Profil użytkownika: gosiagabrys

Większość z nas dorastała w przekonaniu, że życie to drabina, po której trzeba się wspinać bez wytchnienia. Ten liniowy model – szkoła, studia, kariera, awans – przez lata był jedyną słuszną drogą, ale rzadko brał pod uwagę to, że po drodze mamy też domy, dzieci, emocje i zmieniającą się energię. Często te sztywne zasady sukcesu były pisane bez empatii dla kobiecej natury, co prowadziło nas prosto do lęku i perfekcjonizmu.

Książka „Małe życiowe eksperymenty” przynosi kojącą zmianę perspektywy. Zamiast kolejnych „muszę” i „powinnam”, proponuje podejście pełne ciekawości i łagodności. Autorka, która sama przeszła drogę od wysokiego stanowiska w korporacji do wypalenia, pokazuje, że możemy być uczniami życia, a nie tylko jego mistrzami. To zaproszenie do pokazania światu siebie w całości z naszymi błędami i autentycznością. Prawdziwa magia i siła nie płyną z samotnej walki, ale z bycia częścią „plemienia” i pozwalania sobie na eksperymentowanie. Ciekawość nie jest błędem – to pierwszy krok do życia, które naprawdę nas karmi.

Czy słyszałaś kiedyś, że „ciekawość to pierwszy stopień do piekła”? Pora o tym zapomnieć! Moim zdaniem ciekawość to pierwszy stopień do głębokiego, inspirującego życia, które opiera się na przygodzie.

Większość z nas dorastała w przekonaniu, że życie to drabina, po której trzeba się wspinać bez wytchnienia. Ten liniowy model – szkoła, studia, kariera, awans – przez lata był jedyną słuszną drogą, ale rzadko brał pod uwagę to, że po drodze mamy też domy, dzieci, emocje i zmieniającą się e...

Rozwiń

Zwiń

“Życie na Pograniczu” Jerome'a S. Bernstein to książka, którą chciałabym polecić szczególnie tym, którzy całe życie słyszeli, że za dużo czują albo że przesadzają. Że są zbyt wrażliwi czy zbyt emocjonalni.

Bernstein jest psychologiem z długim doświadczeniem i mówi coś, co dla wielu osób może być prawdziwą ulgą: to nie jest żaden defekt. Po prostu są ludzie, którzy żyją trochę inaczej – bardziej na granicy między tym, co codzienne i racjonalne, a czymś głębszym, czego nie da się łatwo wytłumaczyć. Silna intuicja, głęboka więź z naturą, żywe sny, poczucie że jest coś więcej niż to, co widać…

Autor nazywa takich ludzi mieszkańcami Pogranicza. I nie twierdzi, że powinni się zmienić ani bardziej dopasować do świata. Twierdzi raczej, że może to świat powinien się czegoś od nich nauczyć. Bo przez lata kultura zachodnia stawiała na twardość, skuteczność i kontrolę. Wrażliwość była czymś, czego się wstydzono albo co się leczyło. A Bernstein odwraca ten schemat – pokazuje, że właśnie ta wrażliwość, ta zdolność do głębszego czucia i duchowego doświadczenia, może być czymś bardzo potrzebnym. Szczególnie teraz, kiedy widać wyraźnie, dokąd zaprowadził nas ten pęd do przodu bez oglądania się wstecz.

Książka nie jest łatwa w tym sensie, że nie daje prostych odpowiedzi. Nie ma tu list, kroków ani ćwiczeń. Jest za to dużo przestrzeni do myślenia i – myślę, że to najlepsze słowo – do odetchnięcia. Do poczucia, że to, co w sobie nosisz i czego może się trochę wstydzisz, ma sens. Ma wartość.

Czytałam ją z poczuciem, że ktoś wreszcie powiedział głośno to, o czym wielu wrażliwych ludzi myśli po cichu od lat.

I sama odkryłam, że również jestem człowiekiem z pogranicza.

“Kontakt z osobowościami Pogranicza jest poruszający nie tylko ze względu na wysiłek związany z pracą nad sobą. Jest to bowiem jednocześnie praca, którą wykonują dla nas, w naszym imieniu, jako że nie mamy takiego jak oni połączenia i więzi z Pograniczem. Ten głęboki strumień nowego etapu ewolucji psychicznej postrzegam jako wycofywanie się znad krawędzi samozagłady. Właśnie w tym znaczeniu Pogranicznicy są niedocenionymi bohaterami i bohaterkami zbiorowej ewolucji zmierzającej ku wzrostowi, ku świadomości i indywidualizacji. Wykonują oni olbrzymią i świętą pracę. Od jej rezultatu zależy, czy wszyscy przetrwamy, czy też poniesiemy klęskę.”

“Życie na Pograniczu” Jerome'a S. Bernstein to książka, którą chciałabym polecić szczególnie tym, którzy całe życie słyszeli, że za dużo czują albo że przesadzają. Że są zbyt wrażliwi czy zbyt emocjonalni.

Bernstein jest psychologiem z długim doświadczeniem i mówi coś, co dla wielu osób m...

Rozwiń

Zwiń

Autorki wychodzą z milczenia. Przestają szeptać, a my, czytelniczki, dzięki nim się budzimy i przestajemy się oszukiwać. Czy tak może wyglądać kobiece wsparcie? Jestem przekonana, że między innymi właśnie tak. Już sam tytuł mnie zatrzymał i wzruszył. To piękne, wspólne dzieło kobiet, które zostawiły w nim cząstkę siebie.

Autorki wychodzą z milczenia. Przestają szeptać, a my, czytelniczki, dzięki nim się budzimy i przestajemy się oszukiwać. Czy tak może wyglądać kobiece wsparcie? Jestem przekonana, że między innymi właśnie tak. Już sam tytuł mnie zatrzymał i wzruszył. To piękne, wspólne dzieło kobiet, które...

Rozwiń

Zwiń

Książka „Rozmowa, która uzdrawia” autorstwa Neville Symington to jedna z tych pozycji, które czyta się powoli – nie dlatego, że są trudne, ale dlatego, że każde zdanie domaga się chwili ciszy.

Autor w każdym rozdziale wraca do tego samego, fundamentalnego pytania:
"Jak to się dzieje, że ktoś, kto boryka się z jakimś problemem, jest w stanie go rozwiązać poprzez rozmowę z innym człowiekiem?".

To pytanie prowadzi czytelnika przez kolejne warstwy rozumienia psychoterapii. Rozdziały są jak stopnie – każdy pogłębia poprzedni, odsłaniając proces, który zachodzi w kontakcie z terapeutą. Nie jest to jednak książka wyłącznie dla osób zastanawiających się, jak działa psychoterapia. To lektura dla każdego, kto chce zrozumieć, jak ogromną moc ma rozmowa prowadzona w duchu bliskości i bezpieczeństwa.

Symington pisze o więzi między ludźmi – tej niewidocznej nici, która realnie wpływa na to, jak postrzegamy siebie i swoje problemy. Dotyka znaczenia emocji, rozwoju emocjonalnego, złożoności ludzkiej natury. Pokazuje twórczy wymiar relacji, różnorodność ludzkiego doświadczenia i przypomina coś, o czym łatwo zapominamy: że nie jesteśmy wyłącznie istotami umysłowymi. Jesteśmy ucieleśnionymi duchami. Mamy ciało – i warto wreszcie zacząć go słuchać.

Autor z dużą wrażliwością opisuje to, co dzieje się w naszym wnętrzu w kontakcie z drugim człowiekiem. Uświadamia, że prawdziwa dojrzałość emocjonalna nie rodzi się z analizowania życia, ale z jego doświadczania – szczególnie w relacji.

To książka napisana pięknym, klarownym językiem. Czyta się ją dobrze, ale wolno. Każde zdanie jest jak ziarenko – kiełkuje, przynosi refleksję, przywołuje wspomnienia.

Poleciłabym ją osobom, które cenią rozwój osobisty i psychologię, ale też – a może przede wszystkim – psycholożkom, psychoterapeutkom i wszystkim, których praca polega na towarzyszeniu innym w procesie leczenia i wzrastania. To pozycja, która nie tylko poszerza wiedzę, lecz także pogłębia sposób bycia z drugim człowiekiem.

To książka o rozmowie.
Ale tak naprawdę – o obecności.

Książka „Rozmowa, która uzdrawia” autorstwa Neville Symington to jedna z tych pozycji, które czyta się powoli – nie dlatego, że są trudne, ale dlatego, że każde zdanie domaga się chwili ciszy.

Autor w każdym rozdziale wraca do tego samego, fundamentalnego pytania:
"Jak to się dzieje,...

Rozwiń

Zwiń