Znany szum morza

Gabriela Gargaś przyzwyczaiła już swoich czytelników do emocjonalnych, wzruszających historii, które na długo pozostają w sercu. "Kiedyś się odnajdziemy" to jednak powieść, która porusza jeszcze głębiej, a wszystko to przez tło historyczne. To historia o miłości, stracie, poszukiwaniu siebie i korzeni, a wszystko to na tle wojennej zawieruchy, która odciska piętno na pokoleniach. Nie mogłam przejść obojętnie obok tak silnie oddziałujących opisów wojennej rzeczywistości. Mieszają się one z emocjami bohaterów w sposób, który uderza prosto w serce. Niektóre sceny były dla mnie tak przejmujące, że musiałam robić przerwy w lekturze, by ochłonąć. Jednak to właśnie ta intensywność sprawia, że powieść jest tak autentyczna.

Główną bohaterką książki jest Marianna Palińska. Młoda lekarka, która wraca do powojennego kraju z rekonwalescencji w Szwecji. Dziewczyna przeżyła piekło obozu Ravensbruck, eksperymenty medyczne, utratę bliskich i przyjaciół. po wojnie. Wraca do Polski by odnaleźć brata. Jednak nie wszystko układa się po jej myśli... Z wojennej zawieruchy nie wszyscy wyszli cało, trudno odnaleźć ocalałych... Kobieta angażuje się w pomoc potrzebującym w szpitalu, ale także swojej przyjaciółce Gracie. Pomaga jej również w odszukaniu rodziny. Maria poprzez próbę pomocy i zrozumienia losów innych ludzi chce odzyskać wiarę w siebie, w dobro i człowieczeństwo. Lakoniczny opis z okładki nie specjalnie zachęcił mnie do sięgnięcia po tą publikację. dobre rekomendacje od Czytelników zrobiły swoje. Piękna historia o tolerancji, rozliczeniu się z przeszłością i budowaniu nowego życia, a wszystko to na tle II wojny światowej i podnoszącej się ze zgliszcz Europie. Wielkim plusem książki są prawdziwe losy osób, które przeżyły wojenne piekło i walczyli o każdy nowy dzień.

Okazuje się, że stary mebel potrafi "zaczarować" nowego właściciela w takim stopniu, że zechce poznać nie tylko jego historię, ale też historię jego właścicieli. Okazuje się także, że te poszukiwania potrafią uzdrowić lęki przeszłości, oczyścić umysł i pomóc w uporaniu się z traumą.... To właśnie przydarzyło się Basi, która zmaga się z demonami przeszłośc. Trafia do niej szafa, a wraz z nią szansa na odmianę losu - czy dziewczyna odważy się z niej skorzystać? Czy będzie wolała jednak zamknąć drzwi i wieść życie jak dotychczas? Pani Waszut umiejętnie splata teraźniejszość z przeszłością; szuka związków między nimi i tka piękną historię pełną miłości, bólu, strachu oraz nadziei....

W tej części historii autorka przenosi nas do życia Gabrieli – kobiety, która dorasta w cieniu rodzinnych tajemnic i niepełnych opowieści o przeszłości. Choć Kresy są dla niej tylko mitem przekazywanym przez matkę i babkę, to właśnie brak prawdy o ojcu staje się początkiem jej wewnętrznego rozpadu. Książka mocno zmienia ton – z rodzinnej sagi przechodzi w historię o emocjonalnym zniewoleniu i relacji, która zamiast dawać oparcie, odbiera poczucie bezpieczeństwa. Najbardziej uderza tu psychologiczny wymiar opowieści: stopniowe zamykanie się bohaterki w strachu i bezsilności. To nie jest łatwa lektura. Autorka pokazuje, jak przeszłość i rodzinne sekrety mogą rzutować na kolejne pokolenie, ale też jak trudno wyrwać się z kręgu przemocy i milczenia.

Obłędna książka, dosłownie. Przeczytałam w jeden wieczór, nie mogłam się oderwać. Może i to jest nierzeczywiste, trochę naciągane, ale nikt z nas nie wie jakby się zachował w danej sytuacji, w danym momencie swojego życia. Dlatego nie ma co oceniać głównej bohaterki, wszystko jest sumą naszych doświadczeń, wrażliwości i podatności. Ja polecam.

Ta powieść nie idzie na skróty i nie udaje lekkiej historii „na chwilę”. Magdalena Majcher zabiera czytelnika w opowieść, która zaczyna się niewinnie – od młodości, planów i zwyczajnego życia Marcjanny – a potem brutalnie zostaje przecięta przez wojnę. Najmocniej działa tu kontrast: beztroska codzienność kontra nagłe wykorzenienie i konieczność zaczynania od zera. W tle pojawia się też historia ludzi zmuszonych do opuszczenia swoich stron i szukania nowego miejsca do życia, co nadaje książce bardziej uniwersalny, historyczny wymiar. To nie jest historia „ładna” w oczywisty sposób – raczej taka, która zostawia ślad i każe się na chwilę zatrzymać. Wątki rodzinne, utrata bezpieczeństwa i budowanie życia od nowa w okolicach Ustronie Morskie sprawiają, że całość ma w sobie dużo emocji, ale bez przesadnego patosu. To jedna z tych książek, które czyta się powoli – nie dlatego, że są trudne, tylko dlatego, że nie chce się ich kończyć zbyt szybko.

Wielki szacun dla autorki za autentyczne słownictwo z czasów wojny oraz bogatą wiedzę nt. zwyczajów i życia codziennego na wsi. Niezwykle smutne jest przekonanie głównej bohaterki, że los wiejskiej kobiety jest ciężki, bezlitosny, a ona całkowicie zdana na męża, który z reguły pije i bije. Książka porusza i pozwala docenić to, jak bardzo odmienne jest życie współczesnej kobiety.

Z przyjemnością ją przeczytałam - ciekawa fabuła, która przenosi nas na połowę akcji do francuskiej krainy zamków i tajemnic 🤩 niemęczącą, bez przesadnej sielanki, ale w takim tonie, że da się lubić bohaterów i można poczuć się cichym obserwatorem zdarzeń 🥰 polecam 😉

Pierwszy tom cyklu "Grzechy Modości." Czas akcji - lata siedemdziesiąte ubiegłego wieku. Miejsce akcji - Bydgoszcz Główni bohaterowie to Rodzina Trzeciaków. Seniorzy Leon i Franciszka i ich dzieci: Tymoteusz, Kazimierz. Agata i Eugeniusz. Codzienne życie, troski. na tle sytuacji politycznej w Polsce. Postacie mają różne cele w życiu. Doskonale ukazane realia życia w tych latach. Dobra kreacja bohaterów, wciągająca historia. Polecam.

"Może za bardzo się przejmowała? Cudze dziecko to przecież nie choroba ani nie wielki pająk w mieszkaniu. To tylko mały człowiek, z którym nie bardzo chciała mieć do czynienia." Nadia, projektantka wnętrz, kobieta sukcesu, dla której pasja stała się pracą. Zawsze marzyła o idealnym związku, ale jej partner ma 12-letnią córkę Klaudię, która jej nie akceptuje. Anita, zupełne przeciwieństwo siostry, pracuje jako manikiurzystka. Kobieta wychodzi za mąż, ale wszystko zaczyna się sypać kiedy w ich mieszkaniu coraz częściej zaczyna się pojawiać 5-letni Leoś, syn jej męża z poprzedniego związku. Nadia i Anita to siostry, których dzieciństwo nie było łatwe. Wychowane w domu bardzo wymagających rodziców lekarzy, obie od lat skłócone. Jednak coś ich łączy, każda z nich jest macochą dla dziecka swojego partnera. Siostry po wielu latach spotykają się w grupie Macochy Polska. Jest to grupa wsparcia dla kobiet, które nie radzą sobie z rolą macochy. Osoby, które należą do tej grupy opowiadają na spotkaniach swoje historie. Nie jest to łatwe bo każda z nich nienawidzi dziecka partnera, z którym musi przebywać i czasami wręcz się nim zajmować. Czy ta trudna sytuacja pomoże siostrom w ich wspólnych relacjach? Czy siostry dojdą po latach do porozumienia? Myślę, że w dzisiejszych czasach patchworkowe rodziny nie są niczym nadzwyczajnym. A dzieci, których rodzice się rozstali i szukają szczęścia w innych związkach nie są niczemu winne. Powiem szczerze, że początkowo bardzo denerwowały mnie obie siostry i ich podejście do dzieci partnerów. Nie podobało mi się zachowanie w stosunku do nich, wulgarny język, ciągła złość i niezadowolenie wobec dzieci partnerów, które przecież były ofiarami dorosłych rodziców. Był nawet moment, że chciałam odłożyć tę książkę. Ale nie żałuję, że dotrwałam do końca bo przekonałam się, że "Macochy" to bardzo mądra i zarazem bolesna historia. To książka pełna emocji i tęsknoty za tym, co w życiu najważniejsze. Piękna i wzruszająca, dająca nadzieję w moc wybaczania. Danuta Awolusi w swojej powieści porusza sporo ważnych życiowych tematów, problemy dzieci w polskich szkołach, otyłość, odrzucenie ze względu na wygląd, molestowanie psychiczne i fizyczne w rodzinie. Tematy trudne, ale przedstawione w bardzo dostępny sposób. To też opowieść o rodzinie, niełatwych wyborach i trudnych decyzjach, o skrywanym bólu i wybaczaniu. O tym jak bardzo życie potrafi nas zaskoczyć. "Być może nie ma na świecie nic trudniejszego od przyznania się do nienawiści. Nienawiści do dziecka. Nie znam nikogo, kto by kiedykolwiek powiedział coś takiego głośno. Nigdzie o tym nawet nie czytałam."

Po prozę Marii Paszyńskiej sięgam w ciemno, gdyż wiem, że to gwarancja udanej lektury, w której interesująca akcja najczęściej rozgrywa się na tle bardzo dobrze ukazanych wydarzeń historycznych. Nie inaczej było w przypadku „Dwóch świateł”, powieści, której akcja rozgrywa się przede wszystkim podczas II wojny światowej. Wcześniej jednak, w latach 30. minionego wieku, poznajemy dwie warszawskie rodziny. Polski profesor, nauczyciel muzyki, z zapałem udziela lekcji żydowskiej uczennicy. Wkrótce młoda, utalentowana dziewczyna popada w życiowe tarapaty i rodzi syna. Jak się okazuje, chłopiec ma wyjątkowy słuch, ale ten talent ujawnia się w pełni w tragicznych okolicznościach – gdy wraz z matką, ojczymem i babcią trafia do getta. Losy małego Roberta, przyszłego wielkiego pianisty, wiążą się ściśle z perypetiami jego pierwszego nauczyciela. Robi to ogromne wrażenie na czytelniku, tym bardziej, że autorka opisała autentyczną historię. Jest to, oczywiście, zbeletryzowana wersja, uzupełniona o literacką fikcję i wyobraźnię pisarki, ale i tak zapisuje się trwale w pamięci odbiorcy. Maria Paszyńska przekonująco, wiarygodnie ukazała wojenna Warszawę, zwłaszcza rzeczywistość w getcie i Powstanie Warszawskie. Opisy autentycznych wydarzeń, nawet jeżeli są krótkie, wstrząsają do głębi (np. fragmenty dotyczące piekła Zieleniaka). Czytałam „Dwa światła” z zainteresowaniem i dużymi emocjami. To historia, o której na pewno będę długo pamiętała. Warto ją przeczytać.

"Wybór Julianny" to drugi tom cyklu "Dziedzictwo rodu". Dalsze losy bohaterów poznanych w "Przekroczyć rzekę." Akcja jest dynamiczna i zmienna. Toczy się dwutorowo, dotyczy losów tytułowej Joanny u schyłku XVIII wieku i jej potomków na poczatku XX wieku. Czas akcji zmienia się w kolejnych rozdziałach. Osobiście trochę mi to przeszkadzało, wolałabym aby akcja dotyczyła dziejów Joanny bez przerwy. Dużo tajemnic kolejno odkrywanych. Choć książki historyczne nie są przeze mnie najchętniej czytane, ta mnie wciągnęła.

Edyta Świętek to popularna autorka skupiająca się na tworzeniu powieści obyczajowych z wątkami romantycznymi czy też z historią w tle. „Dom lalek” jest naszym pierwszym papierowym spotkaniem. Anita to niedoceniana szara myszka z niską samooceną co ma podstawy m.in. w jej wyglądzie czy trudnościach społecznych. Jednak zajmuje się zawodem, który wymaga dużej pewności siebie - jest trenerem personalnym. Pewnego dnia poznaje Mikołaja, mężczyznę idealnego. Pozornie. I znów wpadamy w schemat? Nic bardziej mylnego. Historia, w której nie wszyscy są lśniący, piękni i bogaci. Tutaj przoduje brzydota nie tylko zewnętrzna, ale także wewnętrzna. Pojawia się motyw prześladowania. Dodatkowo autorka szarpnęła się na poryte zakończenie co skutkowało u mnie niekontrolowanym wybuchem śmiechu. W trakcie czytania również podśmiechiwałam. Przyjemna lekka lektura, która jest idealną odskocznią od trudnych tematów. Bardzo dobry pomysł na historię, świetne wykonanie z efektem wow. Dasz się zaskoczyć?😏

Druga część, podobnie jak pierwsza, pełna emocji, zarówno złości jak i wzruszeń. Można ją potraktować jako poradnik życia o silnej więzi z byłą rodziną , mimo że stworzyło się już nowy związek. Nie idzie od tego uciec. W tym przypadku współczułam obu żonom, byłej i obecnej. Książka bardzo przypadła mi do gustu.

Z początku sceptycznie podchodziłam do tej książki, nie wiedziałam czego się spodziewać, a i pierwsze strony nie ułatwiały mi zadania, ponieważ zwyczajnie nie mogłam się tutaj, w tej historii odnaleźć. Jednak przebrnęłam i z każdą stroną czytało mi się co raz lepiej. Co prawda w połowie domyśliłam się zakończenia, ale to nie zmieniło faktu, że przyjemnie mi się czytało do końca. Na plus bardzo ciekawy temat, taki niebanalny, jakim jest poszukiwanie biologicznych rodziców.

„Dzień kobiet” Gabrieli Gargaś to piękna i poruszająca historia, pełna emocji, ciepła oraz refleksji nad życiem i miłością. Autorka w niezwykle subtelny sposób ukazuje różne oblicza kobiecości, siłę przyjaźni oraz tęsknotę za prawdziwym uczuciem. Miłość przedstawiona w tej książce jest delikatna, ale jednocześnie głęboka .Taka, która wzrusza i pozostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To opowieść o codzienności, marzeniach i o tym, że każda kobieta zasługuje na szczęście.

Nie jest to zła książki...zgadzam się, że zdecydowanie przegadana i rozwlekła, ale wypełniona emocjami. To książka, ktora pięknie pokazuje jak duże znaczenie mają dla nas korzenie...poczucie przynależności...przodkowie i ich historia. Nikt nie jest samotną wyspą!

Mocne przeżycie literackie. To ta książka, po przeczytaniu której człowiek siedzi i patrzy się w dal próbując przetrawić to, co przeczytał. Cztery pokolenia, cztery kobiety i cztery tak bardzo różne historie, a każda z nich wciąga czytelnika do środka. Bardzo dokładne opisy czasów i warunków, w jakich przyszło żyć każdej z kobiet sprawiają, że czytelnik dosłownie przenosi się w czasie i czuje, jakby był tam z nimi. Rozwiązanie zagadki relacji między matką a córką w każdym z pokoleń okazało się bardziej złożone niż się wydawało z początku i tego właśnie oczekiwałam jako czytelnik. Ta książka na pewno długo zostanie w mojej pamięci.

"On nie oddał się całkowicie, on nie był szczery. Na początku chciał nawet uwierzyć, że tak może być. Zanurzył się w tym śnie, o sobie i o niej. Sen nie trwał długo. Nie mógł pociągnąć jej za sobą na dno. Nie zrobił tego ani żonie, ani córce, tym bardziej nie mógł tego zrobić jej. Kobiecie marzeń. Nie zasłużyła sobie". Lena i Kamil poznają się na lotnisku. I w tym momencie chyba żadne z nich nie podejrzewa, że ta znajomość przerodzi się w coś więcej. Ale los zgotował im niespodziankę .... lecą tym samym samolotem i spotykają się w tym samym hotelu. Dwoje dojrzałych ludzi z dużym życiowym bagażem, rozumieją się bez słów i świetnie się uzupełniają. Spędzają razem cudowny tydzień wakacji, a ich przypadkowa znajomość przeradza się w coś więcej. Wspólne dni i noce, cudowne i upojne chwile, ale urlop się kończy i przychodzi moment rozstania. Lena liczy na dalszy ciąg znajomości, ale telefon Kamila milczy. Dlaczego? Trochę obawiałam się tej lektury bo pierwsza książka tego autora, którą czytałam nie przypadła mi do gustu. Ta mnie zaskoczyła i bardzo mi się podobała, a szczególnie jej pierwsza część. Autor pięknie pokazał miłość i namiętność dwojga dojrzałych ludzi. Druga część troszkę mnie nudziła, za dużo było w niej przemyśleń. Jednak ogólnie historia bardzo ciekawa, pełna emocji, zaskakujących zwrotów akcji i tajemnic. Piękna opowieść o dojrzałym uczuciu, trudnych wyborach i przewrotności losu. I zakończenie, które bardzo mnie zaskoczyło. Polecam

."..przypomniał dorosłym, jak powinni traktować dzieci: darzyć je uczuciem za to, kim już są, i szacunkiem za to, kim mogą się stać. A dzieciom powiedział, że nie mogą zostawić po sobie świata takim, jaki jest."⠀ ⠀ "Księga Arona" to książka inna niż czytane do tej pory o wojnie. Inna bo napisana z perspektywy dziecka i może nie mam tam wielkich słów, ale jest wiele emocji, które tylko od dziecka wyjść mogą. ⠀ Aron to ośmiolatek, który wraz z rodziną przeprowadza się do Warszawy. Miał to być dobry plan na lepsze życie. Ojciec podjął prace w fabryce, a sam bohater znalazł przyjaciela. Niestety, wszystkie plany zostają podeptane przez wojnę. Czasy są ciężkie, a Aron żyje w murach getta. Kradzieże i strach to normalna kolej rzeczy. Poznając nowych kolegów, poznaje również prawo ulicy. Jednak jego dzieciństwo kończy się wraz ze śmiercią rodziców. Wtedy pozostaje pustka, na szczęście tylko przez chwilę, bo światełkiem w tunelu okazuje się być Janusz Korczak. Mężczyzna, który zmienił świat ‐ świat najmłodszych sierot. ⠀ Zawsze kiedy na głównym planie pojawia się wojna, pojawiają się duże emocje. Są one jeszcze większe, kiedy pojawiają się dzieci. Tak było i teraz. Fajnie została tu przybliżona postać Korczaka, którą pewnie kojarzy większość. Dobrze, że w końcu książka została przeczytana.