Winnice szepczą cicho sza

Książka z dużym potencjałem, jednak trochę zmarnowanym... Teoretycznie wszystko jest tak, jak powinno: klimat, zagadka z przeszłości, dobrze nakreślone tło historyczne. Głównym problemem jest według mnie zakończenie, które daje czytelnikowi znacząco zbyt mało odpowiedzi na fundamentalne pytania postawione w fabule. Przez to zamiast czytelniczego katharsis przeżyłam mały zawód i niedosyt. Niestety powieść jest też niepotrzebnie przeciągnięta, a rozwiązanie zagadki jest wręcz na siłę przedłużane i przeplatane dialogami i opisami krajobrazu, które ciągle się powtarzają. Jestem nieco zawiedziona, bo bardzo przypadł mi do gustu zarówno wątek siostry Julii, jak i ojca Andresa i można by z tego wykreować naprawdę dobrą powieść. Niestety mam również zarzut do kreacji postaci: nie są zbyt autentyczne. Ojciec Andresa jest pozbawiony chyba wszelkich zalet, nie ma w nim krzty ciepła i ludzkiej empatii. W jego do granic możliwości chłodną relację z Andresem również ciężko uwierzyć. ,,Zatoka Tajemnic" jest w porządku do czytania na kilka wieczorów pod kocem, albo do wypoczynku na plaży, nie jest to jednak książka, która pozostawiłaby po sobie głębsze uczucia, a szkoda.

Bardzo przyjemnie się czytało. Fajny malowniczy klimat, do tego stary dom z własnymi historiami, ciekawe wydarzenia, nawet nadprzyrodzone. Francja-elegancja, można by rzec. Bardzo fajnie autorka wywarzyła historie dwóch rodzin mieszkających w tym domu i zagadki, które z nimi się wiążą. Tutaj zjawiska paranormalne łączą się z zagadkami kryminalnymi. Niemal do ostatnich stron nie można przewidzieć zakończenia. Jak dla mnie na plus, bo nie znalazłam niczego, do czego można by się przyczepić.

"Smakowita mieszanka miłości i przyjaźni. Wymarzona lektura dla wielbicielek ciepłych i szczerych historii. Najlepiej smakuje przy filiżance herbaty." - takie zachęcające słowa znalazłam na okładce tej książki zaraz obok tytułu. Sięgnęłam więc po tę pozycję z zapałem i nie przeliczyłam się, bo historia trzech kobiet bardzo mi się spodobała. Trzy główne bohaterki tej książki, Jenny, Alison i Maggie poznają się na pchlim targu. Między starociami odnajdują komplet ozdobnej porcelany, postanawiają go wspólnie kupić i tak od słowa do słowa, od spotkania do spotkania nawiązuje się między nimi ciepła relacja. Na dalszych stronach możemy poznać każdą z bohaterek oraz śledzić ich życiowe perypetie. Pod koniec książki na pierwszy plan wysuwa się również męska przyjaźń partnerów dziewczyn. Książkę czytało mi się dobrze, a cała akcja toczy się w Anglii, która tworzy barwne tło dla wszystkich wydarzeń.

"Szept wiatru" nie należy do książek górnych lotów, za to sprawnie się ją czyta. Z początku powieść dłużyła mi się, ale potem akcja przyspieszyła. Faktycznie jedna z bohaterek jest irytująca przez swoje oszustwa i kłamstwa, za to los drugiej bohaterki ukazał jej prawdziwą przemianę i bardzo przyjemnie czytało mi się jej historię. Zakończenie książki było w porządku, przewidywalne, no może za słodkie tak jak ocenili inni ale raczej przy takim zamyśle powieści nie spodziewałam się innego.

Nigdy w życiu nie kupiłabym tej książki patrząc tylko na okładkę. "Zagubione godziny" to opowieść o tematyce jaką ja osobiście bardzo lubię, odkrywanie rodzinnych tajemnic, szukanie prawdy oraz swojego miejsca na ziemi. Nie zabrakło też miłości, nadziei i przyjaźni, którą przerwała niewyjaśniona tajemnica. Akcja dzieje się współcześnie, ale przeplatana jest wątkami z lat trzydziestych. Wzruszająca i pełna emocji historia dziewczyny, która dąży do rozwiązania zagadki z życia swojej ukochanej babci. Po śmierci dziadków zostaje zupełnie sama. W spadku otrzymuje dom i kilka przedmiotów, których znaczenia nie może odgadnąć. Dodatkowo, na strychu domu odnajduje sekretne pomieszczenie, a w kufrze dziecięcy, niebieski sweterek. W blaszanym pudełku znalezionym w ogrodzie leży niekompletny album z zapiskami, stare zdjęcia trzech dziewczyn i wycinek z gazety z 1939 roku mówiący o wyłowieniu z rzeki zwłok niemowlęcia. Muszę przyznać, ze ta historia bardzo mnie wciągnęła. Chciałam się dowiedzieć czy dziewczyna pozna historię swojej rodziny i jakie znaczenie będą miały te wszystkie przedmioty. Książkę czytało się bardzo przyjemnie i odnalazłam w niej coś co nie pozwalało mi się od niej oderwać. Polecam

Ta książka trochę przypomina twórczość Sarah Lark. Tutaj emigranci niemieccy wyruszają szukać szczęścia w Chile, gdzie podobno każdy otrzymuje ziemię i może zacząć nowe życie. Jednak rzeczywistość okazuje się o wiele cięższa niż przypuszczali. Można powiedzieć, że ich życie w nowym kraju to niekończące się pasmo nieszczęść, przeciwności losu i trudności. Choć wiele z nich było wynikiem zemsty, intryg i zdrady. Książkę czytało się dobrze, ale ja i tak wolę sagę nowozelandzką Sarah Lark.

Orient Express - z czym Wam się kojarzy? Długa podróż? Zamierzchła przeszłość? Luksus? Elegancja? Morderstwo (i Agatha Christie)? Myślę, że nie ma tu nikogo, dla kogo te dwa słowa nie znaczyłyby nic. Jak i nic nieznacząca nie jest powieść Veroniki Henry. Nie przenosi nas, co prawda, w czasie, bo to opowieść osadzona w realiach XXI wieku, ale pokazuje, że czasem wystarczy trochę zwolnić bieg i wsiąść do pociągu - choć lepiej nie byle jakiego. Zamknąć się - nawet jeśli w luksowowej - ale małej przestrzeni i po prostu porozmawiać. Tak jak kilkoro pasażerów, którzy udają się z Londynu i Paryża do Wenecji. Podróż pozwala im zmierzyć się z problemami, otworzyć na marzenia, przeanalizować swoje wybory i dojść do wniosku, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Dawno nie czytałam takiej klasycznej obyczajówki. Świąteczne to inna kategoria. Dlatego nie do końca umiem ją ocenić, ale wiem jedno: to bardzo przyjemna w odbiorze powieść. Dość szybko się ją czyta i chcąc nie chcąc sami zastanawiamy się, jakich wyborów dokonujemy w życiu, co jest w nim najważniejsze i za którymi marzeniami warto gonić. I jak może być ich cena. Jedna podróż legendarnym pociągiem, a tyle wrażeń... nawet jeśli zakończenia historii, które podglądamy w Orient Expressie są tak bardzo przewidywalne.

Przyjemna opowieść o miłości tradycji i rodzinę. Greckie słówka, które są wtrącane pozwalają zbliżyć się jeszcze bardziej czytelnikowi do miejsc opisanych w powieści. Chociaż książkę polecam jako całość, zakończenie jest dla mnie całkowicie niezrozumiałe.

Nie mogłam się wciągnąć w tę książkę, miałam tak, jakbym nie rozumiała, co czytam. Dopiero później jakoś szło mi lepiej, już bardziej zainteresowała mnie historia Marty. Chciała ona coś zmienić w swoim życiu, no i zmieniła, ale w pewnym momencie jakby w to zwątpiła, no i tego jej zachowania nie zrozumiałam. Ale ogólnie książka mi się podobała ;)

Dość ciekawa historia przemiany wewnętrznej głównej bohaterki pod wpływem przygód, które się jej przytrafiły. Momentami prawie czułam ten ogromny upał i żar pustyni australijskiej. Powieść porusza też jakieś czułe struny duszy, choć sposób pisania i warsztat pisarski autorki nie jest wybitny. A jednak książka budzi emocje i chce się do niej wracać.

Książka o kobietach i dla kobiet :-) Powieść ciepła, wzruszająca, przedstawiająca różne losy różnych kobiet, których życiowe drogi przecięły się w jednym miejscu - na chińskiej wysepce Makau. Każda z kobiet jest inna, ma odmienny bagaż doświadczeń, jednak żadnej z nich los nie szczędzi trosk i zmartwień. Niezależnie od kraju, z którego pochodzimy, niezależnie od naszego społecznego statusu, problemy są nieodłączną częścią naszego życia i o tym właśnie mówi ta książka. Każda z nas z pewnością znajdzie w którejś z bohaterek cząstkę samej siebie - być może będzie to elegancka Marjory, może zawsze pogodna Rilla, sponiewierana przez życie Jocelyn, popijająca w milczeniu herbatę Yok Lan, buntownicza Gigi czy wreszcie główna bohaterka Grace, która stara się odnaleźć w nieznanym jej, tak obcym i egzotycznym kraju. Wbrew pozorom szok kulturowy nie będzie największym zmartwieniem Grace. Powieść krok po kroku odkrywa różne zakamarki jej życia, również te z przeszłości. Książka jest ciekawie skonstruowana. Poszczególne rozdziały noszą nazwy makaroników - francuskich ciasteczek, które wypieka Grace. Każda nazwa trafnie nawiązuje do jakiegoś epizodu z życia bohaterek. Treść powieści jest przeplatana listami Grace do jej mamy, dzięki czemu poznajemy przeszłość bohaterki i jej trudne relacje z matką. "Kolor herbaty" z pewnością nie jest wybitną powieścią, ale na pewno godną polecenia każdej kobiecie. Ja dodatkowo odnalazłam w niej wątki z własnego życia, gdyż sama od kilku lat mieszkam na innym kontynencie, choć w moim przypadku jest to akurat Afryka, a nie Azja ;-). Ostatnie rozdziały dosłownie wyciskają z oczu łzy, nie mogłam się powstrzymać od płaczu. Zróbcie sobie dobrą herbatę i przeczytajcie, a na pewno nie pożałujecie spędzonych na czytaniu godzin. Gwarantuję ;-).

Poszukiwany Colin Firth to typowa obyczajówka, która umili jesienne wieczory. Płynie z niej kobiecość, ciepło, rozterki życia codziennego i słodki zapach ciast pieczonych przez jedną z bohaterek. Nie liczcie na zaskakującą fabułę, ponieważ jej nie znajdziecie. Powiedziałabym, że ta historia jest przewidywalna, ale to kompletnie w niczym nie przeszkadza. Dlaczego? Bo wciąga. Odrywa od rzeczywistości i po prostu daje przyjemność z czytania. Takie książki są ideale na reset – czytasz i oczyszczasz głowę, bez zbędnej analizy. Oczywiście można się przyczepić do niewykorzystanego potencjału na naprawdę dobra historię z adopcją na pierwszym planie. Można wytknąć kilka błędów logicznych czy powtarzalność niektórych zwrotów, ale broni się tym, że czyta się ją szybko i przyjemnie, a do tego porusza ważny temat. Macierzyństwo w każdym wieku może być szokiem i wiązać się z całą gamą wątpliwości i emocji. Mamy tutaj zderzenie różnych światów i temat macierzyństwa pokazany z różnych stron. Jest też temat adopcji, który nie należy do najłatwiejszych. Myślę, że ta „banalność” równoważy trudne tematy i sprawia, że książkę obiera się lekko. Podsumowując: przyjemny i lekki literacki średniaczek. Dla relaksu idealna, ale jeśli szukacie czegoś, co was zaskoczy na tyle, że będziecie zbierać zęby z podłogi, to sobie darujcie. Mnie wciągnęła, ale takiej książki było mi potrzeba akurat w tym czasie.

Bardzo miła odmiana od książek, gdzie jakąś zagadką jest ścigający wszystkich morderca z siekierą. Niesamowicie wciągnąłem się w fabułę i połknąłem to w jakieś niecałe 2 dni. Bohaterowie nareszcie są autentyczni, nikt nie ma charakteru plastikowej reklamówki.

Do tej pory przeczytałam tylko jedną książkę z serii „Leniwa Niedziela”. Była to „Długa zima w N.” Aliny Krzywiec i była to tak straszna lektura, że kolejna książka z tej serii długo musiała czekać na swoją kolej. „Słodka zemsta” Ellen Berg z początku wydawała się pozycją dobrą. Ale czy zostało tak do końca? Evi, Beatrice oraz Katharina w szkole średniej były najlepszymi przyjaciółkami, ale po jej ukończeniu ich drogi po prostu się rozeszły. Spotykają się po dwudziestu pięciu latach na zorganizowanym szkolnym spędzie dla absolwentów szkoły. Z początku każda z nich udaje, że życie, które ma jest tym, które sobie wymarzyła. Evi jako idealnej gospodyni domowej dla swojego męża oraz dwóch nastoletnich synów. Beatrice, jako wysokiej klasy specjalistki od marketingu oraz Katharina, jako druga osoba w rządzącej partii politycznej, a także sekretarz stanu w gabinecie ministra do spraw rodziny. Tak oficjalnie o sobie mówią. Jednak prawda jest bardziej smutna. Pod koniec imprezy zapowiadają zemstę na mężczyznach, którzy je zranili. Każda z naszych bohaterek jest inna. Evi to ta spokojna, trochę zagubiona w nowoczesnym świecie, ale kochająca matka dla swoich synów, którzy nie umieją tego docenić. Beatrice to taka, której wszędzie pełno i o której wszyscy mówią – niekoniecznie w sposób dobry. Natomiast Katharina jest najpoważniejsza z nich wszystkich pewnie z powodu zajmowanego przez nią stanowiska, a także doświadczenia. Ich życie nie jest tym, czym sobie wyśniły. Każda ma swój problem z mężczyznami. Każdą na swój sposób ród męski zranił. Bardzo spodobało mi się oderwanie w takich książkach od amerykańskiego klimatu. Akcja całej powieści dzieje się w Niemczech w okolicach Berlina. To było dla mnie bardzo fajną odskocznią. Zazwyczaj takie pozycje dzieją się w Ameryce, a tu autorka pozostała wierna swojemu państwu, co się ceni. Styl autorki nie jest bardzo porywający, ale jest przyjemny. Książkę czyta się szybko i sprawne. Można się przy niej odrobinę pośmiać, bo perypetie trzech kobiet czasami bywają zabawne. Mnie głównie nasuwała się myśl jak wiele jest tak nieszczęśliwych i trochę zniszczonych przez mężczyzn kobiet? Nie tylko w samych Niemczech, ale i na całym świecie. To smutne, że mężczyźni nawet w XXI wieku są w stanie tak traktować kobiety… Czy polecam? Jako coś lekkiego na jeden lub dwa wieczory – jak najbardziej. Natomiast, jeśli szukacie czegoś głębszego i z przesłaniem to ta pozycja może Was rozczarować. Zdecydowanie, jest to książka dla rozluźnienia.

To bardzo ciekawa historia, bez brutalności i erotyzmu. Wspaniała na lekki wieczór. Dwie kobiety, które dzieli 100 lat a łączy dziennik. Historie o wytrwałości i dążeniu do celu pomimo przeciwności losu. Bardzo ciekawa historia. Dziwię się ze inni recenzenci tak nisko oceniają te powieść. Dla mnie lekka, przyjemna lektura do lampki wina.

Pierwszą książką Leili Meacham były "Róże" i byłam nią zachwycona. Tutaj mam wrażenie, że jest to dosłownie szablon wziety z pierwszej powieści, tylko pozmieniane miejsca i osoby- cała reszta bez zmian, dlatego też wiedziałam czego się spodziewać. Czuję niedosyt i nie urzekła mnie ta powieść.

Dobrze się czytało- 6 różnych historii kobiet, w tle różne etapy polskiej historii i jeden ojciec, który chce własne błędy naprawiać i dopiero na koniec własnego życia wie, co w życiu jest ważne- rodzina, wsparcie, pomoc. 6 różnych kobiet charakterologicznie, ale ciekawie opowiedziane ich losy.

Prowansja, perfumy, miłość i tajemnice rodzinne. To miały być piękne, długo wyczekiwane wakacje w rodzinnym domu. Ale Alexandra Arnoult, zarządzająca z Afryki La Provençale – imperium perfumeryjnym Arnoultów, wraca do prowansalskiej posiadłości na urodziny matki z niepokojem. I wcale nie chodzi o to, jak rodzina przyjmie jej narzeczonego. Cały czas dźwięczą jej w uszach słowa szamanki: „Wrócisz do Francji i umrze czterech mężczyzn”… Na miejscu potwierdzają się obawy Alexandry. La Provençale, którą we Francji kieruje jej brat Julien, jest na skraju bankructwa... I zaczyna się sprawdzać przepowiednia. W fabryce zostaje popełnione morderstwo. Ofiarą jest młody dziennikarz. Zbierał informacje na temat La Provençale i przedsiębiorstwa, którym kieruje Marius Garbiani – odwieczny wróg Arnoultów. Na co natrafił? Na brudne interesy? Oszustwo? Zdradę? Błękit prowansalskiego nieba, cień romantycznych zaułków i zapach lawendowych pól kryją pilnie strzeżone tajemnice. Żeby ocalić firmę i reputację Arnoultów, Alexandra musi cofnąć się w przeszłość swojej rodziny - naznaczonej rywalizacją i zdradą, miłością i zbrodnią… Styl autora przypadł mi do gustu. Myślę, że książka spodoba się wielbicielom perfum, rodzinnych sekretów i Prowansji. Mi bardzo się podobała i myślę, że jeszcze nie raz do niej wrócę. Polecam, naprawdę warto przeczytać ,,Perfumy Prowansji”!

"Carski smok" Catrin Collier to dla mnie prawdziwa literacka podróż w czasie i przestrzeni – epicka opowieść, która wciąga od pierwszej strony. Historia Walijczyków, którzy w XIX wieku rzucają wyzwanie losowi, wyruszając na wschodni step, to coś więcej niż tło historyczne – to żywa tkanka emocji, pasji i ambicji. Autorka z niezwykłą precyzją splata losy bohaterów, ukazując ich wewnętrzne zmagania i pragnienia. Ta książka to kalejdoskop uczuć i decyzji, które zmieniają wszystko. Wciągająca, intensywna i pełna niespodziewanych zwrotów – pozostaje w pamięci na długo.

San Francisco 2007 r. - Madeline Moretti z radością czeka na Christophera, z którym ostatnio widziała się cztery miesiące temu. Oczarował ją swym umysłem, wrażliwością i wesołością, z tego powodu zgodziła się zostać jego żoną. Jednak szczęśliwy nastrój ją opuszcza po odebranym telefonie, kiedy ktoś informuje, że Chris nie przyjedzie, bo już nie żyje. Miał śmiertelny wypadek. "(...) Rozmowa telefoniczna zaryglowała drzwi do jej przyszłości i uczyniła z niej więźnia przeszłości; niewypowiedzianie zmieniła jej życie (...)" - [str.18] Babcia Maddie martwi się jej stanem psychicznym. Wzięła na siebie wszystkie obowiązki, aby pomóc wnuczce. Kiedy się urodziła, starsza kobieta zamówiła dla niej horoskop, gdyż mała przyszła na świat z niezwykle osobliwym szczegółem, a mianowicie prawdziwym węzłem na pępowinie. Okazuje się, że cały horoskop ściśle nawiązuje do przeszłości. Będzie lekko szła przez życie, do chwili, w której kogoś ważnego utraci. Dopiero wówczas zacznie się jej prawdziwa podróż, aby zrozumieć i wyjaśnić zagadkę. "(...) Uda się w przeszłość i stanie się pielgrzymem, a dojść musi daleko (...)" - [str. 27] Babcia nigdy nie była zbyt przesądna, ale zaczęła się nad tym wszystkim głębiej zastanawiać. Co powinna zrobić? Pokazać wnuczce cały horoskop? Czy raczej milczeć i udawać, że o niczym nie wie? Toskania 1347 r. - Maria Magdalena mieszka w willi Santo Pietro odkąd skończyła sześć lat, która jest własnością jej domniemanego, owianego tajemnicą ojca. Dziewczyna nie mówi i nie wiadomo, co było tego przyczyną. W wigilię Świętej Agnieszki zatrzymuje się w willi młody mężczyzna i jego towarzyszka o niezwykle świetlistej aurze. Mia straciła zdolność mowy po śmierci mamy i mrocznymi wydarzeniami tego wydarzenia. Piękna pielgrzymka twierdzi, że jest w stanie wyleczyć dziewczynkę. Czy to nie tylko puste obietnice? Jak potoczą się dalsze losy młodej bohaterki? Kim jest jej prawdziwy ojciec? Aby odszukać swoje korzenie i własne skrzydła Maddie wyrusza do Borgo Santo Pietro w Toskanii. Tutaj spotyka Sorena, który projektuje ogród nowo poznanych przyjaciół. Przy nim czuje, że wraca jej wewnętrzna siła i znowu jest sobą. W ogrodzie znaleziono szkielety trzech kobiecych ciał. Jaka zagadka za tym się kryje? "Dom wiatru" to połączenie powieści współczesnej z historyczną, gdzie wydarzenia prowadzą czytelnika przez różne stulecia do ujawnienia wspólnej tajemnicy bohaterów. Od początku zastanawiałam się nad faktem, co to za element, a dopiero po przeczytaniu kilku rozdziałów zaczęłam odkrywać wspólne ogniwo. Przyznaję, że z dreszczykiem emocji odczuwanym na skórze. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale swoim bogatym warsztatem wpisuje się na listę moich ulubionych. Wykreowała wiele wątków pobocznych, które doprowadziła do finału. Stworzyła ciekawe, perfekcyjnie dopracowane pod każdym względem postacie. Wydanie powieści zasługuje na medal, zarówno okładka, jak jej wnętrze. Gorąco polecam!