Zły kadr

Sięgając po „Flashback” nie spodziewałam się, że ta historia aż tak mną zawładnie. Autorzy, którzy dali się już poznać czytelnikom z mrocznych i bezkompromisowych opowieści, tym razem połączyli siły, by stworzyć coś, co wykracza poza ramy zwykłego thrillera. To niezwykle intensywna mieszanka thrillera psychologicznego z duszno poprowadzonym wątkiem sensacyjnym, która od pierwszej strony otula czytelnika mrokiem i niepokojem. Fabuła zawiązuje się wokół dramatycznego odkrycia w opuszczonym magazynie, gdzie detektyw Zoe Brown odnajduje Iana Fella, mężczyznę pokrytego krwią, który nie pamięta absolutnie nic ze swojej przeszłości. Ta amnezja staje się osią narracji, wokół której autorzy tkają misterną sieć intryg, kłamstw i listów od tajemniczego m0r.dercy. Akcja toczy się w atmosferze ciągłego zagrożenia, gdzie każdy krok bohaterów jest bacznie śledzony przez kogoś, kto zdaje się bawić ich cierpieniem. Główni bohaterowie to postacie z krwi i kości, targane wewnętrznymi demonami, które czynią ich niezwykle wiarygodnymi. Zoe Brown to kobieta silna, a jednocześnie boleśnie krucha w obliczu powracającej przeszłości, natomiast Ian Fell stanowi wielką niewiadomą, jego walka o odzyskanie tożsamości jest wręcz namacalna. Ich relacja, pełna niewypowiedzianych słów i narastającego napięcia, jest sercem tej książki. Książka dotyka niezwykle trudnych tematów, takich jak zawodność ludzkiej pamięci, destrukcyjna siła traumy oraz granica między instynktem przetrwania a moralnością. Styl autorów jest dynamiczny i niezwykle obrazowy, pełen emocjonalnych opisów, które pozwalają poczuć chłód piwnic i gorący oddech prześladowcy na karku. Język, choć dosadny w momentach akcji, potrafi być też subtelny, gdy w grę wchodzą uczucia, co sprawia, że lektura jest niezwykle płynna i angażująca. Największą mocą tej pozycji jest bez wątpienia atmosfera i mistrzowskie budowanie napięcia, które nie odpuszcza ani na moment. Zwroty akcji są tak gwałtowne, że wielokrotnie musiałam odkładać książkę, by po prostu odetchnąć. Szczerze przyznam, że trudno mi wskazać jakiekolwiek słabe strony, tempo jest idealnie wyważone, a mrok, w którym zanurzają nas autorzy, jest wręcz uzależniający.

Trzebież to z pozoru spokojna, niczym niewyróżniająca się wioska. Do czasu gdy las zaczyna skrywać brutalne sekrety, a pod osłoną nocy dzieją się straszne rzeczy. Społeczność staje się coraz bardziej uwikłana w mroczne interesy, a zło...nie bierze jeńców. Jedynie babka szeptucha czuje jak ono rośnie i z każdym dniem staje się coraz groźniejsze. Jednak mieszkańcy Trzebieży nie wierzą w jej proroctwa... Ile ofiar pochłonie las? I kto jest wcielonym złem? "Martwa cisza" to historia o tym, że właśnie ta tytułowa cisza jest niekiedy najgorszą zbrodnią. Zmowa milczenia i sieć tajemnic, w którą wplątują się kolejne osoby, staje się sytuacją bez wyjścia. Kto wchodzi do tego przestępczego świata, nie ma już powrotu do normalnego życia. Czy ta historia sprostała moim oczekiwaniom? O tak, i nie. Cała ta otoczka tajemniczości i mroku bardzo mi się spodobała. Takim ciekawym punktem i czymś dla mnie nowym, była babka szeptucha. Dodała ona do tej historii iskry i czegoś, bez czego cała fabuła nie nabrałaby spójności. Autorka miała ciekawy pomysł, a sam jej styl pisania tekstu bardzo do mnie przemawia. Ale...mam wrażenie, że po drodze coś się rozsypało. Zaczęłam nie do końca rozumieć zachowania bohaterów, a część wątków wydała mi się absurdalnych. Moim zdaniem niektóre z nich były wręcz zbyteczne. Zakończenie mocno przygotowuje na kolejne część tej historii i myślę, że kiedyś po nie sięgnę - z czystej ciekawości tego, w jakim kierunku potoczyło się życie bohaterów. To była dobra książka, ale zabrakło mi w niej postaci, którą mogłabym darzyć sympatią. Większość bohaterów była taka "typowa". Dziękuję tylko za babkę Eleonorę!

"Istnieją inne światy niż ten. Śmierć to nie koniec." Surowy, mroczny, przeszywający niczym zimny wiatr, groźny jak morze rozbijające się o kamieniste klify, taki jest kryminał, którego fabuła osadzona jest w nadmorskim miasteczku w południowo zachodniej Anglii. Ciało roztrzaskane na skałach, kobieta, której życie skończyło się nagle i z pewnością zbyt wcześnie. Skok z klifu czy upadek? Świadoma decyzja czy utrata kontroli? Detektyw Louise Blackwell nie wierzy w zbiegi okoliczności. Jedna tragiczna śmierć może być wynikiem sam0bójstwa, lecz dwie w takich samych okolicznościach i w krótkim odstępie czasu sprawiają, że Louise pod skórnie czuje niepokój, czuje, że to początek serii. Nic nie wskazuje na to, że kobiety się znały, nic je nie łączy, prócz jednego - listu pożegnalnego, którego treść kończy sie słowami "śmierć to nie koniec". Autor kolejny raz udowadnia, że mrok, żal, tęsknota i strach potrafią stać się idealnym narzędziem do manipulacji. Gdy ból istnienia jest tak nieznośny wystarczy wskazać drogę do celu jakim jest spokój, ulga, obietnica lepszego miejsca. Miejsca, z którego nie ma powrotu. Matt Brolly stworzył historię, która niepokoi, która pokazuje jak bardzo manipulacja może wpłynąć na decyzje i postrzeganie rzeczywistości. Dodatkowy czynnik jakim są substancje psychotyczne, może być narzędziem do zachęty, to przedstawienia zakłamanego obrazu rzeczywistości, czy złapana w pułapkę obietnicy szczęścia ofiara, ma jeszcze szansę no trzeźwy osąd? Luise staje przed trudnym zadaniem, musi powstrzymać to szaleństwo, zanim kolejna kobieta straci życie. Świetny, rasowy kryminał z ciekawym wątkiem manipulacji, który pewnie nie tylko mnie skojarzył się z sektą lub samozwańczym guru. Warto sięgnąć po tę książkę! Współpraca recenzencka @harpercollinspolska #zbrodnia #kryminał #harpercollinspolska #upadek #mattbrolly

Współpraca barterowa z wydawnictwem Muza! Jeden świat, dwie historie, ale jedno rozwiązanie. Poznajemy losy Arka i Kamila oraz Amelii i Małgorzaty – to jednak czytelnik decyduje, którą z nich odkryje jako pierwszą. Autor proponuje różne sposoby lektury: można czytać naprzemiennie po jednym rozdziale z każdej części lub skupić się na jednej historii, by dopiero potem przejść do drugiej. Wybór należy wyłącznie do nas. Historia Kamila i Arka osadzona jest w latach 90. XX wieku – młodzi przyjaciele stają się świadkami wydarzenia, którego nigdy nie powinni zobaczyć. Ten jeden dzień odciska piętno na ich dalszym życiu, niosąc długofalowe skutki. Z kolei wątek Małgorzaty i Amelii rozgrywa się współcześnie i opowiada o dwóch koleżankach, które wybierają się na tajemnicze wydarzenie. Zadaniem czytelnika jest odkrycie, co łączy obie historie. Książka porusza ważne tematy wchodzenia w dorosłość, mierzenia się z problemami rodzinnymi, dokonywania trudnych wyborów i ponoszenia ich konsekwencji. W kryminale „Czarne ptaki” Bartosz Szczygielski proponuje opowieść inną niż wszystkie – zaskakującą zarówno formą, jak i treścią. Jako czytelnicy mamy realny wpływ na sposób jej odbioru, co czyni lekturę jeszcze bardziej angażującą. Styl autora jest lekki i bardzo przystępny, dzięki czemu książkę czyta się szybko, z rosnącym zaciekawieniem. Napięcie budowane jest umiejętnie, a sposób, w jaki odkrywamy powiązania między historiami, dodatkowo potęguje atmosferę tajemnicy. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale zdecydowanie bardzo udane – pozytywnie mnie zaskoczył i z pewnością sięgnę po jego kolejne książki.

„Niespodziewany gość” to thriller psychologiczny, który od samego początku wciąga czytelnika w fabułę. Jest to moje pierwsze spotkaniem z twórczością autorki, ale na pewno nie ostanie. W luksusowej rezydencji Rokickich dochodzi do straszliwej zbrodni i to w noc wigilijną. Brutalnie zostaje zamordowane małżeństwo, a świadkiem jest ich córka Wiola. Ale coś jest nie tak i dziewczyna nie potrafi powiedzieć co się stało, co chwilę zmienia zeznania. Rok później komisarz Walenty Rudzki prosi o pomoc Alicję Nejman, psycholożkę która ma stwierdzić, czy Wiola rzeczywiście widziała tego wspomnianego tajemniczego gościa. Do czego posunie się ? Czy naprawdę nastolatka tak może postąpić ? Kolejny dobry thriller jaki w ostanim czasie przeczytałam. I kolejny motyw dzieci, nastolatków w relacjach z rodziną. Ciekawe dlaczego coraz częściej są oni bohaterami, nie koniecznie tymi dobrymi. Czy nasza młodzież i dzieci są tak bardzo zdemoralizowane ? Oby nie, a opisane wydarzenia jak i zachowania były tylko fikcją literacką. Wciągająca, napisana dobrym językiem, gdzie czytamy książkę z ogromnym zaangażowaniem. Czuć też momentami lęk i niepokój, ale to dobrze bo tak powinno być w thrillerach. Osobiście polecam.

Czy aparat może stać się przekleństwem? W świecie wykreowanym przez S.J. Lorenca fotografia to nie tylko zapis chwili, ale niebezpieczna podróż na krawędź obłędu. „Szmelc” to jedna z tych książek, które po przeczytaniu odkłada się z pewnym rodzajem lęku, zerkając niepewnie na własny telefon czy aparat leżący na półce. Poznajemy Lucjana, który pod pseudonimem „Lucy” odnosi sukcesy w Berlinie. Jego życie to uporządkowane sesje, blichtr i ucieczka od demonów przeszłości. Wszystko pęka w momencie otrzymania pocztówki od dawnego mistrza, Pawła Zmory. Powrót do Warszawy, zamiast oczekiwanego spotkania, przynosi konfrontację z pustką – mentor zniknął, a Lucy, przejmując jego mieszkanie, nieświadomie wchodzi w sam środek narastającego chaosu. To, co w tej powieści zachwyca najbardziej, to jej „zdjęciowa” struktura. Autor nie dzieli książki na zwykłe rozdziały, lecz na konkretne fotografie. Dzięki temu lektura przypomina przeglądanie starego, niepokojącego albumu, w którym obraz wyłania się stopniowo, niczym na papierze w kuwecie z odczynnikiem. Lorenc mistrzowsko buduje duszny, niemal klaustrofobiczny klimat, w którym techniczne detale pracy fotografa nadają całości niesamowitego, brudnego realizmu. Tytułowy „szmelc”, czyli stary, analogowy aparat, to w rzeczywistości milczący świadek i sprawca nieszczęść. Wątek robienia selfie tym konkretnym modelem wprowadza do fabuły pierwiastek niemal paranormalny. To właśnie w tych momentach kryminał ustępuje miejsca mrocznej fantastyce i horrorowi, a my zaczynamy zadawać sobie pytanie: czy to, co uznajemy za zużyte i niepotrzebne, naprawdę traci swoją moc? A może tylko czeka w ukryciu, by znów stać się istotnym? Muszę przyznać, że wejście w ten świat wymaga skupienia. Narracja jest gęsta, pełna niedopowiedzeń i luk w pamięci bohatera, co sprawia, że sami czujemy się zagubieni w labiryncie warszawskich kamienic. Jednak gdy mechanizm tajemnicy w końcu zaskakuje, akcja wciąga bez reszty. Granica między jawą a koszmarną wizją staje się cieńsza niż klisza, a każde kolejne odkrycie podnosi tętno. A zakończenie? Lorenc serwuje finał, który jest jak nagły błysk lampy w ciemnym pokoju – oślepia, zostawia powidoki pod powiekami i nie pozwala o sobie zapomnieć. To porażająca puenta opowieści o pasji, która przeradza się w niszczycielską obsesję. Jeśli szukacie literatury, która bawi się konwencją, nie podaje gotowych rozwiązań i trzyma w napięciu aż do ostatniego „kliknięcia” migawki – „Szmelc” jest pozycją obowiązkową. Ale ostrzegam: po tej lekturze już nigdy nie spojrzycie na stare przedmioty w ten sam sposób.

„Żywok” to horror, który stawia na klimat zamiast tanich straszaków. Gęsta atmosfera, niepokojący las i niedopowiedzenia robią świetną robotę. Tempo bywa spokojne, ale napięcie rośnie konsekwentnie. Dla fanów mrocznych, klimatycznych historii – bardzo solidna rzecz.

„Martwy sezon” to jedna z tych książek, które naprawdę trudno odłożyć - wciąga od pierwszych stron i nie pozwala złapać oddechu aż do samego końca. Autorka świetnie buduje napięcie, zamykając bohaterów w kameralnym gronie podejrzanych, gdzie każdy może być winny. Najbardziej urzekł mnie gęsty, duszny klimat oraz wszechobecny brak zaufania, który sprawia, że czytelnik sam zaczyna podejrzewać absolutnie wszystkich. Momentami książka jest jednak zbyt brutalna, co nie każdemu może przypaść do gustu. Mimo to całość czyta się genialnie - styl jest lekki, a akcja dynamiczna. Zakończenie wydało mi się nieco przekombinowane, jakby autorka chciała zbyt mocno zaskoczyć czytelnika. Mimo drobnych zastrzeżeń to zdecydowanie pozycja godna polecenia, zwłaszcza dla fanów thrillerów z klaustrofobiczną atmosferą.

„Ślady” autorstwa Pauliny Cedlerskiej (Wydawnictwo Filia, Seria Mroczna Strona) Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej. Akcja powieści rozgrywa się na Podlasiu, w okolicach granicy białoruskiej. Śledzimy trzy równoległe historie, których główną osią fabularną jest zaginięcie Ewy wraz z całą rodziną. Poznajemy wydarzenia z 1995 roku - historię Marzeny wychowującej dwójkę dzieci, z których jedno pozostaje w stanie wegetatywnym. Drugim wątkiem jest historia zaginięcia Ewy, przedstawiona z perspektywy 30 dni poprzedzających to wydarzenie. Trzecią linię czasową stanowi teraźniejszość - siostra Ewy, Monika z Mrągowa, przyjeżdża, aby przekazać policji wszystkie informacje mogące pomóc w jej odnalezieniu. To mroczna opowieść o wiejskiej społeczności Podlasia - pełna konfliktów rodzinnych i sąsiedzkich, powiązana z niejasnymi interesami przy granicy oraz lokalną legendą o wiedźmie. Wszystkie pozornie niezwiązane wątki z czasem zaczynają się ze sobą splatać, tworząc spójną i intrygującą całość. Każdą perspektywę śledzi się z dużym napięciem, chcąc odkryć prawdę o przeszłości i zrozumieć, jak wpływa ona na teraźniejszość. Największe wrażenie zrobił na mnie wątek wiedźmy - niejednoznaczny, niepokojący i celowo pozostawiony w sferze niedopowiedzeń. Do samego końca nie otrzymujemy jednoznacznej odpowiedzi, co tylko potęguje atmosferę grozy. Jej wątek jest tak dobry bo symboliczny, emocjonalny i niedopowiedziany. Bardzo doceniam wplątanie grę z folklorem lokalnym. Najmniej angażujący wydał mi się wątek Moniki, choć i on miał swoje bardzo dobre momenty - szczególnie przy kluczowych odkryciach związanych z zaginięciem Ewy. Zaskoczył mnie również zwrot akcji związany z działaniami policji - zupełnie się go nie spodziewałem. To moja trzecia książka tej autorki (wcześniej czytałem „Puste miejsce” oraz „Punkty przecięcia”) i zdecydowanie najlepsza z dotychczasowych. Fabularnie jest najbardziej dopracowana, a zakończenie - wręcz perfekcyjne. W przeciwieństwie do wielu thrillerów, gdzie napięcie opada po rozwiązaniu zagadki, tutaj utrzymuje się ono niemal do ostatniej strony, głównie dzięki częściowo otwartemu zakończeniu i pozostawieniu niektórych wątków bez jednoznacznego wyjaśnienia. To właśnie za takie nieoczywiste, działające na wyobraźnię historie można pokochać literaturę. „Ślady” to bardzo dobry thriller, który zapewnia kilka angażujących wieczorów z lekturą. Najlepiej czytać go podczas burzy, przy jednym, skromnym źródle światła - wtedy atmosfera wręcz wylewa się spomiędzy stron, przyspieszając tętno czytelnika. Moja ocena: 8/10. Zdecydowanie polecam, szczególnie fanom mrocznych historii osadzonych w podlaskich lasach.

Muszę przyznać, że miałam problem by wgryźć się w tę lekturę, ze względu na współczesny młodzieżowy język. Ale gdy już się oswoiłam ze sposobem pisania to ta historia mnie porwała i rozbiła. To opowieść zupełnie inna od tych czytanych przeze mnie, to zło w czystej postaci. Sandra to dziewczyna z prowincji, która marzy o wielkiej karierze modelki. Niestety stolica potrafi postawić na piedestale ale też brutalnie z niego zepchnąć. Sława, blask fleszy ale też półświatek, przemoc, używki to codzienność Sandry, która marzyła o lepszym życiu. Nikt nie jest kryształowy a w pogoni za marzeniami można się zatracić. Gdzie tak naprawdę przebiega granica dobra i zła? Kiedy nie ma już powrotu? To mocna, brutalna historia, która wstrząsa i nie daje o sobie zapomnieć. Polecam fanom mocnych historii.

Tajemnicze zaginięcie pięcioletniego chłopca wywołuje zrozumiały niepokój. Gdzie jest Mykota? Kto odpowada za Jego zniknięcie? W jaki sposób i przede wszystkim dlaczego zaginął? Tu liczy się każda minuta. Pełna mobilizacja służb mundurowych. Uruchomiony Child Alert- pojawia się wiele pytań, niestety zbyt mało odpowiedzi. Kolejne pojawiające się tropy wydają się prowadzić donikąd. Trudno się zatem dziwić, że dla Kamila Łozińskiego, jednego z redaktorów legnickiego portalu internetowego, mającego doświadczenie w dziennikarstwie śledczym nabytym w Warszawie, rozwikłanie tej jakże skomplikowaną sprawy staje się priorytetową sprawą. Finał jest jeszcze bardziej tajemniczy niż cała fabuła. Pozostawia czytelnika z kolejnymi pytaniami bez odpowiedzi. o książka o systemie, który zawodzi, o ludziach, którzy patrzą tylko na własny zysk i o dziennikarzu, który nie potrafi odpuścić, nawet gdy wszystko wskazuje na to, że happy endu nie będzie. Po tej lekturze na pewno sprawdzicie dwa razy, czy drzwi do Waszych domów są dobrze zamknięte.

"Pod skórą" Ludwika Lunara to trzeci tom cyklu z Emilem Grabem. Były prokurator odsiaduje wyrok w więzieniu, gdzie otrzymuje tajemniczy gryps. Mimo ograniczonych możliwości próbuje rozwikłać związaną z nim zagadkę. Nie spodziewa się jednak, jak mroczne będą fakty, do których dotrze, nie wie też, ile zła kryje się w nim samym. Powieść jest pod wieloma względami wymagająca. Została skonstruowana z licznych wątków, które łączą się ze sobą, ale ich śledzenie wymusza na czytelniku duże skupienie. Jeśli ktoś planuje zapoznać się z całą serią, warto zachować kolejność książek (żałuję, że tego nie zrobiłam 😉). Wyzwanie stanowi również przygnębiający klimat tej historii. Przyznam, że nie spodziewałam się, że niektóre sceny będą tak drastyczne. Moralna znieczulica i wynikające z niej kontrowersyjne decyzje postaci, skądinąd ciekawie wykreowanych, przyprawiły mnie o gęsią skórkę. Akcja jest dynamiczna i nim zdążyłam uspokoić emocje, pojawiały się kolejne napięcia. W stylu autora dostrzec można dużą precyzję, która pozwala mu tworzyć opisy zwięzłe i mocno działające na wyobraźnię odbiorcy. Lunar indywidualizuje język bohaterów i tworzy naturalne dialogi. To wszystko sprawia, że powieść czyta się naprawdę dobrze. Sięgam po różne książki. Często te "bezpieczne", dające chwilę oddechu, ale zdarza mi się czytać również mroczne i niepokojące pozycje. Jeśli będę miała ochotę na coś mocnego i niewygodnego, na pewno rozważę zapoznanie się z innymi powieściami Ludwika Lunara.

"W tym miejscu cienie nigdy nie zasypiają" Miejsce styku Tom 3 Catherine Reiss Wydawnictwo Nocą #współpraca_barterowa Tom 3 dorównuje poprzednim dwóm tomom . Intrygująca, niepokojąca i duszna kontynuacja utrzymana w równym stopniu. Autorka już po raz kolejny udowadnia, że potrafi w takie historie. Nie daje odetchnąć, cały czas trzyma w napięciu i nie podaje na tacy gotowca, zmusza czytelnika do myślenia. Opisy... rewelacja, bo z łatwością możemy wyobrazić sobie miejsca i sytuacje, które mrożą krew w żyłach. Wprowadzony w tym tomie wątek katastrofy lotniczej ze zbiegłymi więźniami na pokładzie ożywił jeszcze bardziej już i tak przerażające miasteczko. Przejęcie pensjonatu, łamanie dotychczasowych zasad, kolejne morderstwa, intrygi i kłamstwa... sztos. Seria Miejsce styku to jedna z najciekawszych i najmroczniejszych serii i pojedynczych książek jakie czytałam. Wciągnęła mnie od pierwszych stron tomu 1 do ostatniej strony tomu 3. Jeśli i Ty lubisz ociekające krwią, mroczne i duszne klimaty sięgnij po tę serię. Ja polecam bardzo, bardzo.

Wbrew mocnemu i przyciągającemu tytułowi, dr Maciej Klimarczyk nie serwuje nam szablonowej opowieści o kobiecie lekkich obyczajów czy taniego kryminału o przewidywalnej formule. Lektura dosłownie wbijała mnie w fotel – od pierwszej do ostatniej strony. Wcześniej Autor wydał już doskonale odebrane „Śpiewaczkę” oraz „Prokuratorkę”, ale teraz mamy do czynienia z czymś naprawdę wyjątkowym – rasowym kryminałem obyczajowym spod najlepszego pióra. Pomijam (uwaga, mały spoiler!) fakt, że zagadka zostaje rozwiązana dosłownie na ostatnich (jeśli nie ostatniej!) stronach, to czytelnik z jednej strony naprawdę zaprzyjaźnia się z bohaterami tej powieści, a z drugiej, z całą mocą ma prawo ich nie znosić, gardzić nimi, nie chcieć mieć do czynienia z takim środowiskiem. I nie, moi drodzy, nie chodzi o sam seks. Styl życia, nie zmuszający do porannego wstawania, by iść do znienawidzonej pracy. Beztroska. Wyższość. Władza, pieniądze, dobre samochody i ciuchy, wyjazdy w piękne miejsca, kawa na sojowym mleku, pachnące pliki świeżutkich banknotów, wielki świat i pozorny sznyt. To wszystko musi kusić i kusi, chociaż, co pokazuje życie książkowych bohaterów, kosztuje czasami więcej niż sama chciwość liczona w sumach rosnących w dłoni. Autor, co warto zaznaczyć, jest z wykształcenia psychiatrą oraz seksuologiem, i zapewne dlatego z niezwykłą wrażliwością prowadzi nas przez świat naznaczony samotnością, wykluczeniem i trudnymi wyborami. Odgaduje emocjonalne zawirowania bohaterów, „zagląda” w ich wnętrza, wskazuje na pragnienia i niepokoje. W swojej książce uchyla rąbka pracy lekarza terapeuty, a nawet pozwala zejść w niedostępne podziemia prosektorium, co dodaje książce licznych smaczków. Operuje medycznym słownictwem, ale wplata je w lekturę w na tyle umiejętny sposób, że czytelnik rozumie doskonale wszystko, o czym tutaj mowa. Główny bohater powieści, Patryk Maciaszek para się niezbyt chlubnym zajęciem. Ma dzięki temu na wszystko, czego tylko zapragnie. Wycieczki po klubach, przypadkowi znajomi, bogate, znudzone panie, szukające młodych chłopaków do towarzystwa, masaże w najdroższych hotelach i brane garściami leki. Piękne miejsca i wyćwiczone pozy. Gotowość do miłości na zawołanie i brak skrupułów. Ile tak można wytrzymać? Jaki jest koniec tej drogi? Czy jest? Czy można dostać jeszcze więcej i odczuwać mocniej…? „Miał plany, na razie bardzo odległe, ale miał, choć nikomu ich jeszcze nie zdradził”. Za sprawą spotkań ze swoją terapeutką Dorotą Drecką, Patryk zaczyna powoli uświadamiać sobie, że kręci się w kółko, że być może to nie ta ścieżka i czas zadać sobie najważniejsze z pytań: co będę robił i co dalej z moim życiem? Pieniądze jednak kuszą, więc bohater postanawia przed zakończeniem uprawiania swojego procederu wykorzystać jeszcze kilka niczego nieświadomych osób. Bogata okulistka i szukający chwilowego ukojenia ksiądz staną się jego pierwszymi celami… Maciaszek nie jest jedynie zwykłą postacią szablonowej powieści – staje się symbolem zagubienia w życiu, chęci zysku ponad wszystko, a w pewnym momencie już tylko walki o godność i desperackiej potrzeby bycia zauważonym oraz kochanym. Z kolei jego terapeutka mierzy się ze społecznym ostracyzmem, lękami o przyszłość i poczuciem winy za tragiczny los swojego pacjenta – jak wiele można wytrzymać, będąc opoką jedynie dla innych...? „Niedawno uświadomiła sobie, że płaci za to wysoką cenę. Ponieważ praca była dla niej najważniejsza, niepowodzenia na tym polu urastały ostatnio do rangi życiowych porażek. Gdyby był przy niej ktoś bliski, ktoś, z kim mogłaby jeść śniadania i zasypiać, a może nawet mieć dziecko – życie wyglądałoby inaczej”. Klimarczyk unika prostych ocen i moralizowania względem protagonistów, zamiast tego oddaje im głos, pozwalając swoje historie opowiedzieć w sposób szczery, niemal intymny, a każda z postaci ma tak barwne, ciekawe i odmienne życie, że z przyjemnością czyta się powieść, w której ten kalejdoskop wiruje przed oczami. I jeszcze jedna uwaga recenzencka: największą siłą tej powieści jest jej autentyczność, bo takie historie wbrew pozorom mogą i dzieją się gdzieś obok nas. Ludzkie dramaty, niepokoje, strachy i euforia, często chwilowa. Autor nie epatuje zbędnym dramatyzmem, a mimo to potrafi wzruszyć i wstrząsnąć czytelnika, nawet doprowadzając do pewnego rodzaju dyskomfortu psychicznego wobec rzeczywistości, którą często wolimy ignorować. „Prostytutka” to opowieść nie tylko o indywidualnościach, ale w jakimś sensie też o społeczeństwie – o jego hipokryzji, obojętności i łatwości w wydawaniu osądów oraz udawaniu, że czegoś nie ma, coś się nie wydarzyło, nawet gdy rzeczywistość temu przeczy. Dr Maciej Klimarczyk stawia trudne pytania, nie oferując prostych odpowiedzi. „Wychodzi” ze swoich zawodowych roli, jawiąc się tutaj jako świetny pisarz i obserwator ludzkich zachowań. Czy można jednoznacznie ocenić czyjeś wybory, nie znając jego historii? To pytanie będzie przewijać się niemal na każdej karcie tej książki. Książki która, uwierzcie, nikogo nie pozostawi obojętnym, stając się niejako "lustrem", w którym na pewnym etapie życia każdy z nas będzie musiał się przejrzeć – niczym podczas prawdziwej psychoterapii…Bo błądzić zdarza się lub zdarzy każdemu z nas… „Człowiek najpierw narobił świństw, a potem nie poradził sobie z ich ciężarem. Żadna w tym moja wina, zgodzisz się? ZAJRZYJ DO MNIE I CZYTAJ: https://www.facebook.com/TatraLang/

"Ktoś tu jest” to znakomity przykład thrillera w duchu klasycznego whodunit, w którym od pierwszych stron wiemy jedno – morderca znajduje się bardzo blisko. Być może stoi tuż obok. Ta świadomość sprawia, że historia przybiera formę śnieżnej pułapki, z której nie ma ucieczki. Jeden z wątków rozgrywa się w odciętym od świata górskim schronisku Rock Valley, gdzie grupa przypadkowych osób zostaje uwięziona przez gwałtowną zamieć. Z każdą kolejną stroną atmosfera gęstnieje – izolacja, narastająca podejrzliwość i kolejne tragedie sprawiają, że czytelnik niemal fizycznie odczuwa klaustrofobiczny ciężar zamkniętej przestrzeni. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając tajemnice pozornie zwyczajnych bohaterów. W tej historii nikt nie jest wolny od podejrzeń. Równolegle toczy się śledztwo. W oddalonym o trzydzieści mil Salt Lake City detektyw Mason Duarte próbuje rozwikłać zagadkę śmierci psychiatry. Ten wątek nadaje powieści klimatu klasycznego kryminału polegającego na badaniu tropów, dedukcji i stawianiu hipotez. Przeplatanie dwóch perspektyw – odciętego od świata schroniska i policyjnego dochodzenia – sprawia, że napięcie utrzymuje się na stałym, wysokim poziomie. Oba światy łączy chłód – nie tylko zimowej scenerii, lecz także ludzkich sekretów i motywów. Największą siłą książki jest jej mroczny, klaustrofobiczny klimat. Zamknięta przestrzeń działa tu jak soczewka skupiająca emocje: strach, desperację i narastającą paranoję. Język powieści jest sugestywny, a zarazem przystępny – opisy są plastyczne, ale nieprzegadane, dialogi naturalne, a tempo narracji sprawia, że książkę czyta się szybko i z rosnącą niecierpliwością. To jedna z tych historii, które trudno odłożyć przed poznaniem finału. „Ktoś tu jest” to rasowy thriller dla miłośników zagadek w stylu zamkniętego kręgu podejrzanych, w którym każdy gest i każde słowo mogą być tropem.

Dwadzieścia lat. Tyle minęło od zaginięcia Julie Novak. Jej ciało nigdy nie zostało odnalezione a jak wiadomo - nie ma ciała nie ma zbrodni. Jednak tym zaginięciem interesują się kolejni podcaterzy, próbując zarobić na tragedii. Świat się zmienia, kiedy dwoje z nich trafia na pewien ślad. Ojciec zaginionej stara się pomóc ze wszystkich sił, ale czy przy jego demencji będzie w stanie ? ❗️MOJA OPINIA: Ciężko czytało mi się tę książkę, jakoś nie mogłam się polubić z bohaterami, związać z tą opowieścią. Jednocześnie muszę być uczciwa bo fabuła i pióro to jest sztos. Mamy tu przedstawioną tragedię, to jak zaginięcie dziecka wpływa na całą rodzinę i ten wątek oczywiście się pojawia, bohaterowie żyją tą tragedią i próbują sobie z nią radzić. Mimo upływu czasu... Ale czy ja czułam to jako czytelnik? Cóż nie do końca. Na pewno książka ma swój klimat i mimo tego, że tempo bardziej przypomina malucha niż lamborghini, to z całą pewnością jest ciekawa. Mnie nie pochłonęła bez reszty i nie straciłam dla niej głowy, ale bankowo więcej będzie czytelników za tym, że to świetna lektura niż takich jak ja którzy dają mini minus.

"Zwierzę ofiarne" to dowód na to, że Henrik Fexeus świetnie radzi sobie nie tylko w duecie z Camilla Läckberg, ale także solo. To thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Fabuła skupia się na Davidzie - mężczyźnie, który nie pamięta pierwszych dwunastu lat swojego życia. Jego uporządkowaną codzienność burzy tajemnicza wiadomość od nieznajomej kobiety. To właśnie ten moment staje się początkiem historii pełnej napięcia, manipulacji i stopniowo odkrywanych sekretów, które rzucają nowe światło na jego dzieciństwo. Największą siłą tej książki jest sposób, w jaki Fexeus buduje napięcie. Nie znajdziemy tu tanich zwrotów akcji. Zamiast tego autor stawia na psychologiczną precyzję, subtelne gry między bohaterami i atmosferę narastającego niepokoju. Czytelnik przez cały czas zmuszony jest do kwestionowania motywów postaci i własnych ocen, co sprawia, że lektura angażuje nie tylko emocjonalnie, ale i intelektualnie. Bohaterowie są niejednoznaczni, pełni rys i wewnętrznych sprzeczności. Fexeus doskonale pokazuje, jak cienka granica dzieli manipulatora od ofiary i jak łatwo ją przekroczyć, często nawet nieświadomie. Szczególnie mocno wybrzmiewa tu temat dzieciństwa i jego wpływu na dorosłe życie oraz tego, jak bardzo nasze losy kształtuje środowisko, w którym dorastamy, oraz ludzie, którzy powinni dawać nam bezpieczeństwo. Na uwagę zasługuje również konstrukcja powieści. Krótkie, dynamiczne rozdziały, częste zmiany perspektywy i umiejętne „zawieszanie” scen sprawiają, że trudno oderwać się od książki. Ponad 500 stron mija zaskakująco szybko, a historia ani przez moment nie traci tempa. „Zwierzę ofiarne” to nie tylko wciągający thriller, ale też opowieść niewygodna i momentami duszna. Poruszająca tematy trudnych relacji rodzinnych, nierówności społecznych i mechanizmów władzy. To książka, która zostaje w głowie i prowokuje do refleksji. Jeśli to dopiero początek serii, można śmiało powiedzieć jedno - apetyt na więcej jest ogromny.

Jak to w książkach tego typu bywa, kropki należy połączyć, sprawcę ująć, zabić się nie dać i śledztwo rozwiązać. A wszystko w trzwiach Beskidu Żywieckiego. Nie nudziłam się. Szybko książkę przeczytałam ale pewnie równie szybko o niej zapomnę. Ciekawym zbiegiem okoliczności, lektura nałożyła mi się na Smolarza, który też przegonił mnie w lasy, dokładniej Bieszczadzkie. Nieuchronnie dopatrywałam sie podobieństw pomiędzy nimi. A niepotrzebnie. Książka dostarczyła mi rozrywki i liczę na kolejną część. Mam niedosyt głównych bohaterów i ich relacji tak poskąpionej przez autora. Dziękuję Pani Juli z wydawnictwa Znak za przesłanie mi namiastki lasu.

Kryminał jakich niewiele. Świetnie napisana książka. Historia przeplata się z teraźniejszością. Bardzo mnie zaskoczyło zakończenie. Jest tu trochę o krzywdach wyrządzanych kobietom. Jest tu sporo historii, legend. Sporo życia. Bo kiedyś przecież tak właśnie mogło być. Gdzieś tam. Takich historii jest wiele. Warto. Świetna książka.

Bardzo dobrze się czyta tę książkę, ciekawie skonstruowana akcja. Tylko w którymś momencie robi się tak dużo zbiegów okoliczności, okazuje się się, że każdy każdego zna albo jest z nim powiązany, że robi się to nieprawdopodobne. A zakończenie jak dla mnie kiepskie.