Wysłańcy Walhalli

Nie jest to literatura najwyższych lotów, ale też sięgając po Conana, nikt przy zdrowych zmysłach tego nie oczekuje. Chciałem dostać wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika i dostałem wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika. Jestem ukontentowany.

Im człowiek starszy tym bardziej lubi zrelaksować się podczas czytania. Tak działają na mnie książki o Conanie. Nie wymagająca większego skupienia, rozrywka, dająca odpoczynek dla szarych komórek. Lubię tak beztrosko spędzone chwile. Plusy: + kolejne spotkanie z jednych z ulubionych bohaterów literackich; + Conan w nietypowej roli, samotny król próbujący ratować swoją królową; + samopas przemierza wschodni kontynent podążając za porywaczami; + czy uda się wyrwać ukochaną z rąk okrutnego czarnoksiężnika; + powroty Conana w miejsca znane z przeszłości, odwiedzanie starych znajomych; + przewodzenie morskim piratom, twardym góralom, pustynnym nomadom; + walka z okrutnymi i nieznanymi stworzeniami siejącymi strach w krainach; + relaks i odprężenie po trudach codzienności gwarantowane, o to chodzi; + dobrze że inni pisarze postanowili kontynuować cykl stworzony przez Howarda; + może nie zawsze z udanym efektem, ale z sentymentem sięgam po kolejne tomy. Minusy - mimo wszystko miejscami fabuła prosta, wręcz banalnie naiwna; - a już sama ucieczka z sali tronowej pełnej wrogów niewiarygodna. Ogółem książka dobra.

[Książka przeczytana w ramach FKK] Zbiór 6 opowiadań o Conanie z Cymerii, ułożone w chronologicznej kolejności z wstępem, mapą kontynentu oraz esejem pt: „Era Hyboryjska” od samego twórcy Conana, czyli Roberta E. Howarda. Można powiedzieć, że ten autor jest twórcą podgatunku fantasy, magia i miecz. Ten zbiór jest złożony z pierwszych chronologiczne, przygód Cymeryjczyka. Po prawie wieku od jego stworzenia, te historie, według mnie, nie zestarzały się tak strasznie, jak na początku myślał_m. Cieszę się, że w tym wydaniu, Pik uwzględniło esej Howarda o historii ery, która „była” pomiędzy upadkiem Atlantydy a początkiem zapisanej historii, bo myślę że dzięki temu bardziej się wciągneł_m w stworzony przez niego świat. Wielkie królestwa, magiczne stworzenia, bóstwa, wielkie bitwy ale także małe zbrodnie, zagadki jak u Agaty Christie ale o wiele mniej zawiłe, kradzieże artefaktów oraz niecierpliwy charakter Conana, z tego właśnie składają się te pierwsze opowiadania o młodym Barbarzyńcy. To co mnie urzekło to świat przedstawiony, który został ciekawie przedstawiony i zapożycza garściami z prawdziwego świata, żeby dodać realności temu wykreowanemu światu. Opowiadani w tym zbiorze może nie są odkrywcze lub najlepsze z najlepszych ale bardzo dobrze się przy nich bawiłam. Nie widać w nich wieku tych historii, brak tu jakichkolwiek obrazoburczych lub rasistowskich treści a postacie kobiece, może nie są idealne ale jak na tamte czasy, to były całkiem okej i myślę że dzisiaj też by nikt na nie bardzo nie narzekał. Postacie Conana oraz innych ludzi których spotyka na swojej drodze są dobrze zarysowane, nawet jeśli każda z nich pojawia się tylko w jednej historii, oprócz naszego bohatera. Moje pierwsze spotkanie z postacią Conana było owocne, zabawne oraz zaskakujące. Nie spodziewałam się, że te historie wytrzymają presję czasu, a jednak im się udało. Gratulacje Robertowi za napisanie ponadczasowych historii. Jak trafi w moje ręce więcej opowiadań, to na pewno z powrotem zajrzę do świata Conana.

Opinia dotyczy całego cyklu,czyli tomom od 1 do 9, W tych tomach znajdują się oryginalne teksty Howarda. Może ktoś nazwie prozę Howarda banalną i prostą,jednak jest to całkowita nieprawda. Na ogół spotykam się z dziełami fantasy,które rozwlekają się na wiele obszernych tomów,całe serie zajmują długie półki,eksponując swoje wydęte grzbieciska. Oryginalne utwory Howarda o Conanie,w porównaniu z tymi kolosami zajmują niewielką przestrzeń. Jednak jaka to jest przestrzeń. Tępo akcji,egzotyka,dzikość świata. To tylko nieliczne zalety,które wybijają dzieła o Conanie na sam szczyt. Świat ,w którym żyje Conan,jest opisany perfekcyjnie,a podobieństwa do naszej starożytności sprawia że cała ta fikcja staje się nam bliższa. Brak dziwacznych ras jak karły i elfy, dodaje dodatkowego realizmu. Howard po mistrzowsku nakreślił przygody Conana, który wyrwał się z kart książek i rozpanoszył się w barwnych komiksach,filmach, obrazach,grach komputerowych i systemach rpg . Więc jak można powiedzieć iż Conan,jest prosty i banalny,skoro 86 lat po śmierci swego ojca,wszędzie go pełno i w ogóle nie wyhamowuję z impetem prze dalej. Nie wiem czy jakikolwiek bohater Heroic Fantasy zaszedł tak wysoko jak Conan. Wielce prawdopodobne iż błękitnooki barbarzyńca zdeklasował wszystkich, rozgromił całą konkurencję. Ja właśnie dziś zdobyłem ostatni brakujący 8 tom, wielkiej dziewiątki. Teraz czekam aż Vesper wyda coś Howarda, bo ptaszki ćwierkają że przymierzają się do tego.

Kisiążkę czytało mi się przyjemnie. Mimo, iż nadal nie jestem w stanie przekonać się do postaci Salomona Keina, do której po prostu nie czuję sympatii. Jednakże ten mankament bynajmniej nie przeszkadzał mi cieszyć się stworzonymi przez Howarda opowieściami. Zrobiły one na mnie większe nawet wrażenie, niż w częsci poprzedniej. Horyzont wyobraźni autora wydawał mi się tutaj sięgnąć dalej i szerzej. Wiele historii opiera się na motywie zapomnianych starożytnych cywilizacji, pierwotnego zła, wypełzającego z trzewi nocy i mrocznej magii, którą tętni Afryka. A to akurat trafia w mój gust. Tym razem, mam wrażenie, iż autor poprowadził czytelnika jeszcze głębiej w ten mrok, konfrontując go z przerażającymi i zagadkowymi stworami oraz pełną tajemnic mistyką fantastycznego Czarnego Lądu.

W latach młodości pochłaniałem wszystko co wiązało się z Conanem od książek poprzez komiksy, a na filmach kończąc. Był to jeden z moich ulubionych herosów fantastyki. Teraz stopniowo odświeżam sobie „Czarną serię”. Może naśladowcy Howarda nie piszą już tak jak on, ale było całkiem dobrze. Plusy: + kolejne przygody i tarapaty Conana w jakie nieodzownie wpada; + nie jest mu dane zbyt długo zagrzać w jednym mieście miejsca; + interesujący pomysł na kult Boga-Pająka, czczonego przez ludność Yezud; + co skrywają głębokie podziemia świątyni bezwzględnego bóstwa; + relaks i odprężenie po nerwowym i stresującym dniu gwarantowane; + czasami potrzebna jest literatura nie wymagająca większego skupienia; + Conan jakiego nie znamy, gotowy dla miłości nawet zamieszkać na stałe; + pokazuje swoje bardziej ludzkie oblicze, uczucia które nawet jego zaskakują; + nie braknie gwałtownych pojedynków, bójek, sojuszy i zdrady; + kto lubi taką literaturę w zachwyt nie wpadnie, ale i się nie zawiedzie. Minusy: - Conan i nauka magii, to mi w barbarzyńcy z północy nie pasowało; - nie wierzę, że Conan byłby w stanie się ustatkować. Ogółem książka dobra.

Poul Anderson to autor wszechstronny. W tym roku udało mi się przeczytać już jego powieść, która jest absolutnym klasykiem fantasy czyli Złamany Miecz. Pisarz ten jest zresztą aktualnie dość mocno przypominany polskiemu czytelnikowi m.in. za sprawą wznowienia wspomnianej już powieści, ale także Olśnienia wydanego w serii Wehikuł Czasu wydawnictwa Rebis czy będących na ostatniej prostej dwóch powieściach wydanej w jednym tomie Tau Zero i Korytarze czasu przez Wydawnictwo Vesper, które opublikuje je w ramach swojej serii Wymiary. Biorąc się za bary z powieścią Andersona osadzoną w erze Hyperborejskiej miałem duże nadzieje i duże oczekiwania, bo Złamany Miecz zrobił na mnie naprawdę duże wrażenie. Wydawało się, że Anderson jest najbardziej kompetentny, obok Karla Edwarda Wagnera, do podjęcia rękawicy i zrealizowania zadania jakim jest napisanie powieści spin-off o Conanie z Cymerii. Cóż. Wyszło, mówiąc szczerze, średnio. Opowieść, którą podjął Poul Anderson dzieje się między pierwszym i drugim rozdziałem oryginalnego opowiadania Roberta E. Howarda pt. Królowa Czarnego Wybrzeża. Conan kosztuje życia jako pirat. Wysłuchawszy opowieści swojej ukochanej Belit – kapitana statku pirackiego „Tygrys”, postanawia odszukać jej brata Johanana, jednocześnie włącza się w bunt w królestwie Stygii, pomagając rebeliantom z prowincji Taja, którzy uwierzyli, że to właśnie Cymmeryjczyk ma być mitycznym wyzwolicielem. Barbarzyńca wplątuje się w splot zdarzeń, które doprowadzą go do pojedynku na śmierć i życie z najgroźniejszymi kapłanami Stygii. Byłoby wszystko w porządku, bo opowieść ta ma ręce i nogi i jest w miarę zgrabnie napisana, jednakże mam wrażenie, że Anderson za dużo próbował zmieścić na zbyt małej ilości stron. Często gubiłem się w bohaterach i wydarzeniach, które przeskakiwały w poszczególnych rozdziałach. Kiedy jednak Anderson skupił się na opisywaniu samego buntu, a już zwłaszcza krwawych rzezi dokonywanych przez Conana, wszystko wskakiwało na swoje miejsce. Dlatego mam mieszane uczucia do tej powieści. Niby wszystko gra ale w porównaniu z Wagnerem, Anderson gorzej poradził sobie ze światem REH.

Jestem pozytywnie zaskoczony tą lekturą, bo o wcześniejszej, (tegoż samego autora), pt; "Conan i najemnik" nie miałem dobrego słowa, - i to się raczej niestety, w ogóle nie zmieni, bo to był najzwyklejszy zakalec. Tej części historii o barbarzyńcy z północy, Conanie Cymeryjczyku, absolutnie nie mam nic do zarzucenia. Lektura mi się podobała i jest warta polecenia. Conan ma tutaj około 18-tu lat, ale szorstki styl życia wykształcił u niego charakter, który w przyszłości zaowocuje tym, że zostanie królem jednego z hyboryjskich królestw. Jak się okazuje, jest to ostatnia część kontynuacji przygód Conana z trylogii, Andrew Offutt'a o magicznych artefaktach - mieczu z Skelos i Oku Erlika. 1) Conan i czarownik. 2) Conan i najemnik. 3) Conan i miecz z Skelos. Dojrzała, przemyślana, i barwna fabuła. I można nawet śmiało stwierdzić, że nie powinno absolutnie nikogo dziwić, czemu Conan w przyszłości zostanie królem Aquilonii. Właśnie tak powinno się pisać powieści o Conanie.

Zbiór opowiadań dwóch klasycznych autorów fantasy. Niestety ich zestawienie dość niespójne, gdyż nawet kontrast przedstawionych przez nich światów mocno od siebie odbiega. Robert E. Howard tworzy fantastykę testosteronu, dając nam postać, która już przedarła się do popkultury i oczywiście inspirowała młodych chłopców zaczytujących się w fantastyce i wychowanych na Herkulesowej muskulaturze. Natomiast w opozycji jest Lord Dunsany tworzący świat mocno usytuowany w stylistyce oniryzmu, ale inspirujący największych pisarzy, których świat jeszcze bardziej przedostał się do popkultury. Zatem można szybko skontatować, iż kontrast za bardzo od siebie odbiega. Ocenę wystawiłem ze względu na sam zbiór twórczości Dunsany, któremu się poświęciłem. Tylko ta proza mnie zainteresowała i postanowiłem się jej przyglądnąć, gdyż nie ma na polskim rynku żadnego porządnego zbioru utworów Lorda Dunsany. "Marzyciel" to zbiór ośmiu opowiadań osadzonych w Krainie Snów. Obyczaje i wędrówki mieszkańców oraz pojawiających się w tej krainie postaci. Ich zmagania z czasem i przyglądanie się poetycznym pejzażom. Pojawiają się tu smoki i inne stworzenia fantystyczne, a nawet żyjątka znane ze świata jawy niekoniecznie ukazane w tej samej formie lub tych samych rozmiarów. Lektura czyni nas obserwatorami scen dziejących się w Krainie Snów z perspektywy nieznanego śniącego narratora. Właściwie znanego, bo mógłbym przysiąc, że tym narratorem jest po prostu autor. Teksty są bardzo lekkie i mają przystępny przekład nie odbiegający od poetyki. Moim zdaniem śmiało można czytać te opowiadania do snu także dzieciom. By je czytać należy jednak wybrać odpowiednią porę. Z autopsji mogę zasugerować czytanie przed porą snu. Wczucie się w tekst wspaniale nas przygotuje do zaśnięcia. Odkryciem dla mnie jest jeszcze pewien dodatek, który zalecam przy lekturze, mianowicie czytanie do idealnie pod tą prozę skomponowanej muzyki zespołu Psyclopean. Muzycy stworzyli nawet cały album dedykowany prozie Lorda Dunsany pt. "A Dreamers Tale" czyli 'opowiadania marzyciela'. Osobiście uznałem taki rodzaj czytania za idealny rytuał lektury Lorda Dunsany. Czytany tekst zleje się z muzyką i osnuje nas niczym mgła zakrywająca nas bielmem snu. Treść zapadnie nam w pamięć na pewno, a kto wie może nawet przeniesie do opisywanego przez Dunsany świata. A świat przedstawiony skomponowany jest za pośrednictwem świetnie dobranych zdań, przywodzących nam na myśl świat baśniowy, kojarzący się z egzotyką i orientem. Nazwy krain to słowotwórcze gry bądź przyśnione nazwy, aczkolwiek Carcassonne istnieje w rzeczywistości i pojawia się w prozie Dunsany, jako miasto pretendujące do zdobycia. W rzeczywistości francuskie Carcassonne także było wiele razy zdobywane, a popularna gra o nazwie tego miasta polega na zdobywaniu terenu. Lektura skłoniła do przemyślenia czy inspiracją do gry stał się historyczny zarys, czy literacki sznyt? Bowiem Lord Dunsany inspirował największych twórców, między innymi Lovecrafta i Tolkiena. Obaj panowie znani są z światotwórstwa, który jest tylko ich. Jak Tolkien stworzył Śródziemie i całe zastępy autonomicznego świata, tak to właśnie Lovecraft moim zdaniem stał się spadkobiercą Dunsany. Oboje stworzyli Krainę Snów. Krainy Dunsany o nazwie - rzeka Yann, miasto Zoon, Uthnar Vehi, Kyph, Mandaroon czy Belzoond brzmią jak podobne słowotwórstwo senne z języka aklo, stosowanego przez Lovecrafta. Szczególnie Wzgórze Sneg Dunsany mocno inspirowało zapewne Równinę Leng Lovecrafta. Krainy Snów mają także swoje bóstwa i tak jest w przypadku obu autorów. Można by przyjąć, że Lord Dunsany i Howard spotkali się gdzieś na sennej drodze pisarskiej i trafił swój na swego. Śmiało i z wielką radością polecam więc przeczytanie samego zbioru "Marzyciel" tym, którzy szukają czegoś nadrealnego i baśniowo fantastycznego. Puszczam także proszące spojrzenia do wydawnictw, aby pochylić się bardziej nad wspaniałością literatury Dunsany i zaznajomić nas z tym brytyjskim klasykiem. Obok Wilde'a, Byrona i Dickensa myślę, że będzie miał szacowne miejsce. Były mżonki o "Bogach Pegany" od Vespera, póki co cisza... Może najwyższa pora?

Gdy po przeczytaniu książki zacząłem pisać opinię zostałem niemile zaskoczony, że ma ona jedynie dwie opinie i kilkadziesiąt ocen. Może nie wszyscy są zwolennikami takiej literatury, ale spodziewałem się większego zainteresowania czytelników. Plusy: + przygody Conana wymyślone przez Jordana, znanego ze swoich świetnych cykli przypadły mi do gustu, czuć było inny klimat prowadzenia narracji; + ciekawy pomysł na fabułę, Conan ma za zadanie ratowanie świata; + magia, czarownicy, ponętne dziewczyny, wierni towarzysze broni; + Conan pomimo niechęci do magii zmuszony jest jednak jej używać; + podobał mi się pomysł na walkę na morzu z większym okrętem wroga; + czasami potrzebny jest relaks i odpoczynek od wymagającej literatury; + jako przerywnik w tym co czytam najczęściej lubię takie proste fantasy; + posiadam pełen zestaw Conan „Czarna seria” w wersji papierowej i mam zamiar ponownie go przeczytać. Minusy: - jak dla mnie bohaterowie zbyt idealni, przecież każdy ma jakieś wady; - opisy czarów czarnoksiężnika nie wniosły nic nowego w tym temacie. Ogółem książka dobra.

Lubię czasami w ramach relaksu sięgnąć po książki z cyklu Conan. Szczególnie te opowiadania napisane przez Howarda. Lin Carter oraz L. Sprague de Camp stanęli na wysokości zadania i ich wersja przygód Conana przypadła mi do gustu. Plusy: - miło spędzone chwile i relaks przy czytaniu kolejnych przygód Conana; - odwiedzamy Bezimienną Wyspę, Amazonki, odnajdujemy Koronę Kobry; - niespodziewanie Conan spotyka na Czarnym Wybrzeżu starego przyjaciela; - walki, pojedynki, brutalne i bezwzględne starcia z różnymi wrogami, - dworskie intrygi, knowania i zdrady w celu przejęcia władzy; - Conan chroni i broni córkę króla przed zapędami czarowników; - ludzie nie cofną się przed niczym aby osiągnąć swój cel; - spora dawka czarnej magii, zmuszania ludzi do uległości; - kilka zaskakujących zwrotów akcji, Conan nie zawsze wygrywa; - podobał mi się pomysł na mięsożerne drzewo Amazonek; - ciekawe chociaż trochę melancholijne zakończenie. Minusy: - opowiadania pisane przez Cartera i de Campa są bardzo schematyczne; - miejscami fabuła przewidywalna, wręcz naiwna. Ogółem książka dobra.

Trzy opowiadania, z czego dwa w stylu lovecraftowskim, napisane tak przekonująco i umiejętnie, że czytając zapomniałam, że to nie proza Lovecrafta, a Howarda. Pierwsze opowiadanie także bardzo dobre, z typowym dla oldschoolowego fantasy silnym i szlachetnym głównym bohaterem. Zdecydowanie moje klimaty. Polecam.

Świetna książka opisująca przygody Conana, gdy był już królem Aquilonii. Składa się z czterech postępujących po sobie epizodów. W pierwszej części następca tronu książę Conn zostaje porwany podczas królewskiego polowania. Porywaczami okazują się być poplecznicy stygijskiego czarnoksiężnika Thoth-Amon'a - największego żyjącego wroga Conana. Młody książę zostaje uprowadzony do mroźnej Hyperborei, natomiast jego ojciec zmuszony jest samotnie ruszyć mu na ratunek. W kolejnych częściach Conan wraz ze swoją świtą i wojskiem ściga Thoth-Amona przez cały świat wykreowany przez Roberta E. Howarda, aby ostatecznie rozwiązać ten prawie 40-letni konflikt między barbarzyńca i czarownikiem. Przemierza, więc spalone słońcem pustynie Stygii, dżungle i sawanny Zembabwei docierając do krain nie spisanych na mapach zmierzając ku ostatecznej konfrontacji. Książkę czyta się bardzo dobrze, wartka akcja nie pozwala się od niej oderwać. Ze względu na małą objętość (192 strony)zapewnia miłą rozrywkę na dwa wieczory przenosząc czytelnika w fantastyczny świat dzielnych wojowników i podstępnych magów.

Dość krótkie opowiadanie, zgrabnie umiejscowione między "Wieżą słonia", a "Komnatą śmierci". Andrew Offutt doskonale poradził sobie z kontynuacją. Lekki styl i dynamiczna narracja, zachowały klimat historii o barbarzyńcy z północy, stworzonych przez Roberta E. Howarda. Tą część, akurat śmiało mogę polecić (w przeciwieństwie do wielu innych, które mają niewiele, albo zgoła nic, z twórczością Roberta E. Howarda)

Za swojego życia Robert E. Howard jako pisarz osiągnął umiarkowany sukces. Nie spodziewał się chyba nigdy, że postaci które stworzył i które zostawił za sobą – Król Kull, Bran Mak Morn, Salomon Kane a przede wszystkim – Conan z Cymmerii staną się legendarne i będą znane na całym świecie, a samo jego życie i twórczość będą natchnieniem dla wielu innych twórców i otworzą bramy fantastyki na nieznane dotąd rejony – magii i miecza. Po latach odnaleziono wiele szkiców i notatek Howarda do kolejnych opowiadań i powieści o Conanie i tak powstała cała seria spin-offów. Były mniej i bardziej udane. Ja wziąłem ostatnio na warsztat jeden z nich, autora który jest bezpośrednim spadkobiercą tradycji Conana – Karla Edwarda Wagnera. Autor ten, który sam też stworzył legendarnego barbarzyńcę – Kane’a był piewcą twórczości Howarda. Nie ma się więc co dziwić, że z treścią poradził sobie bardzo dobrze. Conan i Droga Królów to rasowa opowieść z ery Hyperborejskiej. Znajdziemy tutaj wszystko to, co w opowieściach o Cymmeryjczyku kochamy – silnych facetów, którzy muszą zwalczyć zło, piękne kobiety, okropnych magów, zdradę, miłość i przyjaźń. Conan, uratowany przez organizację Biała Róża, ma pomóc zbuntowanym mieszkańcom Dołu obalić króla-Tyrana, który ciemięży swój kraj i upaja się władzą. Musi jednak pamiętać, że „czy to człowiek posiada władzę, czy władza człowieka!?” Nie ma co tutaj drążyć nadmiernie tematu. Conan i Droga Królów jest hołdem dla Howarda i pisana dla fanów tego świata. Uzupełnia historie, którą REH pozostawił bez zakończenia.

To jest moje pierwsze zetknięcie z Heroic Fantasy, i nie powiem nawet udane. Książka ma zaledwie 110 stron, więc wydarzenia się bardzo szybko dzieją, co ma swój plus w tym, że jest niewielka ilość stron, które są zapychaczami. Bywa trochę chaotyczna, i niektóre rzeczy wyskakują tu jak królik z kapelusza. Jest lekko krwawa, sporo osób i istot tu ginie. Początek był trochę trudny do czytania, zostaliśmy wrzuceni dosłownie w środek wydarzeń, i trzeba było chwili by się nie pogubić, ale za to dalsza część jest przyjemna w czytaniu i szybka. Nie wiem czemu ona ma no słabą ocenę. Główny bohater jest z typu: ja tego nie zrobię? Potrzymaj mi piwo. Nie ważne co by się wydarzyło to on i tak dokonuje czasem rzeczy niemożliwej i wychodzi z maks zadrapaniem. To ten typ bohatera, co nawet droga pewniej śmierci wydaje się zwykłą ścieżką przez las. A okazji do wyczynów było co nie miara, bo co 5 minut coś ich złego spotykało. Nie wiem skąd nabrałam takich sformuowań i porównań. Generalnie polecam ją

Książka była całkiem ciekawa. Conan wraz z grupą piratów pływa po morzu i napada na statki, toczy wojny z Imperium. Książki o Conanie mają to do siebie pozytywnego, że nawet jak sięgasz po 27 tom i nie wiesz co było wcześniej to bardzo łatwo zorientować się w teraźniejszości. Jedyne co mnie denerwowało i intrygowało to zamienne nazwy Czerwone Bractwo na Krwawe Bractwo. Ciężko było zdecydować się autorowi czy też tłumaczowi na jedną nazwę?

Conan kontynuuje swoje złodziejskie rzemiosło w Shadizarze. Kiedy dostaje zlecenie na kradzież kielicha od zamożnego kupca życie wydaje mu się piękne. Jednak pewna zwinna złodziejka o imieniu Tamara ubiega Conana i kradnie kielich pierwsza. Nic tak nie potrafi urazić dumy dzielnego Cymmerianina jak porażka! I to z kobietą! Śledzi on więc Tamarę, żeby poznać jej kolejny cel i ubiec ją w tym przedsięwzięciu. Kolejnym celem Tamary jest szlachcianka Jondra, a w zasadzie posiadane przez nią rubiny, lecz ta właśnie wyrusza w drogę. Jej pasją są polowania, a w Górach Kezankhiańskich właśnie pojawiła się smokopodobna istota. Conanowi nie pozostaje nic innego jak dołączyć do wyprawy :) Conan, kochaś znany wielu kobietom, ładuje się w nie lada kabałę. Z jednej strony ponętna szlachcianka, z drugiej gibka złodziejka. Jego próby lawirowania między pięknościami są zabawne, a jego zawody miłosne spędzane z osełką nad mieczem bawią jeszcze bardziej :) Wszystko to jest wplecione w ciekawy wątek związany ze zjednoczeniem Kezankhian i przyzwanym smokowcem. Ciekawi mnie tylko w jakim czasie umiejscowiona jest ta powieść, ponieważ Conan w jednej ze swoich przygód walczył ramię w ramię z tymi góralami. Mniejsza o większość, po serii powieści Leonarda Carpentera, Robert Jordan wnosi powiew świeżości do Hyborii i losów największego z jej herosów.

Jedna z lepszych książek w cyklu. Nawet zastanawiałem się na oceną 5, ale ostatecznie końcówka zrobiła się nieco nudnawa. Niemniej pierwsze 200 stron było jakby nieco bardziej ożywczych. Akcja była nieśpieszna, ale wciągająca. Nie było głupawych tekstów (a przynajmniej nie aż tak) wychwalających bohatera, poza tymi, które on sam wypowiadał. Jak na cykl o niskiej wartości literackiej, ale dla mnie - wychowanego na pierwszych książkach i filmach ze Schwarzeneggerem - kultowej - to całkiem niezła pozycja.