Wilczy Legion

Świetne połączenie kryminału, thillera, a nawet jakby horroru w realiach XVIII wiecznej Warszawy. Owszem sceny "miłosne" dość kiepskie ale poza tym trudno się przyczepić. Szkoda, że autor nie pokusił się o kontynuację bo końcówka sugerowała, że powieść może być początkiem cyklu. Mam nadzieję, że autor kiedyś popełni kontynuację.

Z autorem łączy mnie jedna rzecz. Jesteśmy razem na etapie poszukiwania. Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej. Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie. Autor wybrał dobry i ciekawy temat. No, cóż... przeczytać, przeczytałem. Szału nie było. Ale z... braku laku... Umiarkowanie, ale POLECAM !!!

Jako miłośniczka fantastyki i fikcji historycznej niejednokrotnie otarłam się o historię alternatywną, jednak jak dotąd większość tych dzieł mnie rozczarowała. Nie w tym przypadku. Dwutomowa saga Mortki o zmaganiach pomiędzy chrześcijańską częścią Europy a państwami Normanów, potomków Wikingów, którzy nigdy nie przestali czcić nordyckiego panteonu, okazała się dokładnie tym, czego potrzebowałam, żeby polubić ten specyficzny podgatunek fantastyki. Zacznijmy od głównej postaci. Za pierwszym podejściem Jeremy mnie irytował, ale gdy przeczytałam te książki drugi raz, znacznie zyskał w moich oczach i stał się jednym z lepszych diamencików tej dylogii. Nie jest on typowym bohaterem opowieści wojennej - ani z niego bohaterski żołnierz, ani przerażony cywil, który chce tylko przeżyć. Zamiast tego jest dziennikarzem wojennym, wyjątkowo odważnym, ale też zupełnie pozbawionym jakichkolwiek umiejętności bitewnych czy survivalowych. Nie naraża swojego życia dla wielkich ideałów, tylko dla wielkich pieniędzy - a nawet jak już pójdzie za ideałami, to jego ideałem jest zemsta - przez co, w połączeniu z niezdarnością i zupełnym brakiem obeznania (o ironio) z realiami wojennymi wypada nieco denerwująco, wręcz antypatycznie. Jednak to dzięki temu ma on coś, czego brakuje większości głównych bohaterów powieści wojennych - jest aż do bólu realistyczny. Podobały mi się także postacie drugoplanowe, takie jak Terrence Oswald i Selim, żałowałam tylko, że dostaliśmy tak niewiele akcji w ich towarzystwie. Natomiast prawdziwą gwiazdą tej powieści są antagoniści. Konung Valgrim rozwinie skrzydła dopiero w następnej części, ale jego syn, Olav, błyszczy już od pierwszych stron ze swoim udziałem. Tajemniczy furiat, szef niezwykle skutecznej siatki wywiadowczej, a zarazem spragniony konfrontacji wojownik, odznaczający się nienaturalnym błyskiem błękitu w oczach, który według legendy nie przespał ani minuty od ładnych kilku lat - jest zdecydowanie moją ulubioną postacią tej powieści i jednym z moich ulubionych złoli w całości polskiej fantastyki. Kolejną bardzo mocną stroną tej książki jest fabuła. Zazwyczaj nie jestem się w stanie wciągnąć w powieść przez dobre 50-100 pierwszych stron, ale ta połknęła mnie po zaledwie siedmiu. Akcja leci niezwykle szybko, nie da nam się nudzić ani przez chwilę, aczkolwiek po przeczytaniu całego pierwszego tomu można czuć się zaskoczonym, jak niewiele się tak naprawdę dotąd wydarzyło; wojna dopiero się zaczyna. Pierwsza z trzech części, na jakie podzielona jest książka, jest moją ulubioną, akcja w Afryce Północnej, w koloniach państw europejskich, rozpoznawalna z naszej historii, a zarazem zupełnie inna. Drugi segment z akcją w Londynie i okolicach również był świetny, choć mniej w nim było strzelanin, a więcej intryg szpiegowskich i dyplomatycznych. Trzecia część, osadzona w Irlandii, jest, moim zdaniem, najsłabsza, a to z powodu wprowadzenia dość głupiego wątku romantycznego, ale i tak czyta się ją świetnie. Należy też zwrócić uwagę na kapitalną kreację świata. Sam pomysł Wikingów walczących w drugiej wojnie światowej jest już genialny, a Mortka absolutnie nie zawiódł, dopracowując jego szczegóły. Co prawda możemy czasem odnieść wrażenie, że resztę świata potraktował po macoszemu, skupiając się na krajach Normanów, ale jest to zrozumiałe - w końcu to na nich skupia się akcja, a białe plamy na mapie czytelnik może zapełnić własną wyobraźnią. Za to same państwa normańskie są wręcz urzekające, autor postarał się oddać wpływ, jaki ich istnienie miało na kulturę, ekonomię, przemysł zbrojeniowy i ogólnie każdą gałąź rzeczywistości. Stąd mamy np. nadal dużą rolę religii chrześcijańskiej w krajach nie-nordyckich, kontrowersyjny nurt w sztuce zwany neopoganizmem, samoloty sleipnirry czy ciężarówki jotuny, a także karabiny sturdy. Władcy państw nordyckich w większości wychodzą jednak rozczarowująco płasko - co chyba było zamierzone - oprócz konunga Valgrima i prezydent Vinlandii, Vidgis. Vidgis pojawia się, niestety, tylko na jedną scenę, i w pełni rozłoży skrzydła dopiero w następnym tomie. Jedyną jednoznaczną wadą tej opowieści jest według mnie fakt, że pojawiają się w niej tylko trzy postacie kobiece, z czego jedna to femme fatale uwodzicielka, polityczka walcząca o swój kraj mocą swoich dużych piersi, druga to ciężarna narzeczona przyjaciela, a trzecia to typowy "love interest" głównego bohatera. Jeremy przez całą książkę ma interakcje z co najmniej dwudziestoma postaciami znanymi z imienia i nazwiska, z których chyba połowa nie musiała być mężczyznami (rozumiem, że trudno byłoby znaleźć kobietę pilota samolotu w 1940 roku, albo kobietę kapitana wojsk lądowych, ale co innego wywiad, obsługa lokali itd.). Mimo wszystko autor zdecydował, że wszystkie postacie o płci niewymuszonej przez ich rolę będą mężczyznami, a jedyne kobiety są przedstawiane wyłącznie przez pryzmat ich relacji z mężczyznami. Jest to ogółem wada twórczości Mortki, lecz w tej serii wypada to ponadprzeciętnie niesmacznie. Podsumowując, "Ragnarok 1940" to świetna historia alternatywna, idealna dla fanów Wikingów, IIwś i powieści szpiegowskich. Nie jest całkowicie pozbawiona wad, ale czyta się ją przyjemnie.

Przechrzta jest jednym z tych autorów, których książki zawsze i wszędzie biorę w ciemno. Przyjemny dla osób, które nie zaliczają się do maniakalnych fanów fantastyki, ale lubią zagłębić się w dobrze skonstruowanym świecie., mocno opartym na realiach historycznych. Do tego wie, jak rozbawić i utrzymać napięcie podczas lektury. Gorąco polecam.

Już dawno chciałam zrobić re-read "Fioletu", ale wiecznie było mi z tym nie po drodze - dobrze, że istnieją audiobooki i po 14 latach (tak, czytałam go zaraz po premierze!) wróciłam do tytułu. I mam mieszane uczucia. Kocham styl pani Kozak, dokładne opisy (widać porządny research), lekkość prowadzenia trudnej fabuły i totalne mięcho, którym tutaj jest genialne osadzenie science fiction w realnym świecie, tak bliskim i rzeczywistym - to właśnie było to, co mnie urzekło przy pierwszym czytaniu i wciąż to bardzo doceniam. Nie pozwoliłam sobie jednak ocenić książki jedynie na podstawie mojego sentymentu do niej, choć muszę przyznać, że mydli mi on oczy... Problemem są bohaterowie. Bardzo lubię większość z nich, jednak mam wrażenie, że część została wykreowana jako zapchajdziury, np. Babeta istnieje po to, żeby w końcowych scenach było komu płakać, a Cindy stworzona została wyłącznie po to, bu uwodzić Drakkara. Szkoda, bo można było rozwinąć ich wątki. Albo wcale nie umieszczać ich w historii, nic by się nie stało. Nieco irytowała mnie Milka - z jednej strony to twarda, fajna babka, z którą chętnie bym poszła na piwo, z drugiej jednak wciąż pragnęła uwagi - nie było to zaznaczone wprost, jednak wiele jej zachowań o tym świadczyło. Ja się tak zachowywałam, jak miałam naście lat. To było dawno i to było głupie. (W sumie mocno identyfikowałam się z Milką te kilkanaście lat temu... chyba już rozumiem, dlaczego.) Mimo tych zgrzytów ponowne spotkanie z "Fioletem" sprawiło mi sporą przyjemność. Może faktycznie jadę na sentymencie, może nie mam gustu - książka podobała mi się lata temu i podoba się nadal, nawet mimo tego, że zestarzała się w średnim stylu - niby Internet już hulał, a ma się wrażenie, że czyta się o jego zupełnych początkach. Ale to nic, to po prostu tak ma być. Moja rozsądna strona chce ocenić książkę na 6, a ta wiedziona sentymentem - na 10. Spotkajmy się pośrodku. "Bo jutro już może nie być jutra, a dzisiaj jest dziś".

Trochę za dużo tutaj jak dla mnie ruskich klimatów (niesamowitego Specnazu), za dużo ruskiej mafi, "afgańców", służb specjalnych itp. Niestety cała fabuła toczy się w tych klimatach. Jak dla mnie zabrakło tu również , jednego dobrze wyeksponowanego głównego wątku, mamy "skakanie z kwiatka na kwiatek". Na plus narracja i wątki obyczajowe oraz wymyślone postacie. Styl pisania tego pana wciąga, książka dostarcza rozrywki i jeżeli do tego dochodzą zaskakujące wątki jest naprawdę super.

Przyjemny zbiorek opowiadań. Podobał mi się bardziej niż powieść dzieląca to samo uniwersum czyli "Czarny Horyzont". Opowiadania mają podobne do niej wady ale są one mniej widoczne w krótszej formie. Niezbyt rozbudowani charakterologicznie bohaterowie, czarno-biała moralność i prostota fabularna nie biły tu tak po oczach. Oczywiście są tu obecne wszystkie jej zalety czyli ciekawe uniwersum i przyjemny rozrywkowy styl jakim została napisana. Polecam każdemu kto przeczytać dobrą rozrywkową fantastykę.

Waham się z oceną pomiędzy 6 i 7. Przeczytałam mnóstwo serii o wilkołakach. Jasne że, mam też ulubione. Nie rozumiem ,dlaczego każdy autor stara się wyjaśnić mechanikę przemiany i od nowa wymyśla zasady . Przecież można je przyjąć od innych a opisać nową historie. Dlaczego sięgnęłam po tą serie? Nie dla wilków. Kozacy-taki niechciany syn Polski. Za to bezwstydnie wykorzystywany podczas wszelkiej maści bitew i walk. Historia jest moim konikiem i z wielkim żalem przyznaje autorowi rację. Kozacy byli wyszydzani, gnębieni i traktowani jak niechciana córka przez macochę. Pomimo oporów polubiłam kilkoro spośród bohaterów i cieszę się ,że to nie Martin pisze-może przeżyją do końca serii :) Z chęcią poznam ich dalsze losy.

A co to się stało panu Marcinowi ? Czyżby ktoś przekonał go, by się poprawić ? I udało mu się. Oto przeczytałem, o niebo lepszą książkę niż poprzednio. Tu akcja, zwłaszcza sceny wojenne są lepsze. Mamy o wiele więcej takich właśnie scen. Te sceny, spoza linii frontu są też o niebo lepiej napisane. Brakowało mi ...Polski, o naszym kraju właściwie cisza. A szkoda. Finał książki jest o wiele lepszy, czyli można napisać coś fajnego.

Zaskakujące uniwersum, które jest oryginalnym połączeniem światów. Ale kto zna twórczość Kołodziejczaka ten wie, że tego właśnie można się po nim spodziewać. Książka ta jest ciekawie napisana i wciąga, choć z pozoru wydawać by się mogło, że zastosowany przez autora mix jest zbyt dziwny... a jednak interesujący.

Zbiór opowiadań pod szyldem „Fantastyka Honor Ojczyzna” i pod jakże mówiącym tytułem „Jeszcze nie zginęła”. Sporo nazwisk z czołówki twórców „Fabryki słów” co zapowiadało bardzo ciekawe spotkanie z tą pozycją. W sumie nie wiem dlaczego, ale jakoś więcej spodziewałem się po tej pozycji, w dwóch przypadkach pomimo szczerych chęci nie potrafiłem znaleźć odniesienia do motta tej antalogii, lub ich subtelność uszła mojej uwadze;) Nie mniej jednak kilka ciekawych opowiadań się pojawiło i znalazłem kilka nazwisk po które na pewno sięgnę aby poznać się z nimi bliżej…

Jak to w antologiach bywa są lepsze i gorsze opowiadania, i tu też niestety tak się zdarza. Jedno opowiadanie bardziej do mnie przemawia a inne mniej, jednakże lekturę uznaję za udaną i przyjemną. "Wunderwafle" A. Pilipiuk Zastanawiacie się czasem jak potoczyłaby się historia gdyby Hitler nie został przywódcą III Rzeszy? W tym opowiadaniu dostajemy alternatywną wizję świata, gdzie Adolf jest niedocenionym malarzem, a Rosjanie wygrali wojnę i w III Rzeszy to Żydzi są u władzy i najbardziej poważanym narodem. Historia bardzo mi się spodobała jednak przeraża to jak wielki wpływ może mieć życie jednego człowieka na losy całego państwa a może i świata. "Wędrowiec" D. Domagalski Ludziom od lat marzą się podróże kosmiczne, ale jaki mają one wpływ na psychikę człowieka? W tym opowiadaniu jest to świetnie ukazane jaki wpływ ma kosmos na człowieka i jego wiarę, oraz co można w nim odnaleźć. Opowiadanie przeraża i zarazem poddaje w wątpliwość wiarę i to czy człowiek ma tylko jedno oblicze. "Strasznie mi się podobasz" M. Kozak Opowiadanie dotyczy misji w Afganistanie. Co takiego się wydarzyło podczas ataku w nim opisanego przekonajcie się sami, ba za wiele nie mogę zdradzić by nie zepsuć przyjemności z lektury. "Impostorzy" M. Mortka Co powiecie na opowieść o Hobbitach? Opowiadanie pokazuje do czego jest zdolny ten pokojowy lud, gdy ktoś zagrozi ich domowi i wiosce. Nieźle się bawiłam przy tym opowiadaniu i było dość zabawne, a jego zakończenie było po prostu idealne. "Konstelacja Ananke" R. Dębski Opowiadanie o kacie, jego rozmyślaniach o życiu i pracy. Czasem to kat może się stać ofiarą. Świetnie spisane rozmowy między katem a sędzią. Przedstawiona została w nim ciekawa koncepcja i myślę, że chętnie poznam inne dzieła autora, bo było to moje pierwsze spotkanie z jego twórczością. "Miasto Cieni i Luster" A. Przechrzta Czyżby kolejna opowieść o wampirze? Ja się niestety w tym opowiadaniu pogubiłam i nie wiele z niego wyniosłam, może kiedyś jeszcze do niego wrócę i następnym razem uda mi się je zrozumieć. Podsumowując antologię oceniam na dość dobrą. Opowiadania były ciekawe, świeże i w większości warte polecenia. Idealny przerywnik między ambitniejszymi lekturami.

Mimo że "Wilki i orły" to fikcja literacka, autor bardzo wiarygodnie oddaje realia konfliktu zbrojnego. Fabuła wyraźnie nawiązuje do prawdziwych wydarzeń – drugiej wojny czeczeńskiej. Szczególnie doceniam ogrom pracy włożonej w research, co uważam za jeden z największych atutów książki. Jak przeczytałam w opisie, autor prowadził rozmowy zarówno z uchodźcami wojennymi, jak i Czeczenami oraz rosyjskimi żołnierzami walczącymi na terenie Kaukazu Północnego. Co więcej, podkreślono, że skala "zebranego" okrucieństwa była tak duża, iż autor musiał ją złagodzić na potrzeby książki. Aż trudno sobie wyobrazić, jak wyglądała w rzeczywistości, skoro fabuła i tak pozostaje bardzo drastyczna i brutalna. Zgodnie z zapowiedzią dostajemy tu zarówno wojnę wywiadów, wielką politykę, jak i krwawe starcia. Jak trafnie ujęto w powieści: „Nieludzka wojna rodzi nieludzkie czyny.” Duża liczba bohaterów, przy jednoczesnym braku wiodącej postaci, pozwala spojrzeć na konflikt z wielu perspektyw. Postacie reprezentują obie strony, dzięki czemu otrzymujemy szeroki i niejednoznaczny obraz wojny. Autor wyraźnie pokazuje, że każda ze stron ma swoje racje i winy – na wojnie rzadko istnieje prosty podział na dobro i zło. Początkowo mnogość bohaterów może wprowadzać pewną dezorientację, jednak z czasem coraz łatwiej odnaleźć się w fabule. Język powieści jest przystępny, a akcja dynamiczna, dzięki czemu książkę czyta się szybko i z zaangażowaniem. Dialogi w większości brzmią naturalnie i wiarygodnie, choć momentami zdarzają się wypowiedzi zbyt patetyczne i górnolotne, co wpłynęło na moją końcową ocenę. Najmniej przekonał mnie natomiast wątek miłosny – wydał się sztuczny i niepotrzebny, przez co odstaje od reszty historii.

Życie nasiąknięte szarą rutyną prowadzi do wyczerpania i narastającej frustracji tymże stanem rzeczy. W takich chwilach każda nadarzająca się okazja do zmiany jest jedyną deską ratunku przed upadkiem lub utratą zdrowia. Niestety nie każdy ma takie możliwości lub chociażby predyspozycje zdrowotne i wtedy problem będzie dalej się pogłębiał. Toteż zawsze gdy możemy należy wtedy skorzystać z szansy i zacząć życie od nowa. Zarys fabuły W książce spotykamy Jerzego Arleckiego, który dotychczas prowadził nudne życie akwizytora medycznego. Pewnego razu przydarzyła mu się okazja wstąpienia do służb specjalnych, a dokładnie do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z czego rzecz jasna skorzystał. Został skierowany na ostatnie szkolenie do pewnej tajnej jednostki, która znajdowała się na odludziu ukryta w lesie. Jego pierwszym zadaniem było zebrać wszelkie informacje na temat wampirów, co go zaskoczyło i dało do myślenia, że być może jest dalej sprawdzany. Z biegiem czasu okazało się, że nikt nie żartuje i został przydzielony do akcji, w której miał zostać pojmany wampirzy Lord Ultor. Cała akcja była mistyfikacją w celu zwerbowania Jerzego w szeregi tych mrocznych postaci zwanych nocarzami, których zadaniem było powstrzymywanie buntowników działających na ich oraz śmiertelników niekorzyść. I tak podczas akcji zginął Arlecki i narodził się Vesper. Jak całą tę przemianę przyjął bohater? Jakie zadania go czekają? Na co jest narażony Vesper? Jak zakończy się ten tom? O tym w książce „Nocarz” autorstwa Magdaleny Kozak. Wampiry Wydawałoby się, że temat dotyczący wampirów został już wyczerpany, ale jak się okazuje tak nie jest. Autorka przedstawiła ciekawy wariant w postaci dwóch współistniejących światów, a mianowicie tego wampirzego jak i ludzkiego. Nocarze mają wszystkich chronić przed zdrajcami zagrażającymi zdrowiu i życiu tych najsłabszych. Tego typu fabuła na rodzimym rynku jest raczej niespotykana zwłaszcza, iż została zaprezentowana od rządowej strony. Można by rzec, że jest to coś z kręgu teorii spiskowych, gdzie państwo ukrywa prawdę przed zwykłymi ludźmi w trosce o ich dobro. W rzeczywistości raczej nigdy się nie dowiemy o takich czy innych tajemnicach i czasem rzeczywiście jest to lepsze rozwiązanie od czystej prawdy. Rutyna Bohater książki za wszelką cenę pragnął zmienić swoje życie, które dotychczas było nudne i pozbawione jakichkolwiek emocji. Dodatkowo nie miał bliskiej rodziny, a także był samotny, toteż życie prywatne było równie szare jak to zawodowe. Wstąpienie do służb umożliwiło mu zmianę na lepsze w postaci życia na krawędzi z myślą o tym, że jego praca komuś pomaga, a nie jest bezużyteczna. W realnym świecie czasem warto coś zmienić, jeśli czujemy się przygnębieni, oszukani lub zwyczajnie myślimy, że nasze dotychczasowe czynności są bez sensu. Trwanie w czymś stresogennym odbije się tylko na nas samych i być może nikt nam nie pomoże, jeśli to my o to nie zawalczymy, to nic się nie zmieni na lepsze. Podsumowanie Książkę czytało mi się z dużym zainteresowaniem dzięki wciągającej akcji oraz występującego u mnie dreszczykowi emocji. W tym przypadku książkę można zakwalifikować jako połączenie urban fantasy z elementami kryminału, co jest bardzo ciekawym rozwiązaniem. Przed rozdziałami pojawiają się istotne cytaty idealnie wprowadzające do danej treści. Z pewnością sięgnę po kolejne książki z tejże serii. Okładka przedstawiająca zapewne Vespera zdecydowanie dodaje mrocznego klimatu i przykuwa wzrok potencjalnego odbiorcy. Gorąco polecam książkę wszystkim fanom autorki oraz tym zainteresowanym wampirami w kolejnej ich wciągającej odsłonie walczących o lepsze jutro. Za egzemplarz do recenzji dziękuję Stowarzyszeniu Sztukater.

Ciekawe połączenie II WŚ z elementami fantastyki. Zbiór opowiadań , jednych lepszych , drugich gorszych. Mnie najbardziej przypadło do gustu pierwsze opowiadanie, może dlatego, że swoim klimatem przypomniało mi klimat książki Leonadra "Inkarnacja", czy też klimat książki " Tajemniczy okręt podwodny", Płatowa. Opowiadania nierówne, ale na plus są dobrze osadzone w realiach wojennych.

'Przemytnik' to pierwszy tom cyklu o Agencie JFK czyli John Kovar i jego perypetie~ Przyznam szczerze, że nie można tu narzekać na nudę~ objętość tej książki nie pozwala na zwolnienie tempa~ jednak całość nie powala na kolana tak, jakbym się tego spodziewała po panu Mirosławie. John Francis Kovar, wydalony ze służb specjalnych udaje się do domu koło którego już czekają na niego dziwni ludzie z równie dziwną propozycją pracy. Zanim jednak Kovar pozna szczegóły owej propozycji wszyscy muszą uciekać co finalnie skutkuje przeniesieniem do innego wymiaru - alternatywnego świata, w którym wojna światowa miała zupełnie inny finał. Tutaj Kovar zdany już tylko na siebie próbuje przetrwać i w tym celu podejmuje jako przemytnik pewnego cennego narkotyku. Tom pierwszy moim zdaniem świetnie spełnia swoją rolę - rolę wstępu. I tyle xD z pewnością sięgnę po kolejne tomy, jednak tutaj napotykamy przeszkodę w postaci braku tomów od 9 w górę. Fabryka Słów uraczyła nas jedynie 8 tomami serii, a pozostałe... Cóż... Chyba nie są w planach. Finalnie bawiłam się świetnie, ale początek to tylko przystaweczka.

„Pułapka Tesli” Andrzeja Ziemiańskiego to zbiór pięciu opowiadań science fiction, w których Autor łączy elementy historyczne z fantastyką, osadzając akcję głównie we Wrocławiu. Wysłuchałam tej książki jako audiobook, co pozwoliło mi wygodnie śledzić dynamiczne historie podczas codziennych zajęć. Zbiór wyróżnia się różnorodnością tematów, od podróży w czasie po manipulacje rzeczywistością, zawsze z wątkami nawiązującymi do miasta i znanych postaci. Zbiór zawiera pięć utworów: - „Polski dom” to krótkie, mało zapadające w pamięć opowiadanie wprowadzające w klimat Wrocławia - „Wypasacz” porusza dołujący temat, skupiając się na ludzkich słabościach i codziennych problemach - „Pułapka Tesli” śledzi losy Nikoli Tesli, który bada aurę człowieka i próbuje prześcignąć czas; przeszkadzają mu m.in. Thomas Edison i Alexander Graham Bell, a akcja przeplata teraźniejszość z przeszłością - „Chłopaki, wszyscy idziecie do piekła” eksploruje sny i alternatywne rzeczywistości, z mocnym finalnej - „A jeśli to ja jestem Bogiem?” gra z percepcją świata, sugerując manipulacje boskimi siłami Opowiadania różnią się długością i tempem, ale wszystkie bawią się granicami czasu i rzeczywistości. Ziemiański wplata znane figury jak Tesla, Edison i Bell, tworząc fikcyjne konflikty wokół patentów i odkryć. Pojawiają się też odniesienia do konferencji jałtańskiej, wpływającej na losy bohaterów, oraz współczesnych ikon jak Amy Winehouse czy Lars Ericsson. Wszystkie historie łącznie Wrocław - miasto ukazane na nowo przez fantastyczne ślady. Od zaułków po ukryte mechanizmy czasu, stolica Dolnego Śląska staje się bohaterem, odkrywanym warstwa po warstwie. Audiobook w interpretacji Wojciecha Masiaka dobrze oddaje tempo narracji, ułatwiając odbiór krótkich form.

Kawał naprawdę dobrej literatury rozrywkowej. Czyta się bardzo szybko i przyjemnie, w zasadzie każde opowiadanie trzyma mocny poziom i całość wypada wręcz świetnie. Dla fanów fantastyczno-przygodowych klimatów osadzonych mniej lub bardziej w polskich realiach pozycja obowiązkowa.

Całkiem niezła powieść urban fantasy z akcją umiejscowioną w Polsce. Obrazoburcza jak Kod da Vinci Dana Browna, jednak wykonanie dużo słabsze. Historie ze Starego Testamentu implikują tezy obalające monoteizm i kruszą podłoże wszystkich monoteistycznych religii. Aniołowie śmierci Boga Izraelitów kontra kapłani kanaanejskich bóstw: Baala i Asztarte, czyli odwieczna walka dobra i zła, by ocalić ludzkość przed mściwością i gniewem bożym... i to w polskim Gdańsku:) Autor, wykorzystując znane, starożytne teksty literackie i mity, zawiązuje całkiem niezłą intrygę, ale, moim zdaniem, jej potencjał nie został w pełni wykorzystany. Chwilami gubiłam się, miałam wrażenie chaosu, tekst wymagał dopracowania, no i zakończenie... liczyłam na nieco więcej. Niemniej przeczytałam z zainteresowaniem:) Plus za okładkę:)

Rok 1945, we Wrocławiu toczą się walki, Armia Czerwona atakuje. Oficer Abwehry Schielke zostaje wyznaczony do śledztwa. Ma odnaleźć mordercę ludzi powiązanych z wywozem dzieł sztuki. Nawiązuje współpracę z oficerem polskiego wywiadu Dłużynskim, pseudonim Holmes. Tropią mordercę i jednocześnie próbują zapewnić sobie spokojne i dostatnie życie po wojnie.