Z piekła rodem

"Powstanie człowieka" Sat-Okh to legenda indiańska wyjaśniająca pochodzenie ras człowieka. O czym opowiada? Zaczyna się, gdy Gichy Manitou (najwyższy bóg Indian) siedział na skale, palił fajkę i oglądał piękny świat. Był pełen zwierząt, które sprzeczały się między sobą o to, które z nich jest najpotężniejsze. Bóg posłuchał tego i postanowił stworzyć istotę, która będzie potężniejsza od wszystkich zwierząt i będzie budzić strach w nich wszystkich. Zapowiedział to zwierzętom, po czym skończył palić fajkę i przystąpił do pracy. Zbudował z kamieni wielki piec, po czym cztery dni zbierał opał – suche gałązki i nawóz bizonów. Gdy zebrał wystarczająco, zmęczony położył się spać, a wtedy podpełzł grzechotnik, spryskał chrust swoim jadem i zostawił w nim swoją starą skórę. Wielki duch obudził się, ulepił z gliny figurkę człowieka i włożył ją do pieca. Jednak gdy wyjął człowieka, okazało się, że piekł go za krótko, bo człowiek był blady, słaby i mało wytrzymały, a jad grzechotnika sprawił, że do tego także zły, podły i kłamliwy. Gichy Manitou nie chciał takiego człowieka, więc wyrzucił go za Wielką Wodę i zabrał się ponownie do pracy. Tego człowieka piekł na opale wyłącznie z gałęzi sosnowych, który zbierał kolejne cztery dni. Piekł go jednak za długo i człowiek wyszedł całkiem czarny. Miał mocne mięśnie, ale był lękliwy i niezdecydowany. Takiego człowieka Manitou również nie chciał, więc i jego wyrzucił za wielką wodę. Potem przystąpił do trzeciej próby. Opałem były tym razem brzoza (by człowiek szybko i lekko biegał), dąb (by był silny), modrzew (by miał silne mięśnie), a smoła i żywica miały zapewnić człowiekowi odporność na warunki atmosferyczne i poczucie jedności z naturą. Ten człowiek udał się doskonale – miał brązową skórę, był piękny, silny i mądry. Zadowolony bóg darował mu cały stworzony przez siebie świat, ale ostrzegł, by żył w zgodzie z naturą i swoimi braćmi, gdyż jeśli tak się nie stanie, powrócą biali ludzie, których wyrzucił za Wielką Wodę, i zniszczą prerie i puszcze, razem z którymi zginą także wszyscy Indianie. Legenda opowiada o stworzeniu przez Wielkiego Ducha ludzi trzech ras. Każdy z nich zostaje upieczony na innym opale i piecze się przez inny czas. Biały człowiek piekł się za krótko, więc jest słaby i mało wytrzymały, a jad grzechotnika sprawił, że stał się fałszywy i kłamliwy – Manitou nie chciał takiego człowieka i wyrzucił go za Wielką Wodę. Czarny człowiek piekł się za długo, wyszedł silny, ale tchórzliwy. Takiego człowieka Wielki Duch również nie chciał i też go wyrzucił. Dopiero czerwony człowiek piekł się odpowiednio długo i okazał się być mądry i silny. Legenda zawiera nakaz dla Indian, by żyli w zgodzie z naturą i szanowali ją, a także nie walczyli między sobą, ponieważ mogą trwać tylko tak długo, jak trwa przyroda wokół nich, prerie i puszcze pełne wilków i bizonów. Manitou ostrzegł, że jeśli złamią nakaz, zza Wielkiej Wody powrócą biali ludzie i zniszczą świat Indian, a samych Indian razem z nim. Dałem 10 gwiazdek, gdyż spodobała mi się oryginalność tej legendy. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom legend indiańskich. Dla nich jest to pozycja obowiązkowa. Książkoholicy szukający urozmaicenia, czegoś nowego w literaturze i chcący uzupełnić swoją wiedzę o wierzeniach Indian również znajdą w niniejszej książce coś dla siebie. Miłej lektury! :) :) :)

Uwielbiałam tę książkę w dzieciństwie i często do niej wracałam. Pierwszy raz wówczas zetknęłam się w gwarą śląską (oczywiście występują tu tylko jej elementy, bo inaczej na pewno całość nie byłaby zrozumiała dla małych czytelników). Pamiętam, że lubiłam bać się przy lekturze opowieści o kopalnianych duchach, zwłaszcza o Skarbku, który bezlitośnie karał zuchwałych śmiałków i nagradzał uczciwych górników. Bardzo żałuję, że już nie mam w swoim księgozbiorze tego tytułu (pewnie był tak zaczytany, że pozbyłam się go podczas jakiś porządków).

Zbiór baśni cygańskich, opracowany przez Jerzego Ficowskiego towarzyszył mi w czasie mojego dzieciństwa. Uwielbiałam tę książkę i kochałam bohaterów tych niezwykłych dla mnie, a czasem naiwnych opowieści. Podobały mi się imiona cygańskie - Bakrengro, Andrusz, Keszalia, z zainteresowaniem czytałam o obozowiskach cyganów, tym bardziej, że jako dziecko miałam okazję przyglądać się taborom, które zatrzymywały się w okolicach Starogardu Gd. Przepiękne ilustracje Jerzego Srokowskiego podnoszą walory książki.

Fabuły tych baśni są bardzo dziwne, ale ukazane jest w nich to, że nie trzeba wcale być wielkim, bogatym, a nawet mądrym, aby mieć powodzenie w życiu i osiągnąć szczęście. Tym sposobem wg baśni jest dobre serce i bezinteresowna pomoc w potrzebie innym, nawet kosztem własnej niedogodności. Książka opatrzona pięknymi ilustracjami. Baśnie nie tylko pełnią rolę wychowawczą, są również źródłem wiedzy o kulturach różnych narodów.

Jest rok 1987. W księgarniach pojawia się pięknie wydany zbiorek baśni narodów RFSRR. Książka ma nietypowy kształt (kwadrat), jest oprawiona w twardą okładkę, a w środku kryje świetnej jakości papier, przydający wyrazistości tekstowi i ilustracjom. W dodatku warstwa graficzna została wykonana przez czołowych artystów ZSRR. Mnie ich nazwiska nic nie mówią, ale dla człowieka "stamtąd" na pewno brzmią znajomo. Podsumowując: czuć jakość i luksus wydania - w końcu to baśnie "zaprzyjaźnionego", "bratniego" narodu, który tak często w historii chciał dzielić się z nami swoją kulturą No dobrze, dosyć tego postękiwania! Toż piszę o książce, która dla mnie jest kultowa, bo nie tylko pochodzi z lat mojej młodości, ale i do dziś do niej wracam. To moje pierwsze w życiu spotkanie z baśniami Rosji i jej republik, spotkanie bardzo udane, bo Rosja na baśniach stoi. Tak ogromny kraj i jego satelity to tygiel kultur, gdzie jak w bigosie, łączą się różne smaki i aromaty. W zbiorku, nad którym się dziś pochylamy, są baśnie o odwadze, miłości, poświęceniu i zdradzie - pełen przekrój tematów, bazujących na najważniejszych ludzkich instynktach. Literacko jest bardzo dobrze - każda opowieść podana jest płynnie, gdzie trzeba pojawia się punkt zwrotny, baśniowe katharsis. Początek zbioru, to baśnie dosyć znane, przewijające się właściwie w dowolnym zbiorze baśni rosyjskich, jaki co jakiś czas pojawia się na naszym rynku. Prawdziwe rarytasy stanowią baśnie z drugiej połowy zbioru: są to podania dalekiej północy, baśnie ludów, żyjących w jurtach, w krainie wiecznej zmarzliny. Są tak niezwykłe i fantazyjne jak życie tych ludów i przede wszystkim nowe, świeże, nieznane - czyli podwójnie ciekawe. Jeśli traficie gdzieś to wydanie - bierzcie je w ciemno. Choć nie zajmie wiele miejsca na półce, to na pewno zapadnie w pamięć.

Szalenie żałuję, że nie przeczytałam tej książki w dzieciństwie, bo mogłaby stać się moją ulubioną. Dzisiaj zręczne i bardzo malownicze połączenie baśni i romansu rycerskiego (dwóch moich ulubionych gatunków, jak by nie było) również budzi moje uznanie, ale trochę hamuje je złocona drewnianość postaci Gotfryda. Trzeba być w odpowiednim nastroju do zaakceptowania tej konwencji - akurat ksiązka na święta. Najbardziej uderzająca wydała mi się opowieść o ożywianiu martwych klejnotów, najzabawniejsza - ta o weselu wilkołaka i wiedźmy.

Trzeci, ostatni tom zbioru baśni Andersena. Po przeczytaniu wszystkich baśni mogę stwierdzić, że Andersen był genialny w opowiadaniu historii. Rzadko spotykana wyobraźnia. Nie ma podobnych baśni, żaden bajkopisarz nie stworzył nic podobnego. Większość z tych historii to bardziej opowiadania dla dorosłych. Polecam.

Psychologowie społeczni mówią: - Pokażcie bajki i opowiadania, jakich jakich słucha najmłodsze pokolenie, a dowiecie się, jak będzie społeczeństwo wyglądało za trzydzieści lat !!! Przygotowany przez rodziców wzorzec kulturowy odciśnie w przyszłości piętno na zachowaniu, postępowaniu i postawach młodych ludzi. Naturalnie przy zachowaniu pewnego ciągu dydaktycznego: nauczyciele, wychowawcy, książki, bohaterowie filmów, programów TV, platform internetowych itd. itp. No tak, ale od czegoś trzeba zacząć !!! Książkę POLECAM !!!

Bardzo ciekawa pozycja, którą szybko i z zainteresowaniem się czyta. Trochę tu historii, trochę fantasy, trochę realu. Cieszy to, że zebrane przez autorów podania dotyczą regionu, tak chyba trochę mało zbadanego, czy mało ciekawego, jak Zagłębie Dąbrowskie. "Tak skąpej, jak Zagłębie, dokumentacji tradycyjnej kultury nie ma chyba żaden zakątek Polski." Czytamy we wstępie i musimy się z tym zgodzić niestety. Uważam, że właśnie dlatego warto zaznajomić się z opowieściami zamieszczonymi w tym niewielkim zbiorze, aby dowiedzieć się, że np. w Zagłębiu popularne były topielce, demony leśne(borowe), mamony(demon o postaci kobiety)itp.itd. Serdecznie polecam.

Książka przede wszystkim dla miłośników baśni ... ich stylistyki i ... ukrytego sensu. Bardzo ciekawe doświadczenie czytelnicze. (Szczególnie fascynujące jest przenikanie wątków, motywów baśniowych). Autor (badacz; ten, który zebrał baśnie i je zredagował ...) prezentuje zarówno znane baśnie o trzech niedźwiadkach, o Jasiu i łodydze fasoli, czy o Tomciu Paluchu; jak i te mniej znane. Całość jest bardzo ciekawie graficznie zilustrowana .

W "Lubimy czytać" była dyskusja na temat książek dla dzieci. Przypomniałam sobie jedną z moich ulubionych książek, znalazłam ją i ponownie przeczytałam. "Bajki czeskie" Jana Drdy wcale nie zdezaktualizowały, mało tego , odkryłam w nich zupełnie inne wartości. Swoim stylem przypominają nieśmiertelnego Szwejka. Są przesycone wspaniałym humorem i sarkazmem. Bajki opowiadają o ludzkich wadach, wyszydzają skąpstwo, opilstwo i głupotę. Są przesycone ludowymi wierzeniami. Znajdziemy w nich utopce, strachy i diabły. Niektóre z bajek zostały sfilmowane i jeśli poszukamy, to możemy znaleźć prześmieszną powiastkę "Zapomniany diabeł". Książka spodoba się i babci i wnukowi, będą się tylko śmiać w innych momentach.

Przecudnej urody ilustracje i bogaty język. Baśnie dolnych regionów Polski o wodnikach, złych gospodarzach, zdrajcach, leniach, smokach i wielu innych stworzeniach w które niegdyś ludzie wierzyli bajając przy ogniskach i wieczorem w domach. Jedyny minus tej książki to taki, że są one do siebie mocno podobne. Przez co mi się czasem zlewały.

"Baśnie z gór" przypominają mi ten cudowny czas dzieciństwa, gdzie jeszcze nie potrafiąc dobrze czytać siadałem rankami i literka po literce, zdanie po zdaniu, chłonąłem wszystkie te cudowne opowieści z całego świata o trollach, smokach i dzielnych pastuszkach ratujących królestwo. To pozycja absolutnie obowiązkowa na półce każdego fana książek!