Życie z blondynką

Zbiór przygód ( no może to zbyt duże słowo ) napisanych przez różne kobiety i zebrany w całość pod redakcja pani Gizy. Opisuje historię niejakiej Brygidy - samotnej, z nadwagą i z kotem. W tle pląta się paru potencjalnych kandydatów na ukochanego, ale którego Brydzia wybierze? Tego nie wie nawet ona sama. Widzę, że ta książeczka ma nie za dobre opinie… No cóż… nie jest to literatura wysokich lotów, ale ja nie czuję się rozczarowana. Może dlatego, że nie oczekiwałam cudów. Jak dla mnie to lekka opowiastka, taka na chwilkę… Ja nie żałuję, że przeczytałam.

Książkę czyta się dość szybko, choć z przerwami na refleksję, czy też autorefleksję. Nawet jeśli nie jesteśmy podobni do wymienionych tam postaci, myślę że każdemu w mniejszym czy większym stopniu uda się odnaleźć jakąś cząstkę siebie. A nawet jeśli nie to i tak warto przeczytać. Historie bohaterów - "Zaklinaczy" tudzież "oswajaczy" samotności - brzmią przekonująco. Każda opatrzona jest komentarzem seksuologa Wiesława Sokoluka. Komentarze te czytałam z wielkim zainteresowaniem, często przyznając im rację, choć żadnym fachowcem w tym obszarze nie jestem, więc mogę się mylić. Najbardziej przemówił do mnie fakt, że pan Sokoluk nie ocenia wskazanych mu postaci, a po prostu analizuje ich postępowanie i w sposób przystępny wyjaśnia gdzie tkwi przyczyna ich problemów. Szczególnie istotne jest też wskazanie, w jaki sposób możliwe jest rozwiązanie tych problemów. Moim zdaniem książka zdecydowanie warta przeczytania.

Książka jest jakby podzielona na 2 części. Pierwsza mówi o chorobie i walce z nią tradycyjnymi metodami czyli chemioterapia naświetlania itd. W momencie kiedy nie przynoszą one rezultatu i pojawiają się przerzuty bohaterka dowiaduje się o diecie makrobiotycznej i postanawia ją wypróbować. i o tym jest druga część książki. o poznawaniu tej diety stosowaniu i powrocie do zdrowia. o cudownym wyleczeniu. Całość natomiast składa się w jeden obraz walki z chorobą o sile i woli życia, o wierze w wyzdrowienie i wsparciu rodziny w walce z chorobą. Ciepła i wzruszająca książka godna polecenia.

XXI w. – czas, kiedy przychodzi nam zmierzyć się z konsekwencjami walk feministek o równouprawnienie. O noszenie spodni, karierę zawodową i równe z mężczyznami zarobki. Ale co z tradycyjną rolą kobiet? Co z zajmowaniem się domem, opieką nad dziećmi, sprzątaniem czy gotowaniem? Kto w sytuacji, kiedy matka realizuje się zawodowo, przejmuje obowiązki, o których nie da się przecież zapomnieć? Mężczyźni? Ojcowie? A i owszem, coraz częściej możemy zaobserwować nowy model rodziny – kobieta w pracy, a mąż w domu. Zamiana ról niewątpliwie ma swoje konsekwencje – panie zamieniają się w jędze, które biorą na siebie zbyt wiele zobowiązań, a panowie? Tytułowi dranie na kanapie? Miałam okazję czytać „Jędzę w domu” Cathi Hanauer, w której wypowiadały się współczesne kobiety, które zmagają się z nowym modelem rodziny, który coraz częściej możemy zaobserwować w społeczeństwie. Raz za razem ktoś decyduje się na związek partnerski, równe dzielenie obowiązków zawodowych i tych związanych z domem i dziećmi. Czasem rozwiązanie to wypala, czasem nie, co mogliśmy zauważyć w „Jędzy w domu”. Ale co z mężczyznami? Jak oni zapatrują się na ten nowy model, który zaczyna spychać ich do dziecięcych pokoi i kuchni wypełnionej brudnymi garami i bulgoczącą na kuchence zupą? Właśnie dlatego powstał ciąg dalszy, a raczej przeciwieństwo „Jędzy…”, czyli „Drań na kanapie”, w którym to mężczyźni zabierają głos w tej jakże istotnej sprawie. Tym razem spotykamy się z 27 facetami, którzy wypowiadają się nie tylko na temat nowego modelu rodziny, ale również wolności, ojcostwa, zdrady i rozwodów. Myśląc stereotypowo, wydaje nam się, że to niemożliwe, żeby mężczyźni otwierali się przed publicznością ukazując swoje głęboko skrywane emocje. Przecież faceci są prości jak budowa cepa, więc gdzie tu opcja na gadanie o uczuciach? Oj, mylicie się w swoim bardzo błędnym myśleniu. To, że na co dzień mężczyźni się nie uzewnętrzniają, nie znaczy to, że nie myślą i nie czują. Tutaj mamy świetny dowód na to, że jednak tak jest, bo wypowiadający się w publikacji mężczyźni opowiadają o swoim życiu z niebywałą szczerością i wrażliwością, która zaskakuje. Mój ulubiony tekst, który zadziwił mnie męską uczuciowością, był tekst Elwooda Reida „Nie chciała Wrażliwego Faceta New Age – chciała mnie”. Jednakże znów pojawia się ten sam problem, który pojawił się w przypadku „Jędzy w domu”. Otóż trudno odnieść realia przedstawione w książce, do tych naszych polskich, zupełnie odmiennych. Bo po pierwsze, model rodziny, w którym to kobieta zarabia, a mężczyzna zajmuje się domem, wciąż jest naprawdę rzadki, przede wszystkim przez to, że nie możemy sobie pozwolić na to, by tylko jeden małżonek pracował – większości społeczeństwa nie stać na taki luksus. A po drugie, w książce w głównej mierze wypowiadają się reporterzy, redaktorzy i freelancerzy, którzy mogą pozwolić sobie na pracę w domowym zaciszu (bądź chaosie) – ilu Polaków pracuje w domu, zarabiając na zleceniach, które napływają nieregularnie? Jak na moje oko, niewielu, przynajmniej w moim bliższym i dalszym otoczeniu. To trochę ujmuje na wartości publikacji, gdyż nie jesteśmy w stanie odnieść jej do własnego życia i do polskich realiów. Tak więc czyta się przyjemnie, owszem, ale z chęcią przeczytałabym takie publikacje, zarówno wypowiedzi kobiet, jak i mężczyzn, w wersji polskiej – może wtedy łatwiej byłoby nam się utożsamić z bohaterami czy wypowiadającymi się osobami. W żadnym wypadku nie żałuję, że przeczytałam zarówno „Jędzę…”, jak i „Drania…”, bo były to naprawdę wartościowe teksty, dzięki którym poznałam instytucję małżeństwa i rodziny z trochej innej perspektywy – w głównej mierze takiej, której sama nie chciałabym w swoim życiu spotkać, więc teraz wiem, czego się wystrzegać i do czego nie dążyć. Polecam, jako przyjemną, często pełną humoru i wzruszeń, ciekawostkę.

Warto sięgać po poradniki bo zawsze można w nich znaleźć coś ciekawego - wskazówkę, która w danym momencie może być na wagę złota. Warto się upewnić, że nasze dziecko rozwija się harmonijnie i że jego zachowanie nie jest niesklasyfikowanym nigdzie odstępstwem od normy. Poradnik ma przystępną formę, zawiera proste i zwięzłe rady, które na pewno pomogą w lepszym zrozumieniu naszego dziecka i lepszej komunikacji z nim.

Pani Dorota ma ogromną i rzetelną wiedzę o dzieciach. Odnoszę jednak wrażenie, że na tym temacie ta wiedza się kończy, a szkoda. Sposób wypowiadania się o rodzicach: krytyka matek i idealizowanie ojców budzi moje poważne zastrzeżenia. To nie jest styl, który do mnie przemawia. Nie od dziś wiadomo, że ten nie popełnia błędów, kto nic nie robi 😉 i że ludzką rzeczą jest błądzić… zastanawiam się do kogo skierowana jest ta książka… do świadomych rodziców raczej nie.

Dobrze czasem spojrzeć na siebie, swój dom czy ojczyznę oczami innych. Zawsze podkreślam to, że my, Polacy jesteśmy jako naród zbyt marudni, niezadowoleni, a przede wszystkim kompletnie nie doceniamy kraju, w którym żyjemy. Z całej książki najbardziej podobała mi się wypowiedź Stefana o cukierkach :)

Mądry, lecz nie przeintelektualizowany. Lekki, lecz nie trąca banałami. Zbiór opowiadań nawiązujących do dzieciństwa dzieci Pani Małgorzaty Kalicińskiej, wzbogaconych jakże trafnymi komentarzami Pana Marka Knapa-Zagóry. Całość spójna, zachęcająca do zastanowienia się nad różnymi aspektami życia rodzinnego, a zwłaszcza nad relacjami. Stanowi kolejny dowód na to, iż wiedzę można przekazać w interesujący sposób, bez budzenia w czytelniku poczucia winy. W zamian dostarczając wyważoną porcję humoru refleksji. Szczerość a nie krytyka. Pielęgnowanie tego, co wartościowe. Zrozumienie dla różnorodności ról pełnionych w rodzinie i wynikających z nich zadań. Pięknie ukazane uczucia. Wiele zdań godnych cytowania. Dzisiaj wybieram dwa dotyczące ról: „Kobiety nadają dzieciom niepowtarzalną tożsamość. Właśnie po to przechowują w pamięci wszystkie te smakowite szczegóły, którymi zadręczają swe latorośle do czasu, aż one same zaczną to robić własnemu potomstwu”. „Rodzeństwo uczy naprawiać relacje, doceniać ich niepowtarzalną wartość, zamiast zepsute wyrzucać do kosza i poszukiwać wciąż nowych”. A dodatkowo, a może przede wszystkim, dwie piękne wypowiedzi syna o mamie: „A moją mamę to najbardziej kocham za to, że gwiżdże na palcach i ma poczucie humoru. My się domu dużo śmiejemy”. „- Baśka, jak ty głupia jesteś. Matka nas bardzo kocha, a to, że » fuczy i huczy«, to się nazywa: PROCES WYCHOWAWCZY. Potem jej przejdzie, mówiła mi. Zobaczysz”.

Nieduża książeczka, ale bardzo bogata w treść. Ciekawostki o kocich zachowaniach, o kocim ciele, o sławnych ludziach posiadających koty. To wszystko przeplatane przysłowiami, powiedzeniami, statystykami, poradami i przede wszystkim opowiastkami i anegdotami - każda strona ciekawa! Oczywiście dla kociarzy głównie :).

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Piękna książka o sile miłości, poświęcenia i nadziei. Ukazuje, że życie osoby ze spektrum może się zmienić, być piękne jeśli ma przy sobie odpowiednie osoby - takie, które wierzą w jego wewnętrzną siłę. Nie tylko dla pedagogów, a dla każdej osoby, która potrzebuje przeczytać historię podnoszącą na duchu.

Nie jest książka, którą czyta się od deski do deski. Zawiera mądre myśli i wskazówki, zmuszą do wielu przemyśleń i refleksji. Jak przejść obojętnie obok tych słów : Człowiek, który potrafi rozmawiać z drzewem, nie potrzebuję psychiatry. Niestety sporo osób sądzi inaczej. Najpierw mnie ubawiły, wydawało mi się śmieszne. Nagle zdałam sobie sprawe znaczenia tych słów.

Ta książka napewno wywarła trwały wpływ na każdego dzieciaka, który miał ją na półce w latach '87 i więcej... Pan Henryk Sawka robił do niej grafiki, więc jako zapalony komiksiarz i wierny naśladowca Tytusa przeczytałem wszystkie rysunki od dechy do dechy, plus krótka historyjka, żeby mama uznała, że już przeczytane. Przyznam, że lezy i kusi i z pewnoscią ją wezmę kiedyś do tramwaju ,żeby się upewnić, czy warto było zostawić sobie tekst na teraz.

Chwała autorom za sążniste i ciekawe opracowanie. Nie obyło się jednak bez niedociągnięć: sporo tu chaosu, niektóre książki są aż nazbyt szczegółowo opisane pod kątem treści (sporo jest spojlerów), a skala zjawiska cenzury jest bardzo różna. Od książek, które palono (nie raz z ich autorami) na stosach po takie, które rady szkolne (często były to pojedyncze przypadki) nakazywały usuwać z list lektur. Prostuje to co nieco posłowie w wykonaniu Andrzeja Paczkowskiego, jednak w trakcie lektury nie raz ogarnia człowieka lekka irytacja. Nie mniej jednak to pozycja bardzo wartościowa, dająca szeroki obraz zjawiska cenzury. Pokazuje absurdalność wielu zarzutów stawianych wobec książek - kiedyś i dzisiaj. Bo przecież książki pali się cały czas. I choć nie ma oficjalnej cenzury - są treści, które niektórych nadal oburzają i gorszą...

Chciałem ocenić książkę... zaglądam na portal, a tu informacje na temat Andrzeja Samsona... no cóż - bardzo smutne kim okazał się autor, ale nie umniejsza to książce. Nawet bez komentarza warto przeczytać same przykładowe rozmowy dzieci z rodzicami. Po co? Żeby zobaczyć jak można rozmawiać. A ten sposób - niezależnie od tego, kim są autorzy - jest wart wprowadzania w życie.

O książce Jorge Bucay’a „Kochać z otwartymi oczami” wspomniałam już w ubiegłotygodniowej recenzji innej pozycji autora, a mianowicie „Listy do Klaudii”. Już wówczas zdradziłam, że bardzo mi się spodobała i była dla mnie swoistą lekcją. Dała mi porządnego kopa w tyłek i wytknęła mi najbardziej drażliwe słabości czy niedoskonałości mojej osobowości. Książka „Kochać z otwartymi oczami” ujęta jest w podobną formę co „Listy do Klaudii” jednak trochę udoskonaloną i uwspółcześnioną. Mamy tu do czynienia z wymianą e-maili między kobietą psychologiem terapeutą a dwoma mężczyznami, którzy w przypadkowy sposób korzystają z jednego adresu poczty elektronicznej. Laura wysyła wiadomości do swojego znajomego, z którym zamierza napisać książkę, jednak odczytuje je przypadkowy, typowy mężczyzna, który nie radzi sobie w związkach. Robert początkowo nie zawraca sobie głowy nietypowymi e-mailami, jednak po pewnym czasie postanawia przeczytać jednego z nich. W ten sposób zostaje zaintrygowany przez kobietę i choć początkowo uważa jej teksty za idiotyczne, mimowolnie zaczyna snuć na ich temat refleksję. Doprowadza to do tego, że nie może doczekać się kolejnych listów… Nieraz zaznaczałam, że związek z moim partnerem opieram przede wszystkim na szczerej rozmowie. Nie chcę przed swoją drugą połówką niczego ukrywać i tego samego oczekuję w zamian. Milczenie, skrywanie własnych uczuć bądź zamykanie się w sobie nie daje nic, albo jedynie nieporozumienia i kłótnie. Według mnie nawet najgorsza prawda jest od tego lepsza. Nie można jednak ograniczać się tylko do „a dobra powiem co myślę i koniec tematu”. Nie, to nie o to chodzi. Wyjawiając swoje pewne myśli, odkrywając przed drugą osobą własne, najskrytsze uczucia czy wreszcie rozmawiając z nią szczerze, poznajemy samych siebie. Zauważamy wówczas własne błędy, a dzięki temu mamy możliwość rozpoczęcia pracy nad nimi. Po przeczytaniu książki Jorge Bucaya „Kochać z otwartymi oczami” zdałam sobie sprawę, że czasami jednak to nie wystarcza… Jestem uparta i czasami nie dopuszczam do siebie myśli, że ktoś może mieć rację. Nie zdarza się to często, lecz takie sytuacje mają niestety miejsce. Najbardziej zabolała mnie świadomość, kiedy okazało się, że zachowuję się tak w stosunku do swojego życiowego partnera. To było jedno z kopnięć, jakie dał mi autor poprzez swoją książkę. Na przykładach, które wydarzyły się również w naszym związku, uświadomił mi ile razy nie miałam racji. Ale dzięki temu zaczęłam na to zwracać szczególną uwagę i w tym kierunku rozpoczęłam pracę nad sobą i swoim charakterem. Czasami trafiałam także na opis sytuacji, kiedy właśnie ja miałam rację, ale nie potrafiłam do końca wytłumaczyć Pawłowi o co mi chodzi. Słowa Jorge Bucay’a mi w tym pomogły i wiele sporów dzięki temu zostało między nami rozwiązanych. Wiecie, bardzo lubię książki, którym „żyję” podczas czytania. Tak było w tym przypadku. Co chwilę chodziłam do Pawła rozpoczynając rozmowę „A wiesz, w tej książce pisze o…”, „Dowiedziałam się z tej książki, o…” etc. To była dla mnie skarbnica wiedzy na temat związku i tego jak na niego może wpłynąć praca nad samym sobą. To książka, która zdecydowanie polecam każdej parze, która pragnie pracować nad swoim związkiem i relacjami jakie w nim panują. To książka dla ludzi, którzy chcą otworzyć oczy i pokochać swojego partnera takim jakim jest, a nie jego wyidealizowany przez nas przez nas obraz. [Recenzja pochodzi z http://natblue.eu/]

Słowo jest w człowieku, zatem słowo żyje, ewoluuje podlega zmianom. To jest podstawowy wniosek, jaki wyciągnęłam z lektury. Moim zdaniem wybrano bardzo trafny tytuł. Z jednej strony, książka prof. Miodka to rzeczywiście poradnik językowy, jednak napisany w sposób zrozumiały dla ogółu społeczeństwa, swobodnym, dowcipnym stylem, znanym z telewizyjnych programów prowadzonych przez autora. Z drugiej strony czytelnik zaznajamiany jest z mechanizmami ewolucji języka. Może się dowiedzieć, jak powstają i utrwalają się nowe wyrazy, prześledzić, jak, na przestani wieków zmieniało się brzmienie i znaczenie słów oraz rozumieć, dlaczego wiele z nich bezpowrotnie zniknęło ze słowników. Lektura jest przyjemna, łatwo się czyta. Niektóre z omawianych przykładów wywołują mimowolny uśmiech, inne sprawią, że podrapiecie się po głowie, lub otworzycie oczy ze zdumienia. Mnie najbardziej zaskoczyło, że „opcja” to nie to samo (ani nawet prawie to samo), co „możliwość”. Inną ciekawostką jest fakt, że do roku 1936 wyrazy takie jak żuraw, chrust, nuta, but, rura i inne pisało się przez „ó”. Przekonałam się też, że nawet polonista może się czasem pomylić (dla zainteresowanych chodzi o rozdział „Pracownice i miłośniczki”), a Rada Języka Polskiego zmienia zdanie prawie tak często, jak politycy(rozdział: „Jastrzębie – jak Turze i Koźle”). Po lekturze postanowiłam częściej szukać synonimicznych określeń, i jak to mówią „dbać o piękno mowy ojczystej”. Zauważyłam jednak, że sam autor też szczególnie upodobał sobie pewne słowo, a chodzi mi o przymiotnik „manieryczny”. Książkę napisano w taki sposób, by można ją było czytać „na wyrywki”. Z tego powodu, czytając wszystko, od początku do końca, natraficie na powtarzające się przykłady. Z początku może to nieco irytować. Po jakimś czasie przestaje przeszkadzać. Ogółem opinia pozytywna. Duży plus dla pana profesora, za otwartość na zmiany zachodzące w języku polskim. Polecam szczególnie tym, którym zasady rządzące językiem wydają się nielogiczne i bezpodstawne.

Bardzo interesująca pozycja dla polonistów i tych, których interesują polonika. Autorka bardzo szczegółowo opisuje miejsca w Paryżu związane z Polską - dzięki niej dowiedziałam się o mniej znanych faktach, np. o pomniku Adama Mickiewicza na Placu de L`Alma albo tabliczkach na kamienicach informujących, że tu mieszkał Chopin; o Hotelu Lambert, Partenonie z Marią Skłodowską czy cmentarzach z polskimi mogiłami wiedziałam wcześniej; autorka podaje także informacje jak dojechać w dane miejsce, często odwołuje się do historii, cytuje polskich pisarzy opisujących Paryż albo miejsca i osoby związane ze stolicą Francji. Z całości wyłania się obraz bardzo silnych związków polsko-francuskich w XIX i XX wieku. Trochę żal, że dzisiaj nie łączy obu narodów taka sympatia i zrozumienie.

Książka jest niewielkich rozmiarów, ale ma w sobie zawiera ogrom wiedzy teoretycznej z zakresu poczucia własnej wartości szeroko ujętej: od zachowań rodziców względem dziecka, poprzez używki, prawdziwą przyjaźń, związki dojrzałe i niedojrzałe czy spędzanie czasu wolnego z samym sobą. To tak pokrótce. Sama nie czuję, aby książka ta wzmocniła moje poczucie własnej wartości - być może ze względu na niewielką ilość działań praktycznych, które wykonałam z nią. Książka pisana jest językiem dosyć topornym. Nie czuć tutaj przyjacielskiej relacji czytelnika z autorką. Niemniej jednak myślę, że warto do niej zajrzeć - przeczytać i wystawić sobie własną ocenę... Myślę, że są osoby, którym książka może otworzyć oczy i pomóc.

Patrząc na komentarze poprzedników, mam wrażenie, że nikt nie spojrzał na rok wydania książki. W Polsce to 2008, ale oryginał, a więc treść, sposób patrzenia na kota oraz ilustracje, pochodzą z 1985 roku. Natknęłam się na nią przez przypadek na zajęciach bibliotekarskich na studiach i pożyczyłam od prowadzącej, głównie z ciekawości. Ciekawości, jak wyglądały tego typu książki, patrzące na koty z przymrużeniem oka, dawniej. Mam za sobą już lekturę kilku takich pozycji, napisanych współcześnie: "Typowy kot", seria "Jak wytresować kota" D. Ratajczaka, "Kot. Instrukcja obsługi" D. Brunnera i S. Stalla... Niezadowolonych dzisiaj przeze mnie recenzowaną starocią odsyłam właśnie do nich, znajdziecie tam aktualną i nieco bardziej merytoryczną wiedzę, z dużą dawką humoru, ale nie oszukujmy się, to są książki pisane dla pośmiania się. Jeśli poszukujecie poradnika, to polecam "Rozmowę z kotem" behawiorystki M. Biegańskiej-Hendryk oraz dowolną książkę o kotach Jacksona Galaxy, znanego kociego behawiorysty, prowadzącego program TV "Kot z piekła rodem". Nie przedłużając, przejdźmy do meritum. Książka jest bardzo króciutka, czas czytania mocno zawyżony, ale wyznacza go algorytm na podstawie liczby stron i nie uwzględnia faktu, że chyba ze trzy czwarte stron to obrazki. Nie śmiałam się w głos, przyznaję, ale żarty mnie rozbawiły. Tak naprawdę niewiele różnią się od humoru kociarzy widocznego w nowych tego typu publikacjach. W odróżnieniu od tej tutaj nowsze książki pokazują jedynie, jak bardzo zmieniła się wiedza na temat zachowań kotów, oraz świadomość samych właścicieli. Autorzy są o wiele bardziej świadomi takich spraw, jak szkodliwość usuwania pazurków czy też rzeczywista przyczyna, dla której koty wydają się wredne. Powiedziałabym wręcz, że po tej pozycji spodziewałam się o wiele bardziej zaściankowego myślenia, a kot jest tutaj przedstawiony jako pan i władca właściciela - tak jak i w dzisiejszych satyrach. Drobne zgrzyty wynikają po prostu ze zmiany myślenia - wiele elementów życia już się zdezaktualizowało. Dzisiaj koty raczej zamiast namiętnie oglądać telewizję, uwalą się na ciepłej klawiaturze komputerowej, albo przejdą się po niej, odkrywając przed właścicielem niestworzone skróty klawiszowe. Nie będą usiłowały pisać listów na maszynie, ale w internecie krążą filmiki z kotami, które wysłały szefom właścicieli mejle z przypadkowo wciśniętymi znakami. Więc czy naprawdę jest się o co oburzać? Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, książka jest dobra. Zapewnia godzinkę dobrego humoru oraz refleksję na temat tego, jak życie kociarzy pod wieloma względami pozostało niezmienne od lat, a pod innymi - uległo całkowitej transformacji. Zdecydowanie nie należy jej czytać bez świadomości, kiedy powstała treść - inaczej tej refleksji zabraknie, oraz można wziąć sobie do serca porady o żywieniu futrzaka oraz usuwaniu pazurków, które faktycznie są dzisiaj antynaukowe. Nie jest zła, po prostu trzeba być świadomym, co się czyta, i poddawać to krytycznemu myśleniu.