Wrzaski

Niepowszedni teatr dwojga aktorów. Między pierwszym, a kolejnym kieliszkiem wina prowadzą Oni wyrafinowaną grę. Niebezpieczną. Ona-Kaja szuka prawdy, zrozumienia tego co stało się w przeszłości, ale „mówi się, że istnieje nieskończona liczba przeszłości. Nieskończona liczba interpretacji”. On-Profesor odkrywa więc i przedstawia swoje prawdy lub jedynie ich interpretacje. Ona nie chce zapomnieć o tym co zarzutowało na jej dalsze życie. On ich historię opisał na kartach książki zmieniając ją w fikcję i sprzedając tysiącom czytelników. W gęstniejącej atmosferze oczekiwania, ekscytacji, poczucia krzywdy, wspomnień, młoda kobieta i dojrzały mężczyzna poruszają czytelnika swoją opowieścią o tym co się zdarzyło, co ich łączyło, czym dla każdego z nich było. Historię pełną emocji i tajemnic. To próba rozprawienia się z podjętymi decyzjami i popełnionymi błędami, odpłaty za krzywdę, którą Ona uświadomiła sobie i oczekuje zadośćuczynienia. Zemsty. By poczuć ukojenie, by móc ponownie zacząć oddychać. Przedstawienie zainicjowane przez Kaję, którego świadkiem jesteśmy jest pełne niedomówień, a w miarę upływu czasu między słowami pojawia się problem wykorzystywania seksualnego nieletniej dziewczyny. Czy intymny związek nastolatki i dorosłego mężczyzny to miłość, romans, czy gwałt? I jakie będą tego konsekwencje? Fabuła obejmuje 24 godziny, a prowadzona rozmowa o nieustannie zmieniającym napięciu emocjonalnym kończy się niespodziewanie w sposób, który czytelnik nie spodziewa się ani przez chwilę. Czy satysfakcjonujący? Polecam przeczytać i się przekonać. W swoim debiucie Nina Igielska nawiązuje do motywu literackiego z „Lolity” Nabokova, ale i baśni Hansa Christiana Andersena „Królowa śniegu”. „Oddech” to dramat, romans, thriller i literatura piękna w jednym. Autorka czaruje sposobem narracji, językiem i osobliwym klimatem. Wszystko to sprawia, że z wielką uwagą śledzimy akcję i wstrzymując oddech wsłuchujemy się w dialog bohaterów. Lektura warta poświęcenia jej czasu, a może stać się również wyjściem do niejednej dyskusji.

Krótkie opowiadanie z perspektywy ojca, córki i syna (oddzielnie). Wzbudza wiele emocji. Czyta się jak pamiętnik pisany w emocjach. Chaotycznie, zaleznie od tego, co właśnie podpowiadają pamięć i uczucia. Trudna. Pełna emocji (za to ogromny plus). Perspektywy i wspomnienia dotyczące tej samej osoby są bardzo różne. Książka dostarcza wiele przemyśleń. Nietypowa, świetna.

Skończyłam czytać i nie mogę przestać o niej myśleć - genialnie skonstruowana, poruszająca, nieoczywista, mroczna, pełna niepokoju, ale też piękna :) Dodatkowo mnie na koniec wzruszyła.. Jawa przeplata się ze snami, wspomnieniami, halucynacjami i myślę, że nawet jakimś rodzajem prekognicji. Czas się zapętla, wszystko jest cykliczne- przysłowiowy wąż zjada swój ogon. Ja tu widzę dwa koła czasu, które obracając się mają punkt styczny w windzie, i na przestrzeni balkon-balkon :) Inspiracją dla autorki musiał być czas pandemii, z tą całą izolacją, paniką, niepokojącą atmosferą lekkiego odrealnienia, pustką na ulicach, teoriami spiskowymi i wrażeniem zatrzymania czasu. Wąż i jego jad też jest tu symbolem zatruwania poprzez sianie paniki w mediach. Pani K szuka ukojenia we wspomnieniach, które przywoływane są poprzez smak, zapach, grę światła. Wszyscy to mamy, ale u niej jest to ekstremalne, przybiera formę halucynacji. Woli nie zażywać leków, żeby znów przeżywać te szczęśliwe chwile, które dają jej poczucie bezpieczeństwa. Kalina, bo tak ma na imię pani K, nie miała łatwego dzieciństwa, a kotwicą “normalności” była jej babcia. Po jej śmierci rozsypała się.. Można ta powieść odczytywać na kilka różnych sposobów, a ja mam swoją teorię- w komentarzu spojler :) UWAGA SPOJLER ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. ……………………. …………………….……………………. ……………………. …………………….…………………….…………………….…………………….…………………….…………………….……………………. - Pani K, mając problemy psychiczne od wczesnych lat młodości, po śmierci babci wpadła w poważną chorobę psychiczną, która się ujawniała i była w remisji ( cyklicznie). - Pani K mieszka w zamkniętym oddziale szpitala psychiatrycznego lub domu opieki i jest osobą starszą ( przesiedlenie, nie można wychodzić, jedzenie jest dostarczane, łóżko pościelone i posprzątane następnego dnia) - Ta cała akcja z wojną na zewnątrz, to jej mechanizm obronny przed świadomością, że jest zamknięta i poważnie chora ( choć ma tego przebłyski) - mieszka sama, a znajomość z panem K zakończyła się na etapie pierwszego spotkania. ( czarny notesik z pismem pani K, tylko jedna osoba zameldowana, obraz który malował to obraz z filmu, jaki pani K ogląda) - Uroiła go sobie jak zaczęła brać leki- pan K przyszedł i odszedł wraz z lekami. Leki/pan K wprowadziły porządek, rutynę - jak odszedł - w momencie jak przestała brać leki to pan K znika ( wchodzi do obrazu) a ona może jeść w łóżku i następuje "luz") - Ostatnie sceny to ucieczka pani K, idzie przez ogród szpitala/ zakładu, zasypia na ziemi i śni jej się sen o babci, która opowiada jej "tę prawdziwą historię o niej", czyli uświadamia jej jak bardzo jest chora. Dlatego mówi ona do dziewczyny-studentki: "Kalinko byłaś dzielna" - bo ciężko żyć z taką chorobą ( tu się wzruszyłam..) - Sama końcówka jest moim zdaniem niejednoznaczna. Albo pani K popełnia samobójstwo zdając sobie sprawę, że nie chce żyć z chorobą, albo ( skoro sukienka sama leci i się zawiesza) to jest opcja, że jest to symboliczne wyjście z mroków choroby, zyskanie wolności i początek zdrowienia.: skłaniam się ku temu drugiemu, bo jak pani K wraca parkiem to widzi światła w domach i ludzi ❤️

Warta przeczytania, zwłaszcza że jest krótka. Pierwsza część dłużyła się, a jej sens ujawniło dopiero rozwiązanie zagadki. Końcówka zdecydowanie lepsza. Pewne wątki zwłaszcza samolot) nie wiadomo, co robią. Drobiazg: kilka literówek kłuje w oczy w powieści o pracy redaktorów.

Opisywana w reportażu historia jest wyjątkowa, dlatego sama w sobie się broni. Sposób przedstawienia jej przez autorkę i nietrafne rozłożenie punktów ciężkości niestety nie jest dla niej korzystny. Nie znajduję również wytłumaczenia dla uzupełnienia książki dłużącymi się cytatami powieści pisanych przez bliźniaczki, które w takim nagromadzeniu jedynie nużą.

To niewiarygodne, jak pięknie można pisać o rzeczach najtrudniejszych. Jak z bólu, wstydu, przemocy i milczenia da się ułożyć historię, która boli, a jednocześnie wzbudza w czytelniku niebywałą czułość wobec bohaterów. Opowiem wam o pewnej rodzinie. Kochańscy. Ich świat kręci się wokół Karczycy, robotniczej miejscowości z jedną długą ulicą, Wałecką, i wokół codziennego rytuału udawania, że „jakoś to będzie”. Życie z nimi przypomina spacer po polu minowym – nigdy nie wiadomo, co i kiedy wybuchnie. Jest Irena – matka. Kobieta szara, zmęczona, nosząca w sobie ogromne pragnienie miłości i normalności. Próbuje skleić swoje życie jak rozbity garnek, kawałek po kawałku, choć dawno już straciła nadzieję, że będzie szczelny. Jej uśmiech nie chce zostać na twarzy, a rezygnacja zdaje się dziedziczna – przekazywana z pokolenia na pokolenie. Jest Zenek – ojciec. Wychowany w przemocy, zamrożony od środka. Kiedyś wydarzyło się coś, co było piękne, zbyt piękne i zbyt krótkie. Teraz jest alkohol, chaos, smród i świat pozbawiony kolorów. Tylko stary notes przypomina mu czasem, że mógł być kimś innym. I jest Wojtuś. Siedmioletni chłopiec o bolącym serduszku. Delikatny, czysty, patrzący na świat prosto, dziecięco. Osiedlowa ofiara, „czubek”, „syn pedała”. Nie lubi, gdy ktoś go żałuje. Nosi w sobie miłość do nieba i aniołów – gdzieś tam schowanych, czuwających nad nim po cichu. Anioły są tutaj czymś więcej niż symbolem. To bezpieczna przystań. Mechanizm obronny. Cichy przyjaciel, który pozwala przetrwać. Kiedy rzeczywistość staje się nie do zniesienia, wyobraźnia Wojtusia buduje skrzydła. Ale czy skrzydła wystarczą, by unieść taki ciężar? Ta ich historia osadzona jest w czasach, o których ja wiem, że takie były, a młodsi muszą uwierzyć autorowi, że tak się właśnie żyło. Grzelak przenosi nas kapsułą czasu do świata pochodów pierwszomajowych, walki o miejsce siedzące w pociągu, aksamitnych krawatek pod kołnierzykiem i lekcji WF-u odbywających się na szkolnych korytarzach. Emocjonalne napięcie tej książki sprawia, że wszystkie thrillery i kryminały mogą się schować. Tutaj wszystko pracuje na niepokój czytelnika: retrospekcje, fragmenty zapisków z notatnika, tytuły rozdziałów, cisze między zdaniami. To książka o nieszczęściu. Tym najprostszym, najbardziej ludzkim. O przemocy, która rodzi przemoc. O wzorcach wyniesionych z dzieciństwa, traumach ukrytych pod agresją, odrzuceniem i milczeniem. I o pytaniu, które zostaje z czytelnikiem na długo: jak w takim świecie ma odnaleźć szczęście mały chłopiec – i czy w ogóle jest na to szansa?

Chcialam polubic ta ksiazke , ale jest napisana jakos tak ze nie czyta sie gladko. Pod koniec sie zmuszalam . Fabula jest ogolnie ciekawa , ale zajelo mi wieki by zapamietac kto jest kim. Sa opisy postaci bardzo fajne , dlugie, a potem nic owej osobie nie ma jak naprzyklad Pierozek czy typ z cyrku. Ogolnie sa fajnie napisane opisy miejsc czy ludzi czy sytuacji , a potem wracasz do czegos co nie przyciaga tak uwagi

Plastyczne opisy przyrody, przekonująco i autentycznie przestawiona relacja dziecko-matka, zupełnie zaskakujące zakończenie. Warto przeczytać, ponieważ na koniec dowiadujemy się o przykrej historii mającej miejsce w Kolumbii nie tak dawno temu - w mediach się o takich wydarzeniach nie wspomina.

Intymny portret relacji dziecka o nie odciętej pępowinie z matką i cieniem ojca. Powieść o stracie i trudach jej zaakceptowania. Za dużo filozofowania i przypadkowych rozmyślań. Wciąż czekam na powrót autora do formy z "Rozdeptałem czarnego kota...", ale to jeszcze nie teraz.

Przyznam, że początek książki jest napisany tak dziwnie i topornie. Jednak kiedy przebrnie się przez te kilka stron okazuje się, że jest to wstęp do naprawdę dobrej, choć ciężkiej lektury. Nie jest tak, że fabuła skupia się tylko na zniknięciu rodziny. To cały długi łańcuch zdarzeń, w których biorą udział ludzie skrzywdzeni, skomplikowani. Nieprzyjemny, choć dobitny obrazek pokazujący różne dysfunkcje w rodzinie i nie tylko.

"Mój mały zwierzaku" jest książką obrzydliwie wspaniałą. I nie piszę tego wyłącznie dlatego, że to pierwsza lektura, która swoimi opisami wywołała u mnie nudności, a i tak nie mogłam jej odłożyć na półkę. Pamiętacie może "Lolitę" Nabokova? Ten wylewający się, grzeszny erotyzm opisywany przez uczonego Humbertq: "Lolito, światłości mojego życia, ogniu moich lędźwi. Grzechu mój, moja duszo."? Wyobraźcie sobie tę książkę napisaną nie przez romantyka i estetę- tylko przez pedofila funkcjonującego jako weterynarz na wsi. To opis zbrodni, zagubienia małego dziecka i obojętności otoczenia. Bez ozdobników, romantycznej otoczki i wysublimowanych fraz. To książka, która celowo ma wywołać oburzenie i po której czytelnik ma czuć się brudnym. A przede wszystkim to zwrócenie uwagi na to, że trzeba reagować bo zło może przybrać bardzo oczywistą formę i dosłownie czaić się za rogiem.

👓 „O tym Marco nie pomyślał, nie rozpamiętywał, nie próbował się bronić, pozwolił rzeczom toczyć się ich własnym rytmem, jeszcze jeden raz (trzeci? czwarty?), i opowiedział jej o chaosie, który zapanował w jego życiu, o miłości, którą był przepełniony, o smutku, sile, o zmęczeniu (…)”. Sandro Veronesi w „Kolibrze” kreśli przed Czytelnikiem obraz - wydawać by się mogło - zwykłego życia. Bohater - lekarz okulista - wiedzie na pozór zwyczajne życie, ale pod powierzchnią powszedniości kryje się splot dramatycznych wydarzeń. Marco posiada jednak niezwykłą umiejętność - zastygnięcia w bezruchu, gdy wokół eksploduje świat. Stąd też, między innymi odczytaniami, bierze się tytułowy koliber. To opowieść o sile charakteru kształtowanej granicznymi przeżyciami, o miłości, która nigdy nie doczeka spełnienia, rozpisanej w listach przez lata słanych pocztą. 👓 Czytelnik poznaje życie Marco fragmentarycznie - opowieść jest snuta bowiem tak, jak prowadzą ścieżki pamięci - nielinearnie, bez chronologii, bez wyrazistego porządku. Bohater jest pokazany przez pryzmat relacji z bliskimi - żoną, rodzicami, ukochaną, córką, wnuczką, bratem i siostrą, przyjaciółmi. Dużo tu fabularnych zaskoczeń wywołujących wzruszenie, ale jednocześnie emanujących spokojem i akceptacją cierpienia. Marco niemal z hiobową uległością przyjmuje wyroki losu, bo na przekór złu, które go spotkało, trwa dzięki miłości. Powieść jest utkana z psychologicznych analiz, ale Czytelnik odnajdzie tu też mitologię, filozofię i dylematy etyczne. To taka patchworkowa saga, w centrum której stoi Marco, jego postać zszywa bowiem wszystkie skrawki. Bardzo wzruszające i symboliczne zakończenie pozostawi z refleksją. To książka, o której dużo się myśli - w trakcie lektury i po jej skończeniu. Mało jej tu na bookstagramie, a szkoda, bo warto ją poznać.

"Niepowinność" stanowiła dla mnie duże zaskoczenie. Zachęcona popularną w ostatnich latach tematyką dorastania w przechodzącej transformację Polsce sięgnęłam po książkę z oczekiwaniem kolejnej ciekawej, acz podobnej historii - surowego i bezkompromisowego opisu zmieniającej się rzeczywistości wraz z wszystkimi jej problemami, ale i z nutą nostalgii za czasami PRL. Radziszewski zupełnie jednak zaskakuje - zamiast tego dostajemy nieprzewidywalną historię, której zakończenia nie da się przewidzieć. W tle liczne postaci o ciekawie zarysowanych historiach i charakterach. Trudno się oderwać.

„Przechodząc przez próg, zagwiżdżę” to zdumiewająco udana próba opisania myśli i emocji 4-8-letniego dziecka. Książka napisana jest w pierwszej osobie arcyciekawym językiem; tam gdzie dziecku brakuje słownictwa do nazwania emocji, mówi co widzi, co robi, co mu się kojarzy, ale to wszystko ma stricte emocjonalne konotacje. Dorosły (też czytelnik) rozpoznaje z miejsca te dziecięce „eufemizmy” — „opakowanie zastępcze” — a dosadność opisu Bieżuńskiej czyni w nas lekkie spustoszenie. Zatem książka poraża nie tylko tematyką, ale i sposobem opowiedzenia. Dzięki kondensacji języka — psychologicznie wiarygodnego i niebanalnego — autorka opisała znajomy kawałek traumatycznego dzieciństwa w sposób świeży, przywodzący na myśl odwzorowanie rzeczywistości widziane oczami dziecka na przestrzeni kilku lat od najwcześniejszych wspomnień do ważnego wydarzenia dzieciństwa, jakim jest Pierwsza Komunia. Bieżuńska pisze tak, jakby sięgnęła po zapis z sesji hipnozy skrzywdzonej w dzieciństwie osoby; następnie spisała ciągiem wszystko to co najbardziej dramatyczne, nie zważając na okoliczności łagodzące. Wywołane w transie wspomnienia zioną mocą zniszczenia psychicznego, które w konsekwencji obciążą jednak czytelnika — bo powieść gra na emocjach do końca. Jest rozmyślnie stronnicza — stąd, czytając, bezrefleksyjnie wchodzimy w rolę prokuratora bezapelacyjnie obwiniając bliskich dziecka. Czy słusznie posądzamy o podłe nastawienie rodziców i babcie dziecka? Mierzymy się przecież z obrazem literackim, a nie raportem policyjnym z interwencji w rodzinie. Wiktoria Bieżuńska jest bezbłędna w przytaczaniu wypowiedzi osób z otoczenia dziecka. Genialnie uchwyciła lakoniczny sposób komunikacji w tzw. robotniczych rodzinach oraz żargon podwórka lat 80.-90. Mrozi nas ten język poddany stosunkowo szybkiej transformacji na przestrzeni 2-3 emancypujących się pokoleń. Nie dowierzamy, że można było (wtedy) tak bezprecedensowo np. powiedzieć coś niewłaściwego o dziecku w jego obecności, bądź stosować z miejsca przemoc słowną, nie czyniąc próby tłumaczenia czegokolwiek uprzednio. Jednak chwila refleksji nad książka przywodzi na myśl pewność, że ci odpychający dorośli to najprawdopodobniej również ludzie skrzywdzeni przez los, niedojrzali i „niedokochani”. Nie ma w ich traktowaniu tegoż dziecka premedytacji, perfidii, zła — jest jakaś luka, z którą raczej próbują sobie radzić złością, a czasem wychodzi z nich tylko zwykła ludzka głupota. Przypuszczam, że babcie naszej Małej, musiały zderzyć się z przyspieszonym dojrzewaniem, po wcześniejszym wyrwaniu z wiejskiego domu (wojna, powojnie). Zassane przez obce miasto Gdańsk, ze swoją poniemiecką dzielnicą Wrzeszcz, gdzie dzieje się akcja, skupiły się na tym, by przeżyć, a nie na tym jak dzieci chować. Łatwo osądzać z dzisiejszej perspektywy: wychowanie twardą ręką = brak miłości = krzywda dzieciom (!). Język powinien być mostem, który pomaga zrozumieć się nawzajem, tłumaczyć swoje racje. Ale w rodzinie naszej małej bohaterki język rani i — znów używając współczesnego terminu — obciąża czyimiś emocjami. W „Przechodząc przez próg, zagwiżdżę” poznajemy dość reprezentatywną rodzinę z PRL, która nie wykształciła jeszcze umiejętności opanowania emocji, by nie zadawać bezwiednie bólu, ani nie wychowuje jak nie być ofiarą, by nie musieć uciekać z domu na to (opisane) patologiczne podwórko. Ta rodzina, która niepohamowanym słowem lub miażdżącym milczeniem w innych sytuacjach — rani, krzywdzi, nie daje wsparcia. Nie wychowuje. Ale czy nie kocha mimo wszystko? Dlaczego ten obraz życia rodziny dziecka jest tak selektywny? Dziś świadomość psychologiczna jest powszechna. Potrafimy dostrzec, opisać krzywdę dziecka, szukać rozwiązań, terapie rodzinne idą w sukurs. Ale 40-50 lat temu psychologia rodziny nie opuszczała akademickiego biurka, więc rodziny w swoich ciasnych mieszkaniach radziły sobie same tak jak umiały. Rzecz jasna, lepiej szło tym, co mieli więcej serca. To książka niewątpliwie rozliczeniowa, mająca służyć terapeutycznie. Literacko trzyma wysoki poziom. Ale co najważniejsze: dowodzi talentu, niezwykłego ucha autorki, która jak wierny skaner odtwarza świat poprzez autentyczny język wypowiedzi oraz obrazowo przedstawione emocje. Emocje, które w nieukształtowanym psychicznie człowieku, nie potrafią nabrać formy komunikatu, w którym zawarta jest umiejętność bronienia się, bez powielanie tej złości od pokoleń, bez znienawidzenia. Być może akurat w tej rodzinie wyschło już źródło więzi z Bogiem, który ludzi prowadzi, gdy nie radzą sobie, gdy błądzą. Tego nie zamierzam oceniać, chociaż osobiście uważam, że należy wpuścić iskrę bożą przy opisywaniu historii ludzkich, które wydają się być tak smutne, jakby Bóg ich opuścił.

Wielogłos racji, wielogłos postaw, dialog, monolog, rozważania teologiczne, filozoficzne, wielość przeciwstawnych argumentów, a wszystko to jednej nocy w obliczu życiowej decyzji która zaważy na całej społeczności. (-1) Nie załapałam istotności wyboru skryby spisującego debatę, mam wrażenie że umknęło mi clue wyboru go jako narratora. Powód co prawda mamy podany, ale umknęło mi powiązanie z omawianą sprawą i jaki to miało wpływ na spojrzenie na rozważany problem. Jeśli był to mea culpa.

Mój główny problem z tą książką był taki, że czytając ją miałam wrażenie, że czytam kolejny tom "Snu o okapi". Styl tlumaczki bardzo charakterystyczny. Jak zwykle w przypadku książek tlumaczonych z niemieckiego cierpię przy każdej odkrytej kalce. Ale nie było bardzo źle. Natomiast mogę sobie wyobrazić, że książka w oryginale jest bardzo, bardzo dobra i za to daję 9 gwiazdek.

Myślę, że 'Nie rdzewieje' to książka, na którą trzeba trafić w odpowiednim momencie życia, żeby ją zrozumieć. Ja wstrzeliłam się chyba w idealny przedział, zbliżając się z rozpędem do kryzysu wieku średniego, zwanego trzydziestymi urodzinami. Świetny obraz nieheteronormatywnych millenialsek z jednej strony, z drugiej - nauka czerpania z życia, znoszenia niepowodzeń i rozczarowań. Bardzo fajnie pokazane zderzenie ideałów, planów i wyidealizowanych wspomnień z rzeczywistością. Małe miasteczka i metropolie. Afirmacja życia w jego prostocie i szarej codzienności. Bardzo mi się podobało. Polecam!

To fikcyjna opowieść o ostatnim roku życia Sylvii Plath, autorki m.in. „Szklanego klosza”, który bardzo mi się podobał. Jest pełna cierpienia bohaterki, jej rozmyślań, stosunku do innych ludzi i rozpaczliwych prób odnalezienia własnego miejsca w świecie, który tylko z pozoru jest miejscem, w którym panuje równość płci. Jej niemoc, niepokój i bezsilność przepełniają narrację książki. Sylvia zmaga się z trudami macierzyństwa, zastojem pisarskim, poszukiwaniem miłości do siebie i próbami dorównania swojemu mężowi. Autorka z wielką empatią pochyla się nad postacią Sylvii i można odnieść wrażenie, że czytamy słowa wychodzące prosto od niej samej. Elin Cullhed wiele pozostawia domysłom czytelnika, jednak znając losy życia prawdziwej Sylvii Plath, powieść staje się pełna. Na szczęście nie przeszkadza to w sięgnięciu po tę książkę nie mając wiedzy na temat pierwowzoru bohaterki. Czyta się ją wspaniale. Bardzo polecam, szczególnie osobom, którym znana jest twórczość Sylvii Plath.

Książka jest paskuda, momentami obrzydliwa. I dobrze, bo chyba o to autorowi chodziło. Aż ciarki chodzą po skórze, do czego może doprowadzić uzależnienie, do tego wspomagane przez technologię. A może to naturalne, bo dziwne rzeczy kryją się w głowach ludzi. Sam autor ma piękną, niemal anielską twarz, do tego jest świetnym muzykiem - a to właśnie z jego ręki wyszła ta historia. Kto by się spodziewał...

„Zawsze przychodzi noc” to krótka, ale poruszająca do głębi opowieść o kobiecie zepchniętej na margines życia. Lynette to postać, której nie sposób zapomnieć – młoda kobieta walcząca każdego dnia o zachowanie równowagi, o pracę, mieszkanie, godność. Próbuje przetrwać w rzeczywistości, która ciągle rzuca jej kłody pod nogi. Dla mnie ta książka była szczególnie mocna, bo kiedyś miałem bardzo bliską relację z kobietą o podobnym sposobie myślenia, działania, emocjonalności. Czytając, czułem, jakbym znów był „Jackiem” – kimś, kto obserwuje z boku i jednocześnie nie potrafi pomóc. To uczucie bezradności, niemożności przebicia się przez ścianę lęków, neuroz, przeszłości – Vlautin uchwycił to z bolesną trafnością. To nie jest książka, która daje nadzieję. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że nawet największy wysiłek może zostać zmiażdżony przez system, ludzi, okoliczności. Nie ma happy endu. I chyba w tym jej największa siła – w uczciwości wobec świata przedstawionego i wobec czytelnika. „Zawsze przychodzi noc” czyta się jak intymny, surowy monolog kogoś, kto nie umie już krzyczeć, więc milczy. I to milczenie boli bardziej niż cokolwiek innego.