Żyje się tu i teraz

„Każde Twoje słowo” to moja pierwsza pozycja autorki. Długo się do niej zabierałam ale w końcu się udało podczas ostatnich porządków i „wyczytywania” przed kolejną edycją WWK. W książce podobały mi się retrospekcje i skoki w czasie. Zmiany narracji. Raz z perspektywy Karoliny a raz z Nelsona. Dzięki temu możemy poznać ich oboje, perspektywę kobiety oraz mężczyzny. Raz młodych zakochanych w sobie studentów stojących przed ważnymi życiowymi wyborami a raz dorosłych już ludzi żyjących w dwóch różnych światach, w dwóch różnych państwach, dotkniętych przez życie i po części rozczarowanych swoich losem. To nie jest ckliwy i przesłodzony romans ani opowieść o naiwnych nastolatkach i zgorzkniałych dorosłych w kryzysie wieku średniego. To historia o młodzieńczej miłości, która zostaje wystawiona na próbę czasu, odległości i intrygi. To historia o młodej kobiecie, która opuszczona przez najbliższych bała się zaufać ludziom i światu. To historia o ambitnym studencie, który kochał do szaleństwa ale pragnął robić karierę. To historia o niedomówieniach, niedopowiedzeniach, domysłach i intrygach. O trudnych wyborach. O tym jak przez wiele wiele lat potrafimy żyć z traumą i poczuciem winy, chować urazę ale i tęsknić. Kochać i nieświadomie sabotować swoje życie. Żyć w nieporozumieniu i nieświadomości. Jakie przeżycia z dzieciństwa ukształtowały Karolinę? Co rozdzieliło tych dwoje? W jakich okolicznościach spotkali się ponownie? I najważniejsze… czy odnajdą drogę powrotną do siebie?🙏🏻

Justyna Leśniewicz zdążyła już napisać 16 książek, wliczam w to także historie dla młodszych czytelników. Sama zdecydowałam się na „Zakręconą znajomość”, ponieważ niczego bardziej nie pragnęłam w ostatnim czasie, jak odpoczynku. Autorka mi go zapewniła, ponieważ historia przez nią stworzona nie jest trudna, żmudna, nie ma tutaj mrożących krew w żyłach wątków. Wręcz przeciwnie- mamy wszystko to, czego szukamy, gdy jedziemy na wieś. Ma być miło, spokojnie, a mieszkańcy mogą lub nawet muszą plotkować między sobą. Główną bohaterką jest trzydziestoletnia Patrycja Nowak vel Tycja. Tak nazywa ją Wiola, najlepsza przyjaciółka. Patrycja ciągle ma suszoną głowę o swój stan cywilny, dlatego samą siebie uważa nie za starą pannę, a za bubel genetyczny Ktoś, kto ma 30 lat, nie założył rodziny i mieszka na wsi to widocznie wciąż powód do wstydu, tym bardziej w odniesieniu do kobiety. Jej starsza siostra, Kasia, ma kochającego ją męża i dwójkę dzieci, dlaczego więc nie poszczęściło się i Patrycji? To, co usiłuje robić Dorota, matka panny Nowak, jest przekomiczne i na pewno rozbawi niejednego czytelnika. Ja byłam ubawiona po pachy, a jeszcze bardziej rozweselał mnie układ między rodzicami bohaterki. Kto na wsi tak naprawdę nosi spodnie, no kto? Patrycja to też osoba bardzo charakterystyczna. Marzycielka, miłośniczka zwierząt, romantyczka, słoń w składzie porcelany, a także niezbyt dobry kierowca. Jazda z nią to prawdziwy akt odwagi. Pewnego dnia dochodzi do wypadku, a osobą potrąconą jest niejaki Adam Poniedzielski. Mężczyzna na stałe mieszka w Warszawie, ma syna Oliwiera, nosi także obrączkę. Dlaczego więc ta dwójka zaczyna się sobą mocno interesować? Czy Patrycja, która ciągle słucha narzekań matki, zdecyduje się na związek? Jaką tajemnicę skrywa przed nią nowo poznany mężczyzna? Jak potoczą się ich losy? Warto się o tym przekonać. Książka ta to nie tylko opowieść miłosna pełna wzlotów i upadków. To też nie tylko historia o prawdziwych przyjaciółkach, które zawsze mogą na siebie liczyć, udać się na wspólne zakupy, do kawiarni czy na zwyczajne ploteczki. Są tu też i takie momenty, które zmienią nastawienie odbiorcy do życia. Mam nadzieję, że przez powieść Justyny Leśniewicz zrozumiemy, że ludzie potrafią przejść w życiu naprawdę sporo, a mimo to idą dalej, rozwijają się i łakną szczęścia. Co więcej, zawsze należy sobie wmawiać, że pomoc udzielona choćby jednej osobie daje o wiele więcej satysfakcji, niż nicnierobienie i odwracanie się od czyjegoś kłopotu. Z pustego i Salomon nie naleje, pamiętajmy o tym. Książka ta zapewne nie zasługuje na prestiżowe nagrody literackie, lecz z całą pewnością spodoba się czytelnikom szukającym czegoś lekkiego, a jednocześnie słodko-gorzkiego. Minusem jest z pewnością źle dopracowana korekta, można tu doszukać się wielu błędów, ale sama fabuła nie jest nudna czy mało kreatywna. Postawiłabym też na inne zakończenie- nie jestem zwolenniczką TAKICH akcji, które przybliżyła nam autorka. Ten, kto przeczyta całą treść, na pewno zrozumie, co takiego mi tu nie odpowiadało. Wiem, że jeszcze zetknę się z twórczością pisarki. Najpewniej w chwili, gdy znowu zapragnę jakiejś lekkiej literatury.

Taka słodko-gorzka opowieść o tym jak coś co może wydawać się tragedią i nieszczęściem może zmienić się w coś dobrego. Sympatyczne postacie drugoplanowe, które nadają książce dynamiki. Życzę Wam, aby wszystko co w pierwszej chwili wydaje się trudne i ciężkie zamieniło się w coś dobrego i szczęśliwego :)

Autorka zabiera nas w podróż na Zanzibar gdzie Klara i Ksawery spotykają się po raz pierwszy. To tam poznają się, spędzają ze sobą czas. Uczucie nie pojawia się nagle, tylko stopniowo. Wszystko ma swoje tempo. To jest z pewnością plusem tej książki. Nie będzie jednak tak kolorowo. Zazdrość, kłamstwa, odległość oraz nieporozumienia z tym wszystkim będą zmagali się bohaterowie. Autorka w swojej książce pokazuje nam, że prawdziwa miłość przetrwa wiele. Kibicowałam tej dwójce. Tworzyli bardzo fajną i udaną parę. Zasługiwali na szczęście. Książka do cienkich nie należy, ma 500 stron. Czyta się ją całkiem nieźle ale momentami nużyła mnie . Szczególnie te fragmenty, które zabierały mnie w przeszłość, na Zanzibar. O ile początkowo było fajnie, dowiedzieć się jak to wszystko się zaczęło to później, niestety mnie to nudziło. Historia w książce nie jest jakaś zaskakująca. Trzeba oczywiście wspomnieć, że,,Ostatni oddech" to debiutancka książka autorki. Historia napisana jest lekkim językiem, czyta się ją fajnie. Nie jest to jednak historia, wywołująca wiele emocji. Przynajmniej u mnie. To taka historia na raz. Miłe spędzenie czasu i tyle.

Książka - miłe zaskoczenie. Nie spodziewałam się po zbiorze opowiadań czegoś specjalnego, a jednak :) Każda z historii ma swój klimat i wyraźnie da się odczuć odmienne style poszczególnych pisarzy. Bywa więc śmiesznie i zabawnie, ale też refleksyjnie i nostalgicznie. Podsumowując, przyjemna lektura.

Książka porusza bardzo delikatne tematy dotyczące nie tylko utraty słuchu ale głównie tego jak takie osoby są postrzegane przez społeczeństwo. Jak muszą sobie radzić z hejtem już od dziecięcych lat i jak to kształtuje ich przyszłość. Ida była wspaniałą postacią i bardzo pokrzywdzoną. Często podejmowała błędne decyzje a powodem było to, że nie chciała obarczać dodatkowo najbliższych. Adam natomiast nie do końca był dla mnie zrozumiały. Zabrakło mi więcej jego POV z przeszłości aby móc go bardziej zrozumieć i to, co przeżywał. Ja z tą historią mam jednak spory problem, bo sposób jej przedstawienia przez autorkę do mnie nie przemówił. Był jeden moment, który spowodował u mnie szybsze bicie serca ale całość nie wywołała większych emocji. Tematyka bardzo poruszająca ale sposób podania uniemożliwił mi pełne wczucie się w tę historię.... a szkoda..... (ocena nieco zaokrąglona w górę z uwagi na tematykę)

Clarissa to dwudziestopięcioletnia dziewczyna, która przeżyła wypadek. Niestety nie bez skutków ubocznych. Uraz głowy spowodował u niej amnezję, z którą toczyła walkę przez trzy lata. Odzyskanie wspomnień nigdy nie jest proste, i takie no było. Czas spędzony z ukochanym ojcem, wredna młodsza siostra, czy nie posiadająca zasad moralnych matka, to tylko część odzyskana w terapii. Jest jeszcze "on" - ten którego straciła. Ten o którym wie, że był jej miłością jak i o czasie przed wypadkiem. Sytuacja zmusza ją do powrotu w rodzinne strony i szukania pomocy. Czy ją otrzyma? Czy zamiast tego odzyska część wspomnień? Clarissa jest bardzo skąplikowana. Bywa również chaotyczna i impulsywna. Każda powzięta przez nią decyzja zdaje się bezpowrotnie wpływać na jej życie. Niemniej walczy o odzyskanie siebie i wspomnień, a to bardzo nierówna walka. Maior Preim. Inteligentny, bardzo przystojny i równie tajemniczy mężczyzna. Jak twierdzi rodzina i znajomi dziewczyny - przyjaciel z przeszłości. Niestety Clarissa zupełnie go nie pamięta. Od ich ponownego spotkania po latach traktują się z dużym dystansem, a nawet wrogością. Coś się jednak zmienia. Czy Clarissa odzyska utracone wspomnienia? Czy odkryje co wydarzyło się między nią a Maiorem ? Jak wspomnienia, które skrywają tajemnice zmienia życie dziewczyny? Wszystkiego możecie dowiedzieć się czytając tę książkę. Zwroty akcji, dynamika i kolejne fakty z przeszłości zapewnią wam rozrywkę na długi czas.

Fajna książka. Ciekawa. Fabuła oparta na układzie między bohaterami. Ich związek ma termin ważności. Jednak jak to bywa w tego typu układach i książkach nie wszystko idzie po ich myśli. Uczucia wymykaja się spod kontroli, spędzają ze sobą mnóstwo czasu, poznają się, rozmawiają. Przyjemna historia.

„Zmysły” Ilony Gołębiewskiej to literacki zastrzyk adrenaliny i emocji – jak rockowy koncert grany prosto z serca. Zanurzyłam się w historię Elizy i Natana jak w dźwięk mocnego riffu: niepokojący, uzależniający, pełen napięcia. Ona – pozornie idealna, uwięziona w codzienności jak w aksamitnej klatce. On – buntownik z przeszłością, który emocje ma zamiast paliwa. Ich światy zderzają się z hukiem, a iskry lecą aż na karty powieści. To nie tylko romans – to pełnokrwista opowieść o pragnieniu, muzyce i odwadze, by zawalczyć o siebie, nawet jeśli wszystko inne woła: uciekaj.

W ,,Szukając siebie’’ poznajemy Aleksa, beztroskiego nastolatka, którego aktualnym priorytetem jest wyznanie miłości swojej przyjaciółce. Niestety pożar, który wybuchł w jego domu spowodował, że jego życie zamieniło się w piekło. Jedna chwila wystarczyła, by jego życie straciło sens. Dzięki pomocy przyjaciół chłopak powoli staje na nogi. W ,,Zbyt wiele’’ Aleks postanawia opuścić znajome okolice, które przypominały mu o tragedii i z dala od domu stara się układać swoje życie po swojemu. Kiedy nie do końca mu się to udaje, na jego drodze staje Naomi, która pomaga mu uporać się z przeszłością. Czy Aleks w końcu odnajdzie swoje szczęście? Historia Aleksa to jedna z tych pozycji, obok których nie można przejść obojętnie ze względu na to jak bardzo rozdziera ona serce. Ilość smutku wydobywająca się z kart powieści jest bardzo przytłaczająca i szokująca, na pierwszy raz dość trudna do ogarnięcia i rozumienia. Jednak tuż po przeczytaniu, przetrawieniu tego ogromu cierpienia, jaki spotkał głównego bohatera, całość jest do zaakceptowania. Bo choć czasami trudno uwierzyć w ilość bólu, jaka spada na jednego bohatera, intuicyjnie czujemy, że to mogło spotkać też nas, tylko odsuwamy tego typu myśli od siebie. Ode mnie 8/10.

Ada jest zakochana w Michale, śmiało można rzec, że od zawsze. Kiedy wreszcie zwraca na nią uwagę, każde jej działanie podporządkowane jest ich relacji. Pierwsza miłość jest pięknym uczuciem, które na zawsze zostaje w naszej pamięci. Ada czuje się jak księżniczka. Spełniło się jej największe marzenie, jest szczęśliwie zakochana, tworzą cudowną rodzinę, której do pełni szczęścia brakuje jedynie dziecka. Wszystko zmienia się w momencie, kiedy młoda kobieta odkrywa, że jest wielokrotnie i regularnie zdradzana. Poczucie szczęścia i spokoju rozpada się jak domek z kart. Czy można wybaczyć zdradę w imię miłości i dalszego życia razem? Ile razy można przeżywać tę samą sytuację? Młoda kobieta tak bardzo pragnie, aby jej marzenia się spełniły, że jest w stanie bardzo dużo znieść. Mówi się, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Zdaje się, że Ada nie bierze pod uwagę tego powiedzenia. Budowane z trudem nowe życie tylko częściowo ją satysfakcjonuje, ponieważ jej myśli wciąż są przy mężu. Spotkanie z Marcinem jest jak powiew delikatnego, ciepłego, świeżego wiatru, który jest zapowiedzią zmian. Niestety nie takich, jakby się mogło wydawać. Zazwyczaj jest tak, że kiedy coś złego dzieje się w naszym życiu, zaczynamy przewartościowywać swoją codzienność, zasady. Szkoda, że nic nie jest dane nam na stałe. "Powiedziała M" to książka o spełnianiu dziecięcych marzeń, walce z własnymi uczuciami i o własne szczęście. Chęć zmian nie jest równoznaczna z gotowością na ich przyjście. Wystarczy moment, sekunda nieuwagi, aby nasz świat wywrócił się do góry nogami. Bohaterowie książki są różni pod względem charakterów i mimo, że ich grono jest ograniczone i stałe, Autorka nie powala na stagnację. Dzieje się bardzo dużo, jednak nie wprowadza to napięcia i nadmiernego dążenia naprzód. Zakończenie jest zaskakujące, co jest miłą odmianą po dość przewidywalnym początku. Styl pisania Autorki jest lekki w obiorze. W książce używa całkiem sporo potocznych zwrotów i wtrąceń, co ma na celu podkreślenie charakteru przyjaciółki głównej bohaterki oraz emocji, które w danej chwili ją przepełniały. Becia jest osobą bardzo ekspresyjną, która otwarcie mówi o tym, co myśli. Uważam, że "Powiedziała M" to udany debiut literacki Autorki.

Rewelacyjna, idealna na letnie wieczory opowieść prosto z przepięknej Dominikany. Oboje piękni i młodzi zdobywają to co w życiu najfajniejsze - niezapomniane chwile. Przygoda, piękne widoki i miejsca oraz poczucie szczęścia, właśnie tym jest przepełniona ta powieść. Na dodatek genialne poczucie humoru.

Anna jeszcze nigdy nie była tak niezdecydowana . Z jednej strony mąż, który zadziwiająco szybko przestał dostrzegać w niej kobietę, traktujący ją jak osobistą służącą, z drugiej - mężczyzna , który miał być przyjacielem , odskocznią od małżeńskich problemów, lecz pragnie znacznie więcej, niż Anna jest skłonna mu dać. Tylko jeden z nich potrafi rozpalić jej zmysły, ale czy to wystarczy, żeby podjąć decyzję ? A co, jeśli żadna z dróg , które się przed nią otwierają, nie wiedzie do szczęścia ? Grzegorz również stoi na rozdrożu. Aby ratować rozpadający się związek, podejmuje decyzję o wyjeździe do Anglii. Chce nabrać dystansu i skupić się na pracy. Nie spodziewa się, jak wiele może zmienić jedno zdjęcie i zniewalające brązowe oczy, które na długo zagoszczą w jego myślach . Czy Anna i Grzegorz szukają właśnie siebie ?

Grzegorz to 52 letni mężczyzna z powodu samotności postanawia założyć konto na portalu randkowym, aby sobie znaleźć towarzyszkę do podróży i różnych jego pasji. Mężczyzna jest dobrze sytuowany i jeśli chodzi o materialne rzeczy niczego mu nie brakuje. Tak poznaje młodą kobietę, która jest o połowę młodsza od niego. Tych dwoje próbuje zbudować swoją relację na wzajemnym zaufaniu. Jak ta relacje się rozwinie? Czy to porostu będzie czysty układ? Czy ta znajomość zakończy się happyendem? Ja wam tego nie zdradzę. Będziecie się musieli sami dowiedzieć sięgając po tą powieść. Powieść jest pisana z męskiej perspektywy co moim zdaniem jest rzadkością, ponieważ głównie książki są tworzone z kobiecego punktu widzenia. Książka jest pisana w formie pamiętnika. Książkę się bardzo szybko czyta po mimo tego, że ona liczy sobie ponad 500 to nie czuć tego, że ona jest „cegiełką”. Miałam pewne obawy sięgając po tą powieść, nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z książką, która jest tworzona w formie pamiętnika. Styl Autora jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze. Polecam!

"Na chwilę wspomnienia ożyły. Jego bliskość. Mała dawka czegoś tak silnego, że nawet teraz czuła się tak, jakby to wszystko miało miejsce kilka minut temu. Tęskniła za nim. Tęskniła za kimś, kogo już nigdy nie miała mieć blisko siebie" "Czuł żal, że nic nie idzie tak, jak powinno, i że coś raz naruszone tak ciężko teraz odbudować" "Czuł się bezsilny. Obawiał się, że przepaść między nimi zamiast maleć, powiększa się i w pewnym momencie może być trudna do zasypania. A on chciał tylko jednego. By byli razem. Blisko. Tak jak to jest zazwyczaj, gdy ludzie się kochają" Po przeżytej tragedii Malwina znów staje na życiowym zakręcie. Odziedziczony spadek przynosi jej problemy, których nigdy nie przewidywała. W jej życiu ponownie pojawia się Sebastian, jednak przepełniona żalem i gniewem kobieta nie chce go do siebie dopuścić. Niestety musi zadbać nie tylko o swoje bezpieczeństwo, a w obliczu zagrożenia będzie musiała zdecydować, komu tak naprawdę może zaufać Zauroczyła mnie ta seria, tak jak i emocje jakie budziła, bohaterowie, których polubiłam, mimo ich wad i fabuła, która trzymała w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Zaintrygowała i zainteresowała mnie sprawa, w którą została wciągnięta główna bohaterka. Bardzo fajnie została zarysowana jej przemiana, to jak Malwina zmieniła swoje priorytety i mimo, że czasami miałam ochotę zapytać ją: "dziewczyno, serio?!", to rozumiałam jej decyzje. Sebastian zdobył moje serce, pokazał emocje których oczekiwałam, chociaż nie można powiedzieć, że zawsze był bez zarzutu. Dla mnie jednak to ogromny plus, lubię kiedy wykreowane postacie są tak bardzo "ludzkie", co sprawia, że są dla mnie przekonujące. Nie brakowało mi momentów namiętnych, czułych, czy zatrważających. Świetnie poprowadzone zakończenie mnie rozczuliło, ale i wywołało na mojej twarzy ogromny uśmiech. " Zimna S. Odwilż" to połączenie romansu, sensacji i dramatu, podane w sposób lekki, przystępny, dynamiczny, przepelniony nieoczekiwanymi zwrotami akcji, które wciąga czytelnika w świat bohaterów, ich problemy, rozterki, ale i radości. Ja jestem bardzo na tak i na pewno w przyszłości sięgnę także inne książki autorki. "Zimną S. Odwilż", tak jak i jej poprzednią część, oczywiście bardzo Wam polecam

Takie książki są do bólu prawdziwe. Piekło jakiego doświadczają kobiety (mężczyźni też) jet trudne do pojęcia. Normalnie nie mieści się w głowie dlaczego są takie osoby, które lubią się znęcać psychicznie i fizycznie nad słabszymi. Dlaczego te słabsze osoby boją się zostawić swoich oprawców i szukać pomocy? Czy po takiej traumie da się jeszcze normalnie funkcjonować?

"Każdy z nas popełnia błędy.Najważniejsze, aby się do nich przyznawać;wówczas być może inni ludzie nie musieliby przechodzić takiego piekła,z jakim przyszło się zmierzyć mi." Kariera Elizy rozwija się z błyskawicznym tempie. Jednak młoda wokalistka nie potrafi się z tego cieszyć tak, jakby chciała. Nie miała łatwego dzieciństwa. Zaraz po narodzinach została podrzucona do domu dziecka. Nawet nie wiadomo kim byli jej rodzice. Odkąd skończyła 18 lat dostaje anonimowe prezenty, listy i smsy. Czy dziewczyna w końcu odkryje kto za tym wszystkim stoi? Kamil jeszcze do niedawna królował na szczycie listy przebojów, jednak teraz króluje na portalach plotkarskich. Lubi imprezować i zabawiać się z panienkami. Kiedy po raz pierwszy usłyszał jak Eliza śpiewa przy fortepianie zapragnął zaśpiewać z nią w duecie. Zamiast jego na spotkanie z Elizą idzie jego menadżer,jednak dziewczyna nie zgadza się. Los ponownie stawia ich na swojej drodze. Tym razem spotykają się w szpitalu, gdzie obydwoje odwiedzają swoich bliskich. Jeden spontaniczny czuły gest sprawia, że nie mogą przestać o sobie myśleć, a ponowne spotkania jeszcze bardziej zbliżają ich do siebie. Idealna książka do popołudniowej kawki! Krótka, lekka i przyjemna, na pewno spędzicie z tą historią miło czas. Myślę, ze na początku było trochę za dużo opisów. Ale jak już bohaterowie się spotykają to jest coraz ciekawiej. Obydwoje czują się w swoim towarzystwie bardzo dobrze. Kamil wiedział, że Eliza jest inna od dziewczyn, z którymi się do tej pory spotykał. Od samego początku czuł, że jest wyjątkowa, dlatego dbał o to, aby ich relacja rozwijała się w swoim tempie. Kamil dzięki Elizie zaczął patrzeć inaczej na życie. Fajnie tak w środku lata przenieść się w świąteczny klimat. Piękny gest ze strony Kamila, który zaprosił Elizę na święta do swojego rodzinnego domu. Podobało mi się jak brali udział w charytatywnych akcjach, w których występowali dla chorych dzieci. Autorka zaskakuje nas co do przeszłości Elizy. Na przykładzie książki widzimy, że jedna nieodpowiedzialna decyzja może mieć wpływ na całe życie innego człowieka!

Całkiem przyjemna książka. Poruszająca trudne problemu, ale w ten dobry, odpowiedni sposób. Bardzo w moim typie. Wyciągnęłam się bardzo szybko! Fabuła momentami mnie zaskakiwała, momentami wzruszała. Była odpowiednio zabawna i poważna. Zdecydowanie jedna z lepszych pozycji, po jakie sięgnęłam w ostatnim czasie 😉 Właściwie to chyba nawet nie mam się do czego przyczepić... A przynajmniej piki co nic takiego nie przychodzi mi do głowy w tej chwili.

Wzięłam się za czytanie tej książki z myślą, że to będzie chwilowa przerwa między literaturą faktu, coś lekkiego - ale kurczę, książka bardzo mnie wciągnęła, przeczytałam ją w trzy dni i od razu wzięłam kolejną część bo nie mogłam znieść tego nierozwiązanego zakończenia. Wywołała u mnie prawdziwe emocje, dużo wspomnień z przeszłości, podobieństw. Nie jest to odkrywcza książka, ale opisy przeżywanych emocji bardzo do mnie trafiały. Mam nadzieję, że autorka kiedyś wróci do tej serii.

Trochę mix wszystkiego ale nie ma co marudzić. Ciekawa, wciągająca i poruszająca. Często zaskakuje, do tego stopnia, że zastanawiasz się jak to jest wszystko możliwe w jednej książce. Wszystko ma ręce i nogi. Dużo romasu, trochę kryminału. Bardzo szanuję pokazanie terapii jako nic strasznego, a wręcz przyjaciela człowieka i rodziny. Jestem mile zaskoczona tym co znalazłam w tej przypadkowo spotkanej książce.