Wszystkie rodziny są nienormalne

Jeden z lepszych tegorocznych zakupów. Są powieści, które pachną prochem, potem i telewizyjnym popcornem. I choć przewracasz ich strony, czujesz, jak kleją ci się palce od cukru, kłamstw i smogu współczesności. Debiutancka powieść DBC Pierre’a, jest właśnie takim doświadczeniem. To proza jak reality show zmontowane z potłuczonego lustra Ameryki, w którym każdy z nas (nawet jeśli nie przyznaje się do tego głośno), rozpoznaje własny cień. Pierre dokonuje wiwisekcji współczesnego świata,z chirurgiczną precyzją i sarkastycznym uśmiechem. Główny bohater, Vernon, to nastolatek wrzucony w medialne piekło po tym, jak jest świadkiem szkolnej masakry. Społeczeństwo, łase na winnych jak hieny na krew, błyskawicznie znajduje w nim idealnego kozła ofiarnego. Od tego momentu fabuła toczy się jak szalona, między absurdem a tragedią, między CNN a konfesjonałem. Autor pisze językiem, który przypomina nielegalny miks Marka Twaina i Huntera S. Thompsona po nocnej libacji z kulturą memów. Jego styl jest brudny, błyskotliwy, przesterowany. Każde zdanie iskrzy desperacją i czarnym humorem. Pod tą warstwą satyry bije autentyczne, ludzkie serce – chłopięce, naiwne, przerażone codziennością, która potrafi zniszczyć człowieka szybciej, niż zmontuje materiał do wiadomości o siedemnastej. To powieść o publicznym ukrzyżowaniu. O zdegenerowanym świecie, który potrzebuje ofiar, by utwierdzić się w przekonaniu, że wciąż jest moralny. Vernon staje się symbolem tego, jak łatwo opinia publiczna potrafi stworzyć potwora z kogoś, kto po prostu nie miał szczęścia. Pierre z okrutnym wdziękiem przedstawia Amerykę jako krainę, gdzie religia miesza się z reklamą, a współczucie z telewizyjnym show. Każda postać jest zarazem karykaturą i człowiekiem z krwi i kości... Może właśnie w tym tkwi siła narracji. Nie jest to jednak lektura łatwa. Niektórym może wydać się zbyt krzykliwa, zbyt cyniczna, zbyt „amerykańska”. Ale właśnie w tym nadmiarze tkwi jej prawda. Autor nie moralizuje. Stawia nas przed lustrem, które powiększa każdy pryszcz naszej cywilizacji. Kiedy w finale Vernon — już niemal mityczny w swojej niewinności, konfrontuje się z groteskowym światem dorosłych, czytelnik doświadcza czegoś rzadkiego: katharsis wymieszanego z obrzydzeniem. Vernon nie oferuje pocieszenia. Zdziera z nas komfortowe złudzenia, że wiemy, czym jest zło, i że zawsze mieszka gdzieś indziej.DBC Pierre stworzył debiut, który można kochać lub nienawidzić, ale nie sposób przejść obok niego obojętnie. To literacka prowokacja. Jest bluźniercza, dzika, a przy tym boleśnie prawdziwa. Po lekturze zostaje w człowieku niepokój, jakby dopiero co zobaczył siebie w kamerze transmitującej wszystko na żywo. Może wszyscy jesteśmy Vernonami. Tylko jeszcze nikt nie skierował kamery w naszym kierunku. Nagroda Bookera, przyznana w 2003 roku, była dla świata literackiego zaskoczeniem, co mnie kompletnie nie dziwi, patrząc na mnogość zastosowanych wulgaryzmów i odniesień do upadku człowieczeństwa. DBC Pierre, do tamtej pory kompletny outsider, człowiek o reputacji rozrzuconej między Meksykiem, Londynem i ruiną własnej przeszłości, pojawił się z powieścią, która wyglądała jak zadrukowana kaseta VHS z końca wieku. W momencie, gdy brytyjska proza tonęła w melancholii postimperialnej, a amerykańska literatura szukała sensu po 11 września, Pierre zaproponował coś innego: czarną satyrę na amerykański sen po medialnej apokalipsie.Warto nadmienić, że rok 2003 był czasem globalnego kaca. W powietrzu unosił się strach, patriotyczna gorączka i nowa forma hipokryzji. Ta, która usprawiedliwia wszystko, o ile można to pokazać w telewizji. W takiej rzeczywistości Vernon brzmiał jak bunt, jak śmiech na pogrzebie bliskiego. To opowieść o tym, jak kultura spektaklu pożera własne dzieci – dosłownie. Pierre, z całą swoją bezczelnością, dotknął czegoś, czego wielu autorów wówczas unikało: amerykańskiego pocieszenia przez pogłębiającą się przemoc. U niego nikt nie zostaje uratowany przez prawdę. Prawda, jeśli się pojawia, jest raczej wirusem niż objawieniem. W epoce TikToka, fake newsów i publicznych linczów w sieci powieść Pierre’a brzmi wręcz niepokojąco aktualnie. Jego świat to przecież nasz świat: tylko z początku XXI wieku, zanim wszystko przyspieszyło. Wtedy internet dopiero stawał się narzędziem, które zrównuje winę z widzialnością. Pierre wyczuł tę zmianę intuicyjnie albo w narkotykowym transie. Vernon to nie tylko ofiara zbiorowego osądu, lecz także pierwszy święty ery postprawdy – chłopiec, którego niewinność zostaje zniszczona przez potrzebę narracji. W tym sensie Vernon nie jest już tylko satyrą, ale moralitetem o świecie, w którym prawda i spektakl są nierozłączne. Warto przypomnieć, że DBC Pierre przyznał później, iż napisał debiut „z resztek własnego upadku” — z długów, uzależnień i poczucia wstydu. Może właśnie dlatego jego ironia ma w sobie tak dużo egzystencjalnego bólu. W przeciwieństwie do wielu pisarzy satyrycznych Pierre nie śmieje się z dystansu, śmieje się z wnętrza katastrofy.Ta powieść w mojej ocenie nigdy się nie zestarzeje, choć opowiada o świecie sprzed smartfonów. Dopóki istnieje potrzeba potępienia, dopóty Vernon – ten młodociany kozioł ofiarny w baseballówce,będzie w nas żył.

Lubię znajdywać w książce coś nowego, czego wcześniej nie czytałem i ta właśnie taka jest. Nietypowa, zaskakująca historia napisana w zabawny, wciągający sposób. Super pomysł, bardzo przyjemna realizacja. Mój typ humoru i tematyki. Brawo dla autora. Lubię to :)

Rodzice trzynastoletniego Augustena - znużony, wiecznie nieobecny alkoholik oraz niedoszła egzaltowana poetka - przechodzą przez rozwód. Ojciec w ogóle nie interesuje się chłopcem i odchodzi do nowej rodziny, matka zaś popada w kryzys psychiczny i postanawia oddać syna pod opiekę swojemu psychiatrze, doktorowi Finchowi, przy którym Timothy Leary mógłby uchodzić za eksperta z Radia Maryja. Rodzina Finchów żyje w brudzie, bez żadnych reguł, dzieci nie muszą chodzić do szkoły, sprzątać, myć się, mogą za to palić trawkę, upijać się i uprawiać seks z dorosłymi. Dr Finch uważa, że trzynastolatek jest już dorosłym, więc nie należy przeszkadzać mu w zażywaniu narkotyków ani w "związku" z ponad połowę starszym chłopem. Zamiast zająć się dziećmi, woli szukać znaków od Boga we własnym stolcu albo oddawać się masturbacji w specjalnie przeznaczonym do tego pokoju. Z kolei Deirdre Burrougs oddaje się pasji pisarskiej, wypierdując swoje żenujące poematy, albo wdając w romanse, o których opowiada synowi prosząc, by mówił jej na "ty". W takich warunkach spragniony stabilizacji i normalności Augusten będzie musiał spędzić kolejną dekadę swojego życia. Nie wiem jakim cudem ta pozycja znalazła się w bibliotece dla dzieci i młodzieży - owszem, autor opowiada o byciu nastolatkiem, jednak w książce roi się od ostrych scen erotycznych, gdzie czytamy co kto komu i w jaki sposób robi, np jak Augusten widzi swoją matkę uprawiającą seks oralny z inną kobietą. Opisano także seksualną relację trzynastoletniego Augustena z trzydziestoletnim mężczyzną - nie potrafię zrozumieć, czemu osoby piszące o książce nazywają to "związkiem" i "romansem", nie można mówić o żadnym związku, gdy stary dziad uprawia seks z chłopcem, który jest jeszcze w podstawówce. Już sama ta zawartość mogłaby być zrozumiałym powodem, dla którego Biegając z nożyczkami była głośną książką. Kolejny jest pozew sądowy, który autorowi wytoczyła rodzina doktora Rodolpha H. Turcotte'a - przedstawionego w książce jako dr Finch. Rodzina Turcotte uważa, że Burroughs większość scen ze swojego pamiętnika zmyślił i nie miały one miejsca. Co gorsza, mieli pretensje, że przez książkę (a potem również przez adaptację filmową) byli szykanowani i atakowani. Jako bohater-narrator Burroughs stara się pokazać swoją przemianę na przestrzeni lat. Opowieść zaczyna zagubione dziecko spragnione reguł, porządku i stabilizacji, potem kontynuuje są nastolatek zafascynowany rzeczami, które może odkrywać dzięki zaniedbaniu przez dorosłych i które go pochłaniają - kończy dorastający młody mężczyzna, powoli zaczynający rozumieć, że to, co przeżył, nie było miłością, tylko przemocą i szukający swojego miejsca w świecie. Z jednej strony Augusten wciąż tęskni za jakimś porządkiem i normalnością, z drugiej ma poczucie, że nie pasuje do tego, co uchodzi za normalne (np. szkoła) i że nie umie dostosować się do tego, jak żyją inni. Przypominały mi się wspomnienia Christiane, berlińskiej narkomanki, której również rodzice pozwalali na wszystko w imię uszanowania jej "wolności" i której tak samo przyniosło to więcej szkody niż pożytku - zresztą Burroughs ostatecznie został osobą uzależnioną tak samo jak Christiane. Augusten stwierdza w pewnym momencie, że "gdy nikt nie mówi ci co masz robić, nikt też nie mówi ci czego masz nie robić". Biegając z nożyczkami odbieram jako krytykę całego pokolenia lat 60., które nie potrafiło dorosnąć i zmusiło swoje dzieci do tego, by wychowywały się same. Książka Burroughsa jest ciekawa, ale momentami tak niesmaczna, że nie wzruszył mnie nawet znaleziony między stronami zasuszony gryzek. Raczej nie będę do niej wracać, nastomiast mogę z czystym sumieniem polecić film na jej podstawie, gdzie na szczęście oszczędzono widzowi oglądania genitaliów w akcji. Jedyna wada jest taka, że filmowy Augusten wygląda na dorosłego chłopaka, a w rzeczywistości miał zaledwie trzynaście lat.

Zbiór opowiadań, który trafił do mnie trochę przypadkowo, nie wywarł większego wrażenia. Może dlatego, że bardzo zróżnicowana jakość literacka poszczególnych tekstów sprawiła, że patrzyłem na te utwory bardziej jak na źródło socjologicznej wiedzy o współczesnych US niż jako na dzieła literackie. Nie mogę powiedzieć, że to rozczarowanie. Ale też rewelacją tego zbioru bym nie nazwał.

Przeczytałam ją jakieś ćwierć wieku temu. Wtedy zrobiła na mnie duże wrażenie, choć uznałam ja za trochę dziwną. Dziś nie pamiętam nic z jej treści i nawet przeczytanie opisu nie pobudziło mej pamięci. Nie wiem czy chce do niej wrócić, by odświeżyć pamięć. 23.07.2025

Jane Charlotte zabiła człowieka. Lekarz ze szpitala psychiatrycznego w Las Vegas ma za zadanie zbadać jej poczytalność. Zabójstwo wygląda na irracjonalne, a życiorys trzydziestoparoletniej kobiety – młodzieńczy bunt, narkomania, przelotne związki i marne posady – nie daje jednoznacznego obrazu jej zdrowia psychicznego. Jane nie zaprzecza, że zabiła. Twierdzi jednak, że zrobiła to, bo należy do tajnej organizacji, walczącej ze złem na świecie. A konkretnie - pracuje dla Wydziału Usuwania Niereformowalnych Osób. Dla Złych Małp. Opowieść Jane Charlotte jest spójna i logiczna, trochę podkoloryzowana na film klasy B, ciut za dużo efektów, ale nadal mieści się w realności. Gdy już zaczynamy jej wierzyć, zaczynamy ją nawet lubić, to doktor Vale wyciąga na światło dzienne parę faktów. I znowu – wydaje się nam, że wiemy, dlaczego Jane wymyśla sobie świat Złych Małp, od czego ucieka w szaleństwo. Coraz bardziej wchodzimy w niewiarygodny świat kobiety, chcemy za wszelką cenę jej wierzyć - że przeciętna osoba z masą problemów może ratować świat od złych ludzi. Przecież tak bywa w kinie. Każdy z nas marzy by być kimś więcej niż tylko osobą czytającą o teoriach spisowych, checemy brać w tym udział! A Jane bierze w tym udział... Bez głębszego zastanowienia stanęłam po jej stronie. Powieść Matta Ruffa'a to kawał świetnej literatury skonstruowała jak szwajcarskie zegarki - precyzyjnie i z finezją. I z zaskakującym końcem. Idę upolować pozostałe książki tego autora. Recenzja z 2011 r.

Parę słów o tym, czy należy bać się nieanglojęzycznych autorów, czy igraszki z Murzynem wymagają wysiłku i co na to wszystko Charles Bukowski: http://niespodziegadki.pl/2016/08/22/seks-jazz-i-maszyna-do-pisania-dany-laferriere-jak-bez-wysilku-kochac-sie-z-murzynem/

Mógłbym wyciąć z tego zbioru absurdalnych opowiastek kilka naprawdę porażająco komicznych historyjek. Parskałem śmiechem i starałem się zapamiętywać co apetyczniejsze kawałki, które Allen zdaje się wytrząsać z rękawa. Tu trzeba mieć wrodzony dar od Stwórcy, bo nie wierzę, że można po prostu myśleć, myśleć i wymyślić żart. To się rodzi samo. Kilka tekstów słabszych, co jest chyba winą "przedawkowania" tego typu tekstów. Miejscami drażnić może zbyt głębokie zanurzenie w (pop)kulturze amerykańskiej, co utrudnia poruszanie się w kontekstach niezbędnych do rozpoznania żartu. Na szczęście mamy na końcu sporą dawkę "przypisów" tłumacza. (Gdyby tak na poważnie rozmawiać o tej książce, to wyjdzie, że to w sumie cholernie gorzka satyra na kapitalizm)

Dość przewrotna historia:) Początkowo nosi znamiona realnej, a potem autor odlatuje, ale w tak inteligentny sposób, że trudno się oderwać od powieści:) Historia kompletnie niewiarygodna, ale osadzona w realiach Orleanu i okolic, w magii Południa, wcale nie wydaje się taka oderwana od rzeczywistości. Jedyne co mogę ocenić na minus, to zbyt męska postać Lee z czasów, gdy był kobietą, ale z drugiej strony - czy to nie celowy zabieg? Książka ma swoje lata, ale cieszę się, że znalazła się w moich rękach. Jej treść i przesłanie jakiś czas na pewno że mną zostanie.

Bardzo przyjemna lektura. :) Idealna na poprawę humoru i długie wieczory, łatwa w odbiorze i nieskomplikowana (co jednak jest raczej zaletą, niż wadą, jeśli szuka się czegoś lekkiego do poczytania). Najbardziej urzekł mnie język, a co za tym idzie - narracja bohatera. Specyficzny humor i nietuzinkowa narracja uczyniły z tej książki coś więcej niż zwykłą powieść o szukaniu miłości. Także postać głównego bohatera bardzo mi się podobała - lubię taki typ postaci, haha. Tym bardziej że w niektórych momentach przypominał mnie samą! "Niezdecydowanie" poleciłabym najbardziej właśnie osobom które mają problemy z podejmowaniem decyzji, gdyż owy problem jest pokazany w tej książce bardzo zabawnie i z przymrużeniem oka, a równocześnie nie kpi, lecz stoi po stronie czytelnika. Lektura warta poświęcenia czasu, szczególnie że niedługa i szybko się czyta. :D

Łatka porno? Nieco w tym przesady. Jest ostatni rozdzialik w którym poniosło autora, ale należy go traktować jako rodzaj posłowia, klamry która spina całą akcję, bo jedną z zalet tego opowiadania jest zamknięcie tematu, brak niedomówień, co niestety często się zdarza w krótkich utworach, nawet u pierwszoligowych literatów, a czego ja osobiści nie znoszę. Ale zwarta fabuła to oczywiście nie jedyny atut. Rywalizacja dwóch braci o jedną kobietę, temat można rzecz klasyczny, tutaj potraktowany został od strony wewnętrznych przeżyć, głównie Juliusza, bez spektakularnej akcji, ale za to z uwypukleniem wątpliwości moralnych zmagających się z nimi uczestników tego trójkąta. Jednakże to co głównie pociąga w tej książce to wykrojenie małego obrazku z mozaiki tzw. „warszawki” początku XXI wieku, z jej specyficznym językiem, zblazowaniem, cynizmem czy nawet nihilizmem. Jedyny niedosyt jaki pozostawia ta książka jest związany z jej rozmiarem. Cegielski ścisnął wszystkie tematy niczym sardynki w puszce, aż się prosi, by te „sardynki” pływały w pełnym morzu. Jakkolwiek nie oceniać tę książeczkę, zawsze pozostanie ona niezłym materiałem dla etnologów kultury miejskiej oraz językoznawców współczesnego języka. Moim zdaniem autor niedoceniony, przynajmniej na LC.

Za lekturę Normalsów zabrałam się przypadkiem, o książce wcześniej nie słyszałam, w bibliotece wybrałam ją całkiem przypadkowo. Nie był to zły wybór. Głównym bohaterem książki Davida Gilberta jest Billy Shine. Jest to młody, dwudziestoparoletni, specyficzny absolwent Harvardu. Jego spokojne, bezcelowe życie komplikuje się gdy odzywa się do niego firma windykacyjna długi Ragnar & Sons domagając się spłaty 60 tyś $ jego kredytu studenckiego. Billy, który cierpi na niezdrowe poczucie zagrożenia zgłasza się wiec na ochotnika jako królik doświadczalny w badaniach nad nowym lekiem psychotycznym. Nie będąc do niczego i nikogo przywiązany pakuje się, zostawia bez żadnego wytłumaczenia swoją dziewczynę Sally Hu i wyjeżdża z grupą ochotników do ośrodka badawczego gdzie jak sądzi będzie mógł chwilo się przyczaić i gdzie pragnące go skrzywdzić ręce Ragnara go nie dosięgną. Recenzja : http://biegiemdoksiazki.blogspot.com/2015/08/normalsi-david-gilbert.html

Opowieść o zakładaniu zespołu, szukaniu pokrewnych muzycznie grajków, pierwszych próbach, trudach łączenia grania z życiem aż do koncertu. Pierwszego. Ostatniego? Super zabawna powieść obyczanowa o młodzieży szukającej w muzyce oderwania od szarego zycia. Warto!

Choć narracja nie jest porywająca, to książka porusza ciekawą tematykę. Autor stara się opisać podstawy i naturę nowoczesnego terroryzmu. Zademonstrować w jaki sposób proste pytania o konieczność akceptacji świata "takim jakim jest" mogą wyprowadzić ludzi na ulice, a szaleńców popchnąć do drastycznych aktów przemocy. Można poczuć zarówno klimat "Kraksy", jak i "Wieżowca", więc jeśli komuś podobały się te książki, to polecam.

Przeczytałam różnorodne, żeby nie powiedzieć skrajne opinie na temat "Ulicy marzycieli". Dla mnie okazała się bardzo dobrą lekturą. Fakt, że ten obraz grupy trzydziestolatków i ich perypetii w rodzinnym Belfaście lat 90-tych nazwany został prze kogoś boomerskim, świadczy jak dla mnie, że jest po prostu mocno osadzony w swoich realiach. Co oferuje autor? Doskonałe według mnie pióro, niewymuszony, acz błyskotliwy humor, o uczuciach pisze nie wprost, pozwalając czytelnikowi doznawać ich samodzielnie. Styl bywa czasem subtelny, a czasem niczym cios pięścią. Męska przyjaźń, trudne relacje rodzinne, walka o własne przekonania, polityczny fałsz, nieoczekiwane kariery i codzienne porażki. To wszystko tu jest. Wbrew niektórym opiniom nie nudziłam się ani przez chwilę.

Zamiast wstępu. Nie mam pojęcia, jakie to też środki psychodeliczne, zaaplikował sobie autor podczas pracy nad tą książką, ale jedno wiem na pewno, był to towar pierwszej jakości bo taka też powstała powieść ( i żeby nie było, jasno daje do zrozumienia iż ktoś "zdrowy na umyśle" nie jest w stanie stworzyć CZEGOŚ TAKIEGO). Clou (albo rozwinięcie). Flügelrad - maszyna do podróży w czasie, pasy; też do takich podróży; Arka Przymierza, Cyberstar do kręcenia filmów i holograficzne postacie, "Pod Latającym Łabędziem" i "Ramiona Kamieniarza", Adolf Hitler i jego SSmani, stwór pożerający czas, mężczyzna bez kręgosłupa i kobieta porwana przez UFO, Elvis i Marilyn, "Wydział 23" jako zaczątek Archiwum X, bajka o "Zupie z kamienia", sny które są rzeczywistością i rzeczywistość która jest snem. Intryga, miłość, zbrodnia (chyba). Absurd, groteska, purnonsens. Wszystko podane w idealnych proporcjach. A na końcu i tak jesteśmy ... na początku ( choć wcale by mnie nie zdziwiło gdyby książka kończyła się tak, jak film który udało się stworzyć na jej łamach tzn. ...). Wstęp (zamiast zakończenia). Powieść zbyt "inna" by móc ją komuś polecić, za to śmiało mogę napisać iż nie ma żadnych przeciwwskazań by spoczęła na jednej półce obok powieści Terry'ego Pratchetta, Douglasa Adamsa duetu Robert Anton Wilson i Robert Shea czy choćby opowiadań Woody'ego Allena (jeśli ktoś pamięta pobyt u fryzjera). No to ... wypijmy zdrowie Roberta Rankina ... wodą Perrier :))) PS. "Spokojny świat zaklęty był Jak w czarodziejskim szkle. A Russell wdepnął w psią kupę I walnął na ... " Dobranoc.

Naprawdę zabawna, o ile ktoś lubi czarny humor. Bardzo dobrze napisana, płynnie się czyta. (Zaznaczę tylko że napewno nie każdemu się spodoba np. ze względu na homoseksualną orientację autora i opisy jego związków.) Ogólnie czytając miałam wrażenie jakby autor na bierząco opowiadał mi co u niego słychać, ciekawe odczucie. Dowiedziałam się też całkiem sporo o alkoholizmie więc można się też czegoś nauczyć. Polecam

Rzadko tak chętnie zgadzam się z opiniami innych czytelników, ale coś jest z tą książką nie tak, mimo że bardzo mi się podobała (!) i przypuszczam że coś musiało umknąć w tłumaczeniu. Historia jest niezwykle intrygująca i nawet gyby nie była oparta na faktach to niczego by jej nie zabrało. Postaci mają złożone osobowości, wszystkie mają wady i zalety, są wielowymiarowe. I tylko fabuła w swojej środkowej części mocno traci tempo (opowieść Chubba) i przez to umyka chyba świetne, pierwsze wrażenie jakie robi. Na pewno będę chciała przeczytać coś jeszcze Careya, bo mam nieodparte wrażenie, że ma niezwykły talent, który w tej książce się po prostu rozmywa.

ałuję, ze nie znam francuskiego.. czytałąbym w oryginale i jeździła na spotkania. Beigbeder pisze tak, ze chce przedłużać tę czytelniczą przyjemnośc i powtarzać i tak wciąż. 29,99 to nie tylko świetna fabuła,a le przede wszystkim emocje, które wwiercają się aż do żołądka.