Wróć, jeśli masz odwagę

Jest to książka pisana bardzo szybkim językiem. Jak zaczynałam ją czytać to czułam się jakbym miała ADHD. Nie jest to wadą. To tylko moje spostrzeżenie. Książka sama w sobie jest logiczna od początku. Czytelnik nie gubi się w wątkach. Co do fabuły jest przyjemna. Na ostatnich rozdziałach opowieść wzruszyła mnie w nie jednym miejscu. Polecam!

„Światło” przeczytałem już jakiś czas temu w jeden dzień. Książka na tle innych świątecznych i zimowych książek raczej wypada przeciętnie, ale czy to od razu znaczy, że nie jest godna polecenia? Absolutnie nie. „Światło” jest przyjemną, ciepłą powieścią o nastoletniej miłości i ciężkich pierwszych wyborach, które mogą mieć wpływ na nasze późniejsze życie. Mimo "banału" lektury była ona dla mnie bardzo przyjemna, napisana w lekkim stylu i była to idealna książka na relaksujący wieczór z kakao. Jeśli zalega u was na półce, teraz jest odpowiedni moment, żeby po nią sięgnąć. Na pewno poczujecie tą piękną magię świąt ❤️ Jeszcze wam napisze - ZAKOŃCZENIE PIĘKNEEE 🥺❤️ bardzo, bardzo mi się ono podobało i do dzisiaj mam je w głowie, aż sama chciałabym coś takiego przeżyć 😂❤️

Jak zwykle Kasie West nie zawodzi. Z zaciekawieniem i z przyjemnością chłonęłam rozdział po rozdziale. Polubiłam główną bohaterkę, momentami jej współczułam lub dzieliłam z nią inne emocje. "Szczęście w miłości", jak większość powieści Kasie West bawi i uczy, i to w nienachalny sposób. Autorka w tej powieści wskazuje między innymi na problem jakim są pieniądze, jak łatwo jest stać się przez nie zaślepionym, ocenianym (przez innych), czy nieufnym (wobec innych). Podobał mi się stopniowo budowany związek głównej bohaterki z przyjacielem, jak również wątek z pracą w Zoo i mrówkojadką.

Lubię różnorodność. Czytam niemalże wszystko. A #niewidzialna przykuła moją uwagę okładką. Wiedziałem, że to książka młodzieżowa i bardziej skierowana do dziewczyn niż do chłopaków. Mimo wszystko zacząłem lekturę i było dobrze. Główna bohaterka przypominała mi momentami Carrie od Stephena Kinga. Vicky jest bardzo nieśmiała. Do tego stopnia, że zwykłe „jestem” powiedziane w szkole przy sprawdzaniu obecności bywa dla niej trudne. Dobrze radzi sobie z grafiką komputerową i tworzy profil #observi , który szybko zdobywa popularność. Vicky jest anonimowa i dba o to, aby tak pozostało. Fabuła jest prosta, życiowa, prawdziwa. Ukazuje problem i na przykładzie Vicky pokazuje, że można go przezwyciężyć. Trzeba jednak nieco odwagi, aby wyjść ze swojej strefy komfortu, ale także dużo wsparcia od bliskich. Warto zatem rozmawiać o swoich uczuciach i emocjach. Naprawdę warto sięgnąć, bo książka pokazuje jak wygląda życie szesnastolatki, która ma problem z nieśmiałością. Pokazuje również jak wyglądają jej relacje w szkole, pierwsze imprezy, relacje z rówieśnikami i te wszystkie inne około szkolne tematy. Mi czytało się bardzo dobrze i momentami przenosiłem się w czasie do swojego liceum. Poczułem się, jakbym znów miał te naście lat. Chociaż? Ja zawsze czuje się młodo :-)

Okładka wpadła mi w oko już dawno, w chwili wydania. Widzimy parę, która trzyma się za dłonie, mają zamknięte oczy. I do tego sam tytuł i personalia autorki. Czy czegoś chcieć więcej? Jasne, skrzydełek. Nie posiada ich, więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Ma kremowe strony, czcionkę wystarczającą dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Podzielona została na rozdziały TERAZ oraz PRZEDTEM. Książkę czyta się szybko, bez jakichkolwiek przeszkód. Napisana lekkim, przyjemnym stylem, że od razu wpada się do świata bohaterów i chce się poznać dalszy ciąg. Z trudem się odrywałam od niej, nie wiedziałam, co mnie czeka, chociaż spodziewałam się najgorszego... Styl autorki nie jest mi obcy, wręcz przeciwnie, bardzo lubię i cenię sobie jej starsze powieści, bo z tymi nowymi to ja nie nadążam, tyle ich jest. :D Niemniej jednak bardzo polubiłam tę historię i cieszę się, że mam przy sobie drugi tom, który już zaczęłam czytać i zapewne w ramach możliwości, przeczytam ją dosyć szybko. Jest to powieść obyczajowa, z nutką romansu, którą zakwalifikowano jako powieść młodzieżowa. Ale nie mniej niż 16+, przynajmniej ja tak uważam. Dominika to młoda dziewczyna, która ma przed sobą całe życie. Jednak to, co ją spotyka... nikomu nie życzę takiego losu. Wycierpiała się bardzo mocno, fizycznie, ale i psychicznie. Jak widać, problemy zaczęły się wcześniej, jeszcze przed wypadkiem... Kocha swojego ojca i wie, że to, co zrobił było przypadkiem, że był pijany i to nie ona była celem, niemniej jednak zdarzyło się i zdarzeń się nie cofnie. Podziwiam ją za wytrwałość, walkę, odwagę... Za wszystko. Rozumiem jej zachowanie względem innych ludzi kompletnie mnie nie dziwi, że jest bardziej zamknięta w sobie, niż otwarta jak niegdyś. Mimo iż próbuje... Bo po tamtym życiu przed wypadkiem, traci wszystko. Już nic nie będzie takie samo... Poznajemy pewnego lekarza, który nawiązuje kontakt z bohaterką, który potrzebuje jej przypadku do swojej książki, którą pisze. Jest to mężczyzna również wycofany, ale i specyficzny. Niezbyt go polubiłam i miałam cały czas na dystans. Jest jeszcze Marcel, brat lekarza, który jest... czarną owcą. Niemniej jednak jego charakter i zachowanie początku odrzuca mnie. Dopiero, gdy poznajemy go bliżej, zaczynam darzyć go sympatią i tak już zostaje do końca. I jego życie nie jest usłane różami, zresztą jak każdego z bohaterów. Są to wyraziste osobowości, każdy z nich jest inny, jednych polubicie, drugich nie. Jednak dzięki nim, autorka zwraca nam uwagę na wiele ważnych życiowych aspektów. Począwszy od tragicznego w skutki wypadku, pomyłki, która ma miejsce po alkoholu. Mamy jeden przykład uzależnienia, który powoduje, że psychika siada nie tylko osoby chorej, ale i tej najbliższej, niszcząc całą rodzinę. Widzimy również zachowanie bohaterów, gdy życie jednego z nich diametralnie się zmienia. Widzimy fałsz, przyjaźń, wszystkiego po części. Zauroczenia, pierwsze miłości. Jednak uważam, że najważniejsza jest rozmowa, gdzie nasi bohaterowie starają się stawiać na pierwszym miejscu, jednak mają swoje tajemnice, które dopiero po czasie wychodzą na jaw. Końcem książki następuje plot twist, który jeszcze bardziej przyśpiesza akcje i sprawia, że koniecznie trzeba sięgnąć po kolejną część. Uważam, że emocje opisane na kartach powieści są bardzo realne. Odczuwałam je razem z bohaterką i nie raz prawie uroniłam łzę. Sama relacja dziewczyny z chłopakiem, ich poznawanie się, chemia... jest piękna i sprawia, że czytelnik pochłania kolejne strony jak oczarowany. Zdecydowanie ta powieść przypadła mi do gustu, tak jak i wątek romantyczny opisany tutaj. Mamy też konsekwencje mało odpowiedzialnych czynów, które finalnie... maja piękne skutki, chociaż trudne w codziennym życiu. Nie chcę Wam jednak zdradzać zbyt wiele, byście z miłą chęcią i zainteresowaniem sięgnęli po tę dylogię. Reasumując uważam, że jest to książka warta poznania. Nie dość, że odczujecie emocje razem z bohaterami, to będziecie płynąć szybkim tempem przez jej stronice. Na tyle się wciągnięcie, że ciężko będzie Wam zrobić sobie przerwę. Jest to powieść skierowana do starszej młodzieży i dorosłych ludzi. Ciesze się, że autorka skupia się nie tylko na miłości, ale i trudnych tematach, które nie powinny być owiane ciszą. Były fragmenty, które niby miały być śmieszne, ale dla mnie nie były, ale przymknęłam na nie oko i starałam się o nich zapomnieć. Uważam, że jest to dobra książka, zdecydowanie warta waszego czasu. Jeśli jeszcze jej nie czytaliście, koniecznie sięgnijcie!

Na każdego czai się jego osobista tragedia. Kim chcemy być w jej konsekwencji? W jaki sposób damy się jej ukształtować? Każde życie (…) ma tę jedną chwilę, kiedy staje się wyjątkowe – chwilę, po której wydarzy się wszystko, co naprawdę ma znaczenie – pisze autorka, na kartach dość prostej powieści, ukazującej dwa odmienne podejścia do Świata, który łamie każdego i potem niektórzy są jeszcze mocniejsi w miejscach złamania (E. Hemingway). Musimy zacząć od uświadomienia sobie faktu, iż „Wszystko umiera zbyt prędko. Powiedz, co ty zamierzasz zrobić. Ze swoim życiem, dzikim i cennym?” (M. Oliver). Mamy (jakiś) wpływ na to, jak ukształtują nas osobiste tragedie, wymieranie w nas ludzi, wydarzeń i myśli. Co z tym zrobić Możesz wrzeszczeć jak barbarzyńca nad dachami świata… Albo wytrzymać kolejne pociski zawistnego losu… Albo wypłynąć z bezpiecznej przystani… Albo wyruszyć na poszukiwanie nowego świata... Albo się zbuntować, gdy światło się mroczy. Na kartach powieści poznajemy dwoje bohaterów, ukazujących dwie odmienne postawy: » Ezra jest popularnym gościem, kumplującym się z elitą, imponującym wszystkim. W wyniku wypadku samochodowego traci możliwość regularnego treningu, co wyolbrzymia do rangi utraty swojego statusu i wartości. Poszukuje siebie – nowego siebie. » Cassidy jest członkinią koła debatanckiego, przyjezdną z innego college’u. Wkracza w życie nowej szkoły, wprowadzając swoje porządki i inspirując kolejnych bohaterów. Poszukuje sposobu, żeby poradzić sobie ze śmiercią swojego brata – jej osobistą tragedią. Ezra i Cassidy poznają się i zaprzyjaźniają. Odtąd wiele zaczyna się w nich zmieniać. Ezra daje Cassidy poczucie bezpieczeństwa, odskocznię od jej tragedii, wprowadza do jej życia nową jakość. Cassidy staje się dla Ezry punktem zaczepienia w poszukiwaniu uznania swojego nowego siebie, nowego statusu, ale przede wszystkim jest dla niego ogromną inspiracją - użyczyła iskry albo mocniej roznieciła ogień, ale płomień był mój. Ezra zauważa, jak wiele traci w swoim życiu, pozostając w sferze powierzchowności, nie schodząc nigdzie głębiej. Cassidy kształtuje w nim od zera głębię egzystencji: nie jestem pewien, czy byłbym w stanie określić ten konkretny moment, kiedy zaszła we mnie nieodwracalna zmiana. Teraz myślę nawet, że to był nie moment, tylko proces. Nie byłem już (…) złotym chłopcem, może jakiś czas wcześniej przestałem nim być, ale im więcej godzin spędzałem z Cassidy, tym mniej mi to przeszkadzało. Cassidy, choć twierdzi, że jest smutną, samotną frajerką, która za dużo się uczy, odpycha od siebie ludzi i chowa się w swoim nawiedzonym domu, zyskuje przyjaźń Ezry, który cieszy się nią, nie żywiąc wobec niej żadnych oczekiwań. Buduje sobie jej wyobrażenie, którego podtrzymywanie z kolei ją uzależnia; choć jednocześnie pozostaje wobec niej zupełnie szczery i ufny - bez wzajemności. Zakochują się w sobie – Cassidy dla Ezry jest taka piękna, że ledwie mogłem to wytrzymać – nie dziwne, skoro była tak swobodna i pełna naturalnego wdzięku, że to aż bolało. Ezra dla Cassidy, uważającej miłość za największą ze wszystkich możliwych katastrof, staje się nową nadzieją na wyzwolenie od przygnębiających, osobistych przekonań o konieczności wiecznego znoszenia konsekwencji niemożliwej do zapomnienia tragedii. Losy obojga bohaterów splatają się wokół dwóch tragedii, którym muszą stawić czoła – śmierci brata Cassidy (w której uczestniczy Ezra), ale też śmierci psa Ezry, którą obserwują oboje na własne oczy. Wydarzenia, które mają potencjał, by ich złączyć, stają się ścianą pomiędzy nimi. Wznosi ją w zasadzie jedynie Cassidy. Ezra widzi to tak, że każdy ma swoją tragedię (…) – zauważa nawet pozytywnie, że inaczej (…) nie poznałbym Ciebie. Chce naprawić każdy bałagan, bo strasznie tęskni; dostrzega, że Cassidy za nim też. Wie, że nie chcą i nie powinni się rozstawać – że to nieumiejętność otwartości na wspólne przeżywanie swoich tragedii, zamyka oboje. Cassidy więzi się kurczowo w swoim wewnętrznym więzieniu - wraca do swojego panoptykonu, z którego nigdy tak naprawdę nie uciekła (…) To była największa porażka wszystkiego, czym sama była: więzieniem, które sama sobie zbudowała, bo nie potrafiła okazać jakiejkolwiek niedoskonałości. Więc płynęła przez życie, jak duch, wiecznie próbując uciec – nie przed innymi, ale przed samą sobą. Była skazana na więzienie cudzych oczekiwań, bo za bardzo się bała – albo nie chciała – zmienić naszych niedoskonałych wyobrażeń na jej temat. Odpycha Ezrę, bo to łatwiejsze niż szczerość. Ucieka od konieczności spojrzenia w oczy i wyznania. Jednocześnie, nie ma już dokąd uciec, bo w całym swoim otoczeniu widzi tylko własną tragedię. Bohaterowie siedzą w bolesnym sillage prawdy (…) w tym wspólnym smutku, w tej kolektywnej żałości, oboje zadając sobie to samo pytanie bez odpowiedzi: „Co jeszcze można było zrobić?” Cassidy rozstaje się z Ezrą, nie mogąc już znieść tego, jak bardzo stał się on dla niej tożsamy z jej osobistą życiową tragedią. Chce, żeby ją znienawidził. Twierdzi, że przenikamy przez cudze życie jak duchy i zostawiamy po sobie wspomnienia o ludziach, którzy tak naprawdę nigdy nie istnieli (…) Ale koniec końców to my decydujemy, jak inni mają nas widzieć. A ja wolałabym zostać źle zapamiętana, niż akurat Ciebie unieszczęśliwić. Ezra cierpi, zawieszony między błaganiem o zaufanie; tęsknotą za związkiem, który szedł gładko naprzód; potrzebą prawdy, na której można zbudować nowy początek i podstawę jej szczęścia. To wszystko zostaje jednak odrzucone przez zamkniętą w swoim wewnętrznym więzieniu Cassidy, niezdolną (jeszcze?) do przezwyciężenia swojej tragedii. Powieść stawia bardzo zasadne pytanie o to, co czeka nas w przyszłości, kiedy już poradzimy sobie z naszymi osobistymi tragediami i udowodnimy, że ostatecznie można je przetrwać. Będzie to nowy start, który egzystowanie zamienia w życie? Czy raczej kolejna ucieczka w lochy swojego panoptykonu?

Powiem Wam jedno! Jeśli książka wciąga, że przeczytacie ją w jeden dzień to warto ją zatrzymać. Ktoś powie typowa obyczajówka, romans. Może tak. Jednak kto wymyśla, że główna bohaterka zostaje zamknięta na weekend w bibliotece to mnie kupuje. Razem z nią zostaje zamknięty chłopak, który ma przeszłość. Nie ma ogrzewania, prawie w ogóle jedzenia i zero telefonu. I bardzo ważny temat, który jest poruszony lęki.

Książkę bardzo szybko mi się czytało, ale jakoś nie zaiskrzyło między nami. Generalnie historia jest jednym z typów "moich guilty pleasure" - sławny chłopak i dziewczyna, która go nie rozpoznaje, ale chyba surfing nie jest moim światem. W sensie: historia była lekka, całkiem przyjemna, ale niektóre momenty mnie nużyły, a inne były aż na wyrost. Może gdybym była młodsza lub może gdybym czytała to w języku polskim, to wynikłoby coś z tego, a tak teraz mam wrażenie, że nie za bardzo chcę sięgnąć po kolejną część. Jednak kto wie, może kiedyś najdzie mnie ochota, ale raczej nie w najbliższym czasie. Ogólnie historia jest ok, ale raczej każdy sam powinien ocenić czy to jest coś, po co warto sięgnąć.

Do książki „Jak pokochać freaka” autorstwa Rebekah Crane podchodziłam dosyć sceptycznie – jest to literatura młodzieżowa, a młodzieżą już nie jestem. Miło się jednakże zaskoczyłam, bo okazało się że książka mi się spodobała. Powieść ta opowiada o letnim obozie dla młodych ludzi z problemami. Obóz jest miejscem gdzie nastolatkowie z problemami zderzają się z innymi osobami z podobnymi rozterkami. Z czasem dowiadujemy się po kolei co przyczyniło się do ich nieprzyjemnych objawów, bo jak się okazuje – wszystkie ich zachowania mają swoje podłoże. Hannah cierpi na depresję, Grover ma lęki przed zostaniem schizofrenikiem jak jego ojciec, Bek jest mitomanem, a Cassie i Dori mają zaburzenia odżywiania. Wśród nich jest również główna bohaterka o imieniu Zander, której problem jest inny – niekontrolowanie wyrywa sobie włosy na głowie. Czemu? Zachęcam do przeczytania żeby się dowiedzieć 😊 Powieść czyta się bardzo przyjemnie i lekko, osobiście wciągnęłam całą w ciągu jednego dnia. Bohaterów się lubi, wydają się sympatyczni mimo swych, często niecodziennych, zachowań. Jako czytelnik kibicowałam im i życzyłam jak najlepiej. Książka jest natomiast dosyć przewidywalna i schematyczna. Czuć też momentami, że tytuł kierowany jest głównie do młodzieży. Podsumowując uważam, że dzieło Rebekah Crane czyta się naprawdę przyjemnie. Książka ciekawi, jest przyjaźnie napisana. Nie ma w niej natomiast wielkiego zaskoczenia, historia jest dosyć prosta, miejscami możnaby rzec naiwna. Mimo to uważam, że dla przyjemności, bez większych oczekiwań, można ją przeczytać 😊

Trochę sama się sobie dziwię, że tej pozycji ( jak i całej dylogii) przyznaje 7*. Nie było w niej nic zaskakującego, nie działo się zbyt wiele, wszystko kręciło się wokół jednego, ale może właśnie w tym tkwi jej urok. Cała historia jest po prostu przyjemna, nieprzerysowana, lekka i zabawna. Bohaterowie dający się polubić, bez zbędnego i wszechobecnego nadęcia. To chyba właśnie dzięki tej naturalności przypadła mi do gustu.

Druga książka przeczytana przeze mnie z cyklu "Z miłości". Sara, przyjaciółka Kaski ma za sobą trudne doświadczenia. Pewnego dnia poznaje Michała, który jest po zerwaniu ze swoją dziewczyną. Zarówno Michał jak i Sara są po trudnych przejściach. Jednak z czasem oboje się poznają i otwierają się przed sobą. Ale czy można zapomnieć o przeszłości i zacząć budować przyszłość? Historia Sary, przypomniała mi, że nie wszystkie relacje rodzinne są dobre. W przeciwieństwie do Sary, zawsze mogłam liczyć na swoich rodziców. To jak postąpili rodzice Sary jest nie do pomyślenia, a w szczególności jej ojciec, któremu zależało na pozorach szczęśliwej rodziny niż na córce. Sytuacja Michała jest inna -jego matka umarła, a jego ojciec zaczyna spotykać się z inną kobietą. Jednak z czasem Michał zaczyna inaczej odbierać partnerkę swojego ojca. Dwie osoby z ranami na duszy spotykają się na swojej drodze. Przez jakichś czas zaczynają od przyjaźni a później sprawy zaczynają się komplikować, gdy Michał zaczyna czuć do Sary coś więcej niż przyjaźń. Tylko czy Sara jest gotowa odtworzyć się przed Michałem i postawić wszystko na jedną kartę? Szybka, przyjemna, wzruszająca historia, która póki co najbardziej mi się podoba z tego cyklu, ale są jeszcze dwie części, które na pewno przeczytam.

Na sam koniec serii trafiła się książka przy której dało się nie usnąć. Była nawet przyzwoita i zazwyczaj ciekawiło mnie co się dalej wydarzy. Trochę długie, powtarzające się monologi trochę irytowały ale dało się to przeżyć. Lila i Ethan to bohaterowie po przejściach, walczą o lepsze życie i Ethanowi jakoś to wychodzi, niestety Lila bardzo pogubiła się w życiu i wpadła w wir autodestrukcji z którego sama nie potrafi się już wyplątać. Ta książka uratowała serię The Secret, nie raz mi serce szybciej zabiło w niektórych sytuacjach, nie raz byłam wkurzona na zachowanie głównej bohaterki i nie raz miałam uśmiech na twarzy. Dla tej książki warto przeczytać tą serię :)

Książka ma potencjał, ale... Czegoś mi brakuje. Mogło to zostać lepiej napisane, chociażby wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Przyjemnie się to czyta, jednak zakończenie jest dosyć słabe. Spodziewałam się książki, w której wątek depresji i ogólnego braku chęci do życia oraz ukrywania swoich emocji będzie ciekawiej rozwinięty, bo obecnie czuję niedosyt. Końcówka trochę mnie rozczarowała i porównując drugą książkę autorki to ta wypada, moim zdaniem, gorzej.

Książka, którą udało mi się przeczytać po raz kolejny po kilku latach. Bardzo się cieszę, że w tym roku postanowiłam posprzątać swoją biblioteczke, bo dzięki temu mam okazję powrócić do właśnie takich perełek, które są już powoli zapomniane. Jest to książka młodzieżowa, która zapadła mi w pamięci, opowieści tutaj zawarte bardzo mi się podobały, ogólnie historia jest trochę chaotyczna, ale mi to nie przeszkadzało akurat i szybko ją przeczytałam. Historia oparta na dwóch światach, gdzie możemy zagłębić się w umyśle drugiej osoby z czym nie spotkałam się do tej pory w innych książkach, dodatkowo jest tutaj opisane wkraczanie w dorosłość. Oczywiście nie zabrakło tutaj miłości. Dlatego, że dziewczyna posiadała korzenie indiańskie są tutaj takie elementy typu przypowieści, mity. Polecam Natalie spędza ostatnie letnie wakacje w swoim rodzinnym domu w Kentucky przed wyjazdem na studia. Można było by powiedzieć, że dzień jak codzień nic ciekawego się nie dzieje. Jednak nie jest to zwykła dziewczyna. Zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a pewna miła i tajemnicza osoba ostrzega ją, że ma trzy miesiące na uratowanie pewnego chłopaka. Nie wie co o tym myśleć. Pewnego razu poznaje chłopaka imieniem Beau i od tego momentu czas jakby się zatrzymałam i byliby tyko oni we dwoje. Jak potoczy się ta historia?

Książkę przeczytałam, jak to się mówi, szału na mnie nie zrobiła. Poruszone są trudne tematy, ale wydaje mi się, że trochę przegięcie z 17-letnim chłopakiem o takiej przeszłości. Nie wiem.. może tylko ja mam taki pogląd, ale wydaje mi się że ok 12-letnie dziecko, jak nasz bohater, nie wchodzi w nałogi narkomanii i alkoholizmu. To tylko książka, ale i tak zdania nie zmienię. Jaka rodzina musiałaby być, żeby dopuścić dziecko do takiego stanu? Nie wyobrażam sobie.. Poza tym rodzina głównego bohatera jest przedstawiona zwyczajnie, nie jest to żadna patologia. Ojciec pracuje, jest bankierem, bardziej przejmuje się pracą niż dziećmi, jest dla nich tak surowy jak zapewne w stosunku do pracowników. Typowy surowy obraz człowieka o tzw. mocnym charakterze. Ale gdzie jest matka w tej historii? Wiemy o ojcu Tima co nieco, o tym jak traktuje własnego syna i że przez niego Tim ma taką a nie inną przeszłość, ale nie wiemy czym się zajmuje jego matka. Tu też nie chce jakoś naciskać na postać matki, bo mogłam jakoś nie zwrócić uwagi na jej zawód w całym tym chaosie panującym w powieści, ale mimo wszystko gdzie ona była? Książka dobra, ale czytałam lepsze. Ciężkie tematy są poruszone i przedstawione w dobry sposób.

Ciągłe przebywanie w szpitalu to żadne życie jednak tak wygląda szara rzeczywistość Jonnego. Od długiego czasu czeka na nowe serce które z jego grupa krwi i wiekiem bardzo ciężko zdobyć. Tak naprawdę jego życie jest tylko w szpitalu.To tutaj ma przyjaciół z którymi wiele przeszedł. Niektórym udaje się wyjść, a niektórzy jak on spędzają w szpitalu większość życia. Jednak w końcu nastaje ten wymarzony i wyczekany dzień, kiedy udaje się znaleźć dawce. Mimo radości, że w końcu się udało, chłopak wiele myśli kim była osoba, która zginęła, a on może dzięki niej dalej żyć. Wie, że nie dowie się nic o dawcy bo to tajne informacje ale próbuje znaleźć rodzinę tej osoby na własną rękę. W ten oto sposób poznaje Niamh. Niamh i Leo to bliźniaki, którzy jak to rodzeństwo często się ze sobą spierają. Ciągła rywalizacja między nimi dla zabawy niestety doprowadza do tragedii, która zabiera Leo. Dziewczyna obwinia siebie, że dała się sprowokować do wyścigu. Gdyby nie to nic by się nie stało. Lekarzom udaje się namówić rodzinę aby syn mógł uratować innych poprzez pobranie narządów. Trudna decyzja ale wiedzieli czego chciał ich syn. Niamh bardzo to wszystko przeżywa szczególnie. Gdy jakiś nieznajomy pisze do niej w sprawie Leo jest wściekła, że ktoś chce wykorzystywać jego śmierć do jakichś celów. Jednak daje się namówić na spotkanie z chłopakiem bo jest ciekawa co ma do powiedzenia. Smutna historia, która już na pierwszych stronach powoduje łzy. Historia, która wciąga i napisana jest w ciekawy sposób, który powoduje, że szybko się czyta. Okładka zdecydowanie dopasowana do całego sedna historii. Wiele emocji, które nie nadają się dla zbyt wrażliwych bo ja musiałam ją kilka razy przerywać by dojść do siebie. Wielkim plusem są dość spore litery jak na książkę tego formatu przez co rozdziały potrafią być mega krótkie ale ilość stron jest zdecydowanie mało odczuwalna. Oczywiście wszystko podzielone jest na perspektywę Niamh i Jonnego. Fajnie wyszczególnione są wiadomości, które później między sobą wymieniają czy kilka listów, które się pojawiają. Od razu widać, że to coś innego. Podsumowując ogromnie polecam bo jest to pozycja, która powinna zostaw w waszych sercach na dłużej.

Bardzo lubię wracać do tej historii. Może nie jest to wybitna książka, czasami teksty (albo zachowania) bohaterów są żenujące, ale jeśli ktoś nie ma wysokich wymagań, a chciałby miło spędzić czas i zanurzyć się w lekturze dającej komfort to serdecznie polecam!

Przeczytałam w jeden dzień. Ciężki temat. Taki, wobec którego nie można przejść obojętnie, a w niektórych momentach książki obejść się bez chusteczek. Już nawet nie pamiętam, jakie to były konkretnie fragmenty, ale mocno chwyciły za serce i wycisnęły rzewne łzy. Straszne, że takie rzeczy mają miejsce, a jeszcze straszniejsze, że sprawcom bardzo często uchodzi to na sucho 😥

Książkę oceniam na naprawdę dobrą, czytając ją miałam wiele… emocji. Po opisie trochę nie wyobrażałam sobie jak książka bez dialogu głównej bohaterki może być ciekawa, ale oddały to opisy jak wszystko odczuwała. Oakley była ciekawą postacią, ciepłą, kochaną, która przechodziła wiele już w samej szkole przez to, że nie mówiła. Jej jedynym ratunkiem od całego bagna, w którym tkwiła był Cole, najlepszy przyjaciel dziewczyny. Trochę irytował mnie fakt jak bardzo nastolatka poświęcała się tej relacji, bo praktycznie cała książka była napisana pod narrację romantyczną „Oakley i Cole”, a inne wątki i „główny” wątek tego, że ona nie mówi zeszły na drugi plan, choć wcale nie powinno tak być. Wyszło z tego bardziej love story, a dopiero na końcowych rozdziałach dowiadujemy się dlaczego bohaterka nie mówiła. Rozumiem zamysł, ale dla mnie niektóre opisy w lekturze były niepotrzebne, za bardzo rozwleczone. Cole był bohaterem, który podtrzymywał dziewczynę przy życiu, mimo, że w ogóle nie zdawał sobie z tego sprawy. Dbał o nią, więc również był sympatyczną postacią. Drugoplanowi byli w porządku, dodawali ciepła i pewnego rodzaju szaleństwa opowieści. Końcówka jest wzruszająca, wiedziałam, że dziewczyna w końcu przemówi, bo sam opis to sugeruje i tak naprawdę w połowie książki można było domyślić się dlaczego tyle czasu milczała. Lektura dość przyjemna, ale liczę, że druga część będzie jeszcze lepsza.

Książka jest pisana w taki sposób, że wciąga nas błyskawicznie. Gdybym nie musiała spać, przeczytałabym ją całą na raz😍 Było to cudowne lekarstwo na słabszy nastrój. Czyta się ją lekko i przyjemnie, łatwo pozwala oderwać myśli od otoczenia. To zdecydowanie idealna pozycja na zastój czytelniczy. Pozornie płytki temat urozmaica jednak tajemnica pochodzenia tekstów piosenek zespołu. Niestety, główna bohaterka była dla mnie przykładem braku logicznego myślenia. Całkowicie niezrozumiałe było to, że gdy otrzymała ofertę robienia zdjęć na koncercie, o niczym nie powiedziała ojcu (z którym miała dość dobre relacje), tylko od razu postanowiła go okłamać. Żeby jeszcze chociaż był zawarty jakiś monolog wewnętrzny, rozważania, co powinna zrobić albo rozmowa z tatą. Cokolwiek, co wytłumaczyłoby jej decyzję. Ale nie, przecież lepiej się wymykać raz za razem i głupio mieć nadzieję, że nigdy się to nie wyda... 🤦‍♀️ Chociaż tyle, że w drugiej połowie książki zrobiła trochę postępy i lepiej podążało się jej tokiem myślenia. Akcja znacznie rozkręciła w kilku ostatnich rozdziałach, zakończenie było otwartej, więc chciałam od razu sięgnąć po kontynuację. I tu przykre zaskoczenie: druga część nie została wydana po polsku. Pozostaje zdobyć jakoś wersję angielską. A jeśli ktoś nie umie angielskiego, to niestety nie jest w stanie dowiedzieć się, co się stanie dalej😭 Pozostaje mieć nadzieję, że jakieś wydawnictwo nas kiedyś uratuje.