Zajadanie emocji. Jak sobie z tym poradzić?

Każdy chce żyć jak najdłużej, ale żyć w pełnym zdrowiu i być aktywnym. W Japonii żyje najwięcej ludzi, którzy przekroczyli 100 lat. Autor przeprowadza z niektórymi wywiady próbując wydostać od nich receptę na długowieczność. Każdy tę receptę ma inną, ale generalnie to trzeba być aktywnym, mieć plany, marzenia, realizować je. Nawet w wieku ponad 100 lat osiągać rekordy sportowe i chodzić do lekarzy jak tylko zauważamy, że coś nam dolega. Najlepiej do tego samego lekarza bo on zna nas najlepiej. Nie przejadać się, odżywiać się zdrowo. Wszystko to nie jest nam obce i w dzisiejszym, zabieganym świecie winniśmy dla siebie znaleźć czas.. by długo i dobrze żyć.

Bądź pewna siebie" autorstwa Joanny Godeckiej to inspirująca i pełna praktycznych wskazówek książka, która ma na celu pomóc kobietom w budowaniu pewności siebie. Autorka, jako psycholog i coach, dzieli się z nami swoim doświadczeniem oraz wiedzą, by wspierać swoje czytelniczki w dążeniu do osobistego rozwoju. Książka składa się z kilku części, które krok po kroku prowadzą nas przez różne aspekty budowania pewności siebie. Autorka porusza tematy takie jak akceptacja samej siebie, radzenie sobie z krytyką czy wyznaczanie celów. Każdy rozdział zawiera praktyczne ćwiczenia oraz zadania, które zachęcają do refleksji i wdrażania zdobytej wiedzy w życie. Jednym z największych atutów "Bądź pewna siebie" jest sposób, w jaki autorka łączy teorię z praktyką. Możemy czerpać z jej doświadczeń, a także z inspirujących historii innych kobiet, które znalazły w sobie siłę do zmiany. Autorka motywuje do działania i pokazuje, że pewność siebie to umiejętność, którą można rozwijać. 🌱 "Bądź pewna siebie" to książka, która może stać się wartościowym wsparciem dla każdej kobiety pragnącej odkryć swój potencjał i zbudować silną, pewną siebie wersję samej siebie 🪷 Joanna Godecka oferuje nie tylko narzędzia do pracy nad sobą, ale także nadzieję na pozytywne zmiany w życiu osobistym i zawodowym. To książka, którą warto mieć w swojej biblioteczce i regularnie do niej wracać.

"Zaakceptuj siebie. O sile samowspółczucia" to książka, która zaprasza czytelników do odkrywania potęgi samowspółczucia jako kluczowego elementu zdrowia psychicznego i osobistego rozwoju. Książka ta łączy w sobie naukowe podejście z praktycznymi wskazówkami, co sprawia, że jest przystępna dla szerokiego grona odbiorców. Książka jest podzielona na kilka części, z których każda koncentruje się na innym aspekcie samowspółczucia. Autor dostarcza nie tylko teoretycznych podstaw, ale także praktyczne ćwiczenia i medytacje, które można wprowadzić w życie. Dodatkowo opisuje, jak samowspółczucie może wpływać na nasze życie i jak może pomóc w radzeniu sobie z trudnościami, niskim poczuciem własnej wartości czy krytycznymi myślami na swój temat.  Styl pisania Dykmsa jest przystępny, a jego ton pełen empatii i zrozumienia. Dzięki temu książka staje się nie tylko źródłem wiedzy, ale także przestrzenią dla refleksji. Podsumowując, "Zaakceptuj siebie. O sile samowspółczucia" to inspirująca lektura dla każdego, kto pragnie poprawić swoje relacje z samym sobą oraz znaleźć wewnętrzny spokój. To książka, która zachęca do tego, aby być dla siebie bardziej wyrozumiałym i łaskawym, co w dzisiejszym świecie pełnym wyzwań i krytyki jest niezwykle cenną lekcją.

Może trochę banalnie wypada w porównaniu do głębi myśli japońskiego oryginału, ale warto ją przeczytać. Bo czasem i to, co banalne może i powinno stanowić wartościowe odkrycie dla kogoś, kto nieustannie poszukuje nowych dróg. Szczególnie, jeśli jest jeszcze młodą i mało doświadczoną osobą.

Przyznam, że zaczynając czytać książkę myślałam, że będzie to kolejny amerykański poradnik średnio przystający do polskiej rzeczywistości. Tymczasem pozytywnie się zaskoczyłam. Sama autorka nie uzurpuje sobie wszechwiedzy i pisze: "nie licz na to, że po przeczytaniu tej książki staniesz się w czymkolwiek specjalistką. Najlepsi muzycy, sportowcy i artyści nie zawdzięczają swoich sukcesów lekturze czy obserwowaniu innych ludzi. Aby doskonalić swoje umiejętności, muszą ćwiczyć. Z siłą psychiczną jest tak samo - wymaga od ciebie poświęcenia i praktyki." Z poszczególnych rozdziałów zaczerpnęłam dla siebie wiele cennych wskazówek do pracy nad sobą. Generalnie polecam :)

Autorka snuje swobodną opowieść o swojej drodze do minimalizmu; następnie ukazuje zalety takiego stylu życia; namawia nas, czytelników do usunięcia zbędnych rzeczy i ograniczenia "stanu posiadania". Wskazówki dotyczą różnych obszarów naszego życia. Jest to książka dobra, jeśli czytelnik ma dużo czasu i niespiesznie, powoli może oddawać się lekturze. Ciągły tekst może męczyć tych bardziej "żywiołowych" czytelników. Z pewnością autorka ma rację, że zmiany należy wprowadzać w sposób przemyślany i stopniowo, a przede wszystkim z troską o siebie, swój dobrostan;)

Nie lubimy mówić o problemach. Na pewno nie o swoich. Wolimy problemy innych ludzi, nowinki „ze świata”, sensacyjne tytuły z okładek kolorowych magazynów. Ciężko nam się przyznać przed kimkolwiek, że coś nam nie wyszło, że zdrowie, praca, relacje rodzinne szwankują. Ba, jakże często przyznać nam się do tego nawet przed samymi sobą. Nieprzepracowane problemy, konflikty, bolesne przeżycia z przeszłości, trudny czas teraźniejszy – to wszystko „odkłada się” w nas z tygodnia na tydzień, miesiącami, latami, z czasem uwierając coraz mocniej. Nie potrafimy również rozmawiać. W dobie Internetu, przelotnych znajomości i polubień na portalach społecznościowych zatraciliśmy umiejętność rozmowy twarzą w twarz, proszenia o pomoc najbliższych, a nawet napotkane na swojej ścieżce osoby, które nierzadko próbują wyciągnąć do nas pomocną dłoń. A gdy już ktoś spojrzy na nas uważniej, boimy się konfrontacji z własnymi demonami, boimy się, że ktoś zauważył coś, co podskórnie i nas od dawna boli. Wtedy kluczymy, szepczemy pod nosem. Przedstawiana dzisiaj książka poraziła mnie swoją niesamowitą prostotą, jasnym przekazem i jakąś taką paradoksalną radością i nadzieją w pisaniu o swoim cierpieniu. Autorka pisze o codzienności i kłodach rzucanym przez życie pod nogi jak o czymś w pewnym okresie życia stałym, wiadomym - co najprawdopodobniej wcześniej czy później musi doprowadzić do tragedii i zamętu w życiu, ale także nieuchronnej zmiany – i to jest najjaśniejszy punkt tej książki. Pani Agata Komorowska otwiera nam oczy na jedną, istotną prawdę w życiu – nie jesteśmy robotami, mamy prawo do bólu, chorób, rozstań, depresji, nieradzenia sobie z dziećmi, partnerem, z codziennością. Bo takie jest życie, tak po prostu jest i nikogo to w pewnym momencie życia nie ominie. Autorka, jako samotna matka czwórki dzieci, w tym niepełnosprawnego synka, jest dla mnie siłaczką, wzorem, osobą, o której myślę zawsze, gdy wydaje mi się, że już dalej nie pójdę, nic nie osiągnę. Życie to nieustanna zmiana, jak rzeka, gdzie wszystko przepływa a nic nie zatrzymuje się na stałe, no może na krótką chwilkę. Podoba mi się to, że Komorowska, chociaż chciałaby się pozbyć tej duchowej męki i trudów codzienności (co jest wiadome – szczęście, pieniądze, wielka miłość, brak stresu, zdolne dzieci, cudownie ułożony pies! Kto o tym nie marzy?), jednak mierzy się z nią. Mierzy się z życiem, siłuje z własnymi słabościami – przestawia wektor na jasną stronę i przekonuje z wielką czułością i zaangażowaniem swoich czytelników, że tak, optymizm to mimo wszystko wybór – oczywiście wypracowany z mozołem, ale jednak wciąż wybór. Zastosowania nie ma tutaj ta banalna prawa, w myśl której doceniamy coś dopiero wtedy, gdy to utracimy. Nie! Właśnie dlatego, że utraciliśmy, otwiera się przed nami nowe, na początku nieznane, ale ostatecznie gdy spojrzymy po czasie wstecz - okaże się, że było warto. Oczywiście, jeśli damy sobie na to przyzwolenie i także o tym jest ta książka, a autorka jak dobry przyjaciel przytula nas swoimi słowami do serca. Jej historia może, a pewnie często już jest, także naszą, musimy się do tego tylko przyznać. Jeśli możemy coś wybrać, to już jesteśmy na wygranej pozycji, jesteśmy panami swojego losu. Będąc w „najczarniejszej dziurze”, wciąż mamy wybór, możemy podjąć decyzję, że chcemy się z niej wygrzebać na powierzchnię i wystawić twarz do słońca. Brzmi banalnie, cukierkowo, ale nie będzie tak słodko i prosto – przez ten proces przeprowadza nas autorka umiejętnie, spokojnie i stopniowo, ale nie obiecuje od razu "złotych gór" i jest to uczciwe podejście do tematu. Książkę można przeczytać za jednym zamachem, ale polecam raczej zaglądanie do poszczególnych rozdziałów i w odpowiedzi na pytanie „Po co tutaj jesteś?” czerpanie z mądrości kobiety doświadczonej. Co ważne dla mnie, jako czytelnika, w zalewie setek poradników, książek uczących nas „jak żyć”, „co jeść”, „z kim się spotykać”, etc. konkretnie i rzetelne, bez żadnego wodolejstwa zostaniemy tutaj poprowadzeni przez znane ludzkości problemy i tamy, hamujące nasz rozwój i codzienne zmagania. Nauczymy się walki nie walcząc, siły nie siłując się, nauczymy się wyjścia z butów biednych, niekochanych i opuszczonych przez świat istotek. Co sobie nie wymarudzimy to sobie "wyszczęśliwimy" 🙂 Krok po kroku, na przykładzie autorki, poznamy zasadę pozytywnego przyciągania zdarzeń, przychylnych nam ludzi, co z czasem, wierzę za autorką, wejdzie nam po prostu w krew. U Komorowskiej jest nadzieja i jest rozwiązanie, naprawdę dla każdego. Doskonałe studium ludzkiej kondycji psychicznej, wewnętrznej walki z samą sobą, gdy na zwycięstwo szans brak. Mimo, że będzie i pot, i łzy, i czasem zwątpienie (bo wszyscy jesteśmy tylko ludźmi!), jedno wysuwa się na plan pierwszy - jakaś walka, jednak podejmowana i kontynuowana, byle nie stanąć w miejscu, by wreszcie przynieść nam wytchnienie, wygrane życie. Pesymizm zamieniony w optymizm – rewelacyjne! Motywacja, ukojenie i „balsam dla zbolałego serca” dla wszystkich, niezależnie od płci, wieku oraz miejsca w życiu, w którym się obecnie znajdujemy... RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Przerobiłam już masę poradników, ale dopiero teraz trafiłam na taki, który wreszcie dokładnie przedstawia moje odczucia i który daje mi drobne wskazówki, jak mogę sama sobie z tym poradzić, a także gdzie szukać pomocy w razie gdybym potrzebowała czegoś więcej. 👌 Autorka naprawdę jest dobra w swoim fachu, byłam zaskoczona z iloma elementami się utożsamiam i gdzie popełniam błędy. Wiele z tych wskazówek staram się wprowadzić w życie i rzeczywiście pomagają. Nie wiem, czy znalazłam złoty środek, ale dopóki działa, będę go stosować. Zawsze tego typu poradniki są laniem wody, ale tym razem czuję niedosyt, Pani Ewa mogłaby jeszcze dobrze wyczerpać temat. 👌 Jak dla mnie ta książka jest genialna i będę do niej wraca regularnie. 💗 "Emocje naprawdę są ulotne. To my zatrzymujemy je, nadajemy im" nadznaczenie" albo chcemy od nich uciec."

W pierwszym odruchu rzuciłam się do porządków;)... Pozycja okazała się dla mnie niezwykle inspirująca... ponadto ciepło napisana, niespiesznie, w dobrym stylu ... Szczególnie zachwycił mnie opis budzącej się przyrody w ogrodzie... Książka delikatna i odprężająca ... zawarte w niej sugestie - niezwykle trafne... Do przeczytania w chłodny wieczór ... oczywiście POWOLI.

Ciekawa lektura wspomagająca integrację z tematem końca życia. Podpowiedzi jak zagaić rozmowę, której większość osób nie chce odbywać. Dla mnie nie była bardzo przełomowa, ponieważ nie jest to moja pierwsza lektura z tego zakresu. Sprawiła natomiast, że spisałam oświadczenie woli oraz krótki list do moich najbliższych.

Nie była to pierwsza książka na ten temat, którą czytałam, więc o większości rzeczy już wiedziałam. Jednak trzeba przyznać, że zapał autorki i sposób, w jaki wręcz otacza czytelnika opieką, wyróżnia tę pozycję. Przepisy nie wydały mi się przydatne, ale z pewnością mogą inspirować.

W sposób niezwykle lekki opisana osobista droga C. Carvey. Autorka rozpoczyna swoje literackie spotkanie z czytelnikami od wspomnień o swoim rozwodzie, o diagnozie stwardnienia rozsianego, następnie przechodzi do opisu odkrycia własnej recepty na szczęście. Pisze o sposobie uproszenia życia poprzez pozbycie się niepotrzebnych (obciążających pamięć i zabierających czas) rzeczy, o pozbyciu się długów, o odkryciu swoich potrzeb i życiowych priorytetów ... o życiu w poczuciu ładu i spełnienia ... Książka inspiruje do działania, do przyjrzenia się swojemu wykorzystaniu czasu, ... zachęca do refleksji na temat tego co dl nas ważne:) Warte uwagi.

Sięgnęłam po książkę "Mówili, że jestem zbyt wrażliwa. Dla tych, co za dużo myślą i za bardzo się przejmują", ponieważ jako osoba wysoko wrażliwa poczułam, że mogę się z nią utożsamić. Część zawartych w niej treści była mi już znana z innych lektur, ale znalazłam też kilka nowych, cennych spostrzeżeń. Książka napisana jest prostym, przystępnym językiem, dzięki czemu czyta się ją szybko i lekko. Choć nie wniosła do mojego życia wiele nowego, przypomniała mi o kilku ważnych kwestiach, szczególnie pomocnych w momentach kryzysu czy emocjonalnego przeciążenia. To dobra pozycja dla osób, które dopiero zaczynają zgłębiać temat wrażliwości.

Bardzo kompletna pozycja. Temat potraktowany dogłębnie, począwszy od biochemicznych podstaw i budowy naszego mózgu, poprzez opis funkcjonowania wyuczonych mechanizmów, opis i analiza stanów, w których odczuwamy największy emocjonalny dyskomfort (lek, depresja, stres), aż po bogaty zbiór strategii motywacyjnych i technik medytacyjno-relaksacyjnych. Osobiście wyłuskałam tutaj aż 20 stron przydatnych fragmentów, co biorąc pod uwagę rozmiar książki jest wynikiem dosyć imponującym.

Książkę napisał doświadczony psycholog, ale spora część tekstu robi wrażenie poradnika ze średnio ambitnego pisma dla czytelników, takiego trafiającego do poczekalni u dentysty. Niemniej, przebijając się przez przegadane dysputy psychologiczne, często naiwne pogawędki i powtarzające się opowieści z życia autora, można tu znaleźć sporo sensownych porad jak żyć spokojniej i lepiej sobie radzić z zagrożeniami, tymi płynącymi z własnego wnętrza i przynoszonymi przez codzienne życie. Najciekawsze wydają się te partie książki dotyczące budowania umiejętności wdzięczności, radości, radzenia sobie w relacjach, życzliwości wobec bliźnich i wybaczaniu (te ostatnie pod mylącym tytułem rozdziału „szczodrość”).

Listy zawarte w książce poruszają wiele ważnych i często spotykanych problemów. Niestety odpowiedzi autorki są w przeważnie bardzo ogólne i nie znalazłam w nich niczego odkrywczego ani ważnego dla mnie. Z reguły przy lekturze poradników i książkek psychologów i terapeutów zaznaczam do zapamiętania bardzo dużo ważnych i inspirujących myśli. Tutaj podkreśliłam trzy zdania, czyli bardzo mało. Może ktoś inny znajdzie tutaj coś ważnego dla siebie ale ja zapewne szybko zapomnę o tej książce.

Powiedzmy to głośno: MATKA MOŻE NIE KOCHAĆ SWOJEGO DZIECKA! Dla wielu ludzi taka sytuacja jest nie do wyobrażenia. i pukają się w głowę słysząc takie herezje. Żyją w bańce, a tuż obok może cierpi niewinne dziecko, którego matka jest narcystyczna, zaborcza, despotyczna, obojętna lub wymagająca matkowania. Dziecko dorasta i wchodzi w życie bez podstawowej umiejętności nawiązywania dobrych i silnych relacji z innymi ludźmi. Często naznaczone jest dodatkowo wieloma traumami z dzieciństwa. Niekochane i odrzucone, wyszydzane i poniżane. Autorki książki omawiają kilka najpowszechniejszych typów toksycznych matek. Opisują również ich córki (i tak naprawdę na nich się najbardziej skupiają) - jakimi cechami charakteryzowały się w dzieciństwie i jakimi w życiu dorosłym. Poznajemy również kilka bardzo pouczających historii pacjentek dr Susan Forward. Te historie są przedstawione w formie rozmowy terapeutka-pacjentka, w taki sposób, że można odnieść wrażenie, że stoimy gdzieś z boku i obserwujemy je podczas sesji w gabinecie. Spodobało mi się podejście do pacjentek oraz zaproponowane przez autorki techniki terapeutyczne. Książka jest napisana prostym i zrozumiałym językiem, bez specjalistycznego nazewnictwa, co bardzo ułatwia odbiór. Czyta się ją dosyć szybko. Polecam!

Książka jest warta przeczytania. Kupuję ideę samowspółczucia. Staram się być dla siebie bardziej wyrozumiały i okazuje sobie samowspółczucie. Natomiast krytycznie podchodzę do długości tej pozycji. Moim zdaniem mogłaby mieć 240 a nie 440 stron. Uważam, że esencja byłaby zachowana, a wysoka powtarzalność przestałaby być problemem.

Znacie książki, którym po przeczytaniu nadalibyście inny, bardziej pasujący tytuł? U mnie tak było z tą pozycją. Apeluję o inny tytuł dla "Mieć mniej", a moja propozycja brzmi: "Energia przedmiotów i Ty. Zastanów się, jaką energią chcesz się otaczać i pozbądź się tego, co nie wprawia cię w dobre wibracje". Ta książka bowiem wprowadza w kwestię energetyki przedmiotów i tłumaczy w jaki sposób mogą na nas oddziaływać. Podpowiada, dlaczego z niektórymi z nich mamy trudność się rozstać i co może za tym stać. Autorka porusza również kwestie naszych tożsamości, które zmieniają się na przestrzeni naszego życia. Często zdarza się, że za nimi nie nadążamy, zostając przy naszym przeszłym "ja", co z kolei może powodować trzymanie się tego co było, i niemożność wejścia z czystą kartą w teraźniejszość. I w tych kwestiach muszę przyznać, że zyskałam świeże spojrzenie na minimalizację. Cieszę się również, że spotkałam ją teraz na swojej drodze, gdy ostatnio trafiam na podobne klimatem książki. Na początek przygody z minimalizmem jednak przypuszczalnie mogłaby się wydać dla mnie nieco przesadzona, może wręcz z innego wymiaru? Bo trzeba przyznać, że mocno porusza kwestię duchowości. Aktualnie jest to dla mnie walorem, jednak mimo to, odnotowałam wiele powtórzeń, a momentami zastanawiałam się, czy autorka nie traktuje nad wyraz poważnie i dosadnie roli przedmiotów względem zagadnień takich jak dusza, ego, kreacja, uzdrawianie, itp. Mam też pewne zastrzeżenia co do kolejności treści i ilości teorii względem praktyki. Kwestie teoretyczne były mocno rozwinięte, zaś treści praktyczne zostały mocno skondensowane. Mimo to, nie można zaprzeczyć, że pozycja jest wartościowym i intrygującym poradnikiem, i całościowo wypada u mnie na plus.

Wspaniała książka - tak mogę określić ją w dwóch słowach. Polecam ją każdemu rodzicowi. Myślę również że jest to książka która powinien obowiązkowo przeczytać każdy nauczyciel, osoba pracująca z dziećmi. Dzięki tej książce zrozumiałam co to znaczy być nadwydajnym i czym nadwydajny różni się od reszty społeczeństwa. Dlaczego reszty? Ponieważ z badań wynika że na świecie nadwydajni stanowią ok 15%. Teraz wiem jak ogromny wpływ na nasze życie ma nasze dzieciństwo i to jak nasze najbliższe otoczenie pomoże nam przez to dzieciństwo przebrnąć kiedy nie radzimy sobie z trudnościami. Książka składa się z 13 rozdziałów. Znajdziemy w niej wiele pojęć bardzo obszernie wytłumaczonych, często też popartych przykładami. Czytając ten poradnik zrozumiałam że nadwydajni nie są gorsi, nie są chorzy - jak to często przez społeczeństwo są określani. Są po prostu inni. Potrzebują innego sposobu żeby się zrelaksować, myślą bardzo zawile, są bardziej wrażliwi. Autorka porusza w książce temat dzieci z autyzmem, ADD/ADHD, zaburzeniami dysocjacyjnymi. W tym poradniku znalazłam wiele odpowiedzi na niezrozumiałe dla mnie zachowania ludzi, teraz postrzegam ich trochę inaczej i mam większą wrażliwość oraz wyrozumiałość na niestandardowe zachowania.