarano.
Podróż do Starego Młyna, spotkanie z rodziną i dawnym znajomym, obudzone wspomnienia i odkopane po latach sekrety spowodują, że w życiu Hani sporo się zadzieje.

''Prawda'' to historia, która łączy w sobie spokój domu pachnącego chlebem, niesamowity klimat małej miejscowości, ale sielski klimat przetykany jest nutą żalu i smutku. Wszytko to stanowi swoisty balans i powoduje, że czytelnik nie jest w stanie oderwać się od lektury. Płynie wraz z bohaterami i wsiąka w strumień wspomnień oraz bieżących wydarzeń. Dodatkowym atutem jest fakt, że wydarzenia spisane zostały przez autorkę na podstawie prawdziwych wydarzeń, co mocno podbija ładunek emocjonalny książki.
Polecam i czekam na ciąg dalszy tej opowieści.

Czy też tak macie, że konkretny zapach potrafi wam się w ułamku sekundy skojarzyć z konkretnym miejscem lub wydarzeniem? Ja bardzo mocno odbieram takie impulsy i odkąd zobaczyłam, że najnowsza książka Ilony Gołębiewskiej pachnie świeżym chlebem, zapragnęłam ją przeczytać. Natomiast jeszcze...

Rozwiń Zwiń

Ależ to był piękny i przepełniony refleksją czas z książką. Kropka. Mogłabym na tym skończyć, ale przybliżę Wam lepiej tę powieść.
Judyta jest nauczycielką, więc co roku w wakacje szuka zajęcia, które podreperuje jej budżet. Tym razem o pomoc poprosiła ją przyjaciółka, Malwina, która właśnie otwiera swój pensjonat w Bieszczadach. Pomysł pracy w tak urokliwym miejscu wydaje się być ideanym połączeniem relaksu, zarobienia dodatkowych funduszy, spędzenia czasu z bratnią duszą i kontaktu z naturą. Chociaż z tą ostatnią może być mały problem, gdyż Judyta cierpi na rzadką fobię, objawiającą się lękiem przed owadami, nawet tak pięknymi jak motyle.
Już pierwszy dzień w Bieszczadach burzy spokój ducha nauczycielki. Spotyka mężczyznę, który sprawia wrażenie nieobecnego, aczkolwiek ma w sobie coś przyciągającego i fascynującego. I nie chodzi tu stricte o pociąg fizyczny, a o pewną aurę tajemnicy...

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się jak to jest żyć w ciszy, mieć ograniczone możliwości kontaktu z otoczeniem? Tak, chodzi mi o osoby głuche. Dla nas, osób zdrowych niepojętym jest, w jak zwyczajnych życiowych sytuacjach deficyt słuchu może okazać się barierą nie do przebycia. Nie usłyszycie dzwonka do drzwi, klaksonu na drodze, zbliżającego się niebezpieczeństwa. Ale nie dane Wam będzie obcowanie z naturą pełną dźwięków i nie usłyszycie płaczu czy śmiechu waszego dziecka. To trudne, ale cudowne jest to, że nie musi oznaczać końca świata.
"W ciszy twoich słów" to książka Ilony Ciepał Jaranowskiej, po której spodziewałam się wielu emocji, ale dawka jaką otrzymałam chyba przeszła moje oczekiwania. Po debiucie autorki zdawałam sobie sprawę, że jej kolejna powieść również z pewnością bedzie przepełniona wrażliwością, autentycznością i skłoni do wielu refleksji. I nie pomyliłam się.
Ilona Ciepał Jaranowska ma talent do pociągania za czułe struny czytelnika i w tej książce wybrzmiała naprawdę piękna i złożona z mnóstwa dźwięków emocji melodia. To rewelacyjna powieść o przyjaźni, miłości, przełamywaniu barier, akceptacji i odnajdywaniu siebie w ciszy. Czasem nie potrzeba słów, kiedy obok jest ten właściwy człowiek.

Ależ to był piękny i przepełniony refleksją czas z książką. Kropka. Mogłabym na tym skończyć, ale przybliżę Wam lepiej tę powieść.
Judyta jest nauczycielką, więc co roku w wakacje szuka zajęcia, które podreperuje jej budżet. Tym razem o pomoc poprosiła ją przyjaciółka, Malwina, która właśn...

Rozwiń Zwiń

Książek o tematyce wojennej napisano już bardzo wiele. Czytając każdą kolejną mam okazję zatrzymać się przez chwilę i zastanowić nad tym, jak wojna dotykała poszczególne grupy społeczne, zawodowe, różne narodowości i ludzi w wielu krajach ogarniętych pożogą.
Tym razem miałam okazję przeczytać "Nadzieję pośród ciemności", ktorej autorem jest amerykański reżyser i scenarzysta, Tod Lending.

Kiedy wybucha II wojna światowa Żydzi stopniowo pozbawiani są domów, majątków i sklepów. Siedemnastoletni Ruben wraz z ojcem prowadzi zakład produkujący parasole. Choć lęk przed jutrem jest ogromny, starają się żyć w miarę możliwości normalnie. Kiedy jednak jeden z niemieckich oficerów przekazuje zakład nowemu właścicielowi, rodzina Rubena postanawia uciec, tak jak to uczyniła jego narzeczona wraz z bliskimi jakiś czas wcześniej. Chłopak nie wie jak potoczyły sie jej losy, jednak gdy w wyniku tragicznych wydarzeń zostaje sam na świecie, tuła się pragnąc odnaleźć ukochaną. Katorżnicza praca, cierpienie, ból i bezdomność to tylko niewielki ułamek tego, co przeżył Ruben, dla ktorego odnalezienie Zeldy było światełkiem w tunelu.
"Nadzieja pośród ciemności" jest powieścią na wskroś realistyczną, a autor nie ubarwia rzeczywistości. Opisuje wydarzenia wręcz w sposób filmowy, malując przed czytelnikiem obraz trudów wojny bez zbędnego romantyzowania.
Jest jednak coś co z pewnością rzuci się w oczy odbiorcy, znającemu realia II wojny światowej. Mam wrażenie, że nie zgłębił tematyki do końca, lub poddał się wpływowi niewłaściwej narracji. Są bowiem w tej książce momenty, kiedy Polacy ukazani zostali jako ludzie dobrze żyjący podczas wojny, którzy nie odczuli jej okrucieństwa a z Niemcami spacerowali po ulicach beztrosko i szczęśliwie.
Sądzę, że autor powinien dokładniej zgłębić wiedzę sięgając po wiarygodne źródła.
Ogólnie oceniam książkę pozytywnie, fabuła mnie wciągnęła a losy głównego bohatera potrafiły chwycić za serce. Jednak polski czytelnik z pewnością podobnie jak ja zwróci uwagę na szczegóły, które stawiają nas w niezbyt dobrym świetle.

Książek o tematyce wojennej napisano już bardzo wiele. Czytając każdą kolejną mam okazję zatrzymać się przez chwilę i zastanowić nad tym, jak wojna dotykała poszczególne grupy społeczne, zawodowe, różne narodowości i ludzi w wielu krajach ogarniętych pożogą.
Tym razem miałam okazję przecz...

Rozwiń Zwiń

Podobno w życiu wszytko dzieje się po coś, ale czy na pewno? Czasami zyski i straty, za i przeciw, położone na szali długo wahają się, by ostatecznie nigdy nie osiągnąć równowagi. Niestety takie są koszty podejmowania decyzji. Jednak nie zawsze działamy rozważnie, a jedna wpadka może pociągnąć za sobą wiele konsekwencji...

"Odbicie przeszłości" to debiut literacki Marii Weoniki Józefackiej. Ale jaki debiut... Autorka weszła na rynek książkowy z przytupem, pokazując, że nie boi się poruszać trudnych tematów.
Zdrada, choroba dziecka, problemy małżeńskie, toksyczne relacje na linii matka-syn, nieprzepracowana żałoba,a do tego lojalność w przyjaźni... To wszystko znajdziecie w tej książce. Jak na nią patrzę, to zastanawiam się, jak autorce udało się całość pomieścić w jednej powieści, a jednocześnie nie przytłoczyć czytelnika i nie zmęczyć. Ale wyszło bardzo dobrze i cieszę się, że już niebawem ukaże się kolejna książka będąca kontynuacją debiutu.

Daniel świętując sukces zawodowy trafia do agencji towarzyskiej, gdzie pod wpływem alkoholu, euforii i uroku Sabiny, dopuszcza się zdrady małżeńskiej. Chwila zapomnienia zaczyna pociągać za sobą mniej, ale i bardziej oczywiste konsekwencje. Wyrzuty sumienia są oczywiste, ale nie powstrzymują one Daniela przed kolejnymi błędami i zapętlaniem się w spirali pomyłek. Nie pomaga mu świadomość, że krzywdzi żonę, rozbija rodzinę, którą i tak już nęka od lat ciężka choroba córki.
Mężczyzna, który nadal nie odciął się jeszcze od toksycznej relacji z nieżyjącą już matką, zaczyna miotać się między żoną a kochanką. Ale czy ta ostatnia jest jedynie tą złą, która niszczy rodzinę? To bardzo skomplikowane.

Mogłabym chyba długo pisać o tej książce i rozpatrywać ją pod wieloma kątami. Moralność i etyka, to dwa hasła, które błąkają mi się po głowie, bo na podstawie książki "Odbicie przeszłości" zaczynamy zastanawiać się jak wiele odcieni szarości ma życie, bo nic nie jest albo czarne albo białe. A jako, że człowiek nie jest istotą idealną, to popełnia błędy, które mogą być tragiczne w skutkach, ale w szerszej perspektywie potrafią przynieść korzyść.
Maria Weronika Józefacka zawiesiła wysoko poprzeczkę, pisząc tę powieść i poruszając w niej tak wiele ważnych, trudnych, ale też delikatnych tematów. Dodatkowo wykreowała bohaterów ciekawych, wyrazistych i wielowymiarowych. Dobrze sobie poradziła, chociaż jeden wątek wydał mi się niepotrzebnie skomplikowany przez samych bohaterów. Ale to tylko mała rysa. Poza tym cieszę się, że miałam okazję poznać tę historię i czekam na ciąg dalszy. Jednak nie byłabym sobą, gdybym się też nie przyczepiła odrobinkę. Tym razem bardziej do wydawcy niż do autorki. Chodzi mi o oczywiście o okładkę. Jest co prawda piękna, sielska, nawet nawiązuje do jednego z wątków. Ale sugeruje zupełnie inny typ historii. Za to wpisuje się w trend ostatnich miesięcy- wrzućmy pogodną grafikę z domkiem na okładkę, a książka się sprzeda-pal licho, że nie oddaje tematu książki i ciężaru emocjonalnego treści.

Podobno w życiu wszytko dzieje się po coś, ale czy na pewno? Czasami zyski i straty, za i przeciw, położone na szali długo wahają się, by ostatecznie nigdy nie osiągnąć równowagi. Niestety takie są koszty podejmowania decyzji. Jednak nie zawsze działamy rozważnie, a jedna wpadka może pocią...

Rozwiń Zwiń

Cisza... czasami każdy z nas jej potrzebuje. Pozwala nam zwolnić, zajrzeć wgłąb siebie, przemyśleć co dla nas jest ważne. Ale zbyt długo utrzymująca się cisza powoduje, że to co przemilczane narasta i ciężko wrócić do tematu sprzed lat. Pytanie tylko, czy warto wracać?

Sześć lat temu Pola zamieściła ogłoszenie, poszukując kogoś, kto pomoże jej dostać się do Lublina. Na portalu znalazła dwóch chłopaków w żółtym kamperze, którzy zaoferowali swoją pomoc. Pola oszołomiona rodzinną tajemnicą szukała swojej tożsamości i przynależności. Kostek i Rafał to przyjaciele, a każdy z nich wybiera się w podróż aby zostwić za sobą traumy, jednocześnie zabierając ze sobą bagaż własnych doświadczeń.
Troje na pozór różnych bohaterów spotyka się by odbyć pełną zakrętów podróż, zarówno w sensie dosłownym jak i metaforycznym.
Aleksandra Rak w swojej książce "Sto mil ciszy" opisuje wyprawę bohaterów, a wraz znimi zabiera czytelnika w drogę przez Polskę ale też wgłąb siebie, do nieodkrytych jeszcze zaułków emocji i uczuć. Każdy z bohaterów ma inne oczekiwania wobec tej podróży, ale jak to się przełoży na rzeczywistość?

"Sto mil ciszy" to powieść, której akcja prowadzona jest dwutorowo, bo tak naprawdę poznajemy Polę wspołcześnie, jako mamę Filipa, rezolutnego kilkulatka. To jego znalezisko w postacii fotografii żółtego kampera włącza u Poli potrzebę powtórnego kontaktu z towarzyszami podróży sprzed lat. Czego oczekuje kobieta po tym spotkaniu i jakie tajemnice towarzyszyły bohaterom wtedy i dziś? Jesteście ciekawi?
Powieść Aleksandry Rak to historia drogi, opowieść o poszukiwaniu sensu, celu i własnej tożsamości. To także książka, która pokazuje, że czasem trzeba uciec, wybrać się w podróż, realną lub mentalną, aby z perspektywy popatrzeć na kręte drogi i wybrać tę właściwą. To powieść o poszukiwaniu, o przyjaźni, o tym, że ludzie, których spotykamy na ścieżkach życia, nie pojawiają się przypadkowo.
"Sto mil ciszy" jest powieścią, która tylko z pozoru jest lekka i wakacyjna, a niesie w sobie piękno i wiele mądrości.
#współoracabarterowa

Cisza... czasami każdy z nas jej potrzebuje. Pozwala nam zwolnić, zajrzeć wgłąb siebie, przemyśleć co dla nas jest ważne. Ale zbyt długo utrzymująca się cisza powoduje, że to co przemilczane narasta i ciężko wrócić do tematu sprzed lat. Pytanie tylko, czy warto wracać?

Sześć lat temu Pola...

Rozwiń Zwiń

Jeżeli w letnim, beztroskim czasie poszukujecie lekkiej lektury dajacej przyjemność z czytania bez zbędnych podtekstów, to książka "Z głową w chmurach" Mirosławy Kubiak sprawdzi się w tej roli idealnie. To historia o tym, jak różna może być miłość zależnie od momentu życia w jakim akurat się znajdujemy. I choć temat może wyglądać poważnie, to autorka podeszła do niego w sposób tak zgrabny i subtelny a jednocześnie humorystyczny, że możecie przemknąć przez lekturę z ogromną przyjemnością bez konieczności doszukiwania się drugiego dna.

W małej miejscowości Jeziorany, gdzie każdy zna każdego mieszka weterynarka Teresa. Jest rozwódką wychowującą nastoletniego syna, i choć związek z Wojtkiem dotychczasowym mężem już przeszedł do historii, to lekarka nadal utrzymuje z nim poprawne stosunki, a bardzo bliska relacja łączy ją z byłymi teściami. Podczas gdy Wojciech, kobieciarz i podrywacz regularnie uskutecznia swoje łowy, wikła się w kolejne pseudozwiązki i nie przepuszcza żadnej potencjalnej zdobyczy, jego rodzice szykują się do swojej 50tej rocznicy ślubu. Co najciekawsze robią to autonomicznie, bez wiedzy drugiej połówki i w tajemnicy.
Teresa choć nie szuka nowego związku, to zwraca uwagę na pewnego architekta, który przybywa do Jezioran w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. Strzała amora nie omija też syna weterynarki, ale jest uczucie, które go dosięga jest jeszcze nieopierzone, młodzieńcze i nieporadne.
Jak widać wokół serca i jego "schorzeń" kręci się akcja powieści "Z głową w chmurach". Fabuła poprowadzona jest dynamicznie, bohaterowie nakreślenie zostali bardzo konkretnie, tak, że nie sposób ich nie zauważyć, a tym bardziej pomylić z kimkolwiek innym. Autorka zręcznie posługuje sie słowem, a i poczucie humoru jej nie opuszcza. Dla mnie najbardziej zabawnym, choć też irytującym bohaterem był oczywiście Wojtek, któremu chętnie zrobiłabym jakiegoś psikusa, który skutecznie wyhamowałby jego nieokiełznane podboje. Chociaż... niewiel brakowało, bo i nad nim jak i nad Teresą pojawia się widmo niekoniecznie miłej niespodzianki.
Więcej nie zdradzę, ale gorąco polecam.

Jeżeli w letnim, beztroskim czasie poszukujecie lekkiej lektury dajacej przyjemność z czytania bez zbędnych podtekstów, to książka "Z głową w chmurach" Mirosławy Kubiak sprawdzi się w tej roli idealnie. To historia o tym, jak różna może być miłość zależnie od momentu życia w jakim akurat s...

Rozwiń Zwiń

Krajobrazy przyjazne oku i duszy, a w tych okolicznościach ludzie, którzy sprawiają, że dzień nie jest podobny do innego i nie ma absolutnie przestrzeni na nudę. Tak w jednym zdaniu określiłabym powieść Agnieszki Krawczyk "Potęga dobrych życzeń", bedącą drugą częścią serii "Zwyczajna magia".
W pierwszym tomie poznaliśmy już Michalinę i Renatę, kobiety, które przybyły nad Jezioro Czorsztyńskie aby odnowić malowidło w zabytkowej baszcie rycerskiej. Jak sie okazało nie wylądowały same w tej urokliwej okolicy, bo kręci się tu także grupa studentów i całkiem spora ekipa filmowa. No i są także stali miszkańcy, w niespodziewany sposób powiązani z niektórymi przybyszami. Ale nie czas i miejsce by streszczać tom pierwszy.
Autorka kończąc "Całe szczęście świata" zostawiła czytelników w momencie, kiedy to znika w tajemniczych okolicznościach profesor Biernat. Mam nadzieje, że nie zdradzę zbyt wiele jesli powiem, że w kontynuacji tej historii zostaje on odnaleziony, jednak przez długi czas zarówno czytelnik jak i bohaterowie nie wiedzą jak doszło do wypadku. I ta zagadka okazuje się głównym wątkiem książki. Jednak mnogość bohaterów, ich powiązania, relacje, niesnaski i konflikty stanowią równie emocjonujące tło wydarzeń i zapewniam, że na nudę nie można narzekać podczas lektury. I tak jak pisałam przy okazji opinii o pierwszym tomie, tym razem również powtórzę cytat "podłość ludzka nie zna granic".

Jednocześnie, żeby nikogo nie przestraszyć dodam, że w tej serii znajdziecie to co ja kocham w książkach Agnieszki Krawczyk i z pewnością wielu czytelników również. To świetnie stworzona społeczność w której żadna z postacii nie zalatuje nijakością. Charakterni bohaterowie na tle przyjemnych okoliczności przyrody to jest to, co autorka opanowała do perfekcji. Dlatego tak dobrze czytało mi się również kontynuację opowieści o Michalinie, chociaż jej losy zeszły już odrobinę na plan dalszy ustępując miejsca pozostałym uczestnikom wydarzeń.
"Potęga dobrych życzeń" to opowieść o relacjach, zerwanych więzach, tajemnicach z przeszłości i niedopowiedzeniach, która przypomina o tym, jakie wartości w życiu są ważne.

Krajobrazy przyjazne oku i duszy, a w tych okolicznościach ludzie, którzy sprawiają, że dzień nie jest podobny do innego i nie ma absolutnie przestrzeni na nudę. Tak w jednym zdaniu określiłabym powieść Agnieszki Krawczyk "Potęga dobrych życzeń", bedącą drugą częścią serii "...

Rozwiń Zwiń