Zbrodnie odczytane z kości. Tajemnice antropologii sądowej

Czy oglądając serial kryminalny (na przykład „Kości”, „Anatomia prawdy”, „CSI”), zastanawialiście się kiedykolwiek, czy praca ekspertów kryminalistycznych wygląda w rzeczywistości właśnie tak, jak przedstawiono ją na małym ekranie? Jeśli na to pytanie odpowiecie twierdząco, myślę, że książka Moniki Głąbińskiej „Zbrodnie odczytane z kości. Tajemnice antropologii sądowej” całkowicie zaspokoi waszą ciekawość.

Autorka w czasie studiów biologicznych miała okazję obserwować antropologów i doszła do wniosku: „(…) kości potrafią mówić, a jedyne, co muszę zrobić, by je zrozumieć, to nauczyć się ich języka” [s. 10]. Dzięki temu wybrała drogę antropologii i podąża nią do dzisiaj, przybliżając tę tematykę na swoim blogu (ANTROPOGEEK) oraz w niniejszej książce.

Z publikacji tej dowiecie się najpierw, czym jest antropologia sądowa i jaka była geneza tej dyscypliny badawczej, a także kim dokładnie jest antropolog (przy okazji wyjaśniono takie pojęcia jak koroner i biegły sądowy). Ta część przypomina mi pierwsze wykłady na studiach, wprowadzające w zagadnienia związane z daną dziedziną nauki.

W kolejnych rozdziałach Głąbińska opisuje, jakie informacje możemy uzyskać, badając kości i uzębienie, oraz na czym polegają rekonstrukcja wyglądu twarzy na podstawie czaszki i identyfikacja osób żywych. Nie jest to łatwa tematyka, ale nie miałam absolutnie żadnych trudności ze zrozumieniem tekstu. Przy niektórych zagadnieniach podano kod QR odsyłający do bloga autorki.

Następna część to pewnego rodzaju uzupełnienie, w którym znajdziemy wiele ciekawostek, na przykład o palinologii czy entomologii w służbie kryminalistyki lub o porównaniu seriali telewizyjnych z rzeczywistością. Na końcu książki możemy się zapoznać z przykładową opinią biegłego sądowego (fikcyjną, przygotowaną specjalnie dla czytelników) oraz tym, co w książkach popularnonaukowych szczególnie sobie cenię, a mianowicie – z bibliografią.

Muszę przyznać, że publikacja „Zbrodnie odczytane z kości” bardzo mi się podoba, a lektura nie zajęła mi zbyt wiele czasu. Widać, że autorka ma nie tylko ogromną wiedzę, lecz również poczucie humoru i dystans do siebie. Monika Głąbińska ma ciekawy styl wypowiedzi, nie gmatwa informacji, nie przytłacza nimi. Świetnie, że rozprawia się z serialowymi bzdurkami (nawet bez specjalistycznego wykształcenia zdarzało mi się wybuchać gromkim śmiechem, oglądając rozwiązania przedstawione w niektórych produkcjach). Nie przeceniałabym jednak roli filmowych fabuł w dokonaniach zbrodniarzy, wszak katalog rozmaitych przestępstw znajdziemy już w „Biblii”, a czy ktoś zrobi coś bardzo złego, zależy na pewno od wielu czynników. Do drobnych mankamentów dzieła Moniki Głąbińskiej zaliczyłabym pojawiające się gdzieniegdzie niewielkie usterki językowe, zapewne przeoczone przez korektorów i redaktorów. Nie są to jednak zbyt poważne uchybienia, które w jakikolwiek sposób zakłócałyby odbiór tekstu.

Cóż jeszcze dodać? Jeśli chcecie poznać tajemnice antropologii sądowej, po prostu przeczytajcie tę książkę!

Aleksandra Dolęga