Żuławska tajemnica. Miriam

Ta książka na pewno jest lepsza, gdy ją sobie czytelnik przeczyta, albo gdy będzie czytał inny lektor w przypadku audiobooka, bo czytający Mateusz Drozda spieprzył koncertowo tę piękną książkę. Dawno nie spotkałam się z tym, aby czytać bez żadnego uczucia, to dziennikarz czytający Teleexpress wkłada w to więcej serca, no serio! A historia Daniela i kiedyś jego przodków mieszkających w takich pięknych okolicznościach przyrody zasługuje na inne traktowanie. Daniel po śmierci dziadka zostaje sam, generalnie jest samotnikiem, kontynuuje rodzinne tradycje, opiekuje się zwierzętami i dba o całe obejście. Ma jednego przyjaciela, miejscowego lekarza Karola. Jego spokojne życie w sumie naraz zburza przedstawiciel jakiejś firmy, który namawia go do sprzedania całego domostwa, proponując coraz większa cenę, ktoś co rusz robi na złość i zaczyna się to robić niebezpieczne, oraz pojawia się Iga. Czy w trójkę z Karolem zdołają dojść do tego, kto chce się pozbyć Daniela? Fabuła fajna, postaci fajne, opisy przyrody i zwierząt świetne, tylko to czytanie wszystko zmarnowało. Szkoda, bo ja bardzo lubię książki tej autorki.

"Sny pachnące poziomkami" to pierwsza część cyklu o walce o szczęście i realizacji marzeń, które nosimy w sercu. Dziewiętnastoletnia Lena, po śmierci ojca, musi w ciągu trzech miesięcy opuścić leśniczówkę, w której spędziła dzieciństwo i młodość. Młody podleśniczy Kamil, roztacza opiekę nad córką leśniczego. Lena wyrusza do Trójmiasta by zacząć nowe życie. Książka opowiada o życiu, radościach i smutkach młodej wchodzącej w dorosłość dziewczyny. Lekko się czyta i zaciekawia.

Po "Narzeczoną dla milionera" sięgnęłam po przeczytaniu Bibliotekarki, bo tam pojawiały się również Natasza i jej babcia, które są bohaterkami "Narzeczonej dla milionera". Bardzo byłam ciekawa ich historii. Natasza od lat pomagała swojemu partnerowi w prowadzeniu restauracji nad jeziorem Niegocin. Układało się między nimi różnie, aż pewnego dnia Natasza już miała dość obecnej sytuacji i postanowiła rzucić to wszystko i wyjechać do babci, która ją wychowywała po śmierci matki. Poznajemy również Szymona, który prowadzi firmę meblową w Elblągu. Okrzyknięty lokalnym milionerem prężnie rozwijającej się firmy, do którego wzdychają najbliższe jego pracownice. Szymon planują rozbudowę firmy i w związku z tym otwiera nabór na nowych pracowników. Natasza zgłasza się do pracy. Ich drogi w ten sposób się przecinają. Oboje z różnych światów, z różnymi priorytetami i wartościami życiowymi. Czy da się to wszystko pogodzić dla wielkiej miłości? O tym przekonacie się czytając powieść. Lekka i przyjemna lektura, która wciąga od pierwszych stron. Jest to kolejna książka autorki, której nie mogłam odłożyć na później tylko musiała dokończyć tu i teraz. Na pewno jeszcze sięgnę po powieści Wioletty Piaseckiej.

„Mennonitka i hrabia" to powieść obyczajowa. Podczas zimy hrabia Koczorowski ze stangretem i parobkiem ulega wypadkowi. Pomoc oferuje im rodzina menonitów. Gretchen, opiekuje się rannym szlachcicem. Hrabia dostrzega w niej to, czego szukał przez całe życie i zakochuje się w skromnej Gretchen, mennonitce, która żyje według surowych zasad. Hrabia uczy się kultury mennonitów, która ceni człowieka ponad warstwy społeczne. Powieść skupia się na miłości i zderzeniu dwóch odmiennych światów. Sporo w tej powieści ciekawych informacji o życiu menonitów. Bardzo mnie zainteresowała ta powieść.

Nie wiem jak autorka to robi, że po przeczytaniu jednej kartki jej powieści nie można się od niej oderwać. Niby zwykły obyczaj jakich wiele. Bohaterka przyjeżdża do małej miejscowości, poznaje jej mieszkańców, a czytelnik poznaje ich losy. Ale ta książka to nie jest zwykły obyczaj. Z jej kartek płynie do nas czysta magia. Brzmi to patetycznie ale taka jest prawda. Poznając losy bohaterów stykamy się z przyjaźnią czy miłością, ale też z bólem, cierpieniem, chorobą, a nawet śmiercią. A pomimo wszystko jest tu tyle dobra, życzliwości i wiary w istnienie lepszego świata, że to chyba właśnie jest szept anioła. Zagmatwane losy bohaterów trzymają nas w napięciu. Wraz z Oliwią pomału odkrywamy szczegóły, które zbliżają nas do rozwiązania tajemnicy, jaką w ostatnim liście przekazała jej matka. Jednak zdarzenia występujące w tej książce, choć ciekawe i nadające akcji tempa, nie są chyba najważniejsze. To co stanowi wartość nadrzędną powieści to przekazywane emocje, zawarte w nieszablonowych, pełnych dobra i empatii postaciach. Czasami wydaje się to naiwne, jak z bajki. Bo czy w realnym życiu spotyka się jeszcze takich ludzi? Ale dlatego warto chyba odpowiedzieć sobie na pytanie: "Czy wierzysz w anioły?"

"Zimowe Żuławy. Beata" to drugi tom cyklu "Żuławskie żywioły". Beata, właścicielka prowadzi pensjonat i przygotowuje się do Bożego Narodzenia. Gości osoby samotne, pragnące ciepła oferując im rodzinną atmosferę. Nawiązuje relację z cichym sąsiadem, Kacprem, który pojawia się w życiu Beaty jako kurier, a z czasem staje się kimś ważniejszym. Powieść jest mocno osadzona w nastroju przedświątecznym, gdzie trwają przygotowania do świąt, pieczenie ciast, robienie stroików i dekoracji, a wszystko otula magia świąt. Jest to piękna, ciepła powieść zbliżająca czytelnika do magicznych świąt.

Wciagająca historia o młodej dziewczynie - Nastce, która pracuje jako managerka w klubie a marzy o własnej restauracji. Poznajemy też mamę Nastki, zimną i stoicką kobietę sukcesu, która stoi na czele firmy kosmetycznej. Kiedy umiera dziadek Nastki, jej matka początkowo chce odrzucić spadek po nim - dom i ogród. Nastka wtedy puszcza wodze fantazji... a dlaczego w takim razie ona nie miałaby przyjąć spadku po dziadku? To otworzyło jej by okno możliwości na spełnienie własnych marzeń, miałaby kapitał na wkład własny na restaurację.... Niestety, plany biorą w łeb. Jak sobie poradzi Nastka? Czy jej chłopak ją wesprze? Niestety nie dowiemy się wszystkiego... końcówka to zaproszenie do drugiego tomu.

Autor Paulina Molicka Tytuł Księgarenka na Miłosnej 🩵Jestem po lekturze i pod wielkim wrażeniem napisanej historii. Ola skromna,cicha i bardzo wrażliwa osoba osamotniona bo życie miało swój plan.Trauma, strata obojga rodziców jest cieżarem samotności,ale dziewczyna ma wsparcie przyjaciółki i w sumie każdego kto staje na jej drodze.Ulubione zajęcie,praca w Księgarni na Miłosnej staje się być zagrożone po tym jak miejsce zmienia właściciela.Co los szykuje Oli?Kogo postawi na jej drodze ,co wniosą w jej życie osoby które napotka? 🩵Lektura bardzo mnie użekła,jest delikatna a porusza tyle ważnych tematów,choćby problem codzienności matek i ich dzieci z niepełnosprawnoscią,relacji rodzic dziecko i dźwiganie bagażu doświadczeń składanych w plecaku,nauka otwierania okna na uczucie i budowania relacji z drugim człowiekiem.To bardzo mądra książką,która zapamiętam. 🩵Kim okaże się być tajemniczy elegant,który podsuwał Oli mądre myśli? Piękny motyw życzliwości i udzielania pomocy ,czasami drobny gest może wyciągnąć kogoś z dołka.Wspaniałe akcje harytatywne,aukcje na szczytny cel,zwykła herbata i rozmowa z kimś kto wysłucha,wesprze dobrym słowem,bądź nocne zwierzenia lub pobudka w awaryjnym miejscu to wszystko nadaje życiu sens.Troska innych o ciebie daje szansę że świat o tobie pamięta.Znam zakończenie histori i choć zaskoczyło mnie to jednak wiem ,że jest cudowne. 🩵Warto otaczać się życzliwymi osobami i siać to dobro bo nigdy nie wiesz kto stanie obok,z jakim plecakiem doświadczeń i otworzyć się na nowe wschody słońca. 🩵Dziękuję za wspaniałą,ciepła,pełną nadziei historię, Księgarenka na Miłosnej to takie moje miejsce.

Madera. Musicie najpierw dowiedzieć się nieco więcej o tym niesamowitym miejscu na kuli ziemskiej. To portugalska wyspa położona na Oceanie Atlantyckim, często nazywana „wyspą wiecznej wiosny” ze względu na łagodny klimat przez cały rok. Jej stolicą jest Funchal, gdzie koncentruje się życie turystyczne i kulturalne. Wyspa słynie z niezwykle zielonych krajobrazów, stromych klifów i górskich szlaków, w tym popularnych tras wzdłuż tzw. lewad (kanałów irygacyjnych). To idealne miejsce dla osób lubiących naturę, trekking i spokojny wypoczynek. Madera jest też znana z lokalnego wina (wino madera), egzotycznych ogrodów oraz spektakularnych widoków, szczególnie z punktów takich jak klif Cabo Girão. Dzięki dobrym warunkom pogodowym można ją odwiedzać praktycznie o każdej porze roku. Już z samego opisu tego miejsca człowiek, który kocha podróże, z chęcią spakowałby się i ruszył w świat. Jednak nie zawsze jest to możliwe, tym bardziej cieszyłem się na myśl, że przeczytam Madeirę autorstwa pani Jolanty Kosowskiej. Pani Jolanta pochodzi z południowej Polski, z Opolszczyzny, ale sporą część życia spędziła we Wrocławiu na Dolnym Śląsku. Związana była także z niewielką Sobótką, miejscowością położoną u stóp Ślęży na Przedgórzu Sudeckim. Z zawodu jest lekarką, absolwentką Akademii Medycznej we Wrocławiu, a obecnie mieszka w Dreźnie w Niemczech, niedaleko granicy z Polską. Gdy spojrzymy na okładkę, ta od razu pokazuje nam piękno wyspy. Kamienista plaża, górski krajobraz w tle i świt (a może zachód słońca?). W tę cudowną przestrzeń wpisuje się kobieta. Nie widzimy jej dokładnie, bo stoi tyłem do odbiorcy, tuż nad brzegiem oceanu. Przygląda mu się, jakby szukała odpowiedzi na wiele nurtujących ją pytań. Tych jeszcze nie znamy, ale po opisie na ostatniej stronie okładki możemy się ich domyślać. To co?Gotowi? Ruszamy na Maderę? Rezerwujcie więc lot. Wsiadajmy i już! Julia – Polka, Filipe – Portugalczyk. Zakochani, planujący przyszłość, ślub i wspólne życie. Początek jak z bajki, ale… no właśnie. Życie pisze różne scenariusze, bo do uroczystości nie dochodzi. Oboje spędzają wieczór panieński i kawalerski na swój sposób. Ona z koleżankami, on z kolegami, nietypowo, bo na górskim szlaku w polskich Tatrach. Stamtąd, z jednego ze szczytów, wysyła wiadomość do ukochanej. Jest to zdjęcie wschodu słońca, a potem znika bez śladu. Dramat młodej kobiety sprawia, że Julia postanawia wyruszyć do Portugalii, na Maderę. Chce tam spędzić ostatnie chwile w miejscach poznanych dzięki Filipe, a potem… popełnić samobójstwo. To niesamowicie piękna, trzypokoleniowa powieść, gdzie poznajemy również rodzinę zaginionego chłopaka. Jolanta Kosowska, oprócz niebanalnej fabuły, znakomicie łączy tradycje lokalne, kulinaria oraz piękno krajobrazu z trudną historią Any, Brena, Alberta i ich rodzinnych problemów. Jak w tym wszystkim odnajdzie się Julia? Książki Jolanty Kosowskiej bardzo cenię i tę kolejną polecam z całego serca do przeczytania.

Ta historia jest przyjemna, nieskomplikowana ale ma w sobie odrobinę magii i nadziei, że cuda jednak się zdarzają. Autorka przenosi nas do małej miejscowości Kotkowo. Tu wszyscy dobrze się znają, a najważniejszym punktem jest piekarnia rodziny Kazimierczaków, gdzie prym wiodą najstarsze siostry. Główna bohaterka Stella jest samotną matką, która uwielbia stare domu a one wręcz do niej przemawiają. Wraz z przyjaciółką Aldoną wchodzi w spółkę i razem remontują stare sanatorium. Niestety jej łatwowierność i dobre serce zostają oszukane. Nagle zostaje bez pracy, na dodatek z wielkim kredytem. A to jeszcze nie koniec problemów, które na nią czekają.. Na szczęście stoi za nią kochająca rodzina i mieszkańcy miasteczka. Ciepła, rodzinna historia, która otula swoim czarem i niespieszną akcją. Urokliwy strat dwór i swojski klimat a także język jakim jest napisana książka sprawiły, że nie mogłam się od niej oderwać. Już nie mogę się doczekać co czeka mnie w drugim tomie.

"Jedna kropla deszczu" to powieść o więzi międzypokoleniowej. Berenika to babcia dla Ewy która udaje się w podróż wspomnień. Wnuczka dowiaduje się wielu interesujących faktów z życia swojej krewnej. Jest sporo zaskakujących zdarzeń, jest tez oczywiście wielka miłość ale tez sporo nauki z tej retrospekcji seniorki dla wnuczki. Końcowe części czytałem nawet dwukrotnie bo wnioski trafiały w punkt. Gorąco polecam.

Tamara to spokojna,młoda śliczna dziewczyna,która w życiu swoim nie miała lekko wcześnie straciła swoją ukochaną,wspaniałą mamę dzieciństwo głównej bohaterki było ponure,smutne nie było radosne,beztroskie. Dla Ojca Tamary liczyły się pieniądze,dom i praca był wobec dziewczynki surowy,nieczuły traktował ją jak służącą,poniżał córkę Tamara nie czuła się kochana,rozumiana przez niego. Przejmującą historię otrzymałam,gdy czytałam tę życiową,emocjonalną opowieść napisała powieść Pani Anna Szczęsna bardzo interesująco,chwyciła za serce mnie,wzruszała bardzo. Niesie wiele emocji,smutku,o potrzebie kochania dziecka przez rodzica,bólu i akceptacji. Piękną,emocjonującą autorka mi zaserwowała powieść obyczajową.

Malownicze holenderskie miasteczko, do którego przyjechała na wycieczkę z przyjaciółmi Bogna nagle staje się jej bliższe dzięki tajemnicy z przed lat. Jak już ma wracać do Polski dostaje niecodzienną propozycję spisania i posegregowania porcelany. To zajęcie pozwala dziewczynie odkryć piękną lecz smutną historię delfickiej porcelany, a w zasadzie piekielnie utalentowanej malarki porcelany jaką przez stulecia miał zakład Błękitny Koliber. Wielka miłość, pasja, smutek i szczęście piękne jak porcelana, która jest delikatna oraz krucha.

Drugi tom cyklu Po tamtej stronie. Drugi i jakże udany i wciągający tom. Poznajemy dalsze losy braci Steinke – dowiadujemy się co się dzieje z Teodorem i Brunem w czasie wojny. Na poznanie losów Bruna przyjdzie nam dosyć sporo poczekać ponieważ autor skupia się na losach Teodora i jemu poświęca bardzo dużo czasu. Teodor jak to Teodor- wrogo nastawiony do Niemców, próbujący na każdym kroku pokazać swoją wrogość do nich, ciągle popada w jakieś konflikty. Pomimo, że bierze ślub z dobrze sytuowaną arystokratką to nie uspokaja się, dalej prowadzi hulaszczy tryb życia i zdradza żonę, która dla niego jest antykobieca. Na każdym kroku niestety jej to pokazuje, jest wulgarny w stosunku do niej i momentami bezczelny. Bardzo dużo miejsca autor poświęcił tym razem opisom latania Teodora i całej tej otoczce. Jak dla mnie było ich zdecydowanie za dużo ale z drugiej strony wiem, że innym czytelnikom mogło się to podobać. Przez długi czas czekałam aż autor wyjaśni losy Sary i Bruna. Oj wytrzymał mnie autor bardzo długo. Gdy wrócił do ich wątku jak dla mnie powieść zrobiła się ciekawsza. Sary niestety los nie oszczędzał, Bruno miał trochę więcej szczęścia ale niestety również wpadł w kłopoty. Poślubiając niemiecką narzeczoną, wpadł w sam środek Niemców. Wujek jego żony bardzo dobrze poznał przeszłość Bruna i dał mu jasno do zrozumienia, że będzie mu patrzył na ręce i lepiej żeby współpracował z nimi bo może źle skończyć. Bojąc się o swoją córkę i żonę w pewien sposób próbuje zapomnieć o przeszłości ale przeszłość nie zapomni o nim. Sara po ciężkich przeżyciach, w końcu ucieka z getta i chyba tylko dlatego, że los nad nią czuwa trafia do dobrych ludzi, którzy się nią zajmują i przygarniają. W końcu dziewczyna doznaje trochę spokoju i wraca do żywych. Próbuje zapomnieć o tym co przeszła ale jest to bardzo trudne tym bardziej w obliczu sytuacji, w której się znalazła. Drugi tom podobnie jak pierwszy jest bardzo dobrym tomem. Intryguje od samego początku może dlatego, że pierwszy tom kończy się w sposób nieoczywisty i pozostawia wiele pytań. Czytelnik chcąc poznać jak najszybciej odpowiedzi, sięga po kolejny tom, który wprowadza kolejne zawirowania. Cały czas nurtuje mnie pytanie czy Bruno i Sara się spotkają, czy ich losy się skrzyżują. Czekam na to jak na szpilkach. Opisy życia w getcie mnie przerażały. Wielokrotnie łza spłynęła po policzku i musiałam zrobić pauzę ponieważ opisy autora są brutalne i w żaden sposób nie koloryzowane. Brutalność Niemców nie miała granic. Ich bestialstwo, okrucieństwo, pomysły na kary przerażały momentami. Czytając takie fragmenty uświadamiałam sobie jak wielkie mamy szczęście, że nie żyjemy w tamtych czasach i nie musimy się martwić o przyszłość swoją jak i bliskich. Ta ciągła niepewność, strach o jutro była nie do opisania. My, współczesne pokolenie nie potrafimy sobie tego nawet wyobrazić. Zarówno pierwszy jak i drugi tom są powieściami po części smutnymi, wywołującymi wiele emocji. Z drugiej strony nie można się od nich oderwać bo czytelnik chce poznać losy głównych bohaterów i po cichu liczy na szczęśliwe zakończenie. Mam nadzieję, że tak właśnie skończy się trzeci tom.

"Ogród sekretów i zdrad" to piękna powieść, której akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i pod koniec lat dwudziestych XX wieku. Przenosimy się do świata pełnego rodzinnych tajemnic, intryg i namiętności. W Łabonarówce babcia Róży – Georgina obchodzi jubileusz dziewięćdziesiątych urodzin. Na światło dzienne wychodzą tajemnice i sekrety posiadłości. Matylda Korsakowska przedstawicielka ówczesnej elity wiodła niemoralne i swawolne życie. Kochała tylko siebie, pieniądze i przez swoje działania skrzywdziła wiele osób. Dwutorowość powieści sprawia, że książka zaciekawia nas od pierwszych stron.

Prosta książka z happy endem Nina natchniona kartką pocztową postanawia zmienić całkiem swoje życie i wyjeżdża na Pomorze sondami nie widzianej ciotki. Nic ją nie trzyma w rodzinnej miejscowości l, zrywa z chłopakiem i odcina się od matki. Na Pomorzu znajduje pracę w lecznicy, zaprzyjaźnia się z Anetą i przekomarza z właścicielem Norbertem, w którym później zakochuje się z wzajemnością. W między czasie remontuje domek ciotki i poznaje toksycznego Adama. W międzyczasie są wspomnienia Anity o jej związku z Dawidem , z którym ma syna , ktory odciął ją od rodziny i znajomych w przeszłości, był zdolny do wszystkiego. Adam okazał się Dawidem. Chciał pomścić Ninę i Anetę, na szczęście nie udało mu się. Książka kończy się happy endem dla bohaterów. Nina zostaje z Norbertem w pustkowie, z mamą pogodziła się, Aneta wyjeżdża na studia weterynarii z nowym chłopakiem do Szczecina.

Bardzo dobra książka. Dwie bohaterki, dwie narracje. Ten sposób przedstawienia historii bardzo mi odpowiadał. Fragmenty z Wojciechem i jego córką oraz Urszulą skrzętnie jednak omijałam, bo takie relacje się zdarzają i to nie tylko w książkach. Zamiana noworodków? Niejeden zbuntowany nastolatek o tym marzy :) Tylko co będzie, gdy z dobrego wdepniesz w gorsze? Duży plus za ciekawe zakończenie.

Sięgnęłam po tę pozycję z obawą, bo często tak jest, że powieści obyczajowe o wysokich notowaniach po prostu mnie nudzą. Ale tym razem zostałam wciągnięta i i zauroczona toczącą się opowieścią. Nie wiem czy sprawił to sposób w jaki autorka opowiada o losach bohaterów, czy też jest to umiejętność tworzenia właściwej atmosfery, ale prawda jest taka, że po prostu nie mogłam się od tej książki oderwać. Różnorodne postacie, nieszablonowe losy bohaterów, a przede wszystkim lekko magiczna atmosfera sprawia, że jest to powieść wyjątkowa. Nie ma tu zdarzeń ze sfery fantasy, ale jest magia, taka której chyba każdy chciałby doświadczyć, pozwalająca wierzyć, że i nam może uda się dosłyszeć szept anioła we właściwej chwili. Wiara w istnienie tych aniołów między ludźmi nadaje tej książce pewną magnetyczną siłę. Ale przede wszystkim jest to wspaniała opowieść o zwykłych ludziach i ich zwykłych problemach, tylko opowiedziana w niezwykły sposób. I na koniec najlepsze - ta historia ma jeszcze dwie dalsze części, które pozwolą na przedłużenie przyjemności obcowania ze wspaniałą książką i jej bohaterami.

Główna bohaterka powieści, Marta — właścicielka biura podróży i przewodniczka po czeskiej Pradze — w jednej chwili traci grunt pod nogami. Jej związek rozpada się w bolesnych okolicznościach, a mężczyzna, z którym wiązała przyszłość, nagle znika z jej życia. Paradoksalnie to właśnie wtedy jej kariera zawodowa zaczyna nabierać rozpędu, głównie dzięki wsparciu wiernej przyjaciółki Aleny oraz jej barwnej, nieco ekscentrycznej babci Sofii. To właśnie postać starszej pani wprowadza do historii element lekkości i subtelnej gry z losem — Sofia, przekonana o swojej misji „prostowania ludzkich dróg”, postanawia pomóc Marcie odnaleźć szczęście na własnych zasadach. W efekcie wokół bohaterki zaczyna powstawać rzeczywistość pełna niedopowiedzeń, iluzji i odgrywanych ról, w której coraz trudniej odróżnić prawdę od kreacji. Powieść ma spokojne tempo i wyraźnie koncentruje się na emocjach oraz wewnętrznych przeżyciach bohaterki. Autorka stawia na klimat, refleksję i nastrojowość, momentami zahaczając o lekko baśniowy motyw ingerencji losu w ludzkie życie. Dla jednych będzie to urokliwe, dla innych — zbyt delikatne i przewidywalne. To książka przyjemna, ale raczej jednorazowa — dobra na spokojny wieczór, bez większych emocjonalnych fajerwerków. Pozostawia po sobie miłe, choć dość ulotne wrażenie.

Trzykrotki to urokliwa powieść o dojrzałych kobietach, które po skończeniu 60 lat, pragną zdobyć Kilimandżaro. Zamiast do Afryki trafiają jednak kamperem w Alpy, śledząc wnuczkę jednej z nich. I powiem Wam, że znalazłam w tej książce wszystko, czego teraz potrzebowałam: sympatycznych bohaterów, szczyptę humoru, góry w tle, Włochy, bibliotekarę, która prowadziła bookstagrama. Pojawił się też motyw zranionej miłości, która przeradza się w obsesję. Zatem jak widać było bardzo ciekawie. Z chęcią przeczytam inne książki autorki.