Profil użytkownika: Urszula

Czasem biorę książkę do ręki i od razu myślę: „Ot, kolejne czytadło, które niczym mnie nie zaskoczy”. A potem okazuje się, że pozory znów mnie zwiodły i zostaję z historią, która wchodzi głębiej, niż się spodziewałam. Tak właśnie było z powieścią „Za późno na nas” Gabrieli Gargaś, którą otrzymałam dzięki współpracy z Wydawnictwem Filia.

Coż bowiem może zaskakiwać w historii trzech, tak mocno osadzonych w kulturze bohaterek: matki, która straciła syna, kobiety porzuconej przez rodzinę z dnia na dzień oraz tej, której chłopiec pewnego dnia po prostu wyszedł z domu?
Okazało się jednak, że Gabriela Gargaś stworzyła opowieść niezwykle angażującą, pisaną trochę w duchu Agathy Christie — gdy od początku znamy skutek, ale nie mamy pojęcia, jak wyglądała droga, która do niego doprowadziła.

Z każdą kolejną stroną coraz wyraźniej widziałam, jak skomplikowane były motywy działań bohaterek i jak wiele warstw kryły ich historie. Raz po raz zaglądałam głębiej w rodzinne sekrety, a przy tym niejednokrotnie się wzruszałam. Autorka potrafiła poprowadzić mnie tak, że nie tylko śledziłam kolejne fakty, ale też czułam emocje bohaterek, ich bezradność, gniew i tęsknotę.

Odkryłam też pewną prawdę o sobie: jako polonistka potrafię szybko wyłapywać schematy, ale przez to nieraz zbyt łatwo oceniam. I może właśnie na tym polega definicja dobrej literatury — że nie tylko trzyma w napięciu i pozwala zanurzyć się w tajemnicach bohaterów, lecz także, przy okazji, odsłania coś ważnego o samym czytelniku.

Czasem biorę książkę do ręki i od razu myślę: „Ot, kolejne czytadło, które niczym mnie nie zaskoczy”. A potem okazuje się, że pozory znów mnie zwiodły i zostaję z historią, która wchodzi głębiej, niż się spodziewałam. Tak właśnie było z powieścią „Za późno na nas” Gabrieli Gargaś, którą otrzymałam dzięki współpracy z Wydawnictwem Filia.

Coż bowiem może zaskakiwać w...

Antypatyczny typ o haczykowatym nosie i tłustych włosach, które chyba nigdy nie widziały szamponu. Do tego nauczyciel–psychopata, czerpiący sadystyczną przyjemność ze znęcania się nad dziećmi. W oczach części fandomu Harry’ego Pottera właśnie tak wygląda postać Severusa Snape’a. Istnieje jednak także grupa, która w Mistrzu Eliksirów widzi bohatera niemal świętego, który w imię „większego dobra” poświęcił swoje życie. Jedno jest pewne: Snape to, obok Dumbledore’a, najbardziej tajemnicza postać w serii. Nic więc dziwnego, że pojawiła się potrzeba dogłębnej analizy motywów jego działań.

Lorrie Kim zrealizowała to zadanie w sposób niezwykły: metodycznie, z rozwagą i szacunkiem zarówno do materiału źródłowego, jak i czytelnika. Dzieląc swoją pracę na osiem rozdziałów, pozwoliła nam – fanom i przeciwnikom Księcia Półkrwi – przyjrzeć się motywom jego postępowania na kartach każdej książki cyklu o Małym Czarodzieju, a także, choć według mnie zbędnie, „Przeklętego Dziecka” (nie bijcie, ale dla mnie ten twór nie istnieje!).

Warto w tym miejscu zauważyć niezwykle wyważone podejście autorki. Nie ma wrażenia stronniczości, jak w przypadku podobnej książki o dyrektorze Hogwartu. Pokazano tu zarówno wady, jak i zalety nauczyciela eliksirów, bez przesadnego wybielania jego negatywnych zachowań, jednocześnie wskazując traumy z przeszłości, które mogły się za nimi kryć. Trzeba jednak odnotować wątek rzekomej transpłciowości Severusa, który w odniesieniu do fabuły osadzonej w latach osiemdziesiątych i publikowanej pod koniec XX wieku wydaje się anachroniczny.

Muszę przyznać, że choć lektura opracowania Lorrie Kim ani na jotę nie zmieniła mojego stosunku do Severusa Snape’a – nadal uważam go za postać skrajnie antypatyczną – pozwoliła mi spojrzeć na niektóre zagadnienia z szerszej perspektywy, zwłaszcza jego motywacje i moralne wybory.

Antypatyczny typ o haczykowatym nosie i tłustych włosach, które chyba nigdy nie widziały szamponu. Do tego nauczyciel–psychopata, czerpiący sadystyczną przyjemność ze znęcania się nad dziećmi. W oczach części fandomu Harry’ego Pottera właśnie tak wygląda postać Severusa Snape’a. Istnieje jednak także grupa, która w Mistrzu Eliksirów widzi bohatera niemal świętego, który w...

Są takie książki- a pewnie i filmy- które od pierwszej chwili czymś nas ujmują. I choć później zdajemy sobie sprawę ze słabych stron, pozostajemy pod ich urokiem do samego końca.
Tak stało się ze mną i powieścią „Na zawsze Santorini” Katarzyny Leśniak. Zobaczyłam okładkę, tytuł i… byłam kupiona!
Wiedziałam już, że cokolwiek tam znajdę,uwierzę miejscu i bohaterom, dam się porwać historii.

Nie zawiodłam się! Historia Marty i Janisa, mimo że kliszowa, z drobnymi nienaturalnościami językowymi, jak użycie pełnych imion w wołaczu (poprawne gramatycznie, ale kto dzisiaj tak mówi?), sprawiła, że polało się nawet kilka łez.
Do tego opisy cudownego Santorini… i poczułam się jak na prawdziwych greckich wakacjach!

Są takie książki- a pewnie i filmy- które od pierwszej chwili czymś nas ujmują. I choć później zdajemy sobie sprawę ze słabych stron, pozostajemy pod ich urokiem do samego końca.
Tak stało się ze mną i powieścią „Na zawsze Santorini” Katarzyny Leśniak. Zobaczyłam okładkę, tytuł i… byłam kupiona!
Wiedziałam już, że cokolwiek tam znajdę,uwierzę miejscu i bohaterom, dam się...