Wiosna po wiedeńsku

Alkoholizm w rodzinie. Taki jest temat główny niniejszej książki. Temat trudny i niestety wciąż aktualny. Akcja toczy się tu i teraz, a właściwie około 10 - 15 lat temu na wrocławskim Ołbinie. Nowowiejska, Żeromskiego, Barlickiego, Damrota, Park Tołpy, browar, kościół św. Michała Archanioła, Błękitny Kuferek... Wiele miejsc i zdarzeń znanych wrocławianom i przyjezdnym, w tym: Rynek, Cmentarz Żydowski, jarmark bożonarodzeniowy itp. Czytając "Układ nerwowy" czułam się tak jakbym szła na spacer ulicami miasta razem z bohaterką. Na uwagę zasługuje fakt, że autorka przy pisaniu książki korzystała z materiałów terapeutycznych, otrzymanych w Poradni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia we Wrocławiu przy ul. Podwale 13. A może komuś ta książka otworzy oczy? A może komuś uratuje życie? Dziękuję Pani Agnieszce Gil za tę ciekawą i jakże ważną publikację. 😊🌷

Powieść dzieje się w Warszawie Śródmieście, dzięki temu, niektóre miejsca z książki widziałam przed oczami. Jest to duża odskocznia od większości obecnie wydawanych książek, które dzieją się w Stanach. W powieści jest mało dialogów, dużo opisów, które są wyjątkowe. Słownictwo jest wyszukane. Czułam się jakbym razem z pisarką próbowała rozwiązać zagadkę życia Poli. Początek książki jest wciągający i chciałam wiedzieć co dalej będzie. Według mnie zakończenie jest otwarte i daje możliwość kontynuacji powieści. Trochę mnie to zawiodło, bo chciałam wiedzieć co się stało.

Oto zaczynamy czytelniczy rok 2026… Pierwszą książką, jaką przeczytałam była „Owca w krzaku dzikiej róży”, autorstwa Katarzyny T. Nowak. Czy przypadła mi ona do gustu? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią… https://taka-jest-agata.blogspot.com/2026/01/katarzyna-t-nowak-owca-w-krzaku-dzikiej.html

"Uśpione marzenia" budzi wiele negatywnych emocji. Szczególnie jeśli jesteś jak jedna z bohaterek. I więcej wspólnych cech z bohaterami tej książki zauważasz, tym bardziej jesteś przybita. Ale... Książka jest lekka, szybko się ją czyta, jest pisana prostym językiem.

To książka pełna niedomówień i tajemnic. Wzrusza, zachwyca, skłania do przemyśleń nad sobą i własnym życiem. Opowiada o pragnieniu bycia zauważonym, potrzebie miłości i rozmowy z bliską osobą, marzeniach o macierzyństwie, walce o szczęście.Niby zwykła, obyczajowa opowieść ale jestem pozytywnie zaskoczona.

Polecam! Książkę czyta się bardzo przyjemnie ponieważ jest lekka, w ciekawy sposób napisana. Autorka wprowadzając nowa postać przedstawia jej krótki opis. Ten sposob charakterysyki bardzo mi sie podoba. Momentami można odczuć inflantylnosc bohaterki która jest młoda dziewczyna. Co w całym rozrachunku nie umniejsza oceny całości. Polecam ją dla osób które chcą przyjemnie spędzić czas i odprężyć się nie myśląc o codzienności.

Książka „Zdrady i powroty” autorstwa Elżbiety Jodko-Kuli jest kolejną odsłoną zapoznawania się przeze mnie z twórczością polskich autorów. Tym razem również się nie zawiodłam, gdyż powieść ta pomimo stosunkowo małej liczby bohaterów jest historią wielowątkową, w której autorka odsłania przed czytelnikiem całe mnóstwo skomplikowanych relacji rodzinnych i międzyludzkich… Po śmierci jednej z bohaterek – Ewy – sytuacja jej rodziny ulega całkowitej destabilizacji. Stopniowo zaczynają wychodzić na jaw rodzinne sekrety, pretensje i żale bohaterów. Ich role w rozpadającej się stopniowo rodzinie zaczynają diametralnie się zmieniać. Powieść ta ukazuje do czego może doprowadzić długotrwały proces zakłamania dotykający często najbliższe sobie osoby w podstawowej komórce społecznej jaką jest rodzina. Umiejętności obserwacyjne autorki doskonale naświetlają nam jak ogromny wpływ na dorosłe życie człowieka mają wszelkie niedostatki zaznane w rodzinnym domu. Zwłaszcza te dotykające sfery psycho-emocjonalnej, które są zazwyczaj najgłębiej ukrywane. Okazuje się, iż niezwykle mocno rzutują one na późniejszą samoocenę oraz kształtowanie swego dorosłego życia i budowanie wszelakich relacji przez osobę, która ich doznała. Mimo, że książka ta porusza dosyć trudną tematykę to podana ona została w sposób przystępny dla czytelnika. Powieść skłania do refleksji i w pewnej mierze przełamuje schemat, iż to, co nas w życiu spotyka można odczytać wyłącznie jednoznacznie, gdyż jak się koniec końców okazuje ludzka egzystencja wraz z jej niezliczonymi kolejami losu ma bardzo wiele twarzy. Za udostępnienie do recenzji dziękuję Wydawnictwu Szara Godzina. * https://www.facebook.com/KsiazkowoLC *

Zmień coś w swoim życiu, przyzwyczajenie bardzo cię ogranicza. Książka pokazuje jak zmiany nawet drobne mogą dawać satysfakcję nie tylko tobie również twoim bliskim. Strach przed nowym niech zamieni sie w wyzwanie i małymi krokami dąż do zmiany która chcesz wprowadzić w zycie ciesz się i zobacz że potrafisz. Lubię książki które inspirują kobietę jak ja; praca dom kolezanka zakupy praca dom..... i ciagle to samo.

Chyba za dużo się po tej książce spodziewałam; ciekawa historia, dobrze się ją czyta, ale czasem brakowało mi połączenia między wątkami, jakiejś małej informacji łączącej poszczególne wydarzenia i to wrażenie dużej powierzchowności i ślizgania się po temacie braku (czy też bardziej nieświadomości) własnych korzeni…

Beata z Marcinem postanawiają się wybrać na jesienny urlop do domu przyjaciółki nad morze. Miał to być spokojny urlop...był do momentu znalezienia szkieletu na strychu. Polecam lekturę czuć klimat morza ,rodzinnych tajemnic. Pani Agnieszka Pietrzyk jak zwykle nie jednym potrafi zaskoczyć.

Książkę tę wypożyczyłam ze względu na okładkę, tytuł i opis na tylnej okładce, bo bardzo lubię czytać takie, w których akcja toczy się w dobrze znanych mi miejscach, jak w tym przypadku: Ząbkowska, Brzeska, Tarchomińska na Pradze Północ, oraz okolice Morskiego Oka na Mokotowie czy teatru Kamienica na Muranowie. Wszystkie te miejsca znam doskonale od kilkudziesięciu lat, jako rodowita warszawianka mieszkająca w różnych okresach życia łącznie w ośmiu dzielnicach, i - w mojej ocenie - tylko takie osoby mogą w pełni docenić tę powieść ukazującą wspomniane miejsca i ich historię.

Każdy ma w domu swoje piekiełko. Normalność okazuje się nienormalna, a piękna otoczka to tylko opakowanie wielkich brudów i przemocy wobec bliskich. Mimo tego książka jest przepełniona uśmiechem, pozytywną energią i kobietami, które walczą o byt rodziny. Mężczyźni są tu jedynie dodatkiem, który często nie potrafi odnaleźć się w życiu, a co dopiero utrzymać rodzinę. Ten obowiązek spoczywa na płci pięknej, która mimo pracowitości i zaradności ciągle jest dyskryminowana, przez mężczyzn wychowanych przez mamusie na egoistów. Takie małżeństwa nie mogą i nie są szczęśliwe. Oczywiście możemy znaleźć wyjątki, ale są tak nieliczne, że to właśnie one wydają się nam patologiczne na tle normalnych kłótni, wypominania, wzajemnych pretensji i obgadywania domowników, bo wiadomo, że domownik zawsze najgorszy i zawsze najzłośliwszy. Inni zawsze mają lepiej: począwszy od synowych, zięciów po dzieci i pracę. Takie pozory tworzyli bohaterowie powieści Barbary Tomaszewskiej „Iluzja” i Jolanty Kwiatkowskiej „Przewrotność dobra". Miniaturkę można zobaczyć w filmie „Sierpień w hrabstwie Osage” reż. Johna Wellsa. Despotyczne matki i teściowe traktują innych tak jak same były traktowane przez swoje matki i teściowe. Ta spirala powoli się rozwija, a dzieci jednak zmieniają swoje wpływy, ale są one niewielkie. „Kuzyneczki” Teresy Moniki Rudziej to bardzo interesujący obraz kobiet, które żyły w jednej rodzinie na przełomie różnorodnych wydarzeń. Począwszy od czasów przedwojennych po współczesność starają się żyć po swojemu i podejmują mniej lub bardziej trafne decyzje, utrzymują lepsze lub gorsze relacje z bliskimi i znajomymi oraz nieznajomymi, a także mają odmienne charaktery. Całość sprawia wrażenie opowieści o przeciętnej rodzinie. Usytuowanie w Polsce to tylko wybór tła do ich bogatego życia i ciągłej walki. Jednak nie są one przywiązane do jednego miejsca. Mogłyby mieszkać w jakimkolwiek innym kraju. Jest to opowieść o kobietach i ich miejscu w społeczeństwie, które ciągle pozostaje tradycyjne: Jakie jest najlepsze wyjście dla kobiety? Powszechnie sądzi się, że wyjście za mąż, założenie rodziny. Cóż, „z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu, mówiłam (nie pierwsza, nie ostatnia) po wielokrotnym wysłuchaniu tych samych historii opowiadanych przez kilka osób, z różnych punktów widzenia. Mając w pamięci także własne przypadki, zapragnęłam, podobnie jak wielu przede mną, spróbować opisać i wyjaśnić zagadkę trudnego życia wśród najbliższych Otoczka tego „wyjścia" musiała być odpowiednia, ale przecież nie każda uważa, że jest to dobre wyjście, ponieważ kobieta z mężem czy bez zawsze pozostaje skazana na radzenie sobie z wieloma trudami codzienności i własnymi upadkom: Ślub kościelny, wielkie rzeczy. Jak człowiek sam o siebie nie zadba, nikt inny tego nie zrobi. Jeśli Bóg istnieje to widzi człowieka na wylot, a ludzie zawsze będą gadać. Jak z opowieściami o rodzinach bywa i ta jest rozbudowania, sprawiająca wrażenie chaotycznej, ale jednocześnie bardzo dokładna oraz pisana w „stylu gadanym”: ma się wrażenie, że to kobiety między sobą wspominają wcześniejsze lata. Doskonale do oceny książki pasują słowa Reni o literaturze: Właściwie kto powiedział, że dobra literatura stoi Mannem i Proustem? To przecież jak jedzenie – są w nim i poważne pieczenie wieprzowe, i polędwica wołowa, są lekkie naleśniki, chłodnik, lody o różnych smakach. Nieważne co, ważne jak jest przyrządzone i to samo dotyczy książek. Czytając „Kuzyneczki” w myślach szukałam podobnego sposobu pisania i innych znanych mi pisarzy. Skojarzeń było kilka: od Denisa Diderota („Kubuś Fatalista i jego pan”) przez Karolinę Lanckorońską („Wspomnienia wojenne") po Hankę Bielicką („Uśmiech w kapeluszu”) oraz Marcela Prousta ("W poszukiwaniu straconego czasu"). Oczywiście u każdego z tych autorów inny aspekt był ważny: u francuskiego filozofa – żywy dialog i nasycenie zabawnymi wydarzeniami przeplatanymi z nieszczęściami, u polsko – węgiersko – austriackiej arystokratki spojrzenie na świat i życzliwość wobec bliźnich, natomiast od polskiej aktorki okraszanie wszystkiego uśmiechem i podsumowanie złego uśmiechem czy żartem. Od francuskiego pisarza wydaje się być zapożyczony styl "strumienia świadomości", ale u Rudzkiej jest to strumień skojarzeń dwóch kobiet, których wspomnienia stają się pretekstem do opowieści o ciotkach, kuzynkach, siostrach, matkach, córkach. Można śmiało powiedzieć, że to nasz polski literacki Almodóvar trafnie pokazujący kobiety. Polecam książkę wszystkim, którzy nie boją się skomplikowanej fabuły i refleksji nad życiem.

Książka ma postać składanki jak kryminał, romans, powieść obyczajowa z odpowiednią dawką humoru, opasaną lekką ironią. Trzeba przyznać ,że robi wrażenie. Trafiłam na nią przez zupełny przypadek ,gdyż dostałam ją jako gratis przy zakupie większej ilości książek. Lektura zachwyca treścią, olśniewa i jest bardzo wciągająca. Wartka akcja i chce się naprawdę czytać aż do samego końca. Występują ciekawe postacie i bardzo kolorowe. Chwilami styl przypomina Joannę Chmielewską. Przynajmniej ja mam takie odczucie osobiste . Akcja toczy się w Anglii i w Polsce. Wszystkie zdarzenia są ze sobą powiązane jedną nicią i każde kolejne następujące, jest pociągane za sznurki poprzez poprzednie. Wszystko byłoby takie normalne powiecie ,ale właśnie nie jest. Chodzi o to ,że to jest forma zwykłego przypadku ,że losy bohaterów zaczynają się gmatwać i zależą od zwykłego zrządzenia losu czyli zakupu porcelanowego kubka przez Jose Torresa w Barcelonie. Niby mało ważny epizod ,ale lawina rusza w dół. Odtąd następuje dziwny łańcuch stochastyczny incydentów z morderstwem w tle. Wszystko jest genialnie nieprzewidywalne. Ma o to chodzić właśnie. Barwne postacie i nietuzinkowe jak Emma Duda, Florian Duda, Damian Rogalik, Monta Kolaczenko niejednym was zaskoczą. Na pewno nie wieje nudą ani trochę. Fabuła dzieje się w tempie błyskawicy. Do tego autorka przedstawiła zgrabnie obraz polskich emigrantów w Londynie jakby w krzywym zwierciadle. Udało jej się to niezmiernie. Książka jest świetna, nieprzeciętna. Dobrze się bawiłam, a przeczytałam przez zupełny przypadek, który można by potwierdzić tytułem ,, Kilka przypadków szczęśliwych’’. Spotkanie z lekturą uważam za szczęśliwie udane.

Powieść ta okazała się świetną odskocznią od innych spraw i książek. Przeczytałam ją bardzo szybko. Nie jest to wymagająca lektura, można się przy niej zrelaksować i miło spędzić czas. Pochłonęłam ją w jeden dzień, w sumie nawet nie wiadomo kiedy. Jeśli lubicie lekkie kryminały z wątkiem miłosnym, to zachęcam do lektury. https://korcimnieczytanie.blogspot.com/2018/07/grzegorz-kozera-co-sie-zdarzyo-w-hotelu.html

Kilka lat temu przeczytała książkę autorstwa Marty Osy "Róża, bratki i wariatki", bardzo mnie ta lektura zaintrygowała, więc postanowiłam sięgnąć po jej wcześniejsze książki. Dopiero gdy byłam w połowie lektury "Owce, barany i gminne szykany" to okazało się, że jest to kontynuacja "I po cholerę mi to było!", lecz w sumie nie odczułam braku pierwszej części. Czytało, a właściwie to słuchało mi się tej książki wprost wspaniale. Autorka co jakiś czas co prawda nawiązywała do sytuacji wcześniejszych dzięki czemu mogłam bardziej zrozumieć takie a nie inne postępowanie bohaterek. "Na tej wsi nie uchowa się żadna tajemnica. Mam cichą nadzieję, że nie wszędzie tak jest. Przecież życie na wsi jest wciąż moim marzeniem." Akcja książki "Owce, barany i gminne szykany" rozgrywa się w małej wsi, w której jednak znajduje się i kościół, i szkoła, i urząd gminy oraz... oczywiście gminna biblioteka, w której szefową jest główna bohaterka - Lukrecja. Kobieta jest wdową, więc bez zbędnych oporów zamieszkała tu kilka lat temu aby zaopiekować się swoją schorowaną ciotką. Dom, w którym mieszkała ciotka, był kiedyś budynkiem szkoły a ojciec ciotki Flory a dziadek Lukrecji, przez wiele lat był jej dyrektorem. Ówczesny wójt obiecał kobiecie, że będzie mogła zostać głównym najemcą budynku po śmierci ciotki Flory, więc Lukrecja zostawiła swój dom dwóm zamężnym córkom a sama przeprowadziła się tutaj. Niestety, władze gminne się zmieniły i z obietnicy nic nie zostało. Gdy po śmierci ciotki Lukrecja za namową przyjaciółki Olki wystąpiła do władz gminnych o pomoc w remoncie zabytkowego budynku, nie dość, że otrzymała odpowiedź odmowną, to jeszcze na dodatek wypowiedzenie z pracy. Mówią, że nic nie dzieje się bez powodu i, że nie ma przypadków, ale całkowitym przypadkiem w ogrodzie, pod krzakami porzeczek znaleziono ludzkie szczątki. Gdyby nie fakt, że babcia Lukrecji zmarła wcześniej niż dziadek, to kobiecie przypomniało się, że babcia obiecała dziadkowi, że go tam pochowa... Do rozwiązania tej zagadki sprzed lat przydzielony policjant okazała się znajomym z dzieciństwa Lukrecji. W książce tej nie ma czasu na to, żeby się nudzić. Zaczęłam jej słuchać podczas pracy w ogródku i miło mi było słuchać tego, że tam również wiele się działo w ogródku Lukrecji. W tej małej wiosce tak wiele się dzieje i jak wiadomo, wszyscy zawsze wiedzą co się u sąsiadów dzieje, nawet lepiej niż oni sami. Zresztą momentami miałam takie wrażenie, że to dzieje się w mojej miejscowości, bo te wszystkie plotki, układy i podchody są tu takie same. No, tylko takiego księdza występującego w tej książce to można tylko pozazdrościć, bo teraz to już takich się nie spotyka, przynajmniej w moich okolicach takiego od lat nie było. "Dobra trzeba się naszukać i z trudem się je odnajduje, za to zło samo włazi pod nogi." Bardzo miła lektura, może nie jest zbyt wciągająca, ale bardzo lekko się tego słucha i mimo wszystko chce się człowiek dowiedzieć co tam będzie dalej i dalej. Jak się skończą perypetie Lukrecji z brakiem pracy, ze szkieletem w ogrodzie, oraz problemy z nowym wójtem i jego zastępcą. A na dodatek znajdziemy tu jeszcze miłosne można powiedzieć igraszki niemłodych już bohaterów... Polecam dla rozrywki, nie żałuję czasu spędzonego na słuchanie tej książki.

Dawno nie przeczytałam tak wciągające książki! Do wypożyczenia jej przyciągnęła mnie czcionka, okładka i tajemniczy tytuł. Przed przeczytaniem tej powieści sprawdziłam opinię innych czytelników... Nic nie wskazywało na to, że czytając będę ją wchłaniać ;o Było mi smutno, kiedy skończyłam czytać :(( Nadal jest... Liczę na ciąg dalszy tej powieści, bo do tej pory nie wiadomo, czy Bernadeta jest z Piotrem? :///

Bardzo dobrze się czyta, ciekawa kompozycja gdzie każdy rozdział jest poświęcony jednemu bohaterowi powieści a osią wydarzeń jest choroba seniora rodu, żal że te nowelki kończą się wielką niewiadomą.... co dalej? Zakończenie jest niespodziewane, jakby z innego koszmaru. Mam nadzieję,że autor napisał dopiero preludium do opowieści o ludzkich słabościach, opowieści o życiowych wyborach i porażkach, opowieści o zakłamaniu i obłudzie, gdzie szlachetność, przyzwoitość jest prawie niemożliwa do znalezienia.To będzie wstrząsające dzieło, jeżeli już preludium do niego burzy spokój czytającego, a jeśli nie burzy?..... no cóż

No nie! Świat staje na głowie! Bolek, Lolek i Tola napadają na bank w Olszanicy. W dodatku dopuszczają się tego karygodnego czynu w Święto Pracy – 1 maja 1981 r. Trop rabusiów urywa się w miejscowym pensjonacie „Trzy buki”. Ze względu na brak postępów w śledztwie, milicja musi zakończyć dochodzenie. Trzydzieści lat później… A zresztą, przecież nie będę zdradzała fabuły. Podpowiem jednak, iż powieść Pani Iwony Czarkowskiej nie jest typowym kryminałem czy komedią kryminalną. To raczej zgrabnie skonstruowana powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, całą plejadą wyrazistych postaci i ich niejednokrotnie zabawnych przygód i zachowań. Osadzenie akcji w realiach małomiasteczkowej społeczności dodaje tylko uroku.

Marta, pielęgniarka na oddziale kardiologii spotyka najtrudniejsze przypadki cieżko chorych dzieci. Każdy z nich ma na nią wpływ, żaden nie jest jej obojętny. Przesłuchałam tę książkę. Realizacja bardzo dobra. Książka też całkiem niezła. To nie jest jakaś wybitna pozycja, rewelacyjna fabuła czy coś w tym rodzaju. To jest raczej prosta, ale smutna historia, która dotyczy wiele z nas. Można powiedzieć, że to taka książka o życiu. Zmusza do refleksji i do zastanowienia się nad sobą. Warto się z nią zapoznać.

Nic nie wiadomo o autorce, więc narzuca się przypuszczenie, że to pseudonim osoby znanej. Proszę Państwa! Przeczytałem jednym tchem, bo nie mogłem oderwać się od tej szmiry. Wcale więc się nie dziwię, że autorka prawdziwych personaliów nie ujawnia. Tak przewidywalnego Harlequina dawno nie czytałem. Jeśli ktoś ma wątpliwości co do kwalifikacji, przypominam, że warunkiem przynależności do tej kategorii jest „wygięcie się w łuk” w trakcie stosunku seksualnego, co w tym „dziele” znalazłem na stronie 174: „...Kiedy skierował usta jeszcze niżej, Lena wygięła się w łuk i wydała jęk rozkoszy...” Za perfekcję w gatunku harlequinowskim powinienem był dać 10 gwiazdek, lecz zabrakło autorce odwagi, by z potwornego satrapy i alkoholika zrobić też kazirodczego ojca Leny. Wyraźnie zabrakło odwagi, bo ojcostwo dziecka Ewy autorka pozostawiła niewyjaśnione. W tej sytuacji daję gwiazdek 6, lecz zapraszam gorąco do lektury wszystkich, którzy na trzy godziny chcą zapomnieć o własnych problemach.