Wszystkie pieniądze świata

"Bezdomność to mój sposób na życie nikt mi nie będzie mówił, czy mam pić dzisiaj, czy jutro" Skończyłam czytać i teraz siedzę sobie i zastanawiam się, dlaczego ja tę książkę kupiłam i dla kogo ona właściwie została napisana. Jaki jest jej target docelowy. Dlaczego ją kupiłam, wiem. Po pierwsze dlatego, że autorka pochodzi z mojego rodzinnego miasta, po drugie z tego miasta mieli być też niektórzy bezdomni. Pomyślałam, że może kogoś znam... Po trzecie, książka kosztowała "grosze", a tyle mi brakowało, do darmowej przesyłki z innymi książkami z mojej ulubionej księgarni wysyłkowej. Natomiast jeśli chodzi o target dla tej pozycji, nic nie udało mi się wymyślić. Ponieważ nie wiem, czy miałabym się pochylić nad bezdomnymi, po przeczytaniu tej książki? Współczuć im? Przepraszam bardzo, może nazwiecie mnie nieczułą czy gruboskórną, ale jak czytam takie wypowiedzi jak ten cytat na początku mojej opinii, czy takie jak te poniżej, jakoś nie potrafię się zmusić do współczucia... "Lubię pić i koniec, chociaż wiem, że to mi rozwaliło małżeństwo" - bez komentarza ! "Do noclegowni nie pójdę! Co to za noclegownia, która otwarta jest od 19 do 7 rano? I co ja mam zimą robić przez cały dzień ? Siedzieć przy minus 10 na ławce?" - serio?? Jak sama nazwa mówi, jest to NOCLEGOWNIA! Czego nie rozumiesz ? "Dlaczego nie zmienisz swojego życia ? A po co ?" - mówi 33-latek "A jak się chcę wykąpać w noclegowni to owszem można, ale trzeba się dać wylegitymować i spisać. Ale ja nie chcę zostawiać nigdzie swoich danych." - Co w tym dziwnego, że trzeba się wylegitymować ?? "Do noclegowni nie chodzę, bo mnie wkurwiają. Trzeba przestrzegać ich regulaminów być grzecznym i trzeźwym" Naprawdę powinnam im współczuć ?? Naprawdę ?? Jeden bezdomny z Wrocławia bardzo trafnie i spójnie odpowiedział na pytanie pani Eweliny - Dlaczego ktoś staje się bezdomny? ------------------------------------ - No jak to dlaczego? Bo się chleje. Dziewięciu na dziesięciu nie ma domu, bo są alkoholikami. Zdarza się, że ktoś traci dobytek, bo rodzina go wykiwała albo kobieta, i nie ma co ze sobą zrobić. Ale to rzadko. Wszystkiemu winna jest wóda. I tyle. To cała tajemnica bezdomności." Tak więc przykro mi, ale z tych wszystkich przedstawionych w książce bezdomnych, współczuję tylko jednej kobiecie. Tej od podpasek. Tak więc, jeśli to jest prawdziwe oblicze polskiej bezdomności, "bohaterowie" tej książki wcale mnie do siebie nie przekonali. Chociaż jeden swoją wypowiedzią mnie rozbawił 😁 A oto i ta wypowiedź: "Jakbyś miał coś zmienić w życiu, to co by to było?" ========================================== "Zostałbym księdzem. - Księdzem ? - Miałbym za darmo jedzenie, porządny dom, samochód i kobietę. I to kilka. Blondynki, brunetki... - Przecież księża żyją w celibacie. - Ha Ha Ha takiego żartu już dawno nie słyszałem." Jak to mówi stare przysłowie pszczół "Dobry żart tynfa wart" 😁.

O USA czytam właściwie wszystko, co wpadnie mi w ręce, ale z takim zestawieniem miałam pierwszy raz do czynienia. Książka potwierdziła tylko to, co w sumie już wiedziałam- że fascynuje mnie ten kraj, jego historia i kultura ale zamieszkać bym tam nie chciała. Autorka, rodowita Finka po przeprowadzce z narzeczonym do Stanów Zjednoczonych porównuje amerykańską i skandynawską jakość życia, politykę i świadomość społeczną. Efekt nie zaskakuje- Skandynawia górą a Ameryka swoim obywatelom wolność gwarantuje tylko w górnolotnych hasłach. Anu Partanen podsumowując próbuje pogodzić oba systemy i odpowiedzieć na pytanie, który z nich tworzy szczęśliwsze społeczeństwo, ale generalnie nie jest to takie jednoznaczne, dlatego warto samemu przeczytać i przeanalizować dwie zupełnie odmienne wizje państwa.

Mam bardzo mieszane uczucia. Niby autor pokazał Turcję z kompletnie nieznanej strony, z drugiej mam wrażenie, że chciał chwycić zbyt wiele srok za ogon. Opisuje wiele wydarzeń historycznych, których bez pomocy Wikipedii nie potrafiłabym samodzielnie osadzić w czasie i kontekście. Poruszono tak wiele momentów w historii, skrawków z życia zwykłych ludzi i politycznych zagrywek, że to co otrzymujemy w efekcie nie jest przejrzystym reportażem, tylko tureckim koktajlem. Myślę, że autor ma wiele do powiedzenia, ale forma, w jakiej to wyraża jest dla mnie zbyt ciężkostrawna.

Bardzo solidna pozycja reporterska. Wprawdzie nie lubię, gdy tytuł jest tylko po to, żeby potem przez całą książkę zaprzeczać postawionej tezie. Jedynie ostatni rozdział znów nawiązuje mocniej do tytułu. Niemniej takie pozycje warto czytać. Pokazują nam to, czego nie dostrzeżemy przy zwykłym turystycznym wyjeździe. Na pewno czas spędzony z lekturą nie będzie stracony.

Kolejny mój stacz półkowy, do którego nie mogłam się zabrać od 2017. Okazało się, że to całkiem dobra książka przedstawiająca historie ludzi decydujących się na emigrację. Niby zwykłe historie, ale jakoś wciągnęły mnie i wzruszyły losy bohaterów. Jakbym przeżywała ich decyzje, ich wzloty i upadki z nimi. Szkoda, że nie wzięłam się za tę książkę wcześniej. Widzę też, że jest mało popularna a szkoda. W tej książce głównym powodem emigracji jest powód materialny. Fajnie by było dopisać drugą część i rozszerzyć temat o inne powody emigracji. Nie jest to literatura górnolotna, to proste historie ale bardzo przyjemnie się czytało.

Nawet nie wiem od czego zacząć. Ta historia była wstrząsająca. Sama jestem kobietą i nie wyobrażam sobie żeby zrobić coś takiego drugiej kobiecie i usprawiedliwiać to "tradycją"Przeżyłam całą historię Hibo od początku do końca razem z nią, wczułam się i cierpiałam razem z nią. Oczywiście mogę sobie tylko wyobrazić jak ciężko było jej i innym obrzezanym dziewczynom ale teraz rozumiem i jestem doinformowana. FGM to przemoc wobec dzieci i nie jest dopuszczalne ani legalne . Dziewczynki które zostały poddane takim zabiegom często mają problemy zdrowotne, nie tylko fizyczne ale też ich psychika cierpi. Bywają takie przypadki że dziewczynki umierają. I to w imię czego? Zapewnieniem czystości dla męża? Starej tradycji która w niczym nie ma poparcia? Czytając tą książkę nie mogłam uwierzyć jak bardzo niewykształceni mogą być Ludzie i jak wierzą w to co robią. Chciałabym żeby ta historia dotarła do każdej kobiety i aby każdy znał choć podstawowe informacje o FGM Jestem dumna z Hibo Wardere i wszystkich ludzi którzy przeciwstawiają się tym praktykom i walczą o lepsze życie dla dziewcząt.

Bardzo podobała mi się ta książka, wzruszająca, pełna pasji i zaangażowania głównego bohatera i oczywiście pieska. Ile też hartu ducha jest nie tylko w ludziach a i w zwierzętach, które nam towarzyszą na co dzień. Dla mnie historia o piesku Gobi jest i smutna, i piękna zarazem. Ps. Muszę sprawdzić oryginał, gdyż nie chce mi się wierzyć, żeby rodowity Australijczyk się pomylił co do telenoweli "Neighbours" - Sąsiedzi. W książce jest napisane, że to amerykański serial, a przecież jest australijski. ( To taka mała dygresja)

Książka zawiera relacje kilkunastu emigrantów, których łączy tytułowa droga do Rio, przebyta głównie w latach 40. XX w. Spodobał mi się zwłaszcza rozdział, którego bohaterem jest Krzysztof Głuchowski - jego błyskotliwa relacja z dorastania w przedwojennej Warszawie, mieszkania w Anglii i następnie w Brazylii. W opowieściach przewija się wątek poszukiwania tożsamości, przynależności narodowej, odnalezienia się w nowym miejscu, wzajemnych relacji Polonii. Opowieści wzbogacone zdjęciami z archiwów prywatnych są interesującą lekcją historii.

„Pani Kebab. Opowieść polskiej emigrantki” - ebook w abonamencie legimi za dopłatą. Mam wrażenie, że większość recenzentów nie zauważyła, że autorka opisuje nie całą Wielką Brytanię i nie całą emigrację polską, a tylko jej margines, niziny społeczne, niewielką grupkę, jaką się znajdzie w każdym kraju, także w Polsce. Wynikało to z jej zawodu. Nie mogła uczyć w przeciętnej brytyjskiej szkole ze względu na polski akcent. Sprawiał on uciechę już dzieciom w jej klasie specjalnej, które prosiły, żeby powiedziała słowo „kebab” i zaśmiewały się serdecznie z jej wymowy. Stąd wzięło się jej przezwisko „pani Kebab”. Jej uczniowie to dzieci bardzo zaniedbane przez rodziców albo urodzone już z wadami umysłowymi, bo matka nadużywała w ciąży alkoholu albo narkotyków albo obydwu tych używek. Autorka opisuje wyraźnie objawy tych wad wrodzonych i wspomina o tym, ale być może wprowadzenie przypisów, nazywających to po imieniu ułatwiłoby zrozumienie tego problemu czytelnikowi nieobeznanemu z tym tematem. Ta klasa specjalna jest tak mało typowa dla całego szkolnictwa brytyjskiego jak mało typowa dla Polski jest ta polska matka z synem, który popłakał się przed lodówką z jogurtami, bo w Polsce często jedli przez cały tydzień tylko ziemniaki. Z pewnością są takie rodziny w Polsce nadal, ale czy to jest typowa, przeciętna polska rodzina? W drugiej części, kiedy autorka przestała pracować w szkole i zaczęła pracować w służbie socjalnej znów ma kontakt wyłącznie z marginesem społecznym. To też nie jest przykład typowego społeczeństwa angielskiego, co zresztą widać z opisu jej klientów – to są głównie cudzoziemcy, powtarzają się historie polskich Romów, którzy w Polsce nie dostawaliby zasiłku latami. A tam dostają!. I powtarza się stara prawda, że o ile obce nacje zagranicą sobie przeważnie pomagają, o tyle Polak za granicą raczej rodakowi wilkiem. Mówię to Wam jako emigrantka z 38 – letnim stażem. Trzeba dobrze poznać człowieka. Jeżeli się wyjeżdża bez znajomości języka i prawa w kraju emigracji to łatwo stać się łupem sutenerów i innych przestępców. To jest znowu margines, a nie całe społeczeństwo brytyjskie. Jeżeli w recenzji czytam, że po lekturze tej książki czytelnik utwierdza się w przekonaniu, że dobrze, że nie wyjechal z Polski, to zdaje się, że nie zrozumiał przesłania tej książki. Taki margines społeczny jest wszędzie. Wyjeżdżając trzeba się liczyć z obniżeniem pozycji zawodowej, ale są i tacy Polacy, którzy znaleźli pracę w swoim zawodzie i zrobili karierę, inni się usamodzielnili i założyli własne, dobrze prosperujące firmy. No cóż, narzekanie na zagranicę sprzedaje się bardzo dobrze, natomiast chwalenie się sukcesem zagranicą często odbierane jest jako brak patriotyzmu. Jedyne, co jest dobre w tej książce, to znakomity styl autorki. Pani Czul ma po prostu talent. Nie raziły mnie nawet często-gęsto używane przekleństwa, których normalnie nie lubię w literaturze, ale tu się inaczej nie dało. Podobał mi się sarkastyczny humor autorki, bo bez sarkazmu i dystansu opisywane przez nią sytuacje byłyby nie do zniesienia. Dlatego książkę wysoko oceniam i chętnie przeczytałabym następne pozycje autorki. A chcącym poczytać o sukcesach Polaków na emigracji polecam następujące pozycje: 1.„Anglia. Czas na herbatę“ - Marta Dziok-Kaczyńska. 2.”Polak z wiatrakami“ i „Gunnen. Niech ci się wiedzie“- Kris Florek 3.”Polacy na emigracji. Dlaczego i po co wyjeżdżamy” - Agnieszka Kołodziejska 4.”Irlandia albo frytki z octem“ - Marcin Szulc - polski prawnik, który zdobył szybko wysoką pozycję w swoim zawodzie, na jaką długo nie miałby szans w Polsce. Z pewnością jest jeszcze wiele innych książek na ten temat.

Bardzo dobrze zrealizowany reportaż. Nie stronił od strony naukowej, technicznej, a nawet kwestii medycznych, a jednak nadal czułam się podekscytowana jak na seansie Indiany Jonesa :) Zaginione miasta, zapomniane cywilizacje, tajemnicze artefakty - czego można chcieć więcej?

Czy świat zwierząt bywa zabawny, interesujący i fascynujący na tyle, aby móc wraz z autorem książki na czele i wyruszyć w daleką podróż, której nie mieliśmy okazji przyjrzeć się mu z bliska? Zanim rozpoczęłam czytać książkę autorstwa Pani Fleur Daugey pt. '' Sekrety zwierząt. Złap trop i podążaj za śladami'' przeczytałam słowo wstępu zamieszczone na samym początku, którego autorem jest przyrodnik, pisarz, prowadzący autorskie audycje radiowe Pan Marc Giraud, który to spojrzał i dokonał dokładnej analizy dotyczącej zawartości głównej treści zachęcającej do tego, aby móc dotychczasową wiedzę o zwierzętach ponowić, a wraz z nimi odkrywać ich tajemnice, które nie zawsze było nam zdobyć dane na ich temat informacje. Z twórczością Pani Fleur Daugey do tej pory nie miałam okazji się zapoznać. Do przeczytania książki pt. ''Sekrety zwierząt. Złap trop i podążaj za śladami'' zachęciło mnie to, że lubię poznawać świat zwierząt. Zapoznając, się z tą książką głównie skupiłam się na tym, czy autorka będzie w stanie mnie na tyle zainteresować przekazem na tyle zgromadzonej wiedzy, że będę mogła czytać ją dalej i jakim językiem przekazu opisuje ten tajemniczo prezentujący się świat, a może czymś nowym zaskoczy, co znam jedynie z życia codziennego zwierząt, a zastosowania w praktyce nie było możliwości wypróbować. Autorka zadbała o to, aby w tej książce czytelnicy, którzy uwielbiają, ciekawostki przyrodnicze wczuwali się, gdyby to oni byli bezpośrednio świadkami wydarzeń, w których główną rolę odgrywają nazywani przez nich milusińscy, drapieżne, a z czasem niebezpieczne zwierzęta. Autorka potrafi w umiejętny i barwny sposób dobrać odpowiednio anegdoty, przypowieści, które sprawiają, że tę książkę nie czyta się szybko, lecz pewnym zrozumieniem tekstu w zależności od tego, jak opisane jest dane zamieszczone w niej zagadnienie. Książka ta wydana została w pięknej niebieskiej twardej oprawie nawiązującej do trafnie nadanego tytułu. Wydawnictwu Literackiemu dziękuje za podarowanie mi do zrecenzowania książki pt. Sekrety zwierząt. Złap trop i podążaj za śladami'' autorstwa Pani Fleur Daugey. Polecam przeczytać tę książkę.

Wysoka nota za spisanie ważnej historii w sposób skrupulatny i pod różnym kątem. Nadal ją podtrzymuję mimo wielkiej niechęci do częstego ableistycznego języka i przebijających się uprzedzeń autorów wobec autystów bez dodatkowych wyzwań takich jak NI i bezrefleksyjną stronniczością na rzecz rodziców. Ale największa zbrodnia autorów - tendencja do niekorygowania, jak w przytaczanym cytacie ktoś podciągał wszystko pod autyzm. Ma biegunkę, to pewnie przez autyzm. Jakby autysta nie mógł mieć innych chorób… (a badania ukazują nam coś z goła skrajnie innego).

Lubię Amy. Książka w miarę wyważona, są momenty bardzo poważne i bardzo niepoważne, jak to w życiu, szczególnie w życiu komika. W zeszłym roku oglądałam „Życie Beth”, jest to serial, jak się dowiedziałam po przeczytaniu jej autobiografii mocno inspirowany jej życiem. Polecam fanom jej twórczości.

Bardzo nierówna książka stanowiąca kompleksowy opis istotnego wydarzenia. Pierwsze 15 rozdziałów jest rozwleczone do granic możliwości. Można by je streścić w jednym, góra dwóch i książka tylko by na tym zyskała. Gdy akcja zaczyna przyspieszać, to mamy do czynienia z naprawdę fascynującą, a przy tym świetnie napisaną opowieścią. Niestety, pod koniec akcja znowu zaczyna zwalniać, a interesujące wątki przeplatane są stanowczo przydługimi opisami mało istotnych zdarzeń. Można odnieść wrażenie, że honorarium autora było uzależnione od liczby stron.

Gdybym miała zrobić listę ulubionych wspomnień/dzienników/autobiografii ta byłaby na pierwszym miejscu. Prawdziwa do bólu, to nie tylko jak mówi tytuł "dziennik życia i umierania", ale również medytacja nad naturą, Bogiem, człowieczeństwem. Polecam

Literacko przeciętna, socjologicznie przeciętna, jako historia bądź co bądź nieprzeciętnego człowieka też opowiedziana w sposób bardzo przeciętny. A jednak powinna być obowiązkową lekturą dla liberalnych elit, jako wyjaśnienie dlaczego ich wizja świata przegrywa w świecie czy to amerykańskich czy to polskich "bidoków".

Tematem książki jest okres reprywatyzacji , konkretnie warszawskich kamienic i placów. Mistrzowski reportaż, obejmujący historię dawną i tę współczesną, losy ludzi , domów i całych rodzin. Pasjonująca rzecz, a że jest w niej mnóstwo wątków kryminalnych, bo wszak chciwość rządzi światem, czyta się , jak najlepszy thriller. Pozycja pięknie wydana, z mnóstwem zdjęć, również tych archiwalnych.

To był krótki reportaż, ale bardzo ciężki. Przeczytałam go na raz, choć momentami miałam ochotę odłożyć książkę i wziąć głęboki oddech. To historia małego chłopca, którego nikt nie chciał, nikt nie szukał i którego zawiedli wszyscy – nie tylko biologiczni rodzice. Autorka pisze spokojnie, bez ocen i krzyku. I właśnie to boli najbardziej. Bo ta historia wydarzyła się naprawdę. Czyta się ją szybko, momentami aż za łatwo, co wywołuje we mnie duży dyskomfort. To nie kryminał. To czyjeś życie i śmierć. Brakowało mi pogłębienia psychologicznego sprawców i kilku detali, które mogłyby dać pełniejszy obraz. Mimo to jest to książka, która zostaje w głowie i sercu. Zmusza do myślenia o rodzinie, obojętności i o tym, jak łatwo przymykamy oczy na cudzą krzywdę. Polecam, ale to nie jest lektura „dla przyjemności”. To reportaż ku przestrodze. Z szacunku dla tego dziecka – warto czytać uważnie i z emocjami na wodzy. 🖤📖

Zbiór reportaży napisany w charakterystycznym dla tego autora, specyficznym stylu. Dzięki takiej narracji, dość ciężkie tematy które opisuje, nie przytłaczają aż tak bardzo. A czasem wręcz mogą rozbawić. Na pewno nie każdemu taka forma przypadnie do gustu, ale mi ona zdecydowanie odpowiada.

To była pierwsza książka z gatunku literatury faktu, jaką przeczytałam. Nie jestem pewna, jak powinna wyglądać książka napisana pod tym kątem. W przypadku "Gra o wszystko" autorki Molly Bloom odniosłam wrażenie, że czytam fikcyjną historię, a nie opartą na faktach i zdarzeniach życiowych. Dysponowane daty były podane dość ogólnie, określając w zaokrągleniu czas trwania akcji. Było to na zasadzie podania przedziału czasowego na kilka kluczowych w tym wydarzeń. To niestety jest dość przykre, bo fikcyjne opowieści są bardziej dokładne. Sama książka była napisana dość prostym językiem. Dzięki temu czytanie przychodziło szybko i sprawnie. Trochę ciężko jest podnieść swój poziom leksykalny z tego powodu, jednak można za to poznać fachowe słowa z dziedziny pokera. Generalnie cała książka opiera się na organizowaniu gier pokerowych przez autorkę. Między innymi, jak do tego doszło, jak się to odbywało i jak to się zakończyło. Dodatkowym atutem jest możliwość zapoznania się z stylem życia graczy, którzy należą do śmietanki towarzyskiej, takich jak gwiazdy, celebryci, przedsiębiorcy, itp. Można pozyskać wiedzę o życiu na szczycie. Należy jednak pamiętać, że głównie pod przykrywką pokera, przez co informacje z pobocznych wątków są dość ogólne i powierzchowne. Myślę, że dla ludzi ciekawych świata pokerowego i celebrytów książka będzie dobrą propozycją, ale nie profesjonalną. Czasami jest miło uciec od szarego świata rzeczywistości, a ta książka właśnie w tym pomoże, by popatrzeć na świat w tych szczęśliwych barwach chociaż przez chwilę. W końcu to świat w którym nie ma aż tyle problemów, a największym jest brak pieniędzy na udział w grze.