Wichry wojny. Natalia

Jak realizować marzenia Wśród moich czytających znajomych pojawiła się moda na czytanie książek biograficznych. Chyba mamy wysyp tego typu literatury. Co bardziej znane postacie piszą, udzielają tzw. wywiadów – rzek, czasami pisze za nich autor – widmo. Sama przyznaję się bez bicia, popełniłam trzy opowieści z czasów zamierzchłej swej młodości. Większość z obecnych biografii nich to teksty ściśle związane z faktami. Autorzy zamieszczają staranne przypisy, z jakich tekstów źródłowych korzystali, by swoją opowieść uczynić wiarygodną. Jeśli natomiast wysuwają jakieś hipotezy, coś im się wydaje, to oczywiście uprzedzają o tym czytelnika. I bardzo dobrze, taka forma, taka treść. Z tym większym zainteresowaniem sięgnęłam po książkę biograficzną, w której na samym końcu przypisów nie znalazłam. Oczywiście, że to utwór starego typu, z czasów kiedy głównie opracowania naukowe zawierały owe przypisy. To „Sen o Troi” Heinricha Alexandera Stolla czyli literacka biografia Henryka Schliemanna, kupca, poliglotę, a przede wszystkim archeologa – amatora, który marzył o odkopaniu antycznej Troi. Książka powstała w 1956 roku, (moje wydanie z 1980), jest zatem bardzo klasyczną biografią. Znawcy kultury starożytnej na pewno doskonale znają postać bohatera. W swoich czasach był, mówiąc językiem współczesnym, prawdziwym celebrytą, ale przede wszystkim wielkim pasjonatem homerowskich opowieści. Nie, nie bójcie się, nie będę streszczała jego życiorysu. Zajmę się formą opowieści o życiu i działalności Niemca, który tak naprawdę był obywatelem świata. Biografia utrzymana jest w typowej dla tego gatunku formie. Najpierw mamy opis dzieciństwa, nie zawsze szczęśliwego, potem lata młodości, wytrwałej pracy, lata dojrzałe, czasy zdobywania wielkiej forsy i wreszcie spełnienie marzeń. Nie spotyka nas tu żadna niespodzianka, żaden przeskok w czasie. Wszystko chronologicznie. W sumie losy możemy podzielić na dwa etapy: marzenia i realizacja marzeń. Pierwszy etap to czas, w którym ciągle coś się dzieje. Przyglądamy się człowiekowi, który toczy walkę o byt i marzy, bo w jego przypadku marzenia z dzieciństwa nieustannie są żywe. Drugi etap to wspomniana już realizacja. Tej części niektórzy recenzenci zarzucają zbytnią rozwlekłość. Kopanie w ziemi, znajdowanie kolejnych warstw pozostałości po antycznych budowlach, spisy odkrytych skarbów rzeczywiście mogą znużyć. Ale pamiętajmy, czytamy o spełnionych pragnieniach. To, co opisano wcześniej, to była droga właśnie do nich. A teraz powróćmy do najważniejszego – brak źródeł. Skąd autor wie tyle o archeologu? Nie mogli znać się osobiście. Kochani, a skąd wiemy tyle o Mickiewiczu lub Sienkiewiczu? Po prostu wiemy… nie znamy wszystkich autorów wszystkich testów, które o tych pisarzach czytaliśmy… Ale czy na podstawie naszej wiedzy nie moglibyśmy napisać powieści o Sienkiewiczu? Biografia Schliemanna jest bowiem epicką opowieścią o jego życiu. Autor miał dużą wiedzę o nim. Stworzył jednak nie dokument, ale literaturę piękną. A w takim przypadku, dokumentacja potrzebna nie jest. Wiedza zawarta w komórkach mózgu zupełnie wystarczy. Oczywiście możemy z taką książką dyskutować. Wyłapywać sprawy dyskusyjne, nawet braki lub złe informacje. Czy jednak warto?

Dawno nie czytałem tak dobrej biografii. Chociaż bardziej można powiedzieć, iż jest to powieść biograficzna. Fajnie zarysowane postacie, po których śmierci robiło się smutno. Zaczynając od wstępu - sprytne zarysowanie postaci głównego bohatera i jego charakteru. Bardzo wyraźnie zarysowano styl jego zachowania do więźniów, sojuszników, żony, wrogów oraz nawet kurtyzan - nie pominięto chyba nikogo kto byłby ważny w jego życiorysie. Same dialogi były ciekawe i nie było miejsca na nudę, oprócz niektórych momentów "politycznych opowieści" o sytuacji międzynarodowej. Czytając książkę miałem przed oczami pirata granego przez Orlando Blooma w "Piratach z Karaibów", więc miałem fajne zderzenie z rzeczywistością kiedy patrzyłem na okładkę książki. Wielki plus za wtrącanie innych dzieł historycznych w ramach powieści Czy są minusy tej książki? Myślę, że ja takowych oprócz tej polityki się nie dopatrzyłem. Fakt jedno co mi się wbiło w oczy to nieopisanie przyczyn śmierci. Nawet w ostatnim zdaniu wiadomość jak bohater umarł i kiedy.

Po książkę „Okrutne morze” sięgnąłem nieco przypadkowo, po obejrzeniu filmu Greyhound z Tomem Hanksem. Spodobał mi się sposób, w jaki przedstawiono morską walkę, dlatego zacząłem szukać podobnej historii w wersji książkowej. Szybko okazało się, że to właśnie ta powieść była inspiracją dla filmu. W książce obserwujemy proces kompletowania załogi oraz przygotowania nowej jednostki pływającej — korwety Compass Rose, której głównym zadaniem jest ochrona konwojów przed wrogiem. Autor szczegółowo ukazuje realia służby na morzu oraz odpowiedzialność, jaka spoczywa na załodze. Bohaterowie są wyraziści, a wraz z kolejnymi stronami coraz głębiej wnikamy w ich życie osobiste. Poznajemy ich lęki, wątpliwości i relacje, co sprawia, że stają się bardzo wiarygodni. Jak na dość obszerną książkę, momentami brakowało mi większej ilości dynamicznej akcji, jednak rozumiem, dlaczego autor obrał taki kierunek. Wojna kojarzy mi się zazwyczaj z piechotą i działaniami lądowymi, gdzie jest więcej przestrzeni na indywidualne, bohaterskie czyny. Na morzu indywidualność niemal nie istnieje — liczy się załoga jako całość i bezwzględna współpraca, co zostało w tej powieści bardzo dobrze oddane.

Tę książkę naprawdę POLECAM !!! Chociaż czytałem ją dawno, do teraz " siedzi ' mi w głowie. Mogę podpisać się pod rekomendacją Platformy, książka zasłużyła na więcej. Postać opisywanego dyktatora Dominikany, Trujilla, jego masowe represje, tortury, zabijanie i porwania ( nawet na terenie USA ) przeciwników politycznych jest autentyczna. Fabuła, mniej czy bardziej wiarygodna, ale dobrze prowadzona czyni z tej książki niezapomnianą lekturę. Jeszcze raz POLECAM !!!

Pierwsza część powieści historycznej o losach rodziny irlandzkiej. To opowieść o dumie narodowej i rodzącym się buncie przeciwko ciemiężycielowi, jakim była Anglia. To opowieść o wielkim głodzie w latach 1845-1847, kiedy to Anglicy doprowadzili, przez trzy lata, do śmierci lub emigracji 2 miliony Irlandczyków, wywożąc ziarno i bydło za 17 milionów funtów. Irlandczycy to pokrewne dusze Polaków, kochają wolność i swoją ojczyznę. To sympatyczni i otwarci ludzie. Ich silna wola i determinacja doprowadziła do ostatecznej niepodległości ale dopiero na początku dwudziestego wieku. Perypetie Irlandki i Anglika na tle walk wyzwoleńczych i rodząca się między nimi miłość , to piękna opowieść o "swoich korzeniach" i trudnych wyborach.

Powrót po latach do wspomnień a właściwie autobiografii, Władimira Bukowskiego, czołowego dysydenta w Rosji Sowieckiej epoki Chruszczowa i Breżniewa. W tych czasach dysydentów była mała grupka, a władze się z nimi nie patyczkowały: więzienie albo szpital psychiatryczny. Bukowski wie, o czym pisze, bo przesiedział się w więzieniach, łagrach i szpitalach psychiatrycznych ponad 11 lat. Wielokrotnie był wtrącany do karceru, podejmował głodówki, raz był nawet przymusowo dokarmiany, opis tego procederu jest wstrząsający. To, że przeżył, zawdzięcza silnemu zdrowiu, wielu innych zmarło w czasie odsiadki. Może najbardziej wstrząsający jest w książce opis, jak to z przeciwników ustroju robiono chorych psychicznie, bo przecież ktoś, kto otwarcie krytykuje ZSRR, nie może być zdrowy na umyśle. Mamy tu portret cynicznego do szczętu psychiatry Łunca (o ile wiem, nigdy mu z głowy włos nie spadł), który z polecenia KGB zapędził setki ludzi do szpitala psychiatrycznego. Dostajemy opis koncepcji schizofrenii bezobjawowej, która stała się świetnym narzędziem robienia ze zdrowych ludzi wariatów. A tak pisze Bukowski o pobycie w psychuszce: „Do zwyczajnych więziennych udręk dochodziły udręki szpitala psychiatrycznego: bezterminowe odosobnienie, przymusowe leczenie, bicie i zupełne bezprawie. Nie było się komu skarżyć – każda skarga lądowała w historii twojej choroby, rozpatrywano ją jako dowód twojego szaleństwa.” (s.200) Przedstawienie straszliwych warunków przebywania w radzieckiej psychuszce to chyba największy walor tej książki. No i są jeszcze łagry, autor dokładnie opisuje straszne warunki życia w nich: bezprawie, szalejącą korupcję, trudną walkę z naczalstwem w obronie swojej godności. Prawdę mówiąc, te historie są jak z czasów stalinowskich, ale zdaje się, że do dzisiaj niewiele się zmieniło, vide książka 'Człowiek, który siedział' Fiedarowa opisująca system więzienny w czasach Putina. Ciekawe są kulisy uwolnienia Bukowskiego, oto w 1976 r., w czasie odsiadywania kolejnego wyroku, został, pod naciskiem Zachodu, wymieniony na innego więźnia, szefa komunistycznej partii Chile – Luisa Corvalana. Wtedy to lud radziecki stworzył czastuszkę: 'Pomieniali chuligana na Luisa Corvalana, gdie najdiotsa taka bladź, sztoby Lońku (tzn. Breżniewa), pomieniat'. Książka jest świetnie napisana, czyta się ją jak powieść sensacyjną. Myślę, że duża w tym zasługa tłumacza – Andrzeja Mietkowskiego.

Czy ktoś jeszcze pamięta autorkę, a książkę, która przyniosła jej sławę i finansową niezależność ? W ZSRR była już znana w latach 30, a po II wojnie światowej stała się tam sztandarowym manifestem idei postępowych, lepszym od produktów propagandowego socrealizmu. Wydawana w masowych nakładach jako dzieło postępowej przedstawicielki Zachodu. Doczekała się też dwóch ekranizacji, ostatnie jeszcze w 1980 r. PRL nie mógł być gorszy, pierwsze wydanie miało miejsce już na początku lat 50, a następne, w sumie kilkanaście, ukazywały się regularnie do końca sowieckiej okupacji. Równie ciekawą, a może i ciekawszą postacią był mąż tej irlandzkiej pisarki... Michał Wojnicz ( Voynich ). Polak, zesłaniec syberyjski, skazany w 1887 r. w procesie " Proletariatczyków " na zesłanie na Syberię. Poznał J. Piłsudskiego, z zesłania uciekł ( ? ), w 1890 r. pojawił się w Londynie i dorobił znacznego majątku na handlu antykwarycznym. Do grona znajomych małżeństwa należeli anarchiści, terroryści, członkowie PPS, Narodnej Woli, Sawinkow, Reilly ( Rosenblum ) i wielu innych. Wojnicz był jednym z organizatorów wyjazdu Piłsudskiego w 1904 r do Japonii, przekazano mu też opiekę nad partyjnym archiwum PPS. Przed I wojną światową małżeństwo przeniosło się do Nowego Yorku gdzie Wojnicz założył jeden z bardziej prestiżowych antykwariatów. Do brzegu !!! Dlaczego wyniósł się z Londynu ? Ano dlatego, że rozeszła się sensacyjna wiadomość o współpracy Wojnicza z rosyjską tajną policją, czyli po prostu przez cały czas był tajnym agentem !!! Nie ma czasu na opisywanie innej ciekawej sprawy związanej z Wojniczem, to tzw. sprawa " manuskryptu Voynicha ". Jak cię zainteresuje to pokop, może coś znajdziesz w internecie. Książkę POLECAM, bo to historyczne świadectwo czasów minionych !!!

Pisana nieco archaicznym językiem i stylem, co może delikatnie przeszkadzać, szczególnie na początku. Później akcja przyspiesza i nie zwracałem już uwagi na język. Powieść czyta się płynnie, przez długie fragmenty wciągająca. Bardzo ciekawie przemyślana fabuła powieści. Sporo wątków, sporo ciekawych postaci. Poszczególne wątki świetnie się zazębiają. Dobrze też oddany klimat Antypodów., oraz warunki życia skazańców. Na minus to zdecydowanie jak dla mnie w niektórych fragmentach autor zaserwował zbyt dużo patosu oraz melancholiczno-melodramatycznych wynurzeń. Szczególnie pojawiających się pod koniec powieści. Samo zakończenie też średnie. Jedna wielka kumulacja niesamowitych zbiegów okoliczności o wątpliwej wiarygodności.

Historia opowiada losy Saszy Pankratowa - studenta i komsomolca, który z błahych powodów zostaje zesłany na Sybir. Poprzez sytuacje jego, jego bliskich i znajomych obserwujemy funkcjonowanie aparatu politycznego ZSRR. Systemu bezlitosnego, chłodnego i pełnego biurokracji, która według samego Stalina, stanowi jego odzwierciedlenie. Sasza jednak, nie poddaje mu się i nie traci ani swego męstwa, ani poczucia co jest dobre, a co złe.

Przyjemnie się czytało, choć ewidentnie czegoś brakowało, a czasami czegoś było za dużo (np. wątku romantycznego, który ogólnie nie miał za wiele wspólnego z głównym wątkiem powieści). Ogólnie trochę banalna, ale problem dość ciekawy, fajnie rozwiązany. Powieść nie zachwyciła, ale też nie powiem, że była słaba.

Książka „Nadzy wśród wilków” - Bruno Apitz O tej książce napisano wyczerpujące komentarze, więc mój będzie tylko małym uzupełnieniem. Literatury obozowej przeczytałem sporo, ale to moje drugie spotkanie z książką opowiadającą o przeżycia z obozu Buchenwald. Akcja powieści rozgrywa się na krótko przed wyzwoleniem obozu wiosną 1945. W Europie Niemcy przegrywają wojnę i wielu wiezniów obozów koncentracyjnych na terenie Polski, jest ewakuowanych w głąb Niemiec do obozów podobnych do tych jakie funkcjonowały w naszym kraju. Do Buchenwald (KL) przyjeżdża pociąg z wiezniami z Auschwitz. Jako jeden z ostatnich wiezniów z wagonu wyskakuje polski Żyd, Zachariasz Jankowski mający przy sobie dużą walizkę a w niej jest ukryty trzy leni chłopiec... Co było dalej to musicie sami przeczytać lub obejrzeć film pod tym samym tytułem. Książka warta zapoznania się, bo z tego co mi wiadomo taka historia się w żadnym innym obozie nie powtórzyła.

Autor, uczestnik kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego, generał brygady, poseł na Sejm PRL I i IX kadencji, działacz katolicki i narodowy. W okresie międzywojennym o poglądach antysemickich. Podczas okupacji związał się z Żydówką i współpracował z " Żegotą ", otrzymał medal Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Po kapitulacji powstania w obozach jenieckich. Po powrocie do Polski w 1945 r. w Stowarzyszeniu "Pax". Członek prezydium FJN, przewodniczący PRON, członek KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. Nominację na gen. bryg. w 1988 otrzymał od W. Jaruzelskiego. Określany mianem pisarza głęboko religijnego (chociaż działał w stowarzyszeniu "Pax" mającym za zadanie rozsądzenie od wewnątrz i podporządkowanie komunistycznemu rządowi Kościoła katolickieg), ale uwikłanego we współpracę z władzą komunistyczną... kolaboranta. Ilu było ludzi z takimi życiorysami ??? Ilu BĘDZIE w przyszłości ludzi z jeszcze podlejszymi życiorysami ??? Ad rem Książka pisana była w czasie okupacji co nadaje jej autentyczny charakter dokumentu tamtych czasów, oparta jest na doświadczeniach autora z konspiracji. Powieść przedstawia losy dwóch młodych Niemców, ich kariery, podboje, moralny upadek i motywacje. Skupiając się na ich chciwości i poczuciu wyższości. Książka nie należy do najlepszych dzieł autora, ale mimo wszystko jest godna przeczytania. Czy ktoś jeszcze pamięta o pisarzu ?

Miałem trochę zgryz z oceną. Z jednej strony biografia Rubinsteina jest tak barwna i pełna, że już w zasadzie nie wiem, co budzi większy podziw: jego fortepianowa wirtuozeria czy też niezwykłe umiłowanie życia i czerpanie z niego garściami. Lista wybitnych osobistości, które spotkał na swojej drodze – od wielkich kompozytorów po artystów i polityków – może przyprawić o zawrót głowy. Z drugiej strony książka jest wymagająca i obnażyła zupełnie moje braki w dziedzinie muzyki klasycznej. Te wszystkie sonaty, koncerty, mnogość wykonawców i autorów w dużej mierze zlewały się w jedno i często nużyły. Pewnie ktoś bardziej wyrobiony w temacie może mieć inne zdanie, ale dla takiego laika jak ja te spore fragmenty były trudne do przebrnięcia. Zwraca też uwagę fenomenalna pamięć do szczegółów – nic dziwnego, w końcu był cudownym dzieckiem, które już w wieku trzech lat grało na fortepianie. Brakowało mi jednak szerszego tła historycznego, kiedy już się pojawiało, to były to bardzo interesujące smaczki. Oby druga część, obejmująca okres po 1918 roku, miała tego trochę więcej, bo pomimo pewnego niedosytu ten życiorys jest na tyle fascynujący, że sięgnę po resztę.

117/2025 Nie zapomnę swego dysonansu poznawczego, kiedy to w słoneczny majowy dzień siedzieliśmy zziajani w cieniu kawiarnianego parasola na Placu Corredera w Kordobie i z rozkoszą popijaliśmy sangrię z dzbanka wyłożonego lodem… Wspaniała przestrzeń, bodaj największy z andaluzyjskich placów miejskich, otoczony wspaniałymi zabytkami i otulony historią. No właśnie: historią. Popijając wino – równolegle czytałem o tym miejscu i jego przeszłości. I w ramach tego dysonansu – słodka sangria stawała się nieco cierpka, kiedy czytałem o widowiskowych egzekucjach, jakich dokonywała tu Inkwizycja. Kilkaset lat przed realizacją zamówienia przez naszego kelnera – inkwizycyjny terror realizował tu ostateczne stadium swej walki z tzw. herezją, czyli po prostu – palił ludzi, zarówno in persona, jak i in effigie (symboliczne spalenie podobizny „heteryka” którego – jeszcze – nie udało się sięgnąć Trybunałowi). Plac Corredera nadawał się do tego idealnie – dzięki jego rozmiarom i przestronności można tu było spędzić spory tłum, by terroryzować go strachem, a tym samym trzymać społeczeństwo w ryzach tzw. „porządku religijnego”. Tomás de Torquemada bez wątpienia był człowiekiem obłąkanym. Ale nie w znaczeniu postradania zmysłów i zachowań irracjonalnych: pochłonęło go szaleństwo wynikające z postępującej żądzy władzy, zatracił się w swej idee fixe, czyli ślepej i bezgranicznej nienawiści do Żydów i Maurów, a swoje „życie i twórczość” podporządkował imperatywowi wyniszczenia lub wygnania z Hiszpanii marranów, czyli Żydów konwertytów, którzy przyjęli chrzest, oraz morysków – chrześcijan pochodzenia arabskiego. Mariaż religii i władzy od zarania dziejów stanowił ludobójcze połączenie - Torquemada zaś idealnie trafił w swój czas: obsesja Izabeli i Ferdynanda, władców Hiszpanii, na punkcie zakończenia rekonkwisty wymagała nieustającego dopływu gotówki, a tej w dużej mierze dostarczała Suprema dokonując, pod pretekstem obrony czystości wiary, konfiskat majątków co bogatszych obywateli, głównie Żydów, oskarżanych o sprzeniewierzenie. Inkwizycja kojarzy się powszechnie ze stosami, ale to perspektywa wiodąca na poznawcze manowce. Inkwizycyjny terror miał o wiele szerszy repertuar środków represji a skala jego zasięgu w Hiszpanii końca XV wieku – mogłaby imponować samemu Stalinowi. Mam ciary na plecach, gdy pomyślę, że gdyby nie zdecydowany sprzeciw Izabeli – Wielki Tancerz Triany zrównałby z ziemią Alhambrę po zdobyciu Grenady… Piromańskie zapędy Tomasa kierowały się w równym stopniu, a może nawet bardziej, ku „paleniu myśli”, a więc walki z nauką, sztuką i postępem. Z – nomen omen – gorącym zapałem Suprema zamieniała w popiół setki tysięcy rękopisów oraz druków. Zatrzymano wtedy w Hiszpanii naukowy postęp i rozwój na całe pokolenia. Niewielu także wie – to nie wiedza podręcznikowa – że mało brakowało, a Kolumb nigdy nie podniósłby kotwicy Santa Marii: Torquemada nigdy by na to nie pozwolił i można rzec metaforycznie, iż suszył już drewno dla Kolumba. Wszak sugerowanie przez żeglarza istnienia czegoś za wielką wodą było głoszeniem wizji, o której nie ma słowa w Biblii. A to już herezja pełna gębą. Tylko konsekwentny upór Izabeli, a raczej – jej słabość do wizji potencjalnych zysków, jaką roztaczał kontrowersyjny nawigator, pozwolił na sfinansowanie skromnej wyprawy, która przesądziła potem o losach świata. Ale to już inna historia... Książka Jerzego Cepika jest kapitalnym połączeniem historycznego reportażu z powieścią historyczną. Jest w zamierzeniu Autora fabularyzowaną, biograficzną, opowieścią o „życiu i twórczości” kościelnego zbrodniarza, ale także relacją na temat ówczesnej Hiszpanii a nawet Europy. Lektura to niełatwa: wielu osobom specyficzna narracja Cepika nie przypadnie do gustu, ale też wielu z tych, którzy narzekają na to w swych opiniach – wydaje się zupełnie nie zdawać sprawy z celowości tych autorskich zabiegów, tym samym nie rozumieć przyjętej przez Autora konwencji. Lubię książki, które pozostawiają mnie z niedosytem. A mam apetyt na Muzeum Inkwizycji w Sewilli.

Powieść kultowa, wydana w 1948 r !!! Świetna adaptacja filmowa z 1958 r. z niezapomnianą rolą M. Brando w roli głównej. Wersja książkowa jest bardziej brutalna i psychologicznie rozbudowana, uznawana za jeden z najważniejszych obrazów wojny widzianej oczami zwykłych ludzi. POLECAM !!!

Płacz, śmiech, strach, groteska, terror, fałsz, fasada a na końcu perfidia... Mamy do czynienia ze starciem myślenia, postępowania obu światów sowieckiego i amerykańskiego. Dużo przemyśleń, porównań itp. Wiele rzeczy w wiadomym kraju się nie zmieniło... Na minus moim zdaniem w sprawie zakończenia losy dwóch postaci niewyjaśnione, po prostu urwano pewne wątki, trochę szkoda. Książka bardzo dobra, zapada w pamięć. Fajnie by było, gdyby doczekała się kiedyś porządnej ekranizacji, bo jest potencjał.... W każdym razie drodzy czytelnicy i czytelniczki radzę wam przeczytać tę ksiązkę, inaczej być nie może... :)

Autor, Żyd. Treść: romans króla z Żydówką... Aj, i tu nie masz racji, to nie nasz polski romans, żaden Żyd tak ładnie go nie opisał. Esterka i Duży Kazik czekają w kolejce, tylko pisarza Żyda nie widać !!! Książka ciekawa, dobrze napisana w tym wypadku przeniesie Cię jednak do słonecznej, ale średniowiecznej Kastylii !!! POLECAM !!!

Autor, polski pilot myśliwski podczas II wojny światowej, m/in był w 1943r dowódcą eskadry B w dywizjonie 303, kawaler Virtuti Militari. Dzięki niemu, a właściwie dzięki jego dwóm książkom, po raz pierwszy trafiła do mnie wojna rozgrywająca się na kontynencie azjatyckim, gdzie miejsce Niemców zajęli Japończycy. " Dzięki " jest podwójnie właściwym słowem, pisarz potrafił rozbudzić we mnie zainteresowanie nie tylko nieznanymi mi działaniami wojennymi, ale też historią i kulturą ludów azjatyckich !!! Zainteresowania te do dzisiaj mnie nie opuściły, co przekłada się na olbrzymią wdzięczność, jaką czuję do autora. Książki i przyjemność jaką z nimi spędziłem, pamiętam do dziś, dlatego byłoby egoizmem z mojej strony, gdybym zachował to tylko dla siebie. Treść jest opisana. Zainteresowanym tematem daję gwarancję dobrej lektury !!! POLECAM !!!

Nie spodziewałam się, że stara i niezbyt popularna książka wyciągnięta z czeluści magazynu bibliotecznego, tak mnie zachwyci ❤️ Jedna z lepszych jakie ostatnio czytałam. Cudowny główny bohater - ksiądz Franciszek Chisholm posiadający niesamowitą dyscyplinę moralną, Szkocja, Orient i życie, trudne ale piękne i pełne życie jakie wiódł - te wszystkie elementy stworzyły powieść, która wciągnęła mnie "na całego" i pozostawiła z głową pełną przemyśleń, które już dawno zepchnęłam w jej zakamarki, a teraz na nowo odkopałam.

Wybitna. Dopracowana psychologicznie, świetnie poprowadzeni bohaterowie, kapitalna narracja, zmieniająca styl w stosunku do okoliczności. Piękne zdania, brak dziur logicznych, autentyczna i przekonująca, na faktach. Wciągająca i różnorodna. Dawno nie obcowałem z takim poziomem literatury. Kolekcja Gazety Wyborczej wymiata. Powinni wznowić druk, żeby w dwadzieścia lat później następne pokolenia mogły też odkrywać takie perełki.